II SA/Kr 3111/01

WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 23 grudnia 2005r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym Przewodniczący Sędzia WSA Renata Czeluśniak ( spr.) Sędziowie: AWSA Janusz Kasprzycki AWSA Kazimierz Bandarzewski Protokolant Joanna Kłos po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 grudnia 2005r. sprawy ze skargi M.Z. na decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych w W. z dnia 27 września 2001 r. Nr [....] w przedmiocie pozbawienia uprawnień kombatanckich I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję tego organu z dnia 31 maja 2001 r., Nr [....] II. zasądza od Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych w W. na rzecz skarżącego M.Z. kwotę 10 zł. ( dziesięć złotych ) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Sygn. akt: II SA/Kr 3111 /01 Uzasadnienie Decyzją z dnia 31 maja 2001 r., nr [....] , Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych w W. na podstawie art. 25 ust. 2 pkt 1 lit."a" w związku z art. 21 ust.2 pkt 4 lit."a" oraz art.21 ust.3 ustawy z 24.01.1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego (t.j. Dz.U. z 1997, Nr 142, poz. 950 z późn. zmianami), pozbawił uprawnień kombatanckich M.Z. , przyznanych mu przez ZW ZBoWiD w K. z tytułu działalności w Ruchu Oporu od listopada 1943 r. do stycznia 1945 r. W uzasadnieniu organ podał, opierając się na aktach ZBoWiD, że M.Z. był zatrudniony w organach Bezpieczeństwa Publicznego i nie przedłożył dowodów na okoliczność określoną w art.21 ust.3 cyt. ustawy. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy M.Z. podał, że do Urzędu Bezpieczeństwa Publicznego w O. skierowany został przez Armię Krajową, Komendanta z inspektoratu Okręgu Krakowskiego Z.G. W ww. urzędzie pracował na rzecz organizacji niepodległościowej. Na dowód powyższego przedłożył oświadczenie Z.F. (k.31, 29aktadm.). W dniu 27 września 2001 r. Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych w W. wydal decyzję, którą utrzymał w mocy swoją wcześniejszą decyzję na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 oraz art. 25 ust. 2 pkt 1 lit."a" w związku z art. 21 ust.2 pkt 4 lit."a" oraz art.21 ust.3 ustawy z 24.01.1991 r. o kombatantach... W uzasadnieniu organ stwierdził, iż złożone pismo - wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy nie wniosło do sprawy nic nowego, a "nadesłane wraz z nim zeznanie jednego świadka nie może stanowić podstawy do zmiany decyzji w myśl art.21 ust.3". W skardze do Sądu Administracyjnego M.Z. wniósł o uchylenie ww. decyzji. W odpowiedzi na skargę Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych w W. wniósł o jej oddalenie, stwierdzając, że nie zachodzą okoliczności, o których mowa w art.21 ust.3 ustawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 97 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 z późn. zm.), sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30.08.2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270). Właściwym do rozpoznania skargi jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie. Sąd Administracyjny bada legalność zaskarżonego aktu administracyjnego, nie będąc w sprawowaniu tej kontroli związany granicami skargi (art. 3 § 1 i art. 134 § 1 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). W ramach tej kognicji Sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu administracyjnego nie naruszono przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania. Mając powyższe na uwadze, stwierdzić należy, iż skarga jest uzasadniona. Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych w Warszawie prawidłowo zastosował w przedmiotowej sprawie powołane przepisy ustawy o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego w brzmieniu: Art. 25. 1. Osoby, które uzyskały uprawnienia kombatanckie na podstawie dotychczasowych przepisów, zachowują te uprawnienia, z zastrzeżeniem ust. 2. 2. Pozbawia się uprawnień kombatanckich osoby: 1) wymienione w art. 21 w ust. 2: a) w pkt 1, 3 i 4, z zastrzeżeniem art. 21 ust. 3. Art. 21. 2. Uprawnienia, o których mowa w ust. 1, nie przysługują osobie, która: 41 w latach 1944-1956: a) pełniła służbę lub funkcję i była zatrudniona w strukturach Urzędów Bezpieczeństwa, Służby Bezpieczeństwa i Informacji Wojskowej, a także nadzorujących je komórkach jednostek zwierzchnich związanych ze stosowaniem represji wobec osób działających na rzecz suwerenności i niepodległości Rzeczypospolitej Polskiej, 3. Nie stosuje się przepisu ust. 2 pkt 4 lit. a) i b) wobec osób: 1) które przedłożą dowody, że do wymienionych służb i organów zostały skierowane przez organizacje niepodległościowe lub przez te organizacje były zwerbowane w celu udzielenia im pomocy, ale nie poczynił ustaleń istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy. Fakt zatrudnienia skarżącego w organach Bezpieczeństwa Publicznego jest niesporny. Istotną natomiast okolicznością, decydującą o prawidłowym rozstrzygnięciu sprawy, było ustalenie, czy do wymienionego organu skarżący został skierowany - jak twierdził - przez organizację niepodległościową. Skarżący dołączył do wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy oświadczenie świadka. Do obowiązku orzekającego w sprawie organu należało co najmniej przeprowadzenie dowodu z tego dokumentu i jego ocena, która winna znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji. Zdania - "zeznanie jednego świadka nie może stanowić podstawy do zmiany decyzji w myśl art.21 ust.3" nie można uznać za spełniające wymogi przepisu art.107 § 3 kpa uzasadnienie odmowy wiarygodności i mocy dowodowej dowodowi z przedłożonego dokumentu. W związku z powyższym Sad uznał, iż Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów nie dokonał oceny ww. dowodu, a zatem nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego, zgodnie żart. 7 i 77 k.p.a. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U, Nr 153, poz. 1270), orzekł jak w pkt l sentencji. O kosztach, w pkt II sentencji wyroku, Sąd orzekł na podstawie art. 97 § 2 ustawy z 30.08.2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U., Nr 153, poz. 1271 z późno zm.) w związku z art. 200 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.).