II SA/Kr 314/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mirosław Bator (spr.) Sędziowie: WSA Magda Froncisz WSA Tadeusz Kiełkowski Protokolant: starszy sekretarz sądowy Katarzyna Zbylut po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 maja 2017 r. sprawy ze skargi P. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 25 stycznia 2017 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz skarżącego P. S. kwotę 680,00 zł (sześćset osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Burmistrz Gminy A. decyzją z dnia 7 listopada 2016 r. nr [....] działając na podstawie art. 71 ust. 1 ust. 2 pkt 2, art. 73 ust. 1, art. 75 ust. 1 pkt 4, art. 77 ust. 1, art. 82, art. 85 i art. 86 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko, § 2 ust. 1 pkt 42 i pkt 43 oraz § 3 pkt 81 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz art. 104 i art. 107 K.p.a. po ponownym rozpatrzeniu wniosku P.S. po otrzymaniu opinii Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w C. z dnia 11 sierpnia 2015 r. oraz negatywnego uzgodnienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K. z dnia 21 września 2016 r. orzekł o odmowie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia pn. stacja demontażu pojazdów wycofanych z eksploatacji i punktu skupu złomu- lokalizacja na działce nr [....] w miejscowości A. w związku z odmową uzgodnienia w zakresie ochrony środowiska przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał na przebieg postępowania w sprawie w tym uchylenie uprzedniej decyzji przez Kolegium jak i przekazanie wyroku WSA w Krakowie (II SA/Kr 385/16). Stwierdzono, że przedsięwzięcie jest przedsięwzięciem określonym w § 2 pkt 42 i 43 oraz § 3 ust. 1 pkt 81 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Organ stwierdził, że w toku postępowania wstąpił o uzgodnienie do RDOŚ w K. oraz o opinię do PPIS w C. Wskazano na uzyskanie pozytywnej opinii PPIS w C. z dnia 11 sierpnia 2016r., [....] . Podkreślono jednakże fakt uzyskania negatywnego uzgodnienia dokonanego przez RDOŚ w K. (z dnia 21 września 2016 r., [....] ). Od powyższej decyzji odwołanie złożył P.S. zarzucając naruszenie przepisów prawa miejscowego, a to § 8 ust. 2 pkt 1 i § 10 ust. 8 pkt 2 planu miejscowego polegające na błędnym przyjęciu, jakoby § 10 ust. 8 pkt 2 planu nie stanowił wyjątku od zasady opisanej w § 8 ust. 2 pkt 1 planu, mimo, iż z systematyki uchwały i z § 10 ust. 8 pkt 2 oraz z części graficznej planu wynika, że stanowi on lex specialis w stosunku do § 8 ust. 2 pkt 1 planu; naruszenie art. 80 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko poprzez odmowę wydania decyzji mimo zgodności z planem. W uzasadnieniu odwołania wskazano, iż organ I instancji oprał się na uzgodnieniu RDOŚ w K. bez podania jakichkolwiek innych podstaw rozstrzygnięcia. Uzgodnienie jednak jest zdaniem odwołującego wadliwe. Wskazano, że wykładnia planu przyjęta przez RDOŚ jest wadliwa. Wadliwe jest danie pierwszeństwa rozporządzeniu Wojewody [....] wobec zagospodarowania terenów wynikających z planu. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia 25 stycznia 2017 r. nr [....] utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ wskazał, że w dniu 1 stycznia 2017 r., weszła w życie zmiana ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko wynikająca z ustawy z dnia 9 października 2015 r. o zmianie ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. 2015.1936). Na mocy art. 6 ust. 2 w/w ustawy zmieniającej do spraw wszczętych na podstawie ustawy zmienianej w art. 1, dla których przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy przedłożono raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko lub wydano postanowienie określające zakres raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, stosuje się przepisy dotychczasowe. Należy też nadmienić, iż w istocie rzeczy przepisy, które stały się podstawą do uzgodnienia z RDOŚ w K. nie uległy zmianie, a nowe przepisy nakładają nowe szersze obowiązki na inwestora m.in. odnośnie raportu. Przedmiotowa inwestycja mieści się w pojęciu wymienionym w § 2 ust. 1 pkt 42 i 43 w/w rozporządzenia (stacje demontażu w rozumieniu ustawy z dnia 20 stycznia 2005 r. o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji; miejsca przetwarzania pojazdów inne niż wymienione w pkt 42 oraz miejsca przetwarzania statków wycofanych z eksploatacji) jak i § 3 ust. 1 pkt 81 punkty do zbierania lub przeładunku złomu i została zakwalifikowana do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco, oddziaływać na środowisko wobec objęcia w części inwestycji § 2 rozporządzenia. Organ stwierdził, że zgodnie z art. 77 ust. 1 ustawy jeżeli jest przeprowadzana ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach organ właściwy do wydania tej decyzji uzgadnia warunki realizacji przedsięwzięcia m.in. z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska oraz zasięga opinii organu Państwowej Inspekcji Sanitarnej. Organ występujący o uzgodnienie lub opinię przedkłada wniosek o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko; wypis i wyrys z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony, albo informację o jego braku; nie dotyczy to uzgodnień i opinii dla drogi publicznej, dla linii kolejowej o znaczeniu państwowym, dla przedsięwzięć Euro 2012, dla przedsięwzięć wymagających koncesji na poszukiwanie i rozpoznawanie złóż kopalin, dla inwestycji w zakresie terminalu, dla inwestycji związanych z regionalnymi sieciami szerokopasmowymi, dla budowli przeciwpowodziowych realizowanych na podstawie ustawy z dnia 8 lipca 2010 r. o szczególnych zasadach przygotowania do realizacji inwestycji w zakresie budowli przeciwpowodziowych oraz dla inwestycji w zakresie budowy obiektów energetyki jądrowej oraz inwestycji towarzyszących (art. 77 ust. 2 ustawy). Z powyższego wynika, że przepis art. 77 ust. 1 ustawy wprowadził wyraźne rozróżnienie pomiędzy uzgodnieniem, a opinią organu współdziałającego w wydaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Istotne jest zatem rozróżnienie mocy wiążącej opinii i uzgodnienia dla postępowania głównego. W tej materii już wielokrotnie wypowiadały się sądy administracyjne wskazując, że uzgodnienie - w przeciwieństwie do opinii - jest formą o znaczeniu stanowczym, bowiem wiąże organ administracyjny rozstrzygający w postępowaniu głównym. Należy podkreślić, że postępowanie uzgodnieniowe ma charakter akcesoryjny i jest częścią szerokorozumianego postępowania w sprawie głównej; przy czym jego wynik jest niezbędny dla organu prowadzącego postępowanie główne i nie może być przez ten organ samodzielnie weryfikowany nawet wówczas, gdy postępowanie uzgodnieniowe obarczone jest wadami proceduralnymi (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 czerwca 2017 r., sygn. akt II OSK 922/06). Tym samym organ I instancji przy wydaniu decyzji był związany postanowieniem Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K. z dnia 21 września 2016 r., na mocy którego RDOŚ w K. odmówił uzgodnienia w zakresie ochrony środowiska przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przedmiotowego przedsięwzięcia. Organ pierwszoinstancyjny wydając rozstrzygnięcie w postępowaniu głównym jest związany postanowieniem organu uzgadniającego i nie może go oceniać, natomiast uprawionym do jego kontroli jest organ nadrzędny, rozpoznający odwołanie od decyzji głównej. Przechodząc zatem do oceny wydanego w sprawie postanowienia RDOŚ w K. z dnia 21 września 2016 r. organ zaznaczył, iż z treści tego postanowienia wynika, iż powodem negatywnego uzgodnienia w sprawie jest sprzeczność z treścią ustawy o ochronie przyrody oraz treścią rozporządzenia Wojewody [....] w sprawie [....] . RDOŚ wskazał także na sprzeczność przedsięwzięcia z planem miejscowym tj. zapisem § 8 ust. 2 pkt 1 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy [....] oraz miejscowości [....] [....] [....] [....] . zatwierdzonego uchwałą nr XIII/106/2015 RM w A. z dnia 16 listopada 2015 r. Zatem głównym powodem odmowy uzgodnienia w zakresie ochrony środowiska przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przedmiotowego przedsięwzięcia nie była sprzeczność z planem, chociaż i ten aspekt był podniesiony w kwestionowany postanowieniu lecz sprzeczność z przepisami ustawy prawo ochrony przyrody, a zwłaszcza przepisów wykonawczych do tej ustawy. Należy bowiem wskazać na obowiązujący nadal akt tj. rozporządzenie Nr 80/06 Wojewody [....] z dnia 17 października 2006r. w sprawie [....] . Akt ten został podjęty na podstawie art. 16 ust. 3 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody. Przy czym, co istotne, wskazany przepis art. 16 ust. 3 został znowelizowany na mocy art. 9 pkt 2 lit. a ustawy z dnia 24 kwietnia 2015 r. o zmianie niektórych ustaw w związku ze wzmocnieniem narzędzi ochrony krajobrazu zmieniającej nin. ustawę z dniem 11 września 2015 r. W aktualnym brzmieniu art. 16 ust. 3 ustawy o ochronie przyrody przewiduje, że utworzenie parku krajobrazowego lub powiększenie jego obszaru następuję w drodze uchwały sejmiku województwa, która określa jego nazwę, obszar, przebieg granicy a otulinę, jeżeli została wyznaczona, szczególne cele ochrony oraz zakazy właściwe dla danego parku kraj obrazowego lub jego części, wybrane spośród zakazów, o których mowa w art. 17 ust. 1, wynikające z potrzeb jego ochrony. Likwidacja lub zmniejszenie obszaru parku krajobrazowego następuje w drodze uchwały sejmiku województwa wyłącznie z powodu bezpowrotnej utraty wartości przyrodniczych, historycznych i kulturowych oraz walorów krajobrazowych na obszarach projektowanych do wyłączenia spod ochrony. Na mocy art. 12 ust. 4 w/w ustawy z dnia 24 kwietnia 2015 r. o zmianie niektórych ustaw w związku ze wzmocnieniem narzędzi ochrony, krajobrazu dotychczasowe przepisy wykonawcze, wy dane przez wojewodów lub sejmiki województw na podstawie art. 16 ust. 3 oraz art. 23 ust. 2 ustawy zmienianej w art. 9 zachowują moc do dnia wejścia w życie nowych przepisów wykonawczych wydanych na podstawie art. 16 ust. 3 oraz art. 23 ust. 2 ustawy zmienianej w art. 9 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą. Tak więc na mocy wyraźnego wskazania ustawowego wobec nie podjęcia jeszcze przez sejmik województwa [....] uchwały w sprawie przedmiotowego parku krajobrazowego w pełni zachowują moc przepisy wynikające z rozporządzenia Wojewody [....] nr 80/06 z dnia 17 października 2006 r. Należy tez zaznaczyć, iż przepisy wynikające z tego rozporządzenia, w tym określające zakazy w [....] stanowią przepisy powszechnie obowiązujące na danym terenie, co oznacza konieczność ich stosowania. Pod pojęciem "utworzenia parku krajobrazowego", o którym mowa w art. 16 ust. 3 ustawy o ochronie przyrody nie kryje się jedynie wyznaczenie terenów w sensie geograficznym - tzn. ustalenie ich położenia i granic, czyli wyznaczenie parku poprzez jego wskazanie w terenie - ale także ustalenie innych wymogów wymienionych w tej ustawie dotyczących parku krajobrazowego. W pojęciu tym mieszczą się więc także ustalenia dotyczące szczególnych celów ochrony oraz zakazów wybranych z katalogu zamieszczonego w art. 17 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody. Zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 1 ustawy o ochronie przyrody jednym z zakazów który może być wprowadzony w parku krajobrazowym jest zakaz realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Przy czym zakaz, o którym mowa w w/w ust. 1 pkt 1, nie dotyczy realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, dla których sporządzenie raportu o oddziaływaniu na środowisko nie jest obowiązkowe i przeprowadzona procedura oceny oddziaływania na środowisko wykazała brak niekorzystnego wpływu na przyrodę i krajobraz parku krajobrazowego (tak art. 17 ust. 3 ustawy o ochronie przyrody). Na mocy § 3 ust. 1 pkt 1 wskazanego rozporządzenia Wojewody [....] nr [....] taki zakaz realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko wprowadzono i w związku z faktem, iż zachowuje on moc do dnia wejścia w życie nowych przepisów wykonawczych zakaz ten należy odczytywać w rozumieniu przywołanego art. 17 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 17 ust. 3 ustawy o ochronie przyrody, a więc z pod tego zakazu wyłączone są wyłącznie przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko, dla których sporządzenie raportu o oddziaływaniu na środowisko nie jest obowiązkowe i przeprowadzona procedura oceny oddziaływania na środowisko wykazała brak niekorzystnego wpływu na przyrodę i krajobraz parku. Natomiast wnioskowane przez odwołującego przedsięwzięcie zostało zakwalifikowane do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko i w takiej sytuacji obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko jest obowiązkowy, co w konsekwencji powoduje objecie go zakazem, o którym mowa. Tym samym z punktu widzenia przepisów odrębnych i to w zakresie swoich kompetencji -RDOS w K. miał podstawy do wydania negatywnego uzgodnienia w sprawie. Mając zatem na uwadze fakt, iż treść zakazów w parku krajobrazowym wynikających z ustawy o ochronie przyrody, a wprowadzanych na danym terenie odpowiednim aktem wykonawczym - rozporządzeniem (a aktualnie uchwałą sejmiku) nie może być ani zawężana, ani rozszerzana, treść § 10 ust. 8 pkt 2 planu, na który powołuje się odwołujący musi być rozumiana z uwzględnieniem bezwzględnego zakazu wprowadzonego rozporządzeniem wojewody. Tym samym wyłączenie zakazu w odniesieniu do kategorii przedsięwzięć polegających na realizacji stacji i miejsc demontażu pojazdów osobowych, ciężarowych i autobusów może odnieść skutek wyłącznie w tych jednostkach planu spośród jednostek 01 U/P — 30 U/P, które znajdują się poza terenem [....] i takie tereny według ustaleń Kolegium, jak i treści samego planu ("obszar objęty Planem częściowo znajduje się na terenie [....] ") i na podstawie analizy załącznika graficznego do planu także objęte są jego ustaleniami. Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniósł P.S. zarzucając naruszenie: 1/ art. 10 § 1 i art. 107 § 3 K.p.a. w związku z art. 140 K.p.a. poprzez pominięcie omówienia zarzutów stawianych w treści odwołania w szczególności dotyczących błędnego stosowania postanowień rozporządzenia nr 80/06 Wojewody [....] z dnia 17 października 2006 r. w sprawie [....] oraz błędnej wykładni planu miejscowego dotyczących zarówno postanowienia organu dokonującego uzgodnienia jak i skarżonej decyzji organu I instancji; 2/ art. 16 ust. 3 w związku z art. 17 ust. 1 i art. 17 ust. 3 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody poprzez nietrafne przyjęcie, jakoby powołane przepisy ustawy stały na przeszkodzie uwzględnienia wniosku skarżącego; 3/ art. 6 i art. 7 w związku z art. 77 § 1 K.p.a. poprzez błędne przyjęcie jakoby do przedsięwzięcia wnioskodawcy miały znajdować zastosowanie ograniczenia zawarte w rozporządzeniu nr 80/06 Wojewody [....] z dnia 17 października 2006 r. w sprawie [....] mimo, że objęte wnioskiem przedsięwzięcie stanowi jedynie kontynuację przedsięwzięcia istniejącego w dniu wejścia w życie przedmiotowego rozporządzenia, a więc nie mogą go dotyczyć ograniczenia ustanawiane w później wydanym rozporządzeniu; 4/ § 10 ust. 8 pkt 2 lit. a tiret 1 uchwały nr XIII/106/2015 Rady Miejskiej w A. z dnia 16 listopada 2015 r. poprzez pominięcie okoliczności, że owa norma prawa miejscowego nakazuje uwzględnić żądanie skarżącego i wydać decyzję zgodną z jego wnioskiem bez względu na treść rozporządzenia nr 80/06 Wojewody [....]; 5/ art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. w związku z art. 80 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. poprzez utrzymanie w mocy orzeczenia odmawiającego wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach mimo zgodności zamierzenia z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. W konkluzji skarżący wniósł o uchylenie decyzji SKO w K. z dnia 25 stycznia 2017 r. i poprzedzających ją aktów. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o jej oddalenie podtrzymując przy tym argumentację użytą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Przedmiotem rozpoznania sądu w niniejszej sprawie, jest ocenia legalności decyzji organów administracji w przedmiocie odmowy wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia. Organ I instancji odmówił wydania decyzji z powodu odmowy uzgodnienia tej decyzji przez RDOŚ, natomiast organ II instancji ocenił odmowne uzgodnienie, na które nie przysługiwał odrębny środek odwoławczy i uznał, że było ono zasadne. Zdaniem organu odwoławczego RDOŚ prawidłowo odmówił uzgodnienia z uwagi na fakt, iż teren inwestycji znajduje się na obszarze parku krajobrazowego a z rozporządzenia wojewody, które park ten utworzyło, wynika zakaz lokalizacji przedsięwzięć objętych wnioskiem (dla których sporządzenie raportu o oddziaływaniu na środowisko jest obowiązkowe). Fakt, iż miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, na obszarze objętym wnioskiem zezwala prowadzić działalność, której wniosek ten dotyczy, w ocenie organu jest bez znaczenia, gdyż treść nakazów wynikających z rozporządzenia nie może być zawężana. Poza tym miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest aktem prawnym najniżej stojącym w hierarchii źródeł prawa a zakazy ustanowione rozporządzeniem wojewody mają źródło w ustawie. Skarżący zarzuca, iż organ II instancji nie odniósł się do faktu, iż wniosek o wydanie decyzji środowiskowej nie dotyczył zamierzenia inwestycyjnego, ale przedsięwzięcia, które było już realizowane i to przed ustanowieniem [....] . Zdaniem sądu skarga zasługiwała na uwzględnię. Istotnie w odwołaniu skarżący zarzucał, iż przedsięwzięcie miało polegać na kontynuowaniu działalności istniejącej wielu lat, zaś konieczność wydania nowej decyzji środowiskowej zaistniała w związku z wejściem w życie nowego planu zagospodarowania przestrzennego, który zresztą zezwalał na dalszą jego kontunuację. Stanowi to poważne uchybienie obowiązującym przepisom postępowania w szczególności art. 11 k.p.a. Sąd podziela tu stanowisko zajęte przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 20 grudnia 1999 r. IV SA 274/97 iż organ odwoławczy rozpoznaje sprawę ponownie merytorycznie w jej całokształcie. Oznacza to, że ma on obowiązek rozpoznać wszystkie żądania, wnioski i zarzuty strony oraz ustosunkować się do nich w uzasadnieniu swej decyzji. Także w wyroku z dnia 22 kwietnia 1998 r. I SA/Lu 21/98 NSA zajął stanowisko, iż na organie odwoławczym ciąży obowiązek ustosunkowania się do wszystkich podniesionych w odwołaniu zarzutów, zgodnie z wymaganiami określonymi w art. 107 § 3 k.p.a., przez wskazanie faktów, które uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł, oraz przyczyn dla których odmówił innym dowodom wiarygodności i mocy dowodowej, a także przyczyn, dla których wnioskowanych dowodów nie przeprowadził i dlaczego nie uznał zasadności argumentów podniesionych w odwołaniu. Także w orzecznictwie Wojewódzkich Sądów Administracyjnych teza, iż brak odniesienia się przez organ odwoławczy do podnoszonych przez stronę zarzutów stanowi naruszenie prawa procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy a co za tym idzie uchybieniem takie powinno skutkować uchyleniem decyzji organu II instancji (vide: wyrok WSA w Warszawie I SA/Wa 1802/06). Pogląd ten podziela także sąd rozpoznający niniejszą sprawę. Z powodu nierozpoznana zarzutów odwołania, zaskarżona decyzja organu II instancji podlegałaby uchyleniu, niezależnie od niżej wskazanych przyczyn dotyczących wadliwości merytorycznej decyzji. Podnoszony przez stronę skarżącą argument kontynuacji działalności a nie zamiaru jej rozpoczęcia ma wyraz nie tylko formalny (nierozpoznanie zarzutu odwołania), ale też materialny. Kwestia bowiem czy wniosek o wydanie decyzji środowiskowej miał dotyczyć przedsięwzięcia zamierzonego czy takiego które jest już legalnie prowadzone, wydaje się być kluczowa. Z zapisów rozporządzenia wynika bowiem zakaz realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Realizacja przedsięwzięcia to termin który należy odnosić do przyszłych wydarzeń. Według słownika PWN realizacja to między innymi wprowadzenie czegoś w życie. Z kolei kontynuacje ten sam słownik definiuje, jako wykonywanie w dalszym ciągu rozpoczętej działalności. Pojęcia te nie są tożsame i nie mogą być prawnie obojętne. Zgodnie z zasadą niedziałania prawa wstecz, wejście w życie przepisów stanowionych aktem prawa miejscowego nie może być podstawą do zakazu wykonywania dotychczasowej legalnej działalności jak również jej kontynuacji. Zapisy takiego aktu należy odnosić wyłącznie do zdarzeń przyszłych. Jeżeli istotnie wnioskowana działalność stanowiła kontynuację przedsięwzięcia rozpoczętego przed wejściem w życie rozpędzenia wojewody o ustanowieniu [....] a konieczność wydania nowej decyzji środowiskowej wynikała z innych prawnych zdarzeń, różnych niż zaprzestanie tej działalności i chęć jej podjęcia na nowo lub zmiany profilu, brak było podstaw by zakazy przewidziane późniejszym prawem miejscowym odnosić do tego przedsięwzięcia, które legalnie dotychczas realizowano. Nie można także zgodzić się z organem, iż zakazy wynikające z rozporządzenia wojewody o ustanowieniu [....] hierarchicznie stoją ponad zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, gdyż zakazy te mają źródło w ustawie o ochronie przyrody. Istotnie, zgodnie z art. 17 ust 1 pkt 1 ustawy o ochronie przyrody, w parku krajobrazowym może być wprowadzony zakaz realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Jest to jednakże przepis ustanawiający kompetencję dla lokalnego prawodawcy (aktualnie sejmiku województwa a w przeszłości wojewody) do wprowadzenia takiego zakazu na obszarze tworzonego parku. Prawodawca może, ale nie musi zakazu wprowadzać na obszarach tworzonych parków. Uchwała czy dawniej rozporządzenie w przedmiocie utworzenia parku krajobrazowego są aktami prawa miejscowego (w przypadku rozporządzenia wojewody to akty o których mowa w art. 59 ust 1 ustawy z dnia 23 stycznia 2009 r. o wojewodzie i administracji rządowej w województwie. (t.j. Dz. U. z 2015 r. poz. 525 z późn. zm.). i hierarchicznie są sobie równe. Podobnie jak stanowienie zakazów na obszarach parków krajobrazowych ma swoje umocowanie ustawowe o którym mowa wyżej, stanowienie obszarów o różnym przeznaczeniu ma swoje umocowanie w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Mianowicie zgodnie z art. 15 ust 2 pkt 1 tej ustawy stanowi, iż w planie miejscowym określa się obowiązkowo przeznaczenie terenów oraz linie rozgraniczające tereny o różnym przeznaczeniu lub różnych zasadach zagospodarowania. Jako do aktów prawnych równorzędnych będą miały zatem zastosowania wszelkie zasady interpretacji co do których nie wypowiedział się organ zakładając bezzasadnie nadrzędność zakazów wynikających z rozporządzenia w stosunku do zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wskazać na koniec należy, iż z uwagi na fakt, iż uzgodnienie o którym mowa w art. 77 ust 1 pkt 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 353 z późn. zm.) ma niezaskarżalny charakter, w orzecznictwie nie budzi wątpliwości, że ma do tego rozstrzygnięcia zastosowania przepis art. 142 K.p.a. Jak zasadniue wskazuje Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 27 maja 2014 r. choć decyzja w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia uzależniona jest od niezaskarżalnego i istotnie kształtującego ją postanowienia regionalnego dyrektora ochrony środowiska w przedmiocie uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia, w szczególności w przypadku odmowy uzgodnienia warunków jego realizacji, to jednak powinno ono podlegać wnikliwej kontroli organu odwoławczego. Nie można bowiem dopuścić do takiej sytuacji, że niezaskarżalne i nieweryfikowalne postanowienie wydane w postępowaniu akcesoryjnym będzie bezwzględnie dyktować wynik postępowania głównego. Wobec faktu, że organ pierwszoinstancyjny wydający rozstrzygnięcie w postępowaniu głównym jako związany tym postanowieniem, nie może go oceniać, to oczywistym jest, że do jego kontroli uprawnionym jest organ nadrzędny, rozpoznający odwołanie od decyzji głównej. Stanowisko takie zajął organ odwoławczy dokonując oceny zasadności odmowy uzgodnienia i w tym zakresie stanowisko to było prawidłowe, przy czym oceny dokonanej przez organ, jak mowa o tym wyżej, nie podzielił są rozpoznający niniejszą sprawę. Następstwem tej oceny była decyzja utrzymująca decyzje organu I instancji w mocy oraz fakt zaskarżenia jej do sądu a w konsekwencji ponowna ocena odmowy uzgodnienia dokonana przez sąd. W ocenie sądu tryb skarżenia odmowy uzgodnienia decyzji środowiskowej o którym mowa wyżej tj. przy okazji rozpoznania odwołania od decyzji kończącej postępowanie oraz ocenia odmowy uzgodnienia dokonana przez sąd przy okazji rozpoznania skargi na decyzje dwuinstancyjną, przesądza, iż stanowisko prezentowanie przez sąd ma wiążący charakter także dla organu uzgadniającego. Mając na uwadze powyższe okoliczności orzeczono jak w sentencji.