II SA/Kr 316/07

Sygn. akt II SA/Kr 316/07 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 20 grudnia 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Niecikowski Sędziowie NSA Izabela Dobosz NSA Joanna Tuszyńska (spr.) Protokolant: Anna Fugiel po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 grudnia 2007 r. sprawy ze skargi J. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji, II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. na rzecz skarżącego J. S. kwotę 500 zł (pięćset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia [....] Prezydent Miasta K. , na podstawie art. 59 ust. 1, art. 61 ust. 1 w zw. z art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. 2003 r., Nr 80, poz. 717 z późn. zm.), § 4 ust. 1 i 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. 2003, Nr 163, poz. 1588), po rozpatrzeniu wniosku J.S. z dnia [....] odmówił ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji pn. "budowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego i garażu wolnostojącego na części działki nr .... – obr. .... wraz z wjazdem na działkach nr :....,......,....... – obr. j.w. (bez infrastruktury technicznej), przy ul..... w K. W uzasadnieniu organ podał, że teren określony we wniosku nie jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. W toku postępowania uzyskano następujące uzgodnienia i opinie: opinię Wydziału Gospodarki Komunalnej i Ochrony Środowiska z dnia [....] w zakresie ochrony środowiska, opinię Wydziału Gospodarki Komunalnej i Ochrony Środowiska z dnia [....] w zakresie komunikacji, opinię Miejskiego Konserwatora Zabytków w K. z dnia [....] w zakresie ochrony konserwatorskiej, opinię Uzdrowiskowego Zakładu Górniczego z dnia [....] oraz opinię Generalnej Inspekcji Dróg Krajowych i Autostrad w K. z dnia [....] dla obszarów ponadnormatywnego oddziaływania autostrady. Zgodnie z przepisami w/w rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. wokół terenu planowanej inwestycji, polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego, wyznaczono obszar analizowany i przeprowadzono na nim analizę urbanistyczno-architektoniczną, przyjmując 3-krotną szerokość frontu działki objętej wnioskiem, co zawiera się w odległości min. 50 m od jej granic. Na podstawie dokonanej analizy ustalono, że teren inwestycji – część działki nr ..... – usytuowany jest w oderwaniu od zespołów zabudowy, po drugiej stronie ulicy Wyżynnej. W związku z tym zaciera się całkowicie kontekst z oddalonymi zabudowaniami na dz. nr.....,.....,........, obr. ...... Istniejący układ przestrzenny analizowanego terenu zamyka możliwość zabudowy w kierunku północnym . Powyżej ul........ rozciągają się tereny zielone stanowiące pas zieleni izolacyjnej rozciągającej się wzdłuż autostrady. Teren inwestycji i działki położone na północ od ul........... stanowią część terenów otwartych rozciągających się pomiędzy ul........a autostradą A-...... Południowe Obejście Miasta K. Wszystkie zaobserwowane linie zabudowy zlokalizowane są poniżej ul. ........ – w południowej części obszaru analizowanego, nie jest więc możliwe wyznaczenie linii zabudowy dla wnioskowanej inwestycji. Powyższe dało podstawę do stwierdzenia, że w obszarze analizowanym nie ma działki dostępnej z tej samej drogi (ul........), zabudowanej w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji linii zabudowy. Zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna występująca w południowej części obszaru analizowanego, usytuowana jest w czytelnym szachownicowym układzie zabudowy zlokalizowanym przy ul......., po jej południowej stronie. Z tego względu planowane zamierzenie jest niezgodne z wymogiem określonym w art. 61 ust 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w zakresie linii zabudowy. Przepis art. 61 ust 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym uzależnia zmianę w zagospodarowaniu terenu od dostosowania planowanej inwestycji do określonych cech zagospodarowania terenu sąsiedniego, zgodnie z zasadą dobrego sąsiedztwa. Celem takiej regulacji jest zagwarantowanie ładu przestrzennego w rozumieniu art. 2 pkt 1 ww ustawy. Charakter zastanego układu urbanistycznego w obszarze analizowanym wyklucza możliwość zagospodarowania terenu zgodnie z treścią wniosku właśnie z uwagi na niezgodność z art. 1 ust. 2 pkt 1-2 ww ustawy. Organ podkreślił, iż zagospodarowanie obszaru, którego niewielką częścią jest teren objęty wnioskiem, powinno być zaplanowane kompleksowo, ze szczególną starannością. W sytuacji braku planu decyzja ustalająca warunki zabudowy może jedynie w niewielkim stopniu ingerować w zakres istniejącego ładu przestrzennego. Na przeszkodzie wydaniu decyzji o warunkach zabudowy, zgodnie ze złożonym wnioskiem, stoją również kwestie związane z ochroną środowiska, co zostało wykazane w opinii Wydziału Gospodarki Komunalnej i Ochrony Środowiska UMK z dnia [....] .Realizacja inwestycji wiązałaby się bowiem z koniecznością usunięcia zadrzewienia ........... w wieku około 20-30 lat, które w rozumieniu przyrodniczym jest lasem i podlega zachowaniu jako element ekosystemu. Planowana inwestycja znajduje się na terenie zieleni otwartej, chronionej przed zabudową. Odwołanie od powyższej decyzji do Samorządowego Kolegium Odwoławczego wniósł J.S. zarzucając naruszenie § 4 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r, a w konsekwencji dyspozycji art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu przestrzennym oraz prawa do swobodnego dysponowania prywatną własnością. Z dokumentów dołączonych do wniosku inicjującego postępowanie administracyjne wynikało, że spełniony został warunek swobodnego dostępu do drogi publicznej, w pobliżu wybudowane są nowe domy jednorodzinne, a od autostrady jest wyodrębniony pas zieleni. Nadto wnioskodawca posiada zgodę MPWiK na wykonanie przyłącza kanalizacyjnego oraz zgodę Z.E. na wykonanie zasilania, planowana jest również budowa sieci wodociągowej. Zdaniem odwołującego się, argumentacja, że przynajmniej jedna działka sąsiednia winna być zabudowana jest niezasadny, ponieważ teren ten przed wybudowaniem autostrady był w tzw. rezerwie. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia [....] na podstawie art. 59, i art. 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, § 1-9 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Prezydenta Miasta K. uznając, że odpowiada ona prawu. W uzasadnieniu organ odwoławczy podniósł, że zasada wolności zagospodarowania przestrzennego określona w art. 6 ust. 2 pkt 1 ustawy, realizowana jest w ramach istniejącego porządku prawnego, zamierzenie inwestycyjne nie może pozostawać w sprzeczności z koniecznością uwzględnienia w procesie panowania zagadnienia ładu przestrzennego. Zgodnie z § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków określonych w art. 61 ust. 1-5 w/w ustawy. Postępowanie wyjaśniające przeprowadzone przez organ I instancji w wymaganym zakresie zostało przeprowadzone, zdaniem SKO w K. , w sposób prawidłowy. Analizę architektoniczno-urbanistyczna sporządziła, stosownie do treści art. 60 ust. 4 w/w ustawy, osoba uprawniona, nadto analiza odpowiada wymogom formalnym określonym w przepisach. Teren inwestycji znajduje się w oderwaniu od istniejącej już zabudowy, po drugiej stronie ul...... Organ powtórzył argumentację przedstawioną w uzasadnieniu decyzji I instancji. W szczególności stwierdził, iż zlokalizowanie istniejących linii zabudowy poniżej ul......... tj. w południowej części obszaru analizowanego uniemożliwia wyznaczenie linii zabudowy dla planowanej inwestycji. Brak jest działki dostępnej z tej samej drogi publicznej, zabudowanej w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy. Zatem planowana zabudowa nie spełnia wymagań ładu przestrzennego, nakazujących wkomponowanie zamierzenia inwestycyjnego w istniejący już układ urbanistyczny oraz nie spełnia warunku określonego w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy, gdyż nie jest możliwe ustalenie parametru w postaci linii zabudowy. Przepis § 4 ust. 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. dopuszcza inne wyznaczenie obowiązującej linii nowej zabudowy, jeżeli wynika to z analizy urbanistycznej. W przedmiotowej sprawie również analiza urbanistyczna nie daje jednak możliwości wyznaczenia przedmiotowego parametru. Organ odwoławczy odwołał się również do opinii z zakresu ochrony środowiska z dnia [....] .Odnośnie argumentacji przedstawionej w odwołaniu o przedłożeniu przez wnioskodawcę dokumentów świadczących o możliwości przeprowadzenia planowanej zabudowy, organ odwoławczy stwierdził, że nie mają one znaczenia prawnego w sytuacji, gdy nie został zachowany warunek określony w art. 61 ust. 1 pkt 1 w/w ustawy. Okoliczność, że teren przed wybudowaniem autostrady pozostawał w tzw. rezerwie, nie oznacza, że uzasadnione jest ustalenie pozytywnie warunków zabudowy w oparciu o aktualnie obowiązujący reżim prawny. Na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [....] J.S. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, zarzucając naruszenie prawa, a to: - art. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, przez przyjęcie, że planowana zabudowa nie spełnia wymagań ładu przestrzennego, - art. 61 ust. 1 pkt 1 w/w ustawy poprzez stwierdzenie, że w przypadku planowanej zabudowy nie ma możliwości ustalenia linii zabudowy , - art. 7 kpa poprzez jego niezastosowanie. W uzasadnieniu podał, że została naruszona zasada prawdy obiektywnej, gdyż nie wykazano jednoznacznie, że planowana zabudowa nie spełnia wymagań ładu przestrzennego. Natomiast argument braku kontynuacji istniejącej linii zabudowy przedstawiono w sposób niejasny i budzący poważne wątpliwości. Skarżący podkreślił, iż spełnił wszystkie warunki przewidziane w art. 61 ustawy, planowana inwestycja w żaden sposób nie narusza istniejącego ładu przestrzennego. Powołując się na orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie (sygn. II OSK 551/05), wskazał, że w art. 6 ust 2 pkt 1 została określona zasada wolności zagospodarowania terenu i poprzez pojęcie działki sąsiedniej nie można rozumieć wyłącznie działki graniczącej, ale należy odnieść to pojęcie do terenów położonych w okolicy, tworzących pewną urbanistyczną całość. Podkreślił, że prawo podmiotowe właściciela nieruchomości może zostać ograniczone wyłącznie ze względu na szczególne okoliczności. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi. Przytoczyło ponownie argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Nadto organ odwoławczy podkreślił, że z uzasadnień decyzji I i II instancji wynika, że w przedmiotowej sprawie nie ograniczono pojęcia sąsiedniej działki jedynie do działki graniczącej. Analiza załącznika graficznego wskazuje, że teren inwestycji oraz inne działki położone wzdłuż ul...... na obszarze do autostrady usytuowane są na terenie mającym charakter otwarty, stąd brak jest podstaw do ustalenia linii zabudowy. Sąd zważył , co następuje: Zgodnie z treścią art. 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Stosownie do przepisu art.59 ust.1 ustawy z dnia 27 marca 2003r o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80 poz.717), zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Zgodnie z przepisem art.60 ust. 1 ustawy decyzję o warunkach zabudowy wydaje się po uzgodnieniu z organami, o których mowa w art. 53 ust. 4. i uzyskaniu uzgodnień lub decyzji wymaganych przepisami odrębnymi. I tak , w myśl tego ostatniego przepisu decyzje, o których mowa w art. 51 ust. 1, wydaje się po uzgodnieniu z: 1) ministrem właściwym do spraw zdrowia - w odniesieniu do inwestycji lokalizowanych w miejscowościach uzdrowiskowych, zgodnie z odrębnymi przepisami; 2) wojewódzkim konserwatorem zabytków - w odniesieniu do obszarów i obiektów objętych ochroną konserwatorską; 3) dyrektorem właściwego urzędu morskiego - w odniesieniu do obszarów pasa technicznego, pasa ochronnego oraz morskich portów i przystani; 4) właściwym organem nadzoru górniczego - w odniesieniu do terenów górniczych; 5) właściwym organem administracji geologicznej - w odniesieniu do terenów zagrożonych osuwaniem się mas ziemnych; 6) organami właściwymi w sprawach ochrony gruntów rolnych i leśnych oraz melioracji wodnych - w odniesieniu do gruntów wykorzystywanych na cele rolne i leśne w rozumieniu przepisów o gospodarce nieruchomościami; 7) dyrektorem parku narodowego - w odniesieniu do obszarów położonych w granicach parku i jego otuliny; 8) wojewodą - w odniesieniu do innych niż wymienione w pkt 7 obszarów objętych ochroną na podstawie przepisów o ochronie przyrody; 9) właściwym zarządcą drogi - w odniesieniu do obszarów przyległych do pasa drogowego; 10) wojewodą, marszałkiem województwa oraz starostą w zakresie zadań rządowych albo samorządowych, służących realizacji inwestycji celu publicznego, o których mowa w art. 39 ust. 3 pkt 3 i art. 48 - w odniesieniu do terenów, przeznaczonych na ten cel w planach miejscowych, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 11) dyrektorem regionalnego zarządu gospodarki wodnej - dla przedsięwzięć wymagających uzyskania pozwolenia wodnoprawnego, do wydania którego organem właściwym jest wojewoda. Uzgodnień tych dokonuje się w trybie art. 106 Kodeksu postępowania administracyjnego. W aktach administracyjnych niniejszej sprawy znajdują się jedynie : pismo Miejskiego Konserwatora Zabytków z dnia [....] zawierającego opinię konserwatorską (przesłane jedynie "do wiadomości" J.S. , pismo Dyrektora Wydziału Gospodarki Komunalnej i Ochrony Środowiska UMK z dnia [....] zawierające negatywną opinię w zakresie ochrony środowiska (adresowane wyłącznie do organu występującego o wydanie opinii), pismo Dyrektora Wydziału Gospodarki Komunalnej i Ochrony Środowiska UMK z dnia [....] zawierające opinię wydaną "w oparciu o ustawę o drogach publicznych" (adresowane wyłącznie do organu występującego o wydanie opinii), pismo Kierownika Ruchu Uzdrowiskowego Zakładu Górniczego K. z dnia [....] oraz pismo Dyrektora Okręgowego Urzędu Górniczego w K. z dnia [....] , zawierające informację , że projektowana inwestycja zlokalizowana jest poza granicami obszaru górniczego S. (adresowane do organu), pismo Dyrektora Oddziału Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [....] zawierające pozytywna opinię co do lokalizacji budynku na działce nr .......w K. (skierowane jedynie do wiadomości J.S. ). W związku z tym stwierdzić należy , że forma uzyskanych uzgodnień jest sprzeczna z cytowanym wyżej przepisem. Z analizy urbanistyczno-architektonicznej z dnia [....] znajdującej się na k........przedłożonych akt administracyjnych wynika , że "obszar inwestycji nie przylega do drogi publicznej" oraz, że działka nr ........ "posiada dostęp do drogi publicznej poprzez ul........ (droga gminna w zarządzie ZDiK)". Analiza nie wskazuje jednakże którędy i do jakiej drogi publicznej dostęp ten istnieje. Organ I instancji ustalił z kolei, że to ulica ........ jest drogą publiczną, ale nie wskazał dowodów, na których ten fakt ustalił. W przedłożonych aktach administracyjnych (k.......) znajduje się natomiast wypis z rejestru gruntów , z którego wynika , ze działka nr ............ (........) pozostaje współwłasnością ...... osób. Nadto, z przedłożonych map wynika, że ulicę tę stanowią również działki nr ......,........,.......,.......... i inne. Organ nie ustalił na jakiej podstawie przyjęto , ze ulica ........... jest drogą gminną i pozostaje w zarządzie ZDiK. Gdyby się okazało, że dojazd do działki inwestora projektowany jest po działkach osób fizycznych , winny one wziąć udział w postępowaniu, gdyż przysługuje im przymiot strony. Nadto, organy uchybiły przepisowi art.10 kpa , zgodnie z którym obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Stosowne pouczenie skierowane zostało wyłącznie do D.S. . Obowiązkiem organu prowadzącego postępowanie jest pouczenie strony o prawie zapoznania się z aktami i złożenia końcowego oświadczenia. Brak w aktach sprawy końcowego oświadczenia strony oraz dowodu, że organ prowadzący postępowanie pouczył stronę o przysługującym jej prawie uzasadnia wniosek, że organ prowadzący postępowanie naruszył obowiązek ustalony w art. 10 § 1 kpa. W niniejszej sprawie było to tym bardziej istotne , że negatywne dla wnioskodawcy rozstrzygnięcie oparto na analizie urbanistyczno-architektonicznej oraz na negatywnej opinii w zakresie środowiska, które nie zostały doręczone skarżącemu. Organ I instancji nie wyjaśnił również jakie znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy miała opinia w zakresie środowiska i na jakiej podstawie prawnej zwrócił się o jej wydanie. Wreszcie, organ I instancji podał , że "teren inwestycji i działki położone na północ od ul.......stanowią część terenów otwartych rozciągających się pomiędzy ulicami ......... i autostradą A- ......" oraz , że "są to tereny zieleni stanowiące pas zieleni izolacyjnej wzdłuż autostrady". Określenia te korespondują ze sformułowaniami zawartymi w analizie :"teren objęty wnioskiem znajduje się w obszarze przewidywanym w Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Miasta K. jako tereny otwarte". Wobec powyższego stwierdzić należy , ze ustalenia zawarte w Studium nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, gdyż nie stanowią przepisów prawa miejscowego. Organy obydwu instancji przyjęły, że projektowana zabudowa nie spełnia warunków wskazanych w przepisie art.61 ust.1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zakresie linii zabudowy. Wszystkie bowiem zaobserwowane linie zabudowy zlokalizowane są poniżej ul. ...... – w południowej części obszaru analizowanego, nie jest więc możliwe wyznaczenie linii zabudowy dla wnioskowanej inwestycji. Stosownie do treści art.61 ust.1 ustawy wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. W rozporządzeniu wykonawczym do ustawy – rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r ( Dz.U.03.164.1588) w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określono sposób ustalania w decyzji o warunkach zabudowy wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w tym wymagań dotyczących ustalania linii zabudowy. W myśl przepisu § 4 rozporządzenia obowiązującą linię nowej zabudowy na działce objętej wnioskiem wyznacza się, co do zasady, jako przedłużenie linii istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich. Jednakże, stosownie do ustępu 4 tego przepisu dopuszcza się inne wyznaczenie obowiązującej linii nowej zabudowy, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w § 3 ust. 1. Wnioski analizy w tym zakresie nie są przekonywujące. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w pełni podziela prezentowany w literaturze przedmiotu pogląd , że "interpretacja zasady dobrego sąsiedztwa w istotny sposób determinuje treść wykonywania prawa własności nieruchomości, ograniczając je w wielu przypadkach. Ograniczenie właściciela w prawie do korzystania z nieruchomości powinno być wyraźnie uzasadnione, zwłaszcza że w myśl przepisu art. 1 ust. 2 pkt 7 u.p.z.p. uwzględnianie prawa własności w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym stanowi jedną z podstawowych zasad obowiązującego w tym zakresie porządku prawnego" (Bąkowski T. Artykuł PGSP 2005/14/391 - t.3 - Zasada dobrego sąsiedztwa w ustawie z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym). Zdaniem Sądu nie został przez organy przekonywująco uzasadniony pogląd , że planowana zabudowa nie spełnia wymagań ładu przestrzennego, nakazujących wkomponowanie zamierzenia inwestycyjnego w istniejący już układ urbanistyczny. Skoro według ustawy pojęcie "ład przestrzenny" – oznacza takie ukształtowanie przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w uporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, społeczno-gospodarcze, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno-estetyczne, argumenty przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie są wystarczające. Tym bardziej , że z przepisu art.1 ust.2 ustawy nie wynika prymat zasady ładu przestrzennego nad zasadą uwzględniania prawa własności. Nadto, podkreślić należy , ze kontynuacja funkcji oznacza, iż nowa zabudowa musi się mieścić w granicach zastanego w danym miejscu sposobu zagospodarowania terenu. Przyjąć należy, iż w zakresie kontynuacji funkcji mieści się taka zabudowa, która nie godzi w zastany stan rzeczy. Nowa zabudowa jest zatem dopuszczalna o tyle, o ile można ją pogodzić z już istniejącą funkcją. Rozumienie kontynuacji funkcji zabudowy i zagospodarowania terenu należy zatem traktować szeroko, zgodnie z wykładnią systemową, która nakazuje rozstrzygać wątpliwości na rzecz uprawnień właściciela czy inwestora po to, by mogła być zachowana zasada wolności w zagospodarowaniu terenu, w tym jego zabudowy. Powyższe upoważnia do stwierdzenia , ze zaskarżona decyzja narusza prawo materialne i prawo procesowe w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Stosownie do treści art.145 § 1 pkt a i c ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd uwzględniając skargę uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy albo inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z tych powodów należało orzec jak w sentencji. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art.200 p.p.s.a.