II SA/Kr 31/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jan Zimmermann Sędziowie WSA Małgorzata Brachel - Ziaja AWSA Beata Cieloch ( spr.) Protokolant Joanna Kłos po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 lipca 2006 r. sprawy ze skargi W. W. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 3 grudnia 2002 r. Nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki skargę oddala Sygn. II SA/Kr 31/03 Uzasadnienie Decyzją z dnia [...] 2000 r. wydaną na podstawie art. 48 w związku z art. 80 ust. 2 pkt 1 i 83 ust 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane ( Dz. U. Nr 89, poz. 414 z późn. zm.) oraz art. 104 k.p.a. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] nakazał W.W. rozbiórkę fundamentów o wymiarach zewnętrznych w rzucie 5, 10 m x 5, 30 m i szerokości 40 cm dobudowanych do budynku inwentarskiego na działce nr [...] przy ulicy [...] w [...] i uporządkowanie terenu po rozbiórce. W uzasadnieniu organ I instancji podniósł, iż z protokołu oględzin przeprowadzonych w dniu [...] 2000 roku wynika, że W. W. we [...] 2000 roku bez wymaganego pozwolenia na budowę dobudował do budynku inwentarskiego, na działce nr [...] przy ulicy [...] w [...] od strony północno-wschodniej i północno-zachodniej, fundamenty o szerokości 40 cm i wymiarach zewnętrznych w rzucie 5,10 m x 5,30 m. Zgodnie zaś z art. 48 prawa budowlanego, właściwy organ nakazuje w drodze decyzji rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę albo zgłoszenia. Odwołanie od powyżej decyzji w dniu [...] 2000 roku złożył W.W. i wniósł uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o ponowne rozpatrzenie sprawy . W uzasadnieniu W.W. podniósł, iż fundamenty zostały wykonane zgodnie z projektem we [...] 2000 roku w trakcie trwania postępowania administracyjnego , jednakże przed jego zakończeniem. Podniósł także iż, koszty rozbiórki stanowią dla niego nadmierne obciążenie finansowe jako że ani on ani jego żona nie posiadają stałej pracy zarobkowej, utrzymują także trójkę małoletnich dzieci. Wobec powyższego wniósł o pozytywne rozpatrzenie jego prośby. Decyzją z dnia 3 grudnia 2002 roku, wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 i art. 104 k.p.a . w związku z art. 80 ust. 2 i art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - prawo budowlane (Dz.U. Nr 106 z 2000r., poz. 1126 z późn. zm.) Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego po rozpatrzeniu odwołania W. W. uchylił zaskarżoną decyzję w całości i nakazał W. W. rozbiórkę fundamentów o wymiarach zewnętrznych w rzucie 5.10m x 5.30m i szerokości 40 cm dobudowanych do budynku inwentarskiego na działce nr [...] przy ul. [...] w [...]. W uzasadnieniu organ II instancji stwierdził, że po dokonaniu kontroli prawidłowości postępowania administracyjnego organu I instancji i wydanej decyzji dokonał powtórnego rozpatrzenia sprawy i ustalił, iż organ I instancji uczynił zadość przepisom ustawy - prawo budowlane oraz ustawy - kodeks postępowania administracyjnego. Zapewnił także gwarancje procesowe dla wszystkich stron postępowania bowiem miały one możność uczestniczenia w każdej fazie postępowania oraz wypowiedzenia się co do ustalonych w sprawie okoliczności faktycznych i zgromadzonych dowodów. W ocenie organu n Instancji organ I instancji prawidłowo przeprowadził postępowanie wyjaśniające, a także właściwie zastosował przepisy prawa materialnego. Podniósł natomiast ,iż nie jest możliwe nakładanie na zobowiązanego obowiązków nieprzewidzianych ustawą Norma art. 48 ustawy - prawo budowlane nie upoważnia do nakładania dodatkowych obowiązków jakim w tym przypadku było uporządkowanie terenu po rozbiórce (wyrok NSA z 03.02.1999r., IV S.A. 309/97) i dlatego orzekł ponownie z wyłączeniem powyższego obowiązku. Ponadto wskazał ,iż przedmiotem postępowania była rozbudowa budynku inwentarskiego na działce nr [...] przy ul. [...] w [...]. Poprzez budowę rozumie się zgodnie z art. 3 ust. 6 ustawy - prawo budowlane rozbudowę, odbudowę, przebudowę i nadbudowę. Rozbudową jest powiększenie istniejącego obiektu budowlanego. Jak wskazał organ n instancji, niniejszy przypadek dotyczył rozbudowy istniejącego obiektu budowlanego, zatem zgodnie z normą art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - prawo budowlane właściwy organ nakazuje dokonanie rozbiórki w przypadku przystąpienia do budowy bez stosownego pozwolenia . Dlatego też, zarzuty podniesione w odwołaniu nie zasługiwały na uwzględnienie. Organ n instancji w oparciu o złożone przez stronę oświadczenie uznał W. W.za inwestora, wskazał także, iż wszelkie względy natury społecznej nie mają wpływu na orzeczenie. Skargę na powyższą decyzję złożył w dniu 3 stycznia 2003 roku W.W. i wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa procesowego oraz materialnego. Zdaniem skarżącego postępowanie wyjaśniające w sprawie nie zostało przeprowadzone w sposób prawidłowy ,a poczynione ustalenia należy uznać za błędne. Jak podniósł, przedmiotowe fundamenty wraz z przylegającą do nich dobudówką miały stanowić jedną inwestycję, objęte jednym projektem. Dlatego wniosek z dnia 1 września 2000 roku złożony przez skarżącego do Starostwa Powiatowego w [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę budynku gospodarczego dotyczył przedmiotowych fundamentów. Skarżący wskazał także że, się , iż cement z powodu długo trwającego postępowania ulegnie zniszczeniu ,a przymrozki uniemożliwią rozpoczęcie inwestycji w 2000 roku. Dlatego1 zdaniem skarżącego nie można mówić o samowoli i chęci naruszenia prawa. Nadto, skarżący podniósł iż, w niniejszym postępowaniu został zatajony fakt, że w dniu l września 2000roku został złożony wniosek w sprawie legalizacji inwestycji, jednak postępowanie to zostało bezpodstawnie zawieszone pomimo, że obowiązujące przepisy znowelizowanego prawa budowlanego zezwalały na legalizację już istniejących obiektów. Dlatego, zdaniem skarżącego, należało w pierwszej kolejności rozpoznać wniosek o wydanie pozwolenia, a nie zawieszać z urzędu postępowania co uczyniono postanowieniem z dnia 27 września 2000 roku (AB. 7351-1-211/2000). W odpowiedzi na skargę Małopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Krakowie podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, stwierdził iż nie zasługuje ona na uwzględnienie. Analiza materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszej sprawie wykazała ponad wszelką wątpliwość, że inwestor przed przystąpieniem do realizacji fundamentów nie uzyskał stosownego pozwolenia na budowę (sam skarżący przyznał ten fakt w skardze do NSA, która jest przedmiotem rozpoznania), Dlatego nakaz rozbiórki fundamentów jest słuszny oraz zgodny z art. 48 prawa budowlanego. Mając na uwadze powyższe wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z przepisem art.97 § l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę -Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1271 oznaczoną dalej p.p.s.a.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 roku i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Dlatego też właściwym do rozpoznania skargi jest Wojewódzki Sąd Administracyjny Zgodnie z treścią art.3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi , sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134p.p.s.a.). Sądowa kontrola obejmuje zgodność z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej w dacie jej wydania. W niniejszej sprawie skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zdaniem Sądu zaskarżona decyzja Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 3 grudnia 2002 roku została wydana w oparciu o obowiązujące , w dacie jej wydania, przepisy prawa materialnego — ustawę z dnia 7 lipca 1994 roku prawo budowlane ( Dz.U. Nr 106 z 2000r., poz. 1126 z późn. zm.). Także postępowanie administracyjne zostało przeprowadzone prawidłowo i na podstawie zebranego w sprawie materiału dowodowego organ II instancji poczynił właściwe ustalenia faktyczne. W toku przeprowadzonego postępowania ustalono, iż W.W. w miesiącu [...] 2000 roku dobudował do budynku inwentarskiego położonego na działce nr [...] w [...] przy ul. [...] od strony północno- wschodniej i północno -zachodniej fundamenty bez wymaganego zezwolenia. Jak twierdził sam skarżący do budowy przystąpił po złożeniu w dniu 1 września 2000 roku wniosku o pozwolenie na budowę , nie czekając na jego zakończenie , bowiem miał już zgromadzony materiał i chciał ukończyć budowę przed zimą ( d. protokół oględzin k.8-10 akt adm., pismo W. W. z dnia [...].2002 roku). W powyższej sytuacji prawidłowo organ II instancji przyjął ,iż w niniejszej sprawie mamy do czynienia z budową ,o której mowa w art.3 pkt 6 prawa budowlanego. Zgodnie z jego brzmieniem obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji przez "budowę należy rozumieć wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu ,a także odbudowę, rozbudowę ,nadbudowę oraz przebudowę obiektu budowlanego. Stosownie zaś do treści art.48 prawa budowlanego " właściwy organ nakazuje ,w drodze decyzji rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę albo zgłoszenia, bądź tez pomimo wniesienia sprzeciwu przez właściwy organ". Powyższy przepis ma charakter bezwzględnie obowiązujący i właściwy organ w sytuacji w nim określonej jest zobowiązany wydać decyzję o rozbiórce. Słusznie uznał organ II instancji, iż zarzuty podnoszone przez skarżącego( względy społeczne, narażenie na koszty) nie mogą powodować odstąpienia od jego zastosowania. Zarzut naruszenia zasad współżycia społecznego jest bezprzedmiotowy, w sytuacji gdy przepisy kodeksu postępowania administracyjnego, jak i przepisy prawa budowlanego nie zawierają odpowiednika art.5 kodeksu cywilnego. Organy orzekające w sprawach o udzielenie pozwolenia na budowę są limitowane wyłącznie kryteriami i warunkami ściśle określonymi w przepisach prawa budowlanego. Stanowisko powyższe zostało także przedstawione w orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego ( wyrok NSA IV SA 1826/00 , LEX nr 75538). W nawiązaniu z kolei do zarzutu skarżącego, iż jego zdaniem najpierw należało rozpoznać wniosek o wydanie pozwolenia na budowę , a nie wydawać postanowienia o jego zawieszeniu do czasu zakończenia postępowania toczącego się w sprawie nakazu rozbiórki ,należy stwierdzić ,iż zarzut ten nie zasługuje na -uwzględnienie ,a to z uwagi na przepis art. 35 ust.5 prawa budowlanego. Zgodnie z jego brzmieniem " właściwy organ wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę Jeżeli na terenie którego dotyczy projekt zagospodarowania działki lub terenu znajduje się obiekt budowlany, w stosunku do którego orzeczono nakaz rozbiórki.". Przepis powyższy normuje tę sytuację wręcz odwrotnie niż twierdzi skarżący. Zdaniem Sądu w tym przypadku słusznie organy administracyjne kontynuowały postępowanie w przedmiotowej sprawie. Należy wskazać, iż podstawę do rozpoczęcia budowy statuuje przepis art.28 prawa budowlanego który stwierdza ,iż roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę , z zastrzeżeniem art.29 i art.30 prawa budowlanego. Reasumując należy stwierdzić, iż zaskarżona decyzje jest prawidłowa i nie narusza przepisów prawa. Biorąc powyższe pod uwagę Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art.l51p.p.s.a.