II SA/Kr 315/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Irla Sędziowie : WSA Krystyna Daniel (spr.) WSA Aldona Gąsecka-Duda Protokolant : sekretarz sądowy Małgorzata Piwowar po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 maja 2016 r. sprawy ze skargi W. L. na decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w K. z dnia 15 lutego 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania pozwolenia wodnoprawnego skargę oddala Starosta D. decyzją z 29.12.2015 r., na podstawie art. 126 ust. 1 w związku z art.125 pkt 2 i 3 ustawy z 18.07.2001 r. Prawo wodne (tj. Dz.U. 2015 r., póz. 469 ze zm.) odmówił W.L. wydania pozwolenia wodnoprawnego na wykonanie stawów do chowu ryb w obrębie części działek gruntowych nr ewid.[...] ,[...] ,[...] itd... w miejscowości P. (gmina D). W uzasadnieniu organ podał, że W.L. złożył wniosek jw. Na wezwanie organu w dniu 9.10.2015 r. wnioskodawca przedłożył "Aneks Nr 1 do Operatu wodnoprawnego". W związku z dalszymi wątpliwościami dotyczącymi informacji zawartych w operacie wodnoprawnym i braku wyjaśnień wnioskodawcy w czasie rozprawy, w sprawie zaplanowanej makroniwelacji terenu na poziomie rzędnej 173.6 m (średnia wielkość makroniwelacyjnego wykopu 2,87 m) przed przystąpieniem do wykonywania trzech stawów oraz koniecznością uzupełnienia części graficznej operatu, w piśmie z 23.11.2015 r. wezwano wnioskodawcę do przedłożenia stosownych wyjaśnień i uzupełnień. W odpowiedzi, w piśmie z 30.11.2015 r. wnioskodawca poinformował, że informacje dotyczące przedsięwzięcia w zakresie wydania pozwolenia wodnoprawnego zostały przekazane w operacie wodnoprawnym i w aneksie nr 1 do operatu. W ocenie wnioskodawcy, opis dot. makroniwelacji terenu przedstawiony w operacie jest wystarczający, a sam proces jest integralną częścią zamierzenia inwestycyjnego. Organ ustalił, że dla planowanego przedsięwzięcia inwestor uzyskał decyzję Wójta Gminy D. z 19.09.2015r., znak: [...] o warunkach zabudowy oraz decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w K. z 16.05.2014 r., znak: [...] o zwolnieniu z zakazów wynikających z art. 88 l ust. 1 pkt 1 i pkt 3 ustawy Prawo wodne. Jak wynika z informacji zawartych w operacie wodnoprawnym inwestor zamierza w obrębie części działek gruntowych nr ewid.[...] ,[...] ,[...] itd.. w miejscowości P. , wykonać trzy stawy rybne o ogólnej powierzchni 24433,0 m2, głębokości: 1,1 m, 2,15 m, 2,40 m, które będą bazowały na wodzie gruntowej (podziemnej) i służyć będą do chowu ryb w ilości nieprzekraczającej 4 tony z 1 ha powierzchni użytkowej stawów. W operacie wodnoprawnym zawarto informacje, które potwierdzają, że głębokość wykopów waha się w granicach 4,0 m - 6,5 m, przy jednoczesnym określeniu, że głębokość stawów wynosi 1,1 -2,4 m. Z uwagi na stosunkowo wysoki poziom terenu w odniesieniu do poziomu występowania wód podziemnych, realizacja inwestycji przewidziana jest przez wykonanie makroniwelacyjnego zrównania terenu na poziomie rzędnej 173,6 m przed wykopaniem trzech stawów. Na podstawie badań geotechnicznych wykonanych dla potrzeb przedmiotowego zamierzenia, lustro wody stwierdzono na uśrednionej rzędnej 173,05 m npm. Masy ziemne, wg informacji zawartych w dokumentacji, w ilości 124.942 m3, wykorzystywane będą na miejscu (do profilowania skarp stawów, wyrównywania powierzchni pasów ochronnych, profilowania i wyrównywania półek i grobli stawowych) oraz wykorzystywane będą poza miejscem ich pozyskania, poprzez wywożenie na zewnątrz w ramach usługi budowlanej. Stawy są urządzeniem wodnym , na które wymagane jest uzyskanie pozwolenia wodnoprawnego. W decyzji o warunkach zabudowy, Wójt Gminy D. ustalił warunki zabudowy, polegające na budowie stawów hodowlanych i zmianę ukształtowania terenu, określając, że głębokość stawu ma wynosić do 2,8 m od lustra wody. W decyzji nie odniesiono się i nie podano żadnych warunków dotyczących zmiany ukształtowania terenu. W związku z tym, że teren lokalizacji stawów położony jest na obszarze szczególnego zagrożenia powodzią, inwestor uzyskał decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w K. z 16.05.2014 r znak: [...] . Dyrektor RZGW zezwolił na wykonanie 3 stawów, wykonanie zjazdu z drogi i składowanie materiałów oraz poruszanie się sprzętu budowlanego. W uzasadnieniu decyzji znajduje się informacja, że inwestor planuje wykonanie wykopów o głębokości ok.1-2,8 m. Organ wskazał, że "dostępne źródła z zakresu wykonywania stawów i zbiorników wodnych oraz wyjaśnienia przepisów dot. ochrony środowiska potwierdzają, że głębokość urządzenia wodnego liczy się od rzędnej terenu do rzędnej dna". Zgodnie z załączonym w operacie przekrojem poprzecznym stawów, głębokość projektowanych urządzeń waha się w granicach 5,0-6,5 m, nie oznaczono zakresu zamierzonej makroniwelacji. Brak informacji dot.makroniwelacji terenu, zarówno w decyzji o warunkach zabudowy, jak i w decyzji zwalniającej z zakazów wynikających z art. 88 l ust. 1 pkt 1 i pkt 3 ustawy Prawo wodne, przy projektowanej głębokości urządzeń powyżej 3,0 m, może powodować, że inwestor będzie zobligowany do uzyskania decyzji środowiskowej. Zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 88 lit. f rozporządzenia Rady Ministrów z 9.11.2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na 2 środowisko (Dz. U. Nr 213, poz. 1397 ze zm.), budowa stawów o głębokości nie niniejszej niż 3 m, została zaliczona do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Organ powołał się na treść art.6 ust. 1i 2, art. 75 ust. 1, art.101 pkt 1 lit.d ustawy z 27.04.2001 r. - Prawo Ochrony Środowiska ( Dz.U.2013 r. póz. 1232 ze zm.). Planowana inwestycja wiąże się ze zmianą naturalnego ukształtowania terenu, w wyniku wykonania głębokich wykopów na znacznej powierzchni. Ponadto, pozyskane z wykopów masy ziemne, w ilości 124.942 m3, wg informacji zawartej w operacie, oprócz wykorzystywania na miejscu, będą wykorzystywane będą poza miejscem ich pozyskania, poprzez wywożenie na zewnątrz terenu inwestycji w ramach usługi budowlanej. Z wykonanych sondowań na przedmiotowym terenie wynika, że urobek powstały w wyniku wykonania stawów, stanowić będą między innymi piasek drobny, piasek średni, gruby, pospółka. W świetle informacji zawartej w operacie wodnoprawnym o zbyciu mas ziemnych na zewnątrz, zgodnie z ustawą z 9.06.2011 r. (Dz.U.2014 r., poz.613) - Prawo geologiczne i górnicze - art.21 ust. 1 pkt 2 - działalność w zakresie wydobywania kopalin ze złóż może być wykonana po uzyskaniu koncesji. Osoba fizyczna dla zaspokojenia własnych potrzeb może wydobywać kruszywo, dla zaspokojenia własnych potrzeb z nieruchomości stanowiącej przedmiot jej prawa własności, jeżeli wydobycie nie będzie większe niż 10m3/rok. Organ podał, że obowiązek wydania pozwolenia wodnoprawnego powstaje, o ile zostaną spełnione wymagania przewidziane w ustawie, a odmowa może nastąpić tylko wówczas, gdy ujawnione zostaną okoliczności określone w art. 126 ustawy, który nakazuje rozpatrzenie warunków art. 125 ustawy. W ocenie organu, wydanie pozwolenia na wykonanie stawów o głębokości do 6,5 m jest niezgodne z decyzją o warunkach zabudowy oraz z decyzją o zwolnieniu z zakazów wynikających z art. 88 l ust. 1 pkt 1 i pkt 3 ustawy Prawo wodne. Może to powodować również możliwość naruszenia wymagań ochrony zdrowia ludzi, środowiska oraz wymagań wynikających z odrębnych przepisów. W związku z możliwością naruszenia art. 125 ust. 2 i ust.3 Prawa wodnego, zachodzą przesłanki uzasadniające odmowę wydania pozwolenia wodnoprawnego. Od powyższej decyzji odwołał się W.L. wnosząc o jej uchylenie. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie: art.6, art.7, art. 8, art. 12, art 107 kpa, art. 7 i 32 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej, naruszenie zasady prawdy obiektywnej, przekroczenie zasady uznaniowości administracyjnej, bezpodstawne ingerowanie w rozstrzygnięcia innych organów administracji, w tym Wójta Gminy D. (w odniesieniu do wydanej decyzji o warunkach zabudowy) i Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w K. (w odniesieniu do decyzji o zwolnienia z zakazów realizacji urządzenia wodnego na obszarze szczególnego zagrożenia powodzią), co łamie zasadę właściwości organu wyrażoną w art. 19 i art.20 kpa, wadliwość prowadzonego postępowania jako całości ,działanie na szkodę jednostki, obrazę art. 126 ust.1 ustawy Prawo wodne, art. 125pkt 3, art. 131 ust.2 tej ustawy ,niedopełnienie obowiązku w związku z art. 35 i 36 oraz art. 77 kpa. W uzasadnieniu odwołujący wskazał, że wniosek o wydanie pozwolenia wodnoprawnego był kompletny, zatem skoro wszystkie wymogi zostały dopełnione i nie wniesiono żadnych protestów, to obowiązkiem organu administracji było udzielenie pozwolenia wodnoprawego. Jakakolwiek interpretacja przepisów dokonywana przez organ l instancji, w szczególności przepisów wykraczających poza obszar swej właściwości, jakim jest ustawa prawo wodne, jest niedopuszczalna i stanowi ewidentne rażące naruszenie prawa. Odwołujący nadmienił, że w doktrynie wskazuje się, że głębokość stawu (zbiornika wodnego) mierzona jest od lustra wody do jego dna. Niezależnie od powyższego, kwestia ta w sposób jednoznaczny została rozstrzygnięta przez Wójta Gminy D. , który w swojej decyzji o warunkach zabudowy precyzyjnie zdefiniował dopuszczalne parametry projektowanych stawów w pkt 111.1 lit.a tiret drugi tj. ustalił warunek wykonania stawów o głębokości do 2,8 m od rzędnej lustra wody i uzgodnił w trybie art 53 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Wójt Gminy D. wydając decyzję o warunkach zabudowy stwierdził, że planowane przedsięwzięcie nie kwalifikuje się do uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W ocenie odwołującego, powoływanie się na ogólne przepisy ustawy prawa ochrony środowiska (art.75 ust.1 lub art.110 pkt 1 lit.d) nie znajduje żadnego uzasadnienia w kontekście wydanej decyzji o warunkach zabudowy oraz bezsprzecznego faktu zwolnienia przez Wójta Gminy D. z obowiązku przeprowadzenia procedury postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko. Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w K. decyzją z 15.02.2016 r., znak: [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1kpa, art. 126 pkt 1, w związku z art. 125 pkt 3 ustawy Prawo wodne, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ II instancji odwołując się do orzecznictwa sądów administracyjnych podał, że przepis art. 125 prawa wodnego, do którego odsyła art. 126 pkt 1, ma charakter blankietowy. Przewiduje obowiązek honorowania w udzielanym pozwoleniu standardów wyznaczanych przez inne, bliżej nieokreślone przepisy. Taka blankietowa formuła, znana technice legislacyjnej, nie stanowi przeszkody w stosowaniu przepisu, wymaga jedynie uwzględnienia stanu prawnego regulującego wskazane kwestie. W odniesieniu do wymagań ochrony środowiska w pierwszej kolejności znajdują zastosowanie przepisy, których przedmiotem jest ochrona środowiska, w tym ustawa z 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska. W decyzji o warunkach zabudowy oraz decyzji zwalniającej z zakazu nie określono zasad makroniwelacji. Organ przytoczył treść art. 75 ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska i wskazał, że w § 3 ust. 1 pkt 88 lit. f rozporządzenia Rady Ministrów z 9.11.2010 r. w sprawie przedsięwzięć "mogących znacząco oddziaływać na środowisko (tj. Dz.U. z 2016 roku, póz. 71) wymieniono realizację stawów o głębokości nie mniejszej niż 3 m, innej niż wymieniona w lit. e. Głębokość stawów (co wynika z zasadniczego przekroju poprzecznego stawów) przekracza trzy metry, albowiem liczona jest ona od rzędnej terenu, a nie lustra wody. Gdyby przyjąć odmienną interpretację, to stan faktyczny nie odnosiłby się w ogóle do otaczającego terenu - co byłoby niemiarodajne. W myśl art. 126 pkt 1 wydania pozwolenia wodnoprawnego odmawia się, jeżeli projektowany sposób korzystania z wody nie spełnia wymagań, o których mowa w art. 125 pkt 3. Stosownie do tego ostatniego przepisu, pozwolenie wodnoprawne nie może naruszać wymagań ochrony zdrowia ludzi, środowiska i dóbr kultury wpisanych do rejestru zabytków oraz wynikających z odrębnych przepisów. Brak koncesji przewidzianej przepisami odrębnymi, tj. ustawą Prawo geologiczne i górnicze stanowi uzasadnioną podstawę do odmowy wydania pozwolenia wodnoprawnego. Budowa przedmiotowych stawów ingeruje w środowisko. Z załączonych do akt profilów sondy próbnikowej wynika, że na terenie inwestycji występuje m.in. piasek drobny, średni i gruby. Na stronie [...] operatu wodnoprawnego wskazano, iż masy ziemne (124 942 m3) będą częściowo wykorzystane na miejscu, a częściowo wywożone na zewnątrz w ramach usługi budowlanej. Zatem udzielenie pozwolenia wodnoprawnego naruszałoby wymagania ochrony środowiska, co do ochrony kopalin z art. 125 i art. 126 ustawy Prawo ochrony środowiska. Zgodnie z w/w przepisami złoża kopalin podlegają ochronie polegającej na racjonalnym gospodarowaniu ich zasobami oraz kompleksowym wykorzystaniu kopalin, w tym kopalin towarzyszących. Eksploatację złoża kopaliny prowadzi się w sposób gospodarczo uzasadniony, przy zastosowaniu środków ograniczających szkody w środowisku i przy zapewnieniu racjonalnego wydobycia i zagospodarowania kopaliny. Podejmujący eksploatację złóż kopaliny lub prowadzący tę eksploatację jest obowiązany przedsiębrać środki niezbędne do ochrony zasobów złoża, jak również do ochrony powierzchni ziemi oraz wód powierzchniowych i podziemnych, sukcesywnie prowadzić rekultywację terenów poeksploatacyjnych oraz przywracać do właściwego stanu inne elementy przyrodnicze. Ponadto wydanie pozwolenia wodnoprawnego, w ocenie organu odwoławczego, naruszałoby wymogi art. 21 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo geologiczne i górnicze, stanowiącego, że działalność w zakresie wydobywania kopalin ze złóż może być wykonywana po uzyskaniu koncesji. W ocenie organu II instancji odwołujący błędnie zinterpretował przepisy prawne. Naruszenia terminów załatwienia nie ma na obecnym etapie znaczenia. Organ II Instancji nie dopatrzył się naruszenia przepisów postępowania, które miałyby wpływ na rozstrzygnięcie. Decyzja l instancji nie zawiera oznaczenia wszystkich Stron, gdyż rozdzielnik odnosi się do odrębnego wykazu stron. Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych zajął stanowisko, iż: "Przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego nie przewidują możliwości utajnienia adresu podanego przez stronę postępowania administracyjnego, jak również trybu wyłączania z akt jakichkolwiek dokumentów ze względu na zastrzeżenie adresu, czy innych danych". Zatem, dla prawidłowości postępowania prowadzonego przez wójta niezbędne jest zindywidualizowanie wszystkich stron postępowania poprzez wskazanie ich danych osobowych w zakresie co najmniej imienia, nazwiska i adresu zamieszkania. Wskazane uchybienie, mimo, że stanowi naruszenie przepisu postępowania, nie może być podstawą uchylenia zaskarżonej decyzji, gdyż nie wymaga przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, które miałoby wpływ na rozstrzygnięcie. W.L. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w K. , domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji l instancji, lub stwierdzenia jej nieważności z mocy prawa (art. 156 §1 ust. 7 kpa). Zaskarżonej decyzji zarzucił: -naruszenie konstytucyjnych zasad postępowania administracyjnego (art.6, art.7, art. 8, art. 12 art. 107 kpa) * naruszenie zasady prawdy obiektywnej * przekroczenie zasady uznaniowości administracyjnej -bezpodstawne ingerowanie w rozstrzygnięcia innych organów administracji, w tym Wójta Gminy D. (w odniesieniu do wydanej decyzji o warunkach zabudowy) co w bezprzykładny sposób łamie zasadę właściwości organu wyrażoną w art. 19 i art.20 kpa -wadliwość prowadzonego postępowania jako całości polegającego m.in. na rozpatrywaniu wniosku w aspekcie innych ustaw niż prawo wodne (w tym przypadku w świetle ustawy prawo geologiczne i górnicze), co stanowi przykład wykroczenia organów właściwych wyprawach gospodarki wodnej poza swoją właściwość rzeczową (art. 19 kpa), a w konsekwencji naruszają kardynalną zasadę wyrażoną w art. 6 kpa, * działanie na szkodę jednostki, * obrazę art. 126 ust. 1 ustawy prawo wodne oraz naruszenie art. 125 pkt 3, art. 131 ust.2 tej ustawy, -niedopełnienie obowiązku, w tym naruszenie zasady wyrażonej wart. 12 oraz art.35 §1 i§3 kpa, w związku z art. 36 kpa implikując przesłanki wyrażone w art. 156 §1 ust.2 kpa. W uzasadnieniu skarżący podał, że rozpatrując odwołanie od decyzji Starosty D. organ II instancji nie odniósł się do podniesionych zarzutów. Ponownie podkreślił, że skoro dopełnił warunków wymaganych dla wydania decyzji o pozwoleniu wodnoprawnym organ nie mógł wydać decyzji odmownej. W odniesieniu do zarzutu, że w decyzji o warunkach zabudowy oraz decyzji zwalniającej z zakazu nie określono zasad makroniwelacji, podał, że w piśmie z 30.11.2015 r. przekazał stosowne wyjaśnienia w zakresie użytych sformułowań makroniwelacji w operacie wodnoprawnym na wykonanie urządzenia wodnego. Wykonanie makroniwelacji na poziomie rzędnej 173,6m npm. zostało w sposób fachowy opisane w przedłożonych dokumentach w 7 rozdziale V pkt.7, rozdziale VIII Opis urządzenia wodnego, w tym położenie za pomocą współrzędnych geograficznych oraz podstawowe parametry charakteryzujące to urządzenie i warunki jego wykonania. Jak wynika z przedłożonych dokumentów rzędna makroniwelacji 173,6 m npm. jest tożsama z wysokością wykonania półek wokół stawowych, grobli między stawowych , oraz 0,5 m nad spodziewanej rzędnej lustra wody na poziomie tj. 173,1 m npm. Wykonanie makroniwelacji jest nietrwałym procesem budowlanym umożliwiającym precyzyjne i dokładne wykonanie niecek stawowych. Powyższą informację zawiera również załącznik graficzny- schematyczny profil podłużny skarp stawów. Wykonanie makroniwelacji stanowi integralną część zamierzenia inwestycyjnego i skarżący nie spotkał się dotychczas z sytuacją, by organ administracyjny wykonanie makroniwelacji związanego z wykonaniem inwestycji traktował jako odrębne zamierzenie inwestycyjne. Wójt Gminy D. w decyzji o warunkach zabudowy precyzyjnie zdefiniował dopuszczalne parametry projektowanych stawów w pkt III. l lit.a tired drugi tj. ustalił warunek wykonania stawów o głębokości do 2,8 m ppt od rzędnej lustra wody. Przedstawiając odmienną interpretację przepisu organ ingeruje w odrębną decyzję innego organu. Takie postępowanie nie tylko narusza przepisy kpa, ale przede wszystkim konstytucyjny porządek prawny RP. Przytoczone w zaskarżonej decyzji części wyroków Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 24.11.2010 r, II SA/GI 886/10 oraz wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 3.10. 2014 r, sygn. akt II SA/Kr 1020/14 nie są tożsame z prowadzonym postępowaniem administracyjnym. Zacytowana w zaskarżonej decyzji wykładnia została wyrwana z kontekstu, podczas gdy wyrok odnosi się do przypadku, gdy wnioskodawca zwrócił się z wnioskiem o udzielenie pozwolenia wodnoprawnego na wykonanie stawów rybnych na nieruchomości, na której wcześniej zostało udokumentowane złoże kopaliny, którego zasoby zostały zatwierdzone przez odpowiedni organ administracji geologicznej, oraz w przypadku złożenia wniosku o wydobywanie kruszywa i wykonanie stawu rybnego .W takim przypadku zasadnym była odmowa udzielenia pozwolenia wodnoprawnego. Tymczasem celem skarżącego nie jest wydobywanie kopaliny ze złoża, które na wnioskowanych nieruchomościach nie zostało nigdy udokumentowane, a na terenie nigdy nie prowadzonożadnych prac geologicznych dokumentujących złoże. Skarżący przytoczył treść art. 3 ust. 1 oraz art. 6 ust. 19 ustawy prawo geologiczne i górnicze i podkreślił, że samo 8 stwierdzenie faktu. że na przedmiotowym terenie występuje m. in. ziemia, piasek drobny i gruby nie może być podstawą na nałożenia na inwestora budowy stawów dostosowania się do prawa geologicznego i górniczego. Kwestia ta została w sposób jednoznaczny przedstawiona w uzasadnieniu wyroku z 28.04.2009 r., sygn. akt [...] . Na koniec skarżący zwrócił uwagę, że nieprawidłowe jest pominięcie przez organ II instancji zarzutów dotyczących naruszenia terminu załatwienia sprawy, poprzez wskazanie, że w toku postępowania można było wnosić skargę na bezczynność organu albo na przewlekłość prowadzonego postępowania. Nadmienił również, że Dyrektor RZGW w K. , który jest także organem II instancji w zakresie udzielania pozwoleń wodnoprawnych, uznał, że celem udzielonego zwolnienia z zakazu jest wykonanie stawów rybnych (urządzenia wodnego) na obszarze szczególnego zagrożenia powodzią, a nie wydobywanie kopaliny. W odpowiedzi na skargę Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w K. , wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał swoje stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z 30. 08. 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., póz. 270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a., sądy administracyjne powołane są do kontroli działalności administracji publicznej, w tym w zakresie legalności decyzji administracyjnych i stosują środki określone w ustawie (art. 1 i 3 p.p.s.a.). W ramach swej kognicji sąd bada czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do dyspozycji art. 134 § 1 p.p.s.a. Z brzmienia art. 145 § 1 w/w ustawy wynika natomiast, że w przypadku, gdy sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Cytowana regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 151 p.p.s.a. w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sad oddala skargę. Skarga jest niezasadna. Przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie jest skarga W.L. na decyzję Dyrektora RZGW w K. z 15. 02. 2016 r. utrzymująca w mocy decyzję Starosty D. z 29.12.2015 r., którą odmówiono W.L. wydania pozwolenia wodnoprawnego na wykonanie stawów do chowu ryb w obrębie części działek gruntowych nr ewid. [...] ,[...] ,[...] itd.. w miejscowości P. (gmina D. ). Spór w sprawie rozpatrywanej w niniejszym postępowaniu sprowadza się do oceny czy organy obu instancji prawidłowo, działając w oparciu o przepisy art. 126 ust. 1 w zw. z art. 125 pkt 3 ustawy z 18 lipca 2001 prawo wodne (Dz. U. 2012 r. , póz. 145 z późn. zm.) odmówiły skarżącemu wydania przedmiotowego pozwolenia wodnoprawnego. Zgodnie z treścią łz art. 126 pkt 1 ww. ustawy organ odmawia wydania pozwolenia wodnoprawnego jeżeli: projektowany sposób korzystania z wody narusza ustalenia dokumentów, o których mowa w art. 125 pkt 1-2, lub nie spełnia wymagań, o których mowa w art. 125 pkt 3; zgodnie z art. 125 pkt 3 i 2 pozwolenie wodnoprawne nie może naruszać: ustaleń miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz decyzji o warunkach zabudowy ( pkt 2); wymagań ochrony zdrowia ludzi, środowiska i dóbr kultury wpisanych do rejestru zabytków oraz wynikających z odrębnych przepisów (pkt 3 ). W sprawie istotne znaczenie ma niekwestionowany fakt, że wszystkie działki objęte wnioskiem skarżącego o pozwolenie wodnoprawne na wykonanie urządzenia wodnego znajdują się obszarze szczególnego zagrożenia powodzią rzeki [...] w związku z tym znajduje zastosowanie przepis art. 88 l ust. 1 pkt 1 i 3 i ust. 2 Prawa wodnego. Zgodnie z ust. 1 pkt 1 i 3 art. 88 l: na obszarach szczególnego zagrożenia powodzią zabrania się wykonywania robót oraz czynności utrudniających ochronę przed powodzią lub zwiększających zagrożenie powodziowe, w tym: 1) wykonywania urządzeń wodnych oraz budowy innych obiektów 10 budowlanych, z wyjątkiem dróg rowerowych (ust. 1 pkt 1); zmiany ukształtowania terenu, składowania materiałów oraz wykonywania innych robót, z wyjątkiem robót związanych z regulacją lub utrzymywaniem wód oraz brzegu morskiego, budową, przebudową lub remontem drogi rowerowej, a także utrzymywaniem, odbudową, rozbudową lub przebudową wałów przeciwpowodziowych wraz z obiektami związanymi z nimi funkcjonalnie oraz czynności związanych z wyznaczaniem szlaku turystycznego pieszego lub rowerowego (ust. 1. pkt. 3). Zgodnie z przepisem art. 88 l ust. 2: dyrektor regionalnego zarządu gospodarki wodnej może, w drodze decyzji, zwolnić od zakazów, o których mowa w ust. 1, określając warunki niezbędne dla ochrony przed powodzią, jeżeli nie utrudni to zarządzania ryzykiem powodziowym .W definicji legalnej sformułowanej w art. 9 ust. 1 pkt 19 c Prawa wodnego ustawodawca określił, że stawy rybne są urządzeniami wodnymi. W okolicznościach rozpoznawanej sprawy budowa 3 stawów na wnioskowanym obszarze wymagała zatem uzyskania zwolnienia od zakazów wymienionych w art. 88 l ust. 1 pkt 2 gdyż w obszarze szczególnego zagrożenia powodzią obowiązuje zakaz zmiany ukształtowania terenu z wyjątkiem wskazanym w cyt. przepisie art. 88! ust.1 pkt. 3. Zgodnie ze znaczeniem językowym tego przepisu zmiana ukształtowania terenu oznacza wykonywanie prac budowlanych, które zmieniają naturalne ukształtowanie terenu przez wykonywanie obiektów budowlanych (stawy) niwelowanie poziomu terenu, obniżanie lub podwyższanie współrzędnych terenu, lub inne czynności zmieniające jego ukształtowanie. Z zakresu tego zakazu wyłączone są jedynie roboty związane z regulacją lub utrzymaniem wód oraz brzegów wykonywane przez właściwe organy na podstawie zatwierdzonych projektów lub w ramach utrzymania wód powierzchniowych określonych ustawa (M. Kałużny, Prawo wodne. Komentarz, LexisNexis W-wa2012s. 328). Skarżący uzyskał ostateczną decyzję Dyrektora RZGW z 16 maja 2014 r. wydaną w trybie art. 88 ust 2 Prawa wodnego, przy czym - co wymaga podkreślenia - zwolnieniem objęta została budowa 3 stawów hodowlanych o wym. 160 x 45 m (każdy) w zakresie wykonania : wykopów i półek stawowych oraz wykonania zjazdu z drogi gminnej i składowania materiałów oraz poruszania się sprzętu budowlanego niezbędnego do wykonania powyższych prac. W uzasadnianiu ww. decyzji z 16 maja 2014 r. wskazano, że: "planuje się wykonanie wykopów (o głębokości ok. 1 -2,8 m)" oraz że: "inwestor dla zapewnienie właściwego wykonania robót winien 11 wywieźć cały urobek z wykopów stawów poza obszar szczególnego zagrożenia powodzią". W przedłożonej wraz z wnioskiem o wydanie pozwolenia wodnoprawnego decyzji o warunkach zabudowy ( wymaganej stosownie do treści art. 131 ust. 2 pkt 2 Prawa wodnego) wydanej przez Burmistrza Gminy D. w dniu 19.09. 2014 r. w punkcie 3 ustalono warunki realizacji inwestycji określonej jako "budowa stawów- do chowu ryb zasilanych z wód gruntowych wraz z niwelacją terenu" nakazując: realizować inwestycję z uwzględnieniem zwolnienia z zakazów obowiązujących w obszarze szczególnego zagrożenia powodzią, o których mowa w art. 88 l ww. ustawy. W decyzji nie określono warunków niwelacji terenu, a głębokość stawów określona została w punkcie 111.1. jako " 2,8 m od lustra wody". W sprawie nie ulega wątpliwości, że wnioskowane przedsięwzięcie ma być realizowane w obszarze szczególnego zagrożenia powodzią, a zatem istotne jest nie uzyskanie zwolnienia od zakazów zmiany ukształtowania terenu, ale także zakres tego zwolnienia. Analiza akt administracyjnych sprawy, w tym decyzji Dyrektora RZGW z 16 maja 2014 r. oraz przedłożonego do wniosku operatu wodnoprawnego na wykonanie urządzenia wodnego: "budowa stawów ziemnych do chowu ryb zasilanych wodami gruntowymi" na działkach ewid. nrr [...] ,[...] ,[...] itd... w miejscowości P. (gmina D. ), opracowanego przez "[...] Przedsiębiorstwo Projektowo-Usługowo-Produkcyjne w T. , niezbicie dowodzi, że planowane przez W.L. przedsięwzięcie obejmuje dwa rodzaje zmiany ukształtowania terenu: realizację przedmiotowych trzech stawów rybnych o głębokości do 2,8 m poniżej lustra wody oraz wykonanie makroniwelacyjnego zrównania terenu, którego rzędna wynosi od 176.1 m npm do 177,2 m npm do poziomu rzędnej ok. 173,6 m npm. Z tabeli przedstawionej na s. 27 operatu wynika bowiem, że planowana makroniwelacja to wcześniejsze wykonanie wykopów, o głębokości od 2,5 m do 3,6 m (średnia wykopu makroniwelacyjnego - 2,87 m). Dopiero po wykonaniu wykopów makroniwelacyjnych wykonane zostaną przedmiotowe stawy rybne o głębokości poniżej wykopu makroniwelacyjnej od 1,2 m do 3,3 m. (s. [...] operatu). W ocenie Sądu zwolnienie od zakazu zmiany ukształtowania terenu decyzją Dyrektora RZGW w K. z 16 maja 2014 r. obejmowało jedynie wykonanie wykopów pod stawy, w maksymalnej głębokości do 2.8 m. W konsekwencji organy obu instancji prawidłowo uznały, że planowane przedsięwzięcie, o którym mowa w operacie wodnoprawnym 12 tylko w części zostało objęte decyzją Dyrektora RZGW z 16 maja 2014 r. W istocie bowiem inwestor planuje wykonanie na ww. obszarze zagrożenia powodzią znacznie większą zmianę ukształtowania terenu niż wykonanie wykopów pod stawy o głębokości ok. 2,8 m. Z opisu całości wnioskowanego przedsięwzięcia wynika bowiem, że całość zmiany ukształtowania będzie polegać na wykonaniu wykopów o głębokości od 3,7 m do 6, 9 m od aktualnego poziomu terenu npm (tab. s. 27). Należy zaznaczyć, że nie można traktować planowanej "makroniwelacji" jako niwelację terenu, która nie na znaczenia dla zmiany ukształtowanie terenu. Przeciwnie, w ocenie Sądu w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę jest to co najmniej tak samo znacząca zmiana jak wykonanie półek stawowych po wykonaniu makroniwelacji. Zamieszczony na s. [...] operatu schemat jest mylący gdyż nie zostały w nim zachowane proporcje grubości "nakładu", który ma zostać poddany makroniwelacji w stosunku do wykopów wykonywanych po dokonaniu makroniwelacji. W związku z tym nie zasługuje na uwzględnienie zarzut, że proces makroniwelacji jest "nietrwałym procesem budowlanym". Trudni także traktować przedmiotową makroniwelację jako prace przygotowawcze nie mające większego wpływ na ukształtowanie terenu. Z przedłożonego operatu wynika, że planowane wykopy stawów będą znacznie przekraczać głębokość 3 m od aktualnej rzędnej terenu ( od 3,7 m do 6,9 m), co oznacza, stosownie do treści art. 75 ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska w zw. z § 3 ust. 1 pkt 88 lit. f rozporządzenia Rady Ministrów z 9.11.2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r. , póz. 71), że ich realizacja będzie możliwa po uzyskaniu decyzji środowiskowej. Zgodnie bowiem z art. 125 pkt 3 Prawa wodnego pozwolenie wodnoprawne nie może naruszać wymagań ochrony zdrowia ludzi, środowiska i dóbr kultury wpisanych do rejestru zabytków oraz wynikających z odrębnych przepisów. Niezależnie od powyższego trzeba wskazać, że w punkcie XII operatu (s. [...] ) wskazano, że w obecnym stanie zagospodarowania wymienione we wniosku działki gruntowe "nie wymagając żadnej szczegółowej adaptacji dla zabudowy ziemnych stawów rybnych" oraz , że: "projektowane stawy rybne powstaną przez wybranie mas ziemnych i uformowanie dna oraz skarp o parametrach wykazanych powyżej". W ocenie Sądu takie sformułowanie jest niekompatybilne z tymi fragmentami operatu, w których wskazuje się na poprzedzenie budowy stawów makroniwelacją terenu. Zakres całości zmiany ukształtowania terenu (wraz z makroniwelacją) obrazuje wykres pt. 13 "zasadniczy przekrój poprzeczny urządzenia wodne - stawy", przedłożony z operatem do akt administracyjnych. W ocenie Sądu niezależnie od sposobu określenia głębokości przedmiotowych stawów decyzja o pozwoleniu wodnoprawnym musi w sposób jednoznaczny i zgodny z prawem określać urządzenie wodne, którego wniosek dotyczy. Należy się zgodzić ze stanowiskiem organów, że określenie głębokości przedmiotowych stawów budzi wątpliwości w przedłożonym operacie, jest bowiem inne niż w ww. decyzji Dyrektora RZGW w K. z 16.05.2014 r. w brzmieniu na dzień wydania skarżonej decyzji. Nadto trzeba podkreślić, że jednoznaczność określenia głębokości stawów ma w rozpoznawanej sprawie istotne znaczenie gdyż zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 88 lit. "f rozporządzenia RM z 9.11. 2010 w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. 2016, póz. 71) stawy o głębokości nie mniejszej niż 3 m inne niż wymienione w lit. "e" zostały zaliczone do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać środowisko, stosownie zaś do treści art. 59 ust. 1 pkt 2 ustawy z 3.10. 2008 r., o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska, udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie (Dz. 2016, póz. 353) W stosunku tego rodzaju przedsięwzięć może zostać stwierdzony obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Nie jest uzasadniony zarzut naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w tym art. 7 kpa. Decyzje obu instancji nie naruszają bowiem przepisów kpa i zostały wydane w wyniku prawidłowo przeprowadzonego postępowania. Trzeba wskazać, że Starosta w uwzględnieniu rozbieżności wynikających z operatu oraz decyzji Dyrektora RZGW z 16 maja 2014 r. zwalniającej z zakazów z art.88L ust. 1 i 3 Prawa wodnego zwracał się skarżącego (pismem z 23 .09. 2015 r.) o wyjaśnienie i skorygowanie informacji dotyczących faktycznej głębokości wykopów. W odpowiedzi skarżący przedłożył (pismem z 9.10. 2015 r.) aneks nr 1 do operatu, w którym ponownie wskazano, że projektowana głębokość stawów wyniesie do 2,8 m poniżej lustra wody, nie wyjaśniając jednak rozbieżności. W dniu 18 listopada 2015 r. organ przeprowadził także rozprawę administracyjną celem ustalenia zakresu przedsięwzięcia objętego wnioskiem o pozwolenie wodnoprawne z udziałem skarżącego, od którego jednak nie uzyskał żadnych wyjaśnień (protokół rozprawy przedłożony w aktach administracyjnych sprawy), natomiast po ponownym zwróceniu się przez organ o wyjaśnienia -skarżący pismem z 30.11. 2015 r. podtrzymał swoje stanowisko, że wykonanie 14 makroniwelacji stanowi integralną część inwestycji i jest objęte zwolnieniem od zakazów z art. 88 I. ust. pkt 1 i 3 Prawa wodnego. Wydanie decyzji organ l instancji poprzedził zawiadomieniem w trybie art. 10 § 1 kpa. A zatem, postępowanie wyjaśniające w rozpoznawanej sprawie zostało przeprowadzone w sposób rzetelny, z uwzględnieniem reguł wyrażonych w art. 7, art. 77 § 1, art. 80 kpa zaś uzasadnienia wydanych decyzji odpowiadają wymogom art. 107 § 3 kpa. W rezultacie uznać należy, że sprawa została rozstrzygnięta przez organy w sposób nie naruszający norm z art. 6 i 8 kpa. Odnosząc się natomiast do zarzutu naruszenia zasady szybkości działania organów administracji publicznej z art. 12 kpa uszczegółowionej w art. 35 kpa należy wskazać, że uchybienia w tym zakresie nie mogły mieć istotnego wpływu na wynik sprawy, a skarżący miał możliwość złożenia skargi na przewlekłość i bezczynność organu . Jako chybiony należy uznać zarzut naruszenia przepisów dotyczących właściwości organów l i II instancji. W sprawie orzekały bowiem właściwe organy w granicach przyznanych kompetencji. Zgodnie z treścią art. 140 ustawy Prawo wodne organem właściwym do wydawania pozwoleń wodnoprawnych z zastrzeżeniem ust. 2 i 2a jest starosta, wykonujący to zadanie jako zadanie z zakresu administracji rządowej, natomiast właściwy dyrektor ZRGW zgodnie z art. 4 ust. 4 i 4 a. ww. ustawy pełni funkcję organu wyższego stopnia w rozumieniu Kodeksu postępowania administracyjnego w stosunku do starostów realizujących: zadania z zakresu administracji rządowej, określone w ustawie (pkt 10; kompetencje organu właściwego do wydania pozwolenia wodnoprawnego (pkt 2). Odwołania od decyzji starostów realizujących zadania, o których mowa w ust. 4, wnosi się do dyrektora regionalnego zarządu gospodarki wodnej, na którego obszarze właściwości następuje szczególne korzystanie z wód lub są podejmowane czynności wymagające pozwolenia wodnoprawnego albo czynności wymagające decyzji starosty w zakresie, o którym mowa w ust. 4 pkt 1 (ust. 4 a). Zauważyć należy, że w niniejszej sprawie kontroli sądowej pod względem legalności podlega zaskarżona decyzja, a rozstrzyganie w granicach sprawy oznacza, że sąd nie może uczynić przedmiotem rozpoznania legalności innej sprawy administracyjnej niż ta, w której wniesiono skargę (art. 134 § 1 p.p.s.a.). A zatem w niniejszej sprawie rozpatrując legalność skarżonej decyzji dotyczącej odmowy udzielenia pozwolenia na wodnoprawnego Sąd nie może oceniać legalności decyzji dotyczącej ustalenia warunków zabudowy wydanej przez Wójta 15 gminy D. w dniu 19.09. 2014 r. i decyzji Dyrektora RZGW w K. z 16 maja 2014 Przechodząc do oceny zarzutu naruszenia prawa materialnego w zakresie bezpodstawnego zastosowania przez organy obu instancji przepisów innych ustaw niż prawo wodne tj. ustawy z 9 czerwca 2011 r. prawo geologiczne i górnicze (Dz. U. 2014, póz. 613 ze zm.) należy wskazać, że nie zasługuje on uwzględnienie ponieważ wniosek skarżącego o udzielenie przedmiotowego pozwolenia wodnoprawnego ma bezpośredni związek z regulacją zawartą w ww. ustawie. Z przedłożonego operatu wodnoprawnego wynika, że masy ziemne związane z realizacją przedsięwzięcia wyniosą łącznie 124.942 m3 (s. [...] operatu) oraz, że "nadwyżki mas ziemnych będą wywożone przez wykonawcę stawów rybnych w ramach usługi budowlanej". Podczas rozprawy sądowej skarżący doprecyzował, że jest w stanie zagospodarować ok. 1/3 ziemi pochodzącej z planowanych wykopów. W przedłożonym do administracyjnych akt sprawy opracowaniu wykonanym przez Przedsiębiorstwo projektowo-Usługowo [...] Sp. z o.o. zawierającym sześć profili sondy próbnikowej dla budowy stawów rybnych wraz z mapą lokalizacji sondowań próbnikowych wskazano m. in., że pod poziomem humusu i pyłu brązowego zalegającego na obszarze działek objętych wnioskiem o udzielenie pozwolenia wodnoprawnego (do głębokości od 0.6 do 1,3 m) znajdują się warstwy piasku drobnego, średniego grubego, a także otoczaków i pospółki ( do głębokości od 4 do 7,7 m rzędnej pow. terenu). Oznacza to, że realizacja wnioskowanych stawów rybnych z makroniwelacją będzie poprzedzona podjęciem działań stanowiących wydobywanie kopalin. Kopaliny będą wydobywane zarówno na etapie określonym w operacie wodnoprawnym jako makroniwelacją terenu jak i wykopów ziemnych dla budowy stawów. A zatem - w ocenie Sądu - sprawie znajdują zastosowanie przepisy prawa geodezyjnego i górniczego. Zgodnie bowiem z art. 1 ww. ustawy określa ona zasady i warunki podejmowania wykonywania oraz zakończenia działalności w zakresie wydobywania kopalin ze złóż, a zgodnie z art. 2 - także wymagania w zakresie ochrony złóż kopalin, wód podziemnych oraz innych elementów środowiska w związku z wykonywaniem działalności, o której mowa w ust. 1. Zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 2 cyt. ustawy działalność w zakresie wydobywania kopalin ze złóż może być wykonywana po uzyskaniu koncesji, przy czym w art. 6 ust. pkt 3 kopaliną wydobytą jest całość kopaliny odłączonej od złoża; zaś złożem kopaliny - naturalne nagromadzenie minerałów, skał oraz innych substancji, których wydobywanie może przynieść korzyść gospodarczą (pkt. 19). W sprawach 16 nieuregulowanych w niniejszej ustawie do koncesjonowania działalności, o której mowa w ust. 1, stosuje się przepisy ustawy z 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2013 r. póz. 672, ze zm.), z wyjątkiem art. 11 ust. 3-9 tej ustawy ( art. 21 ust. 2 prawa geologicznego i górniczego. Należy podkreślić, że także wtedy, gdy docelowym zamiarem inwestora jest hodowla ryb w ziemnych stawach, realizacja tego zamiaru jest ograniczona przez wyżej powołane przepisy, których zachowanie jest niezbędne na etapie poprzedzającym urządzenie i eksploatacje stawów rybnych, wykonanych po wydobycia kruszywa, co z kolei powinno mieć miejsce z zachowaniem przepisów odnoszących się do zasad eksploatacji i ochrony kopalin, zaś urządzenie stawów może stanowić dopiero efekt zakończenia takiej koncesjonowanej działalności (wyrok WSA w Krakowie z 3. 10. 2014 r. sygn. akt II SA/kr 1020/14). Stosownie do art. 30 ust. 3 prawa geologicznego i górniczego koncesja nie zwalnia z obowiązków określonych odrębnymi przepisami, w tym uzyskania przewidzianych nimi decyzji. Nie ma racji skarżący, ze w sprawie dotyczącej pozwolenia wodnoprawnego znajdują zastosowanie tylko przepisy procedury i prawa wodnego. W rozpoznawanej sprawie, w związku z wykazanym w operacie zakresem przedsięwzięcia obejmującego budowę stawów rybnych dla którego jest wymagane pozwolenie wodnoprawne nie zachodzi możliwość wydania pozwolenia wodnoprawnego wcześniej, niż po uzyskaniu koncesji na wydobywanie kopaliny ze złoża (art. 127-132 prawa wodnego), co prawidłowo zostało wykazane w decyzjach obu instancji. Zgodnie z cyt. przepisem art. 126 pkt 1 prawa wodnego odmawia się wydania pozwolenia wodnoprawnego, jeżeli projektowany sposób korzystania z wody nie spełnia wymagań, o których mowa w art. 125 pkt 3. Stosownie do tego ostatniego przepisu, pozwolenie wodnoprawne nie może zatem naruszać wymagań ochrony zdrowia ludzi, środowiska i dóbr kultury wpisanych do rejestru zabytków oraz wynikających z odrębnych przepisów. Brak koncesji przewidzianej przepisami odrębnymi, tj. ustawą Prawo geologiczne i górnicze stanowi uzasadnioną podstawę do odmowy wydania pozwolenia wodnoprawnego. Złoża kopalin stanowią elementami środowiska, a koncesje regulowane Prawem geologicznym i górniczym są decyzjami określającymi dozwolony sposób (zakres) korzystania ze środowiska. W związku z powyższym zarzuty skargi kwestionujące prawidłowość odwołania się organów obu instancji do przepisów ustawy prawo geologiczne i górnicze nie mogły zostać uwzględnione . Konkludując w zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu l instancji nie naruszają prawa w sposób uzasadniający ich uchylenie , a tym bardziej stwierdzenie ich nieważności. 17 Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku. 18