II SA/Kr 311/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Magda Froncisz Sędziowie : WSA Tadeusz Kiełkowski (spr.) WSA Jacek Bursa po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 29 czerwca 2021 r. sprawy ze skargi D. K. i Ł. K. na decyzję Nr [...] [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 5 stycznia 2021 r. znak [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki oddala skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. decyzją Nr [...] z dnia 5 stycznia 2021 r., znak [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm.) oraz art. 48 ust. 1 i art. 80 ust. 2 pkt 2 oraz art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 1333 ze zm.) po rozpatrzeniu odwołania Ł. K. oraz D. K. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. – Powiat Grodzki nr [...] z dnia 10 października 2019 r., znak: [...], którą na podstawie art. 48 ust. 1 u.p.b. nakazano inwestorom: D. K. i Ł. K. rozbiórkę tymczasowego obiektu budowlanego o funkcji handlowej tj. przyczepy handlowej o wymiarach w rzucie poziomym 2,26m x 3,81m oraz wysokości 2,33m, usytuowanego we wschodniej części działki nr [...] obręb [...], przy ul. [...] w K., od strony wewnętrznego chodnika, z przyłączem elektrycznym, bez decyzji pozwolenia na budowę z organu administracji architektoniczno-budowlanej oraz niezgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego obszaru "[...] – utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Powyższa decyzja, która jest przedmiotem skargi, zapadła w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych. W dniu 15 czerwca 2018 r. upoważnieni pracownicy Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego w K. – Powiat Grodzki przeprowadzili czynności kontrolne "dotyczące przyczep gastronomicznych usytuowanych na działce nr [...] obr. [...]". Podczas przeprowadzonych czynności kontrolnych ustalono, iż na w/w działce "postawiono 2 przyczepy gastronomiczne jednoosiowe z podłączeniem instalacji elektrycznej (...) z dyszlem holowniczym. Obecnie tablice rejestracyjne zdemontowane. Przyczepy w dniu kontroli zamknięte i nieużytkowane.(...) Przyczepy posiadają nóżki metalowe, rozłożone na kawałku płaskiej płytki betonowej. Właściciel oświadcza, że posiada tablice rejestracyjne dla ww. przyczep i są one zarejestrowane w dowodzie rejestracyjnym jako mobilny punkt sprzedaży". Z przeprowadzonych czynności kontrolnych sporządzono protokół nr [...], który wraz z dokumentacją fotograficzną został dołączony do akt sprawy. Zawiadomieniem z dnia 19 kwietnia 2019 r., znak[...], w oparciu o art. 61 § 4 k.p.a., organ I instancji poinformował strony, iż "zostało wszczęte z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie usytuowania na terenie działki nr [...] obr [...], przy ul. [...] w K. przyczepy gastronomicznej, od strony wewnętrznego chodnika, z przyłączem elektrycznym, bez decyzji o pozwoleniu na budowę z organu administracji architektoniczno-budowlanej". Jednocześnie w w/w zawiadomieniu PINB, działając na podstawie art. 10 k.p.a., poinformował o możliwości zapoznania się z aktami sprawy i wypowiedzenia się, co do zebranego w sprawie materiału dowodowego. W dniu 10 października 2019 r. organ I instancji, na podstawie art. 48 ust. 1 u.p.b., wydał decyzję nr [...], znak: [...], którą nakazał inwestorom: D. K. i Ł. K. (...) "rozbiórkę tymczasowego obiektu budowlanego o funkcji handlowej tj. przyczepy handlowej o wymiarach w rzucie poziomym 2,26m x 3,8lm oraz wysokości 2,33m, usytuowanego we wschodniej części działki nr [...] obręb [...], przy ul. [...] w K., od strony wewnętrznego chodnika, z przyłączem elektrycznym, bez decyzji pozwolenia na budowę z organu administracji architektoniczno-budowlanej oraz niezgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego obszaru "[...] Odwołanie od powyższej decyzji wnieśli Ł. K. i D. K.. Na skutek tego odwołania [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. wydał opisaną na wstępie decyzję, którą utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ odwoławczy zaznaczył, że w przedmiotowej sprawie zastosowanie znajdą przepisy ustawy Prawo budowlane w brzmieniu obowiązującym przed nowelizacją, która weszła w życie w dniu 19 września 2020 r. Zdaniem organu odwoławczego, PINB w K. - Powiat Grodzki dokonał prawidłowej kwalifikacji przedmiotu postępowania administracyjnego, uznając ustawioną na działce nr [...] obręb [...], przy ul. [...] w K., od strony wewnętrznego chodnika przyczepę handlową jako tymczasowy obiekt budowlany. Zgodnie z brzmieniem art. 3 pkt 1 u.p.b. przez obiekt budowlany należy rozumieć budynek, budowlę bądź obiekt małej architektury, wraz z instalacjami zapewniającymi możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, wzniesiony z użyciem wyrobów budowlanych. Zgodnie z definicją zawartą w art. 3 pkt 5 u.p.b. przez tymczasowy obiekt budowlany należy rozumieć: obiekt budowlany przeznaczony do czasowego użytkowania w okresie krótszym od jego trwałości technicznej, przewidziany do przeniesienia w inne miejsce lub rozbiórki, a także obiekt budowlany niepołączony trwale z gruntem, jak: strzelnice, kioski uliczne, pawilony sprzedaży ulicznej i wystawowe, przekrycia namiotowe i powłoki pneumatyczne, urządzenia rozrywkowe, barakowozy, obiekty kontenerowe, przenośne wolno stojące maszty antenowe. Powyższe wyliczenie obiektów ma charakter przykładowy. Do tego rodzaju obiektów mogą być zatem zaliczane także inne obiekty budowlane, o analogicznych właściwościach. Ustawodawca wyróżnił dwa rodzaje tymczasowych obiektów budowlanych. Po pierwsze, jest nim obiekt budowlany przeznaczony do czasowego użytkowania w okresie krótszym od jego trwałości technicznej, przewidzianym do przeniesienia w inne miejsce lub do rozbiórki. Cecha tymczasowości wynika w tym przypadku z cech konstrukcyjnych, trwałości materiałów oraz technologii czy też projektu obiektu budowlanego. Po drugie, jest nim obiekt budowlany niepołączony trwale z gruntem. Jeśli obiekt budowlany nie jest połączony trwale gruntem, to jest tymczasowym obiektem budowlanym niezależnie od tego, czy jest przeznaczony do użytkowania w czasie krótszym od jego trwałości technicznej oraz czy przewiduje się jego przeniesienie lub rozbiórkę. Bez znaczenia pozostaje przy tym fakt, czy przedmiotowa przyczepa samochodowa stanowiąca obiekt sprzedaży ulicznej jest zarejestrowana oraz posiada tablice rejestracyjne i ubezpieczenie OC. Zarejestrowanie przyczepy, tak aby mogła się ona poruszać po drogach publicznych, nie wpływa na to, iż w dalszym ciągu jej podstawową funkcją jest działalność handlowa. Dalej organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z brzmieniem art. 28 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, roboty budowlane można rozpocząć jedynie po uzyskaniu ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31 w/w ustawy. Przepis art. 29 ustawy Prawo budowlane (w brzmieniu sprzed obowiązującej od dnia 19 września 2020 r. nowelizacji) zawiera katalog obiektów i robót budowlanych zwolnionych z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, tj. do których nie będzie miała zastosowania ogólna zasada wyrażona w art. 28 ust. 1 tej ustawy. Katalog określony w art. 29 ustawy Prawo budowlane enumeratywnie wylicza przypadki, które nie wymagają uzyskania pozwolenia. Oznacza to, iż wyłącznie obiekty i roboty w nim wymienione mogą być wykonane bez uprzedniego uzyskania pozwolenia na budowę. Tymczasowy obiekt budowlany o funkcji handlowej nie mieści się w tym wyliczeniu. Ponadto działka ew. nr [...] obr. [...] w K., na której usytuowany jest tymczasowy obiekt budowlany o funkcji handlowej będący przedmiotem niniejszego postępowania, znajduje się w obrębie układu urbanistycznego dawnego miasta [...] wpisanego do rejestru zabytków decyzją z dnia 23 lutego 1934 r. ([...]). Jak wynika z art. 39 § 1 u.p.b.: "Prowadzenie robót budowlanych przy obiekcie budowlanym wpisanym do rejestru zabytków lub na obszarze wpisanym do rejestru zabytków wymaga, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę, uzyskania pozwolenia na prowadzenie tych robót, wydanego przez właściwego wojewódzkiego konserwatora zabytków". Wobec powyższego, niewątpliwie na usytuowanie przedmiotowego tymczasowego obiektu budowlanego o funkcji handlowej we wschodniej części dz. nr [...] obr. [...] przy ul. [...] w K. inwestorzy powinni legitymować się pozwoleniem wydanym przez organ administracji architektoniczno-budowlanej, a którego nie posiadali. W konsekwencji, skoro przedmiotowy tymczasowy obiekt budowlany o funkcji handlowej wymagał pozwolenia na budowę, którym inwestorzy nie legitymowali się, organ I instancji zasadnie prowadził postępowanie w sprawie legalności budowy przedmiotowego obiektu w trybie art. 48 ustawy Prawo budowlane. Dalej organ odwoławczy przytoczył i wyjaśnił art. 48 ustawy Prawo budowlane – i wskazał, że organ I instancji w trakcie prowadzonego postępowania odstąpił od wdrożenia procedury legalizacyjnej przed orzeczeniem nakazu rozbiórki. PINB uznał bowiem, że stwierdzona niezgodność samowolnie zrealizowanego obiektu z bezwzględnie obowiązującymi przepisami prawa ma charakter nieusuwalny i jedynym sposobem likwidacji skutków stwierdzonego bezprawia budowlanego pozostaje wydanie nakazu rozbiórki przedmiotowego obiektu budowlanego. Obowiązującym dla działki ew. nr [...] obręb [...] w K. miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego jest miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego obszaru "[...]" zatwierdzony Uchwałą Rady Miasta K. nr [...] z dnia 8 listopada 2017 r. Działka ew. nr [...] znajduje się w obszarze ZP.l (tereny zieleni urządzonej, o podstawowym znaczeniu pod ogólnodostępną zieleń urządzoną). Budowa przedmiotowego tymczasowego obiektu budowlanego jest nie zgodna z planem miejscowym, a zatem nie jest możliwe wszczęcie procedury legalizacyjnej. Zdaniem organu odwoławczego, organ I instancji prawidłowo wskazał jako adresatów orzeczonego nakazu rozbiórki Ł. K. oraz D. K. – jako inwestorów przedmiotowego obiektu. W końcowej części uzasadnienia swojej decyzji organ odwoławczy ustosunkował się do zarzutów odwołania. W tym kontekście organ odwoławczy wskazał w szczególności, że organ I instancji prawidłowo uznał zlokalizowaną na działce nr [...] obręb [...] przy ul. [...] w K. przyczepę handlową za tymczasowy obiekt budowlany (a nie pojazd drogowy) i bez wpływu na powyższe pozostaje fakt, czy przedmiotowa przyczepa wyposażona jest w koła oraz czy posiada tablice rejestracyjne i ubezpieczenie OC. W niniejszym przypadku podstawową funkcją przyczepy zlokalizowanej na działce nr [...] obręb [...], przy ul. [...] w K. jest funkcja handlowa (funkcja typowa dla obiektów budowlanych); przesądza to o prawidłowej kwalifikacji przedmiotowej przyczepy jako tymczasowego obiektu budowlanego. Ustawione na gruncie przyczepy, nie spełniające w danej chwili swojej pierwotnej funkcji transportowo - komunikacyjnej, stanowią obiekty budowlane. Fakt, iż obiekt jest przyczepą samochodową, nie powoduje automatycznie, że nie może być on obiektem budowlanym. O tym czy dany obiekt jest obiektem budowlanym w rozumieniu ustawy Prawo budowlane decydują zarówno jego cechy fizyczne, podobieństwo do wymienionych w ustawowym katalogu obiektów jak i jego funkcja. W odniesieniu do takich obiektów jak barakowozy, przyczepy i inne podobne obiekty na kołach, przez ich "wybudowanie" rozumie się w orzecznictwie już samo dostarczenie takiego obiektu oraz jego postawienie na gruncie, z ewentualnym wykonaniem pewnych przystosowawczych robót budowlanych. Inwestorzy wykonali przy przedmiotowej przyczepie prace mające na celu przystosowanie jej do użytkowania w innym niż pierwotnym charakterze. D. K. i Ł. K. wnieśli skargę na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 5 stycznia 2021 r. Skarżący zarzucili zaskarżonej decyzji naruszenie: 1) art. 3 pkt 5 w zw. z art. 3 ust 1-4 ustawy Prawo Budowlane, polegające na uznaniu, że przyczepa stanowiąca pojazd w rozumieniu art. 2 pkt 50 ustawy Prawo o ruchu drogowym stanowi tymczasowy obiekt budowlany w rozumieniu art. 3 pkt 5 P.b., a jej zaparkowanie (ustawienie) na gruncie, stanowi budowę w rozumieniu przepisów prawa budowanego; 2) art. 48 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo Budowlane, polegające na jego zastosowaniu do pojazdu – przyczepy, niebędącego obiektem budowlanym; 3) zasady prawdy obiektywnej i oceny całokształtu materiału dowodowego (art. 7, 77 80 k.p.a.), której realizacja wymaga by organy administracji publicznej podejmowały wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, w wyniku czego błędnie ustalono, że przyczepa handlowa skarżących jest obiektem mieszczącym się w definicji tymczasowego obiektu budowlanego, podczas gdy jej charakter, konstrukcja i przeznaczenie świadczą o tym, iż jest to przedmiot o mobilnym charakterze. Skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz o zasądzenie na ich rzecz kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi skarżący przedstawili argumentację na poparcie sformułowanych zarzutów i wniosków. W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. wniósł o oddalenie skargi i w pełni podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Organ odniósł się także do zarzutów skargi, uznając je za niezasadne. Uczestnik postępowania M. T. kurator spadku po J. G. przychylił się do wszystkich twierdzeń i wniosków zawartych w skardze (pismo z dnia 7 czerwca 2021 r.). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 137) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, dalej "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do rażącego naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia jego nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd nie rozstrzyga sprawy administracyjnej merytorycznie, lecz ocenia zgodność aktu z przepisami prawa. Kontrolując zaskarżoną decyzję zgodnie ze wskazanymi wyżej kryteriami, należało uznać, że odpowiada ona prawu i nie ma podstaw do pozbawienia jej mocy wiążącej. Skarga okazała się niezasadna. Zaskarżona decyzja została wydana na podstawie art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (obecnie t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1333 ze zm., dalej "pr.bud."). Przepis ten, w brzmieniu miarodajnym w niniejszej sprawie, stanowi: "1. Organ nadzoru budowlanego nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego: 1) bez wymaganego pozwolenia na budowę albo 2) bez wymaganego zgłoszenia dotyczącego budowy, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1a, 2b i 19a, albo pomimo wniesienia sprzeciwu do tego zgłoszenia. 2. Jeżeli budowa, o której mowa w ust. 1, jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego oraz nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem, organ nadzoru budowlanego wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych. Na postanowienie przysługuje zażalenie. 3. W postanowieniu, o którym mowa w ust. 2, ustala się wymagania dotyczące niezbędnych zabezpieczeń budowy oraz nakłada obowiązek przedstawienia, w wyznaczonym terminie: 1) zaświadczenia wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego; 2) dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 1, 2 i 4 oraz ust. 3; do projektu architektoniczno-budowlanego nie stosuje się przepisu art. 20 ust. 3 pkt 2. 4. W przypadku niespełnienia w wyznaczonym terminie obowiązków, o których mowa w ust. 3, stosuje się przepis ust. 1. 5. Przedłożenie w wyznaczonym terminie dokumentów, o których mowa w ust. 3, traktuje się jak wniosek o zatwierdzenie projektu budowlanego i pozwolenie na wznowienie robót budowlanych, jeżeli budowa nie została zakończona". Zdaniem Sądu, przepisy wchodzące w skład podstawy prawnej zaskarżonej decyzji zostały przez organy administracji prawidłowo zidentyfikowane i zinterpretowane. Zdaniem Sądu, nie budzą wątpliwości ustalenia organów administracji co do istotnych okoliczności faktycznych. Dotyczy to w szczególności okoliczności utrwalonych w protokole z dnia 15 czerwca 2018 r. oraz załączonej do niego dokumentacji fotograficznej (lokalizacja obiektu, jego właściwości i stan). Okoliczności te zostały prawidłowo ustalone za pomocą adekwatnego dowodu bezpośredniego w postaci oględzin, których wyniki zostały w stosowanej formie utrwalone. Nie budzi również wątpliwości konstatacja organów co do osób będących inwestorami oraz co do braku pozwolenia na budowę w odniesieniu do przedmiotowego obiektu. Dokonując kwalifikacji prawnej stwierdzonego stanu faktycznego, organy prawidłowo uznały, że w niniejszej sprawie spełniona jest podstawowa przesłanka warunkująca zastosowanie art. 48 pr.bud., tj. wybudowanie obiektu budowlanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. W tym kontekście przede wszystkim trzeba zauważyć, że przedmiotowy obiekt niewątpliwie jest tymczasowym obiektem budowlanym w rozumieniu art. 3 pkt 1 i 5 pr.bud., a jego budowa – w myśl reguły ogólnej z art. 28 ust. 1 pr.bud. – wymagała pozwolenia na budowę. Dodatkowo, jak trafnie zauważył organ odwoławczy, działka ew. nr [...] obr. [...] w K., na której usytuowany jest przedmiotowy obiekt budowlany, znajduje się w obrębie układu urbanistycznego dawnego miasta [...] wpisanego do rejestru zabytków decyzją z dnia 23 lutego 1934 r. [...]) – wobec czego, w świetle art. 39 § 1 pr.bud., wymagane byłoby również pozwolenie wydane przez właściwego wojewódzkiego konserwatora zabytków. W ocenie Sądu, organy prawidłowo zidentyfikowały również przeszkody uniemożliwiające legalizację przedmiotowego obiektu budowlanego. W tym zakresie trafnie wskazano, że narusza on przepisy obowiązującego na odnośnym terenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "[...]" uchwalonego Uchwałą Rady Miasta K. nr [...] z dnia 8 listopada 2017 r. Działka ew. nr [...] znajduje się w obszarze ZP.1 (tereny zieleni urządzonej, o podstawowym znaczeniu pod ogólnodostępną zieleń urządzoną). Przedmiotowy obiekt budowlany nie jest zatem zgodny z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (art. 48 ust. 2 ab initio pr.bud.), co obligowało organy do nakazania jego rozbiórki zgodnie z art. 48 ust. 1 pkt 1 pr.bud. Zdaniem Sądu, zawarte w zaskarżonej decyzji rozstrzygnięcie jest prawidłowe. Nawiązujące do art. 3 pkt 5 w zw. z art. 3 ust. 1-4 oraz art. 48 ust. 1 pkt 1 pr.bud. zarzuty skargi, do których przychylił się uczestnik postępowania, sprowadzają się do zakwestionowania kwalifikacji przedmiotowego obiektu jako tymczasowego obiektu budowlanego w rozumieniu art. 3 pkt 5 pr.bud. W ocenie Sądu, zarzuty te są niezasadne. Sąd w całej rozciągłości podziela w tej mierze zreferowane wyżej stanowisko [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. . W szczególności organ odwoławczy ma rację, gdy twierdzi, że zmieszczone w art. 3 pkt 5 pr.bud. wyliczenie obiektów tymczasowych ma charakter przykładowy i że o tej kategorii mogą być zaliczane także inne obiekty budowlane, o analogicznych właściwościach. Ustawodawca istotnie wyróżnił dwa rodzaje tymczasowych obiektów budowlanych: obiekty budowlane przeznaczone do czasowego użytkowania w okresie krótszym od ich trwałości technicznej i obiekty budowlane niepołączone trwale z gruntem. Te drugie są tymczasowymi obiektami budowlanym niezależnie od tego, czy są przeznaczone do użytkowania w czasie krótszym od ich trwałości technicznej oraz czy przewiduje się ich przeniesienie lub rozbiórkę. Dalej organ odwoławczy zasadnie zauważył, że nie ma rozstrzygającego znaczenia okoliczność zarejestrowania tudzież ubezpieczenia przyczepy. Istotne jest to, że przyczepa de facto nie pełni funkcji transportowo-komunikacyjnej, lecz funkcję handlową. Inwestorzy – jak zauważył organ odwoławczy i co potwierdza zebrany materiał dowodowy – dodatkowo przystosowali przyczepę do pełnienia tej właśnie funkcji. Nie ulega zatem żadnej wątpliwości, że właśnie tę funkcję ona pełni. Zgodzić się też należy z organem odwoławczym co do tego, że w odniesieniu do takich obiektów jak barakowozy, przyczepy i inne podobne obiekty na kołach, przez ich "wybudowanie" rozumie się już samo ich dostarczenie i postawienie na gruncie, połączone z ewentualnym wykonaniem pewnych przystosowawczych robót budowlanych. Zdaniem Sądu, zabrany materiał dowodowy jest wystarczający, został prawidłowo oceniony i wszystkie istotne dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności faktyczne są należycie wyjaśnione – nie doszło zatem do naruszenia art. 7, art. 77 ani art. 80 k.p.a. Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.