II SA/Kr 3174/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia : WSA Bożenna Blitek (spr.) Sędziowie : NSA Krystyna Kutzner NSA Wiesław Kisiel Protokolant : Agnieszka Słaboń po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 czerwca 2005r. sprawy ze skargi M. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 30 września 2002r. Nr [...] w przedmiocie cofnięcia zezwolenia skargę oddala Decyzją z dnia [...] lutego 2001r. Burmistrz Miasta i Gminy S. (k.[...]) zezwolił Przedsiębiorstwu Wielobranżowemu "[...]" M. J. w K. na wykonywanie usługi polegającej na usuwaniu – odbiorze odpadów komunalnych stałych i ciekłych z terenu Miasta i Gminy S. W zezwoleniu tym określono m.in. w pkt IV "Na prowadzącym działalność leży obowiązek prowadzenia dokumentacji, tj. – rejestru odebranych i unieszkodliwionych odpadów stałych i ciekłych oraz przedkładania tutejszemu Urzędowi sprawozdania z ilości odebranych odpadów, za każde półrocze do końca następnego miesiąca." W pkt. V: "Prowadzący działalność jest zobowiązany do zawarcia z właścicielami nieruchomości umowy na wykonanie w/w usługi oraz do wystawiania dowodów zapłaty za wykonaną usługę usuwania odpadów komunalnych stałych oraz odpadów komunalnych ciekłych." W pkt VII: "Usługę należy wykonywać zgodnie z ustaleniami prawa miejscowego, a w szczególności Uchwały XXXII/237/97 Rady Miejskiej w S. z dnia 26 marca 1997r. w sprawie szczegółowych zasad utrzymania w czystości i porządku w Gminie S., z późniejszymi zmianami, a w szczególności: (...) C. Należy zachować częstotliwość, zasady i sposób usuwania odpadów komunalnych z nieruchomości oraz z innych terenów przeznaczonych do użytku publicznego zgodnie z § 1 Załącznika Nr 3 do ww. Uchwały. (...) 2. Ilość urządzeń do gromadzenia odpadów komunalnych stałych oraz częstotliwość ich opróżniania winna odpowiadać przyjętemu średniemu wskaźnikowi nagromadzenia odpadów, który wynosi: - dla terenów miasta – 1,2m³/Mieszkańca/rok; - dla terenów wiejskich – 0,7m³/Mieszkańca/rok. D. Stawka opłaty ryczałtowej za wykonywanie usługi usuwania i unieszkodliwiania odpadów komunalnych stałych pobierana od jednego mieszkańca nie może być wyższa od ustalonej górnej stawki opłaty ryczałtowej, zgodnie z § 1 Załącznika Nr 6 do ww. Uchwały. VIII. Przy zawieraniu umów z właścicielami nieruchomości na wykonywanie usługi usuwania odpadów komunalnych stałych należy zachować przepisy ww. Uchwały. Umowa powinna zawierać: - stawkę opłaty ryczałtowej pobieranej od jednego mieszkańca, - ilość osób zamieszkujących nieruchomość, - ilość i pojemność urządzeń do gromadzenia odpadów, - częstotliwość usuwania odpadów." Decyzją z dnia [...] kwietnia 2002r. Burmistrz Miasta i Gminy S. utrzymał w mocy swoją decyzję z dnia [...].12.2001r. dotyczącą cofnięcia przedmiotowego zezwolenia. W wyniku odwołania od tej decyzji - decyzją z dnia 30.09.2002r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. orzekło: w pkt 1 "uchyla zaskarżoną decyzję w części dotyczącej treści rozstrzygnięcia i orzeka w następujący sposób: cofa zezwolenie wydane w dniu [...] lutego 2001r. przez Burmistrza Miasta i Gminy S. znak [...] dla Przedsiębiorstwa Wielobranżowego "[...]" M. J. zam. w K. przy ul. [...] na wykonywanie usługi polegającej na usuwaniu – odbiorze odpadów komunalnych stałych i ciekłych z terenu Miasta i Gminy S. bez odszkodowania," a w pkt II "w pozostałym zakresie utrzymuje zaskarżoną decyzję w mocy". Na uzasadnienie decyzji podano m.in., że porównanie kopii umów zawartych przez odwołującego się z odbiorcami potwierdza naruszenie warunków zezwolenia, bowiem w każdej umowie znajdującej się w aktach sprawy ustalenie opłaty za świadczone usługi określone jest w stosunku do ilości pojemników ("w cenie 6,5zł brutto/1 sztuk pojemnika"). Również z regulaminu odbioru odpadów komunalnych wynika, że ceny odbioru odpadów uzależnione są od pojemnika o określonej pojemności, co jest sprzeczne z § 1 załącznika nr 6 do uchwały Rady Miejskiej z dnia 26 marca 1997r. nr XXXII/237/97. Załącznik ten określał maksymalne stawki opłat za usuwanie i unieszkodliwianie odpadów komunalnych stałych w okresie od [...]stycznia 2001r. do [...]grudnia 2001r. i uzależniał ich wysokość od korzystania z systemów gromadzenia odpadów i zamieszkiwania w domach jedno (4zł za miesiąc od jednego mieszkańca korzystającego z systemu indywidualnego gromadzenia odpadów i 3zł od korzystającego z systemu zbiorowego gromadzenia odpadów) – bądź wielorodzinnych (3,5zł za miesiąc od jednego mieszkańca korzystającego z systemu zbiorowego gromadzenia odpadów), ale przede wszystkim od ilości osób zameldowanych w danym budynku – [...]) akt. Podano, że porównano umowy i w umowie z A. C. (k. ziel. 34 – 27) widnieje adnotacja, że w budynku zamieszkuje [...] osób, a w umowie z A. J. ([...]) – [...] osób. W umowie z A. C. nie ma zwiększonej ilości pojemników, a w obu wypadkach zamieszczona jest ta sama kwota za odbiór odpadów komunalnych – 6,5zł brutto za 1 pojemnik. Oznacza to, że nie ustalano opłat w zależności od osób mieszkających w budynku, ale przyjęto inny system niezależny od powyższego. Organ administracyjny zaznaczył, że zgodnie z art. 9 ust. 2 cyt. ustawy wezwano przedsiębiorstwo do niezwłocznego (w terminie miesiąca) zaniechania naruszeń warunków zawartych w uprzednio wydanym zezwoleniu, ale wyniki kontroli z dnia [...] i [....] marca 2002r., z upływem [...] miesięcy od daty wezwania wskazują, że naruszeń nie usunięto. Organy podkreśliły, że zezwolenie cofnięto wobec naruszenia przez przedsiębiorstwo M. J. pkt VII zezwolenia – nieprzestrzegania prawa miejscowego - Uchwały Rady Miasta S. z dnia 26 marca 1997r. i nie wyposażenie nieruchomości w dostateczną ilość urządzeń do gromadzenia odpadów, a także naruszenia pkt VIII zezwolenia – braku ustalenia w umowach stawki opłaty ryczałtowej pobieranej od jednego mieszkańca. Wyjaśniono też, że proponowano przedsiębiorstwu udzielenie informacji o ilości osób zameldowanych, jednak przedsiębiorstwo z tej propozycji nie skorzystało. Z decyzją tą nie zgodził się – M. J., który w skardze zarzucił, że naruszono przepisy postępowania – art. 138 § 1 pkt 2 kpa, art. 107 § 3 kpa oraz naruszono prawo materialne – art. 4, 6 ust. 2, 9 ust. 1 i 2 cyt. ustawy. Ze skargi wynika, że organ II instancji nie podał podstawy prawnej pozwalającej na uchylenie decyzji i orzeczenie co do istoty sprawy w przypadku, gdy organ odwoławczy stwierdza, że "decyzja organu I instancji nie zawiera wad uzasadniających jej uchylenie"; że w uzasadnieniu decyzji brak stwierdzenia, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze podziela ustalenia organu I instancji i uznaje je za własne. Zarzucono, że określenie w uchwale Rady Miejskiej, iż cena za usługę musi być uzależniona od ilości osób zamieszkujących nieruchomość, a także: "zarówno sama uchwała Rady Gminy jak i szczegółowe warunki zawarte w zezwoleniu wydanym na podstawie art. 9 ust. 1 ustawy wykraczają poza ramy ustawowej kompetencji, nie upoważniającej organów Gminy do określenia tak szczegółowych warunków wykonywania działalności przez przedsiębiorcę". W konsekwencji skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o jej oddalenie i podtrzymało swoje stanowisko i argumentację zajęte w zaskarżonej decyzji. Organ ten zwrócił uwagę, że orzeczenie to zostało uchylone tylko ze względu na okoliczność, iż decyzja organu I instancji była nieprecyzyjnie zredagowana, a organ II instancji dokonał prawidłowego sformułowania decyzji słusznej w swym rozstrzygnięciu. Podano jako podstawę prawną art. 138 kpa (a w rozstrzygnięciu art. 138 § 1 pkt 2 kpa). Podniesiono także, że w decyzji wyraźnie zaznaczono, iż organ I instancjo prawidłowo przeprowadził postępowanie (a także, że cofnięcie zezwolenia "wynika bez żadnych wątpliwości z uzasadnienia zaskarżonej decyzji" – k. 140). Zaznaczono też, że art. 4 cyt. ustawy zawiera delegację do regulowania w sposób szczegółowy przez prawo miejscowe obszaru uregulowanego Uchwałą Rady Miejskiej w S. z dnia 26 marca 1997r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1271) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone przed tą datą, podlegają rozpoznaniu przez właściwe sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. (Dz. U. nr 153, poz.1270) – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.) Wojewódzki Sąd Administracyjny zgodnie z art. 3 § 1 p.p.s.a. sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej i bada legalność zaskarżonego aktu administracyjnego stosownie do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269) nie będąc w sprawowaniu tej kontroli związany granicami skargi – zarzutami, wnioskami oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). W ramach tej kognicji Sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu administracyjnego nie naruszono przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania. Zgodnie z art. 4 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 13 września 1996r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. Nr 132, poz. 622 z późn. zm.): "Rada gminy, po zasięgnięciu opinii państwowego terenowego inspektora sanitarnego, ustala w drodze uchwały, szczegółowe zasady utrzymania czystości i porządku na terenie gminy dotyczące: 2) rodzaju urządzeń przeznaczonych do zbierania odpadów komunalnych na terenie nieruchomości oraz na drogach publicznych, a także wymagań dotyczących ich rozmieszczania oraz utrzymywania w odpowiednim stanie sanitarnym, porządkowym i technicznym, 3) częstotliwości i sposobu pozbywania się odpadów komunalnych lub nieczystości ciekłych z terenu nieruchomości oraz z terenów przeznaczonych do użytku publicznego". Według art. 6 ust. 2 tej ustawy: "Rada gminy może ustalić, w drodze uchwały, górne stawki opłat ponoszonych przez właścicieli nieruchomości za usługi, o których mowa w ust. 1." (dotyczące zbierania, transportu, odzysku lub unieszkodliwienia odpadów komunalnych...). Mając na względzie treść art. 4, 6 cyt. ustawy należy stwierdzić, że brak podstaw do kwestionowania zasadności Uchwały Rady Miejskiej w S. z dnia 26 marca 1997r. regulującej te kwestie. Należy także podkreślić, że skarżący sformułował zarzuty zbyt ogólnikowo, a w szczególności nie wskazał, na czym konkretnie miałoby polegać przekroczenie w Uchwale z dnia 26 marca 1997r. przez Radę Miejską w S. upoważnienia ustawowego, a także, w jaki sposób organy administracyjne miałyby naruszyć przepisy ustawowe. Sąd zwraca uwagę, że zebrany w sprawie materiał dowodowy jednoznacznie wskazuje na naruszenie przez skarżącego warunków zezwolenia, bowiem istotnie w umowach znajdujących się w aktach sprawy na k. [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...] ustalono opłaty za świadczone usługi w zależności od ilości pojemników; z treści regulaminu odbioru odpadów wynika, że ceny uzależniono od pojemnika. Wymownym przykładem jest wykaz zalegający na k. [...] zielone, z którego wynika, że skarżący za półrocze od domu z [...] osobami odebrał 3 pojemniki i z domu zamieszkałego przez [..] osoby także 3 takiej samej wielkości 110 l -120 l pojemniki. Świadczy to jednoznacznie, że skarżący nie wyposażył nieruchomości w odpowiednią do ilości zamieszkałych osób ilość pojemników i nie ustalił tym samym opłat za odbiór w zależności od ilości osób zamieszkałych w budynku. Sąd zwraca uwagę, że zgodnie z treścią art. 9 ust. 2 cyt. ustawy z 13.09.1996r.: "Jeżeli przedsiębiorca, który uzyskał zezwolenie, nie wypełnia określonych w nim warunków, organ, który wydał zezwolenie, wzywa go do niezwłocznego zaniechania naruszenia tych warunków. Jeżeli przedsiębiorca, mimo wezwania nadal narusza te warunki, organ może cofnąć, w drodze decyzji, zezwolenie bez odszkodowania." Z akt administracyjnych wynika, że organ administracyjny wezwał skarżącego do niezwłocznego (w terminie miesiąca) zaniechania naruszeń (k. ziel. 80 – 81 <24 – 25>, dowód doręczenia [...] kwietnia 2001r. – k.26 )i przeprowadzona po upływie aż 11 miesięcy kontrola wykazała, że naruszeń nie usunięto. Wynika z tego, że organ nie naruszył także art. 9 ust. 2 tej ustawy. W oparciu o powyższe – Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdza, że organy administracyjne cofając zezwolenie skarżącemu nie naruszyły prawa. Także pozostałe zarzuty skarżącego nie znajdują uzasadnienia ani w materiale zebranym w sprawie, ani w przepisach prawa. Należy podkreślić, że zgodnie z art. 107 § 1 kpa decyzja to nie tylko sentencja rozstrzygnięcia, ale i uzasadnienie. W tym kontekście rozstrzygnięcie organu II instancji, który jedynie skorygował sentencję rozstrzygnięcia nie narusza prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny mając na względzie prawidłowo przeprowadzone postępowanie administracyjne, a w szczególności omówiony i zebrany w sposób pełny materiał dowodowy oraz treść prawidłowo powołanych i zastosowanych przepisów nie dopatrzył się naruszenia przez organy administracyjne prawa i uznał, że skarga nie zawiera żadnego zarzutu mogącego być uwzględnionym – a przeto skargi nie uwzględnił i na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł - jak w sentencji.