II SA/Kr 310/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Szkodzińska Sędziowie : Sędzia WSA Agnieszka Nawara-Dubiel Sędzia NSA Joanna Tuszyńska (spr.) Protokolant: Maksymilian Krzanowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 kwietnia 2018 r. sprawy ze skargi J. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 14 grudnia 2017 r. znak: [...] w przedmiocie czasowego odebrania psów I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz skarżącego J. D. kwotę 200 zł (słownie: dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wójt Gminy P. decyzją z dnia 11.10.2017 r., na podstawie art. 7 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 21.08.1997r. o ochronie zwierząt (Dz. U. z 2017r. póz. 1840 t.j.) orzekł o czasowym odebraniu J. D. 5 psów utrzymywanych na posesji w P. , przy ul. [...] a i przekazaniu ich pod opiekę [...] w Z. do dnia zakończenia postępowania prowadzonego przez Sąd Rejonowy w Z. przeciwko J. D.. Decyzji został nadany rygor natychmiastowej wykonalności. W uzasadnieniu decyzji organ podał, że postępowanie zostało wszczęte po zawiadomieniu organu przez [...], w oparciu o art. 7 ust 3 ustawy o ochronie zwierząt, o odebraniu przez tę organizację pięciu psów z nieruchomości J. D. przy ul. [...] a w P. w dniu 7.12.2016 r. Do interwencji w dniu 7.12.2016 r. doszło na skutek informacji powziętych przez [...] od Straży Gminnej w K., która w dniach 02.12.2016 r. i 05.12.2016 r. przeprowadziła czynności kontrolne w przedmiotowych budynkach, w związku ze zgłoszeniem S. D. o znęcaniu się nad psami przez J. D.. Na podstawie zebranego materiału dowodowego, a to zeznań S. D., przedstawicielki [...] M. W., strażników miejskich M. W. i Z. K., K. J., dokumentacji weterynaryjnej i protokołów odbioru psów, odpisu prawomocnego wyroku z dnia 28.08.2015 r. (sygn. akt II K [...] - skazującego J. D. na dwa miesiące pozbawienia wolności w zawieszeniu warunkowym na dwa lata za znęcanie się nad suką rasy mieszanej w wieku około 6 lat poprzez utrzymywanie zwierzęcia bez odpowiedniego dostępu do pokarmu i wody przez okres wykraczający poza minimalne potrzeby właściwe dla gatunku) oraz uzyskanego odpisu aktu oskarżenia sygn.[...] organ ustalił, że J. D. nie zapewniał psom należytej opieki, nie karmił ich i nie poił w sposób właściwy, dając im pomyje, spleśniały chleb oraz pozostałości z żywienia osób w pensjonatach. Podczas trzech ani razu nie stwierdzono świeżego pożywienia i wody przy budach psów lub w obrębie obejścia. Badania lekarskie wykazały, że psy nie miały lub miały bardzo mało tkanki tłuszczowej, która zapewnia im w miesiącach zimowych prawidłową ochroną przed l mrozem Sierść była zmierzwiona. matowa, rzadka i brudna. Psy całymi dniami przebywały na dworze na mrozie. Jeden z nich posiadał budę, reszta biegała po podwórku. Możliwe , że psy biegające luzem mogły wchodzić do zabudowań gospodarczych, jednak jest to mało prawdopodobne, ponieważ drzwi do nich zamknięte. Pozostawienie psów w warunkach przy mrozach sięgających -20 , -25 stopni Celsjusza bez zapewnienia im schronienia i należytego pożywienia mogło skutkować ich śmiercią poprzez zamarznięcie w najbliższych dniach. Aby uniknąć sytuacji z 2015 r. należało podjąć działania zmierzające do natychmiastowego odebrania 5 psów. Organ ustalił, że zachowanie J. D. wyczerpało przesłanki znęcania się nad zwierzętami w rozumieniu art. 6 ust. 2 pkt 10, 17 i 19 ustawy: utrzymywanie zwierząt w niewłaściwych warunkach bytowania, w tym utrzymywanie ich w stanie rażącego zaniedbania lub niechlujstwa, bądź w pomieszczeniach klatkach uniemożliwiających im zachowanie naturalnej pozycji, zwierzęcia domowego lub gospodarskiego na działanie warunków atmosferycznych , które zagrażają jego zdrowiu lub życiu, utrzymywanie zwierzęcia bez pokarmu lub wody przez okres wykraczający poza minimalne potrzeby właściwe gatunku. Odwołanie od decyzji Wójta Gminy P. wniósł J. D., domagając się uchylenia decyzji i orzeczenia o zwrocie odebranych psów, ewentualnie decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania. Odwołujący wskazał, organ l instancji nie zastosował się do wskazań Samorządowego Odwoławczego zawartych w uprzednio wydanej decyzji kasatoryjnej z dnia 6.06.2017r . W szczególności nie odniósł się do przedłożonych przez odwołującego informacyjnych z wizyt weterynaryjnych, z których wynika dobry stan zwierząt . Zdaniem odwołującego, Wójt Gminy P. próbuje tym samym przerzucić na obywatela koszty pobytu zwierząt w schronisku, jakie generowane są aktualni pochopne działanie [...]. Stwierdzenie na podstawie jednorazowymi podczas których nie zastano pełnych misek, że psy nie były regularnie karmione jest nieuzasadnione. Obowiązkiem każdego właściciela zwierzęcia jest regularne podawanie mu pokarmu i napoju (co odwołujący czyni), a nie ciągłego uzupełniania misek, tak żeby w razie kontroli można było stwierdzić, dostęp do jedzenia i picia. Ponadto organ nie uwzględnił okoliczności, że 2 z odebranych psów przebywały "na bacówce" i stanowiły własność P. C. .Te 2 właśnie psy miały najcieńszą tkankę tłuszczową, z uwagi na pracę przy zaganianiu owiec. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 14.12.2017r, znak: [...], na podstawie art.138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14.06.1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2017r., póz. 1257 ) w związku z art. 7 ust. 1 i ust. 3 ustawy z dnia 21.08.1997r. o ochronie zwierząt (tj. Dz. U. z 2017r., póz. 1840 ), utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ odwoławczy zwrócił uwagę na nieprawidłowe pouczenie o terminie do wniesienia odwołania, zawarte w zaskarżonej decyzji. Organ l instancji pouczył bowiem, że od wydanej decyzji służy stronom odwołanie w terminie 14 dni od daty jej otrzymania, a zgodnie z treścią art. 7 ust. 2a zd. 1 ustawy o ochronie zwierząt, od decyzji o czasowym odebraniu zwierzęcia przysługuje prawo wniesienia odwołania do samorządowego kolegium odwoławczego w terminie 3 dni od daty doręczenia decyzji. W związku z tym, że błędne pouczenie nie może szkodzić stronie, która zastosowała się do tego pouczenia (art. 112 K.p.a.) kolegium rozpatrzyło przedmiotowe odwołanie. Kolegium uznało, że zebrane dowody wskazują na spełnienie się przesłanki znęcania nad zwierzętami zdefiniowane w art. 6 ust. 2 pkt 10, 17, 19 powyższej ustawy. Organ wskazał, że dla zastosowania art. 7 ust. 3 ustawy nie wystarczy spełnienie przesłanki z art. 6 ust. 2, ale konieczne jest spełnienie przesłanek dodatkowych: musi wystąpić przypadek niecierpiący zwłoki, dalsze pozostawanie zwierzęcia u dotychczasowego właściciela lub opiekuna zagraża jego życiu lub zdrowiu. Organ odwoławczy wskazał, że z materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy, w szczególności z protokołów sporządzonych przez pracownika [...] wynika, że dwa psy przebywające na posesji J. D. były uwiązane na łańcuchach bez możliwości dostępu do świeżej wody i bez dostępu do jedzenia, przy bardzo niekorzystnych warunkach atmosferycznych, pomyje znajdujące się w wiadrach wraz z resztkami chleba były zamarznięte, nie było miski z wodą. Trzy psy biegały luzem, jednak również w pobliżu budynku nie stwierdzono misek z pożywieniem oraz z wodą dla nich. Z zeznań M. W. wynika, że psy nie posiadały żadnego schronienia przed warunkami atmosferycznym i nie były regularnie karmione i pojone. Również z zeznań pozostałych świadków tj. M. 3 W. oraz Z. K. wynika, że w dniu kontroli psy nie posiadały karmy w miskach, jak również miski z wodą. Dwa psy były na uwięzi, trzy biegały luzem, przy czym tylko jeden posiadał budę, drugi nie miał -żadnego schronienia. W jednym garnku znajdowały się zamarznięte pomyje, tłuszcze, resztki jedzenia. Zeznania w/w świadków pokrywają się z wyjaśnieniami S. D., która stwierdziła m.in., że J. D. trzymał psy na łańcuchu, nie kupował im karmy, tylko woził pomyje, karmił spleśniałym chlebem, czasami psy nie jadły trzy dni, pić dawał psom wtedy, gdy zwrócono mu na to uwagę. Świadek K. J. potwierdziła, że psy będące w gospodarstwie J. D. wielokrotnie biegały głodne i nienapojone. W związku z powyższym kolegium podzieliło stanowisko organu l instancji, że J. D. nie zapewnił psom należytej opieki nie karmił ich i nie poił w sposób należyty, co potwierdzają trzy kontrole przeprowadzone w dniach 02.12.2017 r., 05.12.2017 r., 07.12.2017 r. podczas których ani razu nie stwierdzono świeżego pożywienia i wody przy budach psów lub w obrębie obejścia. Zatem zarzut odwołania dotyczący dokonania ustaleń na podstawie jednorazowej kontroli nie zasługuje na uwzględnienie. Kolegium podzieliło również stanowisko organu l instancji, że psy nie mogą być karmione pomyjami, spleśniałym chlebem oraz pozostałościami z żywienia osób w pensjonatach. Organ odwołał się do ustaleń wynikających z kontroli weterynaryjnej oraz ustalenia, że psom nie zapewniono schronienia przy niesprzyjających warunkach atmosferycznych. Wskazał, że te okoliczności w zestawieniu z treścią załączonego do akt sprawy wyroku Sądu Rejonowego w Z., Wydział II Karny z dnia 28.08.2015r., sygn. akt II K [...] skazującego J. D. na dwa miesiące pozbawienia wolności w zawieszeniu warunkowym na dwa lata za znęcanie się nad suką rasy mieszanej w wieku około 6 lat poprzez utrzymywanie zwierzęcia bez odpowiedniego dostępu do pokarmu i wody przez okres wykraczający poza minimalne potrzeby właściwe dla gatunku, powodują, że podziela stanowisko organu l instancji, odnośnie spełnienia przesłanek wynikających z art. 7 ust. 1 ustawy o ochronie zwierząt. Równocześnie kolegium uznało, że w niniejszej sprawie nie zachodził przypadek niecierpiący zwłoki, przewidziany w art. 7 ust. 3 ustawy o ochronie zwierząt, jednakże ponieważ z przedstawionych wyżej ustaleń wynika, że zachodzą przesłanki przewidziane w art. 7 ust. 1 w/w ustawy, to kolegium orzekło o utrzymaniu 4 w mocy decyzji Wójta Gminy P.. Orzekając w ten sposób kolegium zwróciło uwagę na okoliczność, że celem nadrzędnym ustawy jest ochrona zwierząt i przede wszystkim to powinno przyświecać organom rozpoznającym sprawę. W związku z powyższym, kolegium nie uznało za zasadny zarzut, że kwestionowana decyzja organu l instancji została wydana na podstawie tego samego materiału dowodowego, co poprzednio decyzja tego organu uchylona przez kolegium. Organ odwoławczy uznał, że dołączone do akt niniejszej sprawy dokumenty w postaci: wyroku Sądu Rejonowego w Z., Wydział II Karny z dnia 28.08.2015r, sygn. akt II K [...] oraz sporządzony i zatwierdzony przez Prokuratora Prokuratury Rejonowej w Z. akt oskarżenia o znęcanie się nad zwierzętami w zestawieniu z pozostałymi dowodami świadczą o zaistnieniu realnych okoliczności, wyczerpujących przesłanki znęcania się J. D. nad wskazanymi psami. J. D. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego, domagając się jej uchylenia oraz zobowiązania organu do wydania decyzji nakazującej zwrot odebranych psów i obciążającej gminę kosztami niesłusznego odebrania i przechowywania zwierząt. Wniósł również o zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skarżący podał, że dniu 7.12.2016 r. na skutek zawiadomienia S. D. zostało mu odebranych: 51 owiec, 1 koń i 5 psów. Podkreślił, że w tamtym czasie był w trakcie rozwodu ze S. D. i byli skonfliktowali. Wskazał, że owce i koń zostały mu następnie zwrócone. Skarżący podał, że jedyną nową okolicznością jaką ustalono po wydaniu przez kolegium decyzji kasatoryjnej było pozyskanie wyroku skazującego z 2015 r. Wyjaśnił, że wyrok zapadł w związku z jego dobrowolnym poddaniem się karze, bez przeprowadzenia postępowania dowodowego. Ponadto kolegium odwołało się do drugiej sprawy karnej, pomijając przedłożony dowód w postaci kart informacyjnych wizyt weterynaryjnych dotyczących badanych zwierząt. Wyjaśnił również, że zwierzęta miały dostęp do wody, a poza tym były regularnie karmione odpadami z pożywienia pobliskiej stołówki, w których znajdowało się również mięso. Ponadto psy w razie mrozów mogły się schronić w zabudowaniach gospodarczych przez otwór we wrotach, która to okoliczność również została pominięta przez organy. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze N. S. wniosło o oddalenie skargi i podtrzymało swoje stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, póz. 1269) stanowi, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżony akt administracyjny według kryterium zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie jego wydania. Zgodnie zaś z przepisem art.3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, póz. 1270 ze zm.- dalej: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanymi granicami skargi (art. 134 ustawy). Z art. 145 § 1 p.p.s.a. wynika natomiast, że w przypadku, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Wskazać również należy, że zgodnie z przepisem art. 133 § 1 p.p.s.a. Sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy. Orzekanie "na podstawie akt sprawy" oznacza, że sąd przy ocenie legalności decyzji lub postanowienia bierze pod uwagą okoliczności, które z akt tych wynikają i które legły u podstaw zaskarżonego aktu. Podstawą orzekania przez sąd administracyjny jest zatem materiał dowodowy zgromadzony przez organ administracji publicznej w toku postępowania, na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego 6 rozstrzygnięcia ( wyrok NSA W-wa z dnia 9.07.2008 r., sygn. II OSK 795/07, LEX nr 483232). Zgodnie z przepisem art.6 ust.1 a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt (Dz.U.2017.1840 t.j.) zabrania się znęcania nad zwierzętami. W myśl ustępu 2 tego przepisu przez znęcanie się nad zwierzętami należy rozumieć zadawanie albo świadome dopuszczanie do zadawania bólu lub cierpień, a w szczególności: utrzymywanie zwierząt w niewłaściwych warunkach bytowania, w tym utrzymywanie ich w stanie rażącego zaniedbania lub niechlujstwa, bądź w pomieszczeniach albo klatkach uniemożliwiających im zachowanie naturalnej pozycji (pkt 10), wystawianie zwierzęcia domowego lub gospodarskiego na działanie warunków atmosferycznych, które zagrażają jego zdrowiu lub życiu (pkt 17), utrzymywanie zwierzęcia bez odpowiedniego pokarmu lub wody przez okres wykraczający poza minimalne potrzeby właściwe dla gatunku (pkt 19). Jak z kolei stanowi przepis art.7 ust.1 ustawy o ochronie zwierząt, jeżeli zwierzę traktowane w wyżej wskazany sposób może być czasowo odebrane właścicielowi lub opiekunowi na podstawie decyzji wójta (burmistrza, prezydenta miasta) właściwego ze względu na miejsce pobytu zwierzęcia i przekazane m.in. schronisku dla zwierząt. Zgodnie z art.7 ust.1 a ustawy decyzja taka podejmowana jest z urzędu po uzyskaniu informacji od Policji, straży gminnej, lekarza weterynarii lub upoważnionego przedstawiciela organizacji społecznej, której statutowym celem działania jest ochrona zwierząt. Decyzja o czasowym odebraniu zwierzęcia podlega natychmiastowemu wykonaniu, a prawo wniesienia odwołania przysługuje w terminie 3 dni od daty doręczenia decyzji. Według zaś art.7 ust.3 ustawy, w przypadkach niecierpiących zwłoki, gdy dalsze pozostawanie zwierzęcia u dotychczasowego właściciela lub opiekuna zagraża jego życiu lub zdrowiu, policjant, strażnik gminny lub upoważniony przedstawiciel organizacji społecznej, której statutowym celem działania jest ochrona zwierząt, odbiera mu zwierzę, zawiadamiając o tym niezwłocznie wójta (burmistrza, prezydenta miasta), celem podjęcia decyzji w przedmiocie odebrania zwierzęcia. W przypadkach, o których mowa w art.7 ust. 1 i 3 kosztami transportu, utrzymania i koniecznego leczenia zwierzęcia obciąża się jego dotychczasowego właściciela lub opiekuna. Odebrane zwierzę podlega zwrotowi, jeżeli sąd nie orzeknie w trybie art 35 ust. 3 przepadku zwierzęcia, a także jeżeli postępowanie karne w tej sprawie zostanie umorzone Z powyższego wynika, że ustawa o ochronie zwierząt w art. 7 stanowi o dwóch rodzajach postępowań administracyjnych w przedmiocie odebrania zwierząt. W pierwszym, o jakim mowa w art. 7 ust. 1 ustawy, organ najpierw wydaje decyzję, gdy zachodzi przesłanka o jakiej mowa w art. 6 ust. 2 ustawy i dopiero ona stanowi podstawę prawną do odbioru zwierzęcia. W drugim natomiast, o jakim mowa w art. 7 ust. 3 ustawy, decyzja niejako zatwierdza uprzednio dokonany odbiór zwierzęcia. W tym przypadku decyzja sankcjonuje zatem działania podjęte przez właściwe służby. Procedura uruchamiana jest, gdy istnieje konieczność natychmiastowego działania w związku z sytuacją, w której "dalsze pozostawienie zwierzęcia u dotychczasowego właściciela lub opiekuna zagraża jego życiu lub zdrowiu". Organ administracji w tym przypadku działa następczo. Jego zadaniem jest dokonanie oceny, czy rzeczywiście istniały przesłanki do natychmiastowego odbioru zwierzęcia. Przedmiotem badania i oceny organu nie jest jednak zwierzę samo w sobie ale sposób jego traktowania, a co za tym idzie prawne możliwości jego zabrania na podstawie ustawy o ochronie zwierząt. Stan zwierzęcia jest jedynie jednym z elementów tego stanu. Przesłanki wydania decyzji w przedmiocie odebrania zwierzęcia w sytuacji, o jakiej mowa w z art. 7 ust. 3 ustawy ochronie zwierząt są szersze niż określone w art.7 ust.1 ustawy. Dla zastosowania art. 7 ust. 3 ustawy nie wystarczy bowiem spełnienie przesłanek z art. 6 ust. 2 ustawy, ale konieczne jest spełnienie dodatkowej przesłanki, polegającej na wystąpieniu przypadku niecierpiącego zwłoki, co sprowadza się do przyjęcia oceny, że dalsze pozostawanie zwierzęcia u dotychczasowego właściciela lub opiekuna zagraża jego życiu lub zdrowiu. Postępowanie dotyczące odebrania zwierzęcia jest postępowaniem, do którego mają zastosowanie przepisy kodeksu postępowania administracyjnego, z modyfikacjami wynikającymi z art. 7 ust. 2 i 2a ustawy o ochronie zwierząt, a więc dotyczące natychmiastowej wykonalności decyzji i terminów dotyczących wniesienia odwołania i rozpoznania odwołania. Zasady postępowania administracyjnego wymagają, by organ w sposób wyczerpujący i pełny ustalił stan faktyczny sprawy, a następnie dokonał jego oceny prawnej. Dlatego też stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem przepisów postępowania, i to w sposób, który wymagał wyeliminowania jej z obrotu prawnego. Po pierwsze, zauważyć należy, że postępowanie zostało wszczęte w trybie art.7 ust.3 ustawy o ochronie zwierząt, skoro psy zostały już odebrane w dniu 7.12.2016 r. i przekazane do placówki [...] Tymczasem w uzasadnieniu decyzji z dnia 3.01.2017 r., po odnotowaniu tego faktu, organ l instancji powołał się na art.7 ust.1 i 3, a rygor natychmiastowej wykonalności decyzji nadał na podstawie art.7 ust.2 ustawy, czyli przepisu odnoszącego się do decyzji wydawanej przed odebraniem zwierząt. Pouczenie o prawie do wniesienia odwołania w terminie 3 dni od daty doręczenia decyzji również było błędne, gdyż przepis art.7 ust.2 a odnosi się do decyzji wydawanej uprzednio, czyli takiej, która dopiero będzie stanowić podstawę do odebrania zwierzęcia. Identycznie błędy posiada kolejna decyzja organu l instancji z dnia 19.04.2017 r., która zapadła po uchyleniu wcześniejszej decyzji Wójta [...] przez SKO w N. S. i po podkreśleniu przez ten organ, że postępowanie prowadzone jest w trybie art.7 ust.3 ustawy. W wydanej po raz trzeci decyzji z dnia 11.10.2017 r. błędy te znowu zostały powtórzone. Tym razem jednak pouczono strony o prawie do wniesienia odwołania w terminie 14 dni od daty doręczenia decyzji, co ma zastosowanie do decyzji wydawanej następczo, już po odebraniu zwierząt. Nie ma zatem racji SKO w N. S., że organ l instancji błędnie pouczył strony o terminie do wniesienia odwołania, że od wydanej decyzji służy odwołanie w terminie 14 dni od daty jej otrzymania, a zgodnie z treścią art. 7 ust. 2a zd. 1 ustawy o ochronie zwierząt, od decyzji o czasowym odebraniu zwierzęcia przysługuje prawo wniesienia odwołania do samorządowego kolegium odwoławczego w terminie 3 dni od daty doręczenia decyzji. Termin ten obowiązuje bowiem wyłącznie wtedy, gdy decyzja wydawana jest w trybie określonym w art.7 ust.1 ustawy o ochronie zwierząt. SKO w N. S. nie miało wątpliwości, że decyzja Wójta [...] wydana została na podstawie art.7 ust.3 ustawy, jako decyzja podejmowana następczo - już po odebraniu zwierząt, skoro w uzasadnieniu zaskarżonej do sądu administracyjnego decyzji podało: "przedstawiciele [...] podjęli interwencję w oparciu o art.7 ust.3 ustawy o ochronie zwierząt i odebrali zwierzęta" oraz: "równocześnie wystąpiono do Wójta Gminy P. o wydanie stosownej decyzji". Do decyzji wydanej w trybie art.7 ust.3 ustawy zastosowanie mają przepisy k.p.a. o odwołaniach. Oznacza to, że pouczenie organu zamieszczone w decyzji było prawidłowe. Ponieważ jednak organ l instancji nadał wydanej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji na podstawie art.7 ust.2 ustawy, czyli przepisu odnoszącego się do decyzji uprzedniej - wydawanej przed odebraniem zwierząt, rzeczą organu odwoławczego było wyjaśnienie tych sprzeczności. Po drugie, jeżeli organ l instancji orzekał w trybie z art.7 ust.3 ustawy, to nieprawidłowym byłoby utrzymanie w mocy decyzji organu l instancji w sytuacji, gdy organ odwoławczy - jak wynika z uzasadnienia decyzji - orzekał w trybie z art.7 ust.1 ustawy. SKO w N. S. przeoczyło, że już w pierwszej decyzji kasacyjnej wydanej w kontrolowanej sprawie powołało się w podstawie prawnej decyzji na przepis art.7 ust.3 ustawy, a w uzasadnieniu poleciło: "Wójt Gminy P. winien zbadać następczo zasadność odebrania w/w zwierząt". Po trzecie, stan faktyczny nie został przez organ odwoławczy prawidłowo ustalony, a ocena materiału dowodowego nie jest pełna. Organ nie poczynił żadnych ustaleń na podstawie dołączonej p!o akt płyty CD, nie ocenił wiarygodności oświadczeń i zeznań A. W.-K. i J. W.-K.. Zgodnie bowiem z art.107 § 3 k.p.a. uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Niewystarczające jest również stwierdzenie organu odwoławczego, że "Kolegium podjęło (...) uzasadnioną wątpliwość co do prawdziwości zeznań Pana J. D.. Nie czyni to zadość obowiązkowi wynikającemu z przytoczonego przepisu. Nieprawidłowe jest również twierdzenie SKO, że sporządzenie przez prokuraturę aktu oskarżenia o znęcanie się J. D. nad zwierzętami (pięcioma psami) świadczy o ziszczeniu się przesłanki znęcania nad psami. Zgodnie bowiem z zasadą in dubio pro reo, wyrażoną w przepisie art.5 k.p.k. oskarżonego uważa się za niewinnego, dopóki wina jego nie zostanie udowodniona i stwierdzona prawomocnym wyrokiem. Nadto, SKO nie odniosło się do wszystkich zarzutów odwołania, w szczególności do przedłożonych kart informacyjnych wizyt podpisanych przez lekarza weterynarii. Wobec powyższego Sąd uznał, że zaskarżona decyzja narusza przepis art.77,art.80 oraz art.107§ 3 k.p.a. Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy rzeczą Kolegium będzie zastosowanie się do wyżej przedstawionych uwag. Dlatego też, na podstawie art.145§ 1 pkt 1 lit c p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art.200 p.p.s.a., zasądzając od organu odwoławczego na rzecz skarżącego kwotę [...]zł tytułem uiszczonego przez J. D. wpisu.