II SA/Kr 3170/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Czeluśniak Sędziowie NSA Joanna Tuszyńska / spr. / AWSA Janusz Kasprzycki Protokolant Dorota Solarz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 października 2006 r. sprawy ze skargi E. S. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 25 października 2002 r. nr [...] w przedmiocie zaniechania wykonania dalszych robót budowlanych I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu l instancji II. zasądza od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącej E. S. kwotę 10 /dziesięć/ złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania II SA/Kr 3170/02 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...].04.2001 r , wydaną na podstawie art. 51 ust. l pkt l, art.80 ust.2 pkt l i art.83 ust. l ustawy z dnia 7 lipca 1994r Prawo budowlane(Dz.U. Nr 89 poz.414 z 1994r z późn. zm.) oraz art. 104 kpa Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w G. nakazał M. L. zaniechanie dalszych robót budowlanych związanych z budową drogi dojazdowej na działkach nr [...] i [...] położonych przy ul. D. w G.. W uzasadnieniu decyzji wskazał , że podczas przeprowadzonych w dniu [...] lipca 1999r oględzin ustalono , że M. L. - bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę - przystąpił do budowy drogi dojazdowej do działki Nr [...] poszerzając istniejącą drogę biegnącą dnem wąwozu i układając na odcinku o długości około 25 m płyty drogowe. Poprzednio wydana w tej sprawie decyzja z dnia [...].06.2000r została decyzją z dnia [...].09.2000r uchylona w całości. Organ odwoławczy nakazał ustalenie , za pomocą oceny technicznej sporządzonej przez osobę posiadającą uprawnienia zawodowe w zakresie budownictwa drogowego , prawidłowości wykonania prac budowlanych. W przedłożonej przez inwestora ocenie technicznej , sporządzonej przez P. B. posiadającego uprawnienia budowlane do kierowania robotami budowlanymi bez ograniczeń w specjalności konstrukcyjno-budowlanej, stwierdzono, że ułożenie płyt drogowych nie stanowi niebezpieczeństwa dla użytkowników, w pewnym stopniu zabezpiecza drogę przed erozją, a niewielkie lokalne osunięcia ziemi nie stanowią przeszkody dla ruchu na drodze. Organ stwierdził , że opinia nie potwierdziła przypuszczeń zawartych w notatce urzędowej z dnia [...].04.2000r sporządzonej przez straż miejską o prawdopodobieństwie osunięcia się brzegów skarpy. Podał też , że na zastrzeżenia E. S. odpowiedzi udzielono pismami z dnia [...].03 i [...].04.2001 r. Ponieważ w przedmiotowej sprawie nie można nakazać rozbiórki wykonanej części drogi , a z oceny technicznej nie wynika konieczność nakazania wykonania prac zabezpieczających, orzeczono jak w decyzji. W odwołaniu od tej decyzji E. S. zarzuciła , że decyzja jest nieprawidłowa , gdyż nie rozlicza inwestora z bezprawnie wykonanych robót. Nadto podniosła , że sporządzona w sprawie opinia jest stronnicza i nie odzwierciedla prawdziwego stanu faktycznego i prawnego. Sformułowanie użyte w opinii "nieznaczne poszerzenie drogi" nie jest prawdziwe , gdyż już z decyzji z dnia [...].06.2000r wynika , że inwestor poszerzył drogę z szerokości 2m do szerokości 2,70 m. Również nieprawdziwe jest stwierdzenie o "niewielkim osunięciu się ziemi". Na skarpie powstało czynne osuwisko , a biegły nie dokonał żadnych pomiarów i obliczeń. Kłamliwe jest także stwierdzenie biegłego , iż "w zasadzie szata roślinna w pasie drogowym nie była naruszona." Zarzuciła , że wykonane przez inwestora prace naruszają stabilność jej budynków usytuowanych w pobliżu skarpy. Decyzją z dnia 25 października 2002r znak : [...] , wydaną na podstawie art. 138 par.l pkt l i art.104 kpa , Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu decyzji wskazał , że wydana przez organ I instancji decyzja jest prawidłowa. Stwierdził, że budowa przedmiotowej drogi winna być zakwalifikowana jako budowa obiektu budowlanego , gdyż droga jest budowlą. Wyjaśnił , że przedmiotowa droga utwardzona płytami drogowymi została wykonana bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę w miejscu istniejącej dotychczas drogi w ten sposób , że rozbiórka wykonanej nowej nawierzchni wymagałaby jednocześnie doprowadzenia wcześniej istniejącej drogi dojazdowej do stanu zgodnego z prawem. Należało zatem zastosować tryb wynikający z art.50 i 51 prawa budowlanego. Organ odwoławczy stwierdził , że zarzuty do opinii należy uznać za chybione, gdyż ocena techniczna została wykonana przez osobę legitymującą się stosownymi uprawnieniami budowlanymi. Wykonanie utwardzenia drogi nie narusza przepisów prawa budowlanego. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję E. S. wniosła o jej uchylenie i powtórzyła zarzuty przedstawione w odwołaniu. W odpowiedzi na skargę strona przeciwna wniosła o jej oddalenie , powołując się na stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji z dnia 25 października 2002r. Sąd zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art.97 § l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. -Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz. 1271), sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem l stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dlatego też właściwym do rozpoznania skargi jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie. Zgodnie z treścią art.3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi , sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania , nie będąc przy tym związanym granicami skargi /art.134 ustawy/. Stosownie do przepisu art.51 ust. l pkt l prawa budowlanego , wskazanego jako podstawa prawna decyzji , właściwy organ "przed upływem terminu, o którym mowa w art. 50 ust. 4 wydaje decyzję: 1) nakazującą zaniechanie dalszych robót bądź rozbiórkę obiektu lub jego części albo 2) określającą czynności, jakie należy wykonać w celu doprowadzenia wykonywanych robót do stanu zgodnego z prawem i uzyskania pozwolenia na ich wznowienie oraz określającą termin wykonania tych czynności." W niniejszej sprawie organ wydał rozstrzygnięcie o nakazaniu zaniechania dalszych robót, bez uprzedniego ustalenia czy roboty budowlane zostały wykonane zgodnie z prawem. W żaden sposób organy nie wyjaśniły dlaczego uznały, że właściwym załatwieniem sprawy będzie wydanie decyzji o nakazaniu zaniechania dalszych robót a nie np. rozbiórka obiektu budowlanego. Organ I instancji ustalenia faktyczne ograniczył do stwierdzenia , że inwestor wykonał roboty polegające na budowie drogi dojazdowej do działki Nr [...] poszerzając istniejącą drogę biegnącą dnem wąwozu i układając na odcinku o długości około 25 m płyty drogowe oraz do przytoczenia wniosków z oceny technicznej P. B.. Również organ II instancji nie uzupełnił ustaleń faktycznych dokonanych przez organ i instancji. Przede wszystkim nie ustalono jakie dokładnie prace wykonał inwestor, jakie były kąty nachylenia skarp wąwozu zanim inwestor przystąpił do robót budowlanych , o ile i na jakim odcinku droga została poszerzona , jak wyglądało zadrzewienie skarp przed wykonaniem prac , czy i ile drzew i krzewów usunięto, jakie było wcześniej nachylenie drogi , a jak to wygląda obecnie. Ocena techniczna P. B., na jaką powołały się organy , nie udziela odpowiedzi na pytanie czy roboty budowlane wykonane przez inwestora zostały wykonane prawidłowo i zgodnie z przepisami technicznymi. Ocena ta jest w istocie opinią w rozumieniu art.84 § l kpa i jak każdy dowód winna być przez organ wszechstronnie oceniona. Organy obydwu instancji dowodu tego w ogóle nie oceniły. W myśl przepisu art.107 kpa uzasadnienie decyzji zawierać musi wskazanie dowodów na których organ się oparł oraz przyczyn , z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Uzasadnienie orzeczenia nie zawierające wszechstronnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego , jest wadliwe. W uzasadnieniu decyzji organ winien się też ustosunkować do zarzutów zgłaszanych przez strony w toku postępowania. Stwierdzenie organu l instancji , zawarte w uzasadnieniu decyzji , iż "na zastrzeżenia E. S. odpowiedzi udzielono pismami z dnia [...].03 i [...].04.2001 r." jest praktyką nieprawidłową. Mimo żądań zgłaszanych przez skarżącą organy nie wyjaśniły dlaczego nie zastosowały trybu wynikającego z przepisu art.48 prawa budowlanego. Stwierdzenie organu odwoławczego , że "przedmiotowa droga utwardzona płytami drogowymi została wykonana bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę w miejscu istniejącej dotychczas drogi w ten sposób , że rozbiórka wykonanej nowej nawierzchni wymagałaby jednocześnie doprowadzenia wcześniej istniejącej drogi dojazdowej do stanu zgodnego z prawem. Należało zatem zastosować tryb wynikający z art.50 i 51 prawa budowlanego" - nie wyjaśnia dlaczego tryb ten został zastosowany. Wobec powyższego uznać należy , że zaskarżona decyzja narusza przepis art.7, art.77 i art.107 kpa , w sposób , który mógł mieć wpływ na wynik sprawy. Stosownie do treści art. 145 § l pkt b i c ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd uwzględniając skargę uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego oraz inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sytuacja taka ma miejsce w niniejszej sprawie. Dlatego też , na podstawie powołanego wcześniej przepisu i art. 135 ustawy orzeczono jak w punkcie I wyroku. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art.200 ustawy.