II SA/Kr 31/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mariusz Kotulski (spr) Sędziowie WSA Małgorzata Brachel -Ziaja WSA Ewa Rynczak Protokolant Grażyna Grzesiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 marca 2010 r. sprawy ze skargi R.Ł. i T.Ł. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 4 listopada 2009., nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki skargę oddala Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla Powiatu [...] wszczął w związku z wnioskiem A. B. i J. B. postępowanie administracyjne w sprawie realizacji obiektu tymczasowego – [...] o wymiarach w rzucie poziomym 3,25m x 4,40m zlokalizowanego na działce nr "1" przy ulicy [...] w Gminie K.. Inwestorem przedmiotowego budynku była R. L.. W toku postępowania administracyjnego organ ustalił, że wymagane prawem zgłoszenie tej inwestycji, dokonane przez R. L. spotkało się ze sprzeciwem Starosty [...] wyrażonym w decyzji z dnia 29.09.2006r., znak: [...]. Decyzja ta została utrzymana w mocy przez Wojewodę [...] decyzją z dnia 29.12.2006r., znak: [...]. Wobec tego inwestor nie posiadał wymaganych prawem dokumentów - czyli skutecznego zgłoszenia bądź pozwolenia, koniecznego dla realizacji w/w obiektu tymczasowego – [...]. Tymczasem inwestor zrealizował przedmiotowy obiekt budowlany mimo sprzeciwu Starosty [...]. Starosta [...] zgłosił sprzeciw, gdyż uznał, że inwestor nie udokumentował swojego prawa do dysponowania wspólną nieruchomością na cele budowlane. Co prawda inwestor uzupełnił zgodnie z postanowieniem Starosty [...] z dnia 05.09.2006r. brakujące dokumenty - pisemne oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, powołując się na pisemną zgodę współwłaścicieli działki – A. B. i J. B., jednak w piśmie z dnia 31.07.2006r. skierowanym do Starosty [...] owi współwłaściciele poinformowali, że swoją zgodę na budowę [...] na działce "1", jaką udzielili inwestorowi w dniu 14.06.2005r. uważają za nieważną. W skutek tego organ prowadzący postępowanie stwierdził, że inwestor nie udokumentował swojego prawa do dysponowania wspólną nieruchomością na cele budowlane. Argumentację tę podzielił Wojewoda [...], który utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] decyzją z 29.12.2006r. Mając na uwadze powyższe, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla Powiatu [...] w wyniku przeprowadzonego postępowania stwierdził, że doszło do samowoli budowlanej i wszczął postępowanie legalizujące. W związku z tym zgodnie z art. 48 ust. 3 prawa budowlanego, nakazał postanowieniem z dnia 29.05.2007r. znak: [...] dostarczyć do inspektoratu w terminie 30 dni od dnia otrzymania postanowienia stosowne dokumenty, konieczne do przeprowadzenia postępowania legalizującego. Inwestor nie dostarczył jednak w zakreślonym terminie wskazanych dokumentów, co przesądziło o niepowodzeniu postępowania legalizującego. W skutek czego, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla Powiatu [...] na podstawie art. 48 ust. 1 i ust. 4 decyzją z 09.08.2007 orzekł nakaz rozbiórki tymczasowego obiektu budowlanego – [...]. Od tej decyzji R. L. i T. L. złożyli odwołanie do [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K.. Ten zaś podzielił argumentację organu pierwszej instancji - zarówno w odniesieniu do uznania przedmiotowej inwestycji za samowolę budowlaną, gdyż ta była realizowana mimo sprzeciwu Starosty [...], jak i niepowodzenia postępowania legalizującego spowodowanego niedopełnieniem przez inwestora nakazanych obowiązków. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. decyzją z 04.11.2009r. utrzymał więc w mocy zaskarżoną decyzję pierwszej instancji Ostateczna decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 04.11.2009r., utrzymująca w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Powiatu [...] z dnia 09.08.2007r., została zaskarżona przez R. L. i T. L. skargą z 21.11.2009r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K.. Skarżący nie zgadzają się z uznaniem przedmiotowego obiektu za samowolę budowlaną. Podnoszą przy tym, iż zgłosili do Urzędu Miasta i Gminy w K. budowę obiektu, nie wiedząc, że zmieniły się przepisy według których zgłoszenia mają być dokonywane w Starostwie Powiatowym. W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji oraz motywy, którymi się kierował i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje: Stosownie do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153 poz. 1269 z póz. zm.) Sąd sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Przedmiotem więc dokonywanej przez niego kontroli jest zbadanie, czy organy administracji w toku rozpoznania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Czyni to wedle stanu prawnego i na podstawie akt sprawy, istniejących w dniu wydania zaskarżonej decyzji. W myśl zaś art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz. 1270 z późn. zm. zwaną dalej w skrócie p.o.p.s.a ) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zdaniem Sądu nie budzą wątpliwości ustalenia poczynione przez organy administracyjne dotyczące stanu faktycznego. Zgodnie z art. 80 Kodeksu Postępowania Administracyjnego, organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. W świetle tego przepisu fakt, że inwestor przedstawił pisemną zgodę współwłaścicieli nieruchomości Państwa A. i J. B. na zrealizowanie przedmiotowej inwestycji został zanegowany w przez pismo owych współwłaścicieli z dnia 31.07.2006r., w którym swoją wcześniejszą zgodę uznają za nieważną. Tym samym patrząc na całokształt materiału dowodowego słusznie zauważono, że inwestor nie posiada prawa do dysponowania wspólną nieruchomością nr "1" na cele budowlane. Zatem na bazie tych ustaleń, zgodnie z art. 30 ust. 2 w związku z art. 82 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo Budowlane Dz.U. 156/2006 z późn. zm. wydano decyzję w której Starosta [...] zgłosił sprzeciw w przedmiocie przystąpienia do budowy [...] na opał na działce nr "1" położonej przy ulicy [...] w K.. Fakt, że inwestor zrealizował przedmiotowy obiekt mimo sprzeciwu Starosty [...] stanowi podstawę do uznania, że w tej sprawie mamy do czynienia z samowolą budowlaną. Prawo budowlane nakazuje bowiem traktować jako samowole budowlane te inwestycje, które zostały przeprowadzone bez wymaganych prawem dokumentów, tj. skutecznego zgłoszenia lub pozwolenia, co wobec faktu sprzeciwu Starosty [...] przesądza o braku skutecznego zgłoszenia, a tym samym o wystąpieniu samowoli budowlanej. Wobec pojawienia się w przedmiotowej sprawie faktu samowoli budowlanej, organ postąpił właściwie wszczynając postępowanie legalizacyjne. Wydano w związku z tym 29.05.2007r. postanowienie znak: [...], w którym Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla Powiatu [...] nakazał dostarczyć w terminie 30 dni od dnia otrzymania postanowienia stosownych dokumentów, koniecznych do przeprowadzenia postępowania legalizującego. W pouczeniu zawartym w niniejszym postanowieniu zawarto informację, że nie przedłożenie do inspektoratu w wyznaczonym terminie wymienionych w akcie dokumentów będzie skutkowało wydaniem prze Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego nakazu rozbiórki w trybie art. 48 ust. 1 ustawy prawo budowlane z 7.07.2010. Wobec tego zarzuty podniesione w skardze, jakoby skarżący nie wiedzieli o obowiązku dostarczenia dokumentów do inspektoratu są bezzasadne. Skarżący zostali bowiem o tym pouczeni w postanowieniu Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Powiatu [...], znak: [...]. Co więcej wydając to postanowienie organ l instancji podjął próbę legalizacji samowoli budowlanej w postaci [...] o wymiarach w rzucie poziomym 3,25m x 4,40m zlokalizowanej na działce nr "1" przy ulicy [...] w Gminie K.. Mimo to skarżący nie przedstawili od współwłaścicieli działki aktualnej zgody na dysponowanie nieruchomością na cele budowlane. Powołali się jedynie na taką zgodę z 14.06.2005.r, która następnie, jeszcze na etapie postępowania zgłoszeniowego dot. przedmiotowej inwestycji, została przez A. B. i J. B. odwołana pismem z dnia 31.07.2006r. Podkreślić przy tym należy, iż zarzut skarżących, że zgłosili budowę obiektu do Urzędu Miasta i Gminy w K. "nie wiedząc, że się zmieniły przepisy wg. których zgłoszenia (...) winny być dokonane w Starostwie Powiatowym" nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie. Zgłoszenie to zostało bowiem niezwłocznie przekazane postanowieniem Burmistrza K. z 8.08.2006r. właściwemu organowi tj. Staroście [...], który podjął w tej sprawie stosowne działania wedle posiadanych kompetencji. Zgodnie z brzmieniem art. 30 ust. 5 ustawy prawo budowlane z 7.07.1994r. do wykonywania robót budowlanych można przystąpić, jeżeli w terminie 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia właściwy organ nie wniesie, w drodze decyzji, sprzeciwu i nie później niż po upływie 2 lat od określonego w zgłoszeniu terminu ich rozpoczęcia. Tymczasem pomijając już fakt, że właściwy organ wniósł sprzeciw co do objętej zgłoszeniem inwestycji, to jak sami skarżący w swojej skardze piszą "w dniu 27 lipca 2006r. powiadomiliśmy Urząd Miejski w K. (...) pisemnie. W ciągu 2 dni złożyliśmy nową [...] na opał, gdyż rozebraliśmy garaż, a stara [...] zagrażała zawaleniem na terenie gminy. [...] na opał była już zbudowana przed otrzymaniem pisma z dnia 5.09.2006r. ze Starostwa Powiatowego." Zatem skarżący sami przyznają, że nawet nie poczekali, owych wymaganych prawem, 30 dni przed przystąpieniem do wykonywania robót budowlanych, tylko już po dwóch dniach od wniesienia zawiadomienia wybudowali [...]. Co więcej w całości należy podzielić pogląd zaprezentowany prze organy administracyjne w niniejszej sprawie, że przedmiotowa [...] jest tymczasowym obiektem budowlanym i jego realizacja (przeniesienie) stanowi budowę i wymaga pozwolenia na budowę, gdyż nie ma do niej zastosowania art.29 ust.1 pkt 12 ustawy prawo budowlane z 7.07.1994r. Nie budzi zatem żadnych wątpliwości, iż w przedmiotowej sprawie mamy do czynienia z rażącym przypadkiem samowoli budowlanej. W konsekwencji niezbędne było wszczęcie przez organ l instancji postępowania legalizacyjnego, które niestety w niniejszej sprawie zakończyło się niepowodzeniem. Zatem decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 04.11.2009 utrzymująca w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Powiatu [...] z dnia 09.08.2007r. nie narusza prawa materialnego, a w poprzedzającym ją postępowaniu Sąd nie dopatrzył się naruszeń proceduralnych. Ponadto Sąd podziela argumentację organu drugiej instancji, zarówno w odniesieniu do faktu uznania inwestycji za samowolę budowlaną, jak i niepowodzenia postępowania legalizującego, które zaowocowało decyzją nakazującą rozbiórkę przedmiotowego budynku. Organy administracji są bowiem związane prawem, które nakazuje w razie niepowodzenia postępowania legalizacyjnego na skutek niedopełnienia nakazanych obowiązków przez inwestora, zgodnie z art. 48 ust 1 w związku z ust. 4 orzec nakaz rozbiórki. W tym kontekście brak jest podstaw prawnych do uwzględnienia innych zarzutów podniesionych w skardze, a dotyczących warunków mieszkaniowych skarżących, konieczności posiadania pomieszczenia na przechowywanie sprzętu domowego itd. Podsumowując stwierdzić należy, iż zaskarżona decyzja była prawidłowa, a jej wydanie nastąpiło na podstawie oraz w ramach obowiązującego prawa. Zatem wobec braku podstaw o uwzględnienia skargi na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, póz.1271 z późn. zm.) orzeczono o jej oddaleniu.