II SA/Kr 3145/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Czeluśniak Sędziowie AWSA Kazimierz Bandarzewski AWSA Wojciech Jakimowicz (spr) Protokolant Grażyna Grzesiak po rozpoznaniu w dniu 26 czerwca 2006 r., na rozprawie sprawy ze skargi Lasów Państwowych Nadleśnictwo B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 18 października 2002r., nr [...] w przedmiocie wyrażenia zgody na przeznaczenie gruntu rolnego do zalesienia postanawia skargę odrzucić Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia 18 października 2002 r., znak: [...] po rozpatrzeniu odwołania W. G. od wydanej na podstawie art. 3 ust. 1, 2 , 4 i art. 10 ust. 3 ustawy z dnia 8 czerwca 2001 r. o przeznaczeniu gruntów rolnych do zalesienia (Dz. U. Nr 73, poz. 764) decyzji Starosty K. z dnia [...] sierpnia 2002 r., znak: [...] o odmowie wyrażenia zgody na przeznaczenie gruntu rolnego do zalesienia stanowiącego działki nr: [...],[...] i [...] położone we wsi B. gmina K., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. uchyliło zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji i orzekło w ten sposób, że wyraziło zgodę na przeznaczenie do zalesienia gruntu rolnego klasy V o powierzchni 1,15 ha w działce oznaczonej nr [...] położonej w B. gmina K. stanowiącej współwłasność W. i A. małż. G. oraz odmówiło wyrażenia zgody na przeznaczenie do zalesienia gruntu rolnego w działce oznaczonej nr [...] położonej w B. gmina K. stanowiącej własność W. G.. Decyzja ta została przekazana do wiadomości m.in. Nadleśnictwu B.. Skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 18 października 2002 r., znak: [...] złożył do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie Ośrodka Zamiejscowego w Krakowie w imieniu Lasów Państwowych Nadleśnictwa B. - Zastępca Nadleśniczego w Nadleśnictwie B. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji. W skardze podniesiono, że organ odwoławczy nie uwzględnił rocznego limitu zalesienia gruntów, które mogą być zalesione na obszarze powiatu, przedmiotowy grunt nie uzyskał akceptacji Rady Gminy w K., a ponadto zaskarżona decyzja jest niewykonalna ze względów formalno-prawnych (brak środków finansowych na pokrycie kosztów sadzonek i kosztu sporządzenia planu zalesień a także nieracjonalność zalesiania gruntów porolnych w listopadzie). W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy ustosunkował się do stanowiska skarżącego i wniósł o odrzucenie skargi kwestionując legitymację procesową strony skarżącej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 50 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153 poz. 1270), uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi. Regulacja powyższa stanowi kontynuację dotychczasowych zasad wyrażonych w art. 33 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. z 1995 r. Nr 74 poz. 368 z późn. zm.), zgodnie z którym uprawnionym do wniesienia skargi był każdy, kto miał w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób. Interes prawny musi być zawsze jednostkowy, realny, konkretny i sprawdzalny. Podstawą interesu prawnego dla określonego podmiotu może być tylko konkretny przepis prawa materialnego, który w ten sposób stwarza mu legitymację procesową. Z przepisu tego powinno wynikać, że dana osoba (fizyczna, prawna lub inna jednostka organizacyjna) może być obarczona powinnością określonego zachowania wyznaczonego zakazem lub nakazem, oczywiście dopiero po skonkretyzowaniu ich w decyzji administracyjnej przez organ administracji publicznej, działający w granicach jego właściwości i kompetencji. Wg art. 28 kodeksu postępowania administracyjnego stroną postępowania jest tylko podmiot występujący w danym stosunku administracyjnoprawnym w charakterze administrowanego, przy czym na organie administracji ciąży obowiązek doręczenia decyzji stronom postępowania (art. 109 k.p.a.). W doktrynie zasadnie wskazuje się, że przepisy szczególne mogą zobowiązywać organ administracji publicznej do zawiadamiania o decyzji nie tylko strony postępowania, lecz także inne osoby lub organy, tj. podmioty nie mające charakteru stron postępowania podając za przykład regulację art. 99 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, zgodnie z którą ostateczną decyzję o ukaraniu, w trybie odpowiedzialności zawodowej w budownictwie, przesyła się do wiadomości jednostce organizacyjnej zatrudniającej osobę ukaraną, właściwemu stowarzyszeniu, organowi, który wydał ukaranemu uprawnienia do pełnienia samodzielnej funkcji technicznej w budownictwie, Głównemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego (zob. M. Jaśkowska, A. Wróbel: Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, Zakamycze 2000, s. 634). Z treści art. 3 ust. 9 obowiązującej w chwili podejmowania zaskarżonej decyzji ustawy z dnia 8 czerwca 2001 r. o przeznaczeniu gruntów rolnych do zalesienia (Dz.U. z 2001 r., nr 73, poz. 764 z późn. zm.) wynika, że na organie administracji publicznej ciążył obowiązek przekazywania decyzji o przeznaczeniu gruntu rolnego do zalesienia do wiadomości wójta, burmistrza lub prezydenta miasta, właściwemu ze względu na położenie gruntu nadleśniczemu, a także zarządowi wojewódzkiego funduszu ochrony środowiska i gospodarki wodnej. Mając na uwadze powyższy przepis oraz całokształt regulacji ustawy z dnia 8 czerwca 2001 r. o przeznaczeniu gruntów rolnych do zalesienia, należy stwierdzić, że właściwy nadleśniczy ma pozycję organu zaangażowanego w proces ustalania zasad przeznaczania gruntów rolnych do zalesienia (m.in. opiniuje ustalany przez starostę tzw. "roczny limit zalesienia" - art. 2 oraz jest zobowiązany w terminie 30 dni od dnia otrzymania decyzji starosty do sporządzenia planu zalesienia oraz dostarczenia właścicielowi gruntu odpowiedniej ilości sadzonek drzew - art. 5 ust. 1), nie jest natomiast stroną w postępowaniu administracyjnym w sprawie wyrażenia zgody właścicielowi gruntu rolnego na przeznaczenie tego gruntu do zalesienia. W postępowaniu tym konkretyzowane są interesy prawne właścicieli gruntów rolnych, a nie podmiotów powołanych do ustalania zasad przeznaczania gruntów rolnych do zalesienia i współdziałania z właścicielami gruntów w zakresie realizacji decyzji w sprawie wyrażenia zgody na przeznaczenie gruntu rolnego do zalesienia. Przepisy prawa nie dają zatem podstaw do przyjęcia, że właściwy nadleśniczy ma interes prawny i to zarówno w rozumieniu art. 28 k.p.a., jak i interes prawny we wniesieniu skargi do sądu administracyjnego na decyzję w sprawie wyrażenia zgody właścicielowi gruntu rolnego na przeznaczenie tego gruntu do zalesienia. Uprawnienia i obowiązki nadleśniczego zdeterminowane są przepisami ustawowymi, o ich kształcie i istnieniu przesądza zatem ustawodawca, a nie organ administracji publicznej w drodze decyzji administracyjnej o charakterze związanym regulującej prawa i obowiązki właścicieli gruntów rolnych uzyskujących zgodę na przeznaczenie tych gruntów do zalesienia. Decyzja ta przekazywana jest nadleśniczemu wyłącznie do wiadomości po to, aby mógł on zrealizować ciążące na nim ustawowe obowiązki wynikające m.in. z art. 5 ust. 1 cyt. ustawy. W tym stanie rzeczy należy stwierdzić, iż skarga Zastępcy Nadleśniczego w Nadleśnictwie B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 18 października 2002 r., znak: [...] w przedmiocie wyrażenia zgody na przeznaczenie gruntu rolnego do zalesienia podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 cytowanej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stanowiącego, iż sąd odrzuca skargę, jeżeli wniesienie skargi jest niedopuszczalne z innych przyczyn niż wskazane w art. 58 § 1 pkt 1-5. Przyczyna taka występuje m.in. w sytuacji, gdy skargę wnosi podmiot, który nie mieści się w żadnej kategorii podmiotów określonych w art. 50 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W doktrynie wskazuje się ponadto, że wniesienie skargi przez podmiot, któremu - zgodnie z art. 50 § 1 lub § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przysługuje legitymacja do jej wniesienia należy do kategorii przesłanek dopuszczalności zaskarżenia o charakterze merytorycznym, a prawo - odmiennie niż w przypadku niedochowania przez skarżącego formalnych wymagań skargi - nie przewiduje w tym wypadku możliwości konwalidacji skargi, którą w związku z tym jako niedopuszczalną należy odrzucić (tak: T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2005, s. 276).