II SA/Kr 318/06

WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 22 sierpnia 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Izabela Dobosz Sędziowie NSA Andrzej Niecikowski / spr. / WSA Krystyna Daniel Protokolant Dorota Solarz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 sierpnia 2007 r. sprawy ze skargi G.L. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] 2005 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia - skargę oddala - Postanowieniem z dnia [...] 2005 r. (znak:[...]) Burmistrz Gminy K., działając na podstawie art. 20 § 1, 119 i 120 ustawy z dnia 17.06.1996 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (obecnie tj. Dz.U. z 2005 r. nr.229 poz. 1954 z późn.zm.) orzekł o nałożeniu na G. L. grzywny w kwocie 100,00 zł w celu przymuszenia do wykonania obowiązków określonych w tytule wykonawczym. Zażalenie G. L. nie zostało uwzględnione i Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. postanowieniem z dnia [...] 2005 r. (znak: [...]) utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu podniesiono, że decyzją Burmistrza Gminy K. z dnia [...] 2004 r. (znak:[...]) G. L. została zobowiązana w terminie natychmiastowym do odtworzenia części rowu melioracyjnego "[...]" w W., przy ogrodzeniu swojej posesji oraz obowiązku wykonania w podmurówce ogrodzenia przepustu o średnicy 80 cm, a by umożliwić swobodny, grawitacyjny przepływ wody w rowie. Zobowiązana nie podjęła żadnych robót zmierzających do wykonania nałożonego obowiązku pomimo upływu 15 miesięcy. W dniu [...] 2005 r., G. L. otrzymała upomnienie z dnia [...] 2005 r. z wezwaniem do spełnienia obowiązków wynikających z decyzji. Mimo upływu wyznaczonego siedmiodniowego terminu do wykonania obowiązków objętych tytułem egzekucyjnym, G. L. ich nie wykonała, co zostało stwierdzone w czasie wizji terenowej, przeprowadzonej w dniu [...] 2005 r. Skoro zobowiązana nie wykonała przedmiotowego obowiązku do dnia wydania przez organ l instancji zaskarżonego postanowienia, zatem prawidłowo Burmistrz K. orzekł - działając na podstawie art. 119 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - o nałożeniu na zobowiązaną grzywny w celu przymuszenia. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na powyższe postanowienie złożyła G. L. i wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia zarzuciła, że decyzja nakazująca jej odtworzenie części rowu melioracyjnego wydana została z naruszeniem prawa a ponieważ jest "starą schorowaną kobietą ....żądanie ode mnie rzeczy niemożliwych (czyszczenia rowu) czy też karanie mnie grzywną za niewykonanie tegoż uważam za nieludzkie i wysoce niemoralne". Zaskarżone postanowienie stanowi obejście przepisów art.8-10 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji czyli zasady humanitaryzmu. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie i podtrzymało swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu. Pismem z dnia [...] 2007 r., które do Sądu wpłynęło w dniu [...] 2007 r., skarżąca poinformowała, że wyrokiem z dnia [...] 2007 r. Sygn. akt [...] Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. uchylił decyzje nakładającą na nią przedmiotowy obowiązek. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu, Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania powyższej decyzji. Sąd administracyjny nie ocenia decyzji organu pod kątem jej słuszności, czy też celowości, jak również nie rozpatruje sprawy kierując się zasadami współżycia społecznego. Stosownie jednak do treści art 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 - dalej zwaną p.p.s.a.) rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skargę należy uznać za nieuzasadnioną. Dokonana kontrola sądowa zaskarżonej decyzji, nie stwierdziła aby naruszała ona prawo w takim stopniu aby mogła prowadzić do uwzględnienia skargi. Uchylenie zaskarżonej decyzji może nastąpić w przypadku stwierdzenia ( art. 145 § 1 pkt. 1-3 p.o.p.s.a.) a) naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenia prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W sprawie żaden z tych przypadków nie ma miejsca. Tak jak to powiedziano już wyżej Sąd Administracyjny bada zgodność z prawem zaskarżonego postanowienia według stanu faktycznego i prawnego w chwili wydania postanowienia przez organ II instancji. Tak więc w przedmiotowym wypadku chodzi o stan z dnia z dnia 8.12.2005 r. Wyrok Sądu uchylający decyzje nakładającą na skarżącą przedmiotowy obowiązek zapadł w l instancji w dniu [...] 2007 r. w sprawie oznaczonej sygn. akt [...] a prawomocny stał się w dniu [...] 2007 r. (zob. protokół rozprawy z dnia[...] 2007 r., i akta związkowe sygn. [...]). A więc w dniu wydania zaskarżonego postanowienia obowiązywała decyzja nakładająca na skarżącą określony obowiązek, którego skarżąca nie wykonała. Tym samym kontrola sądowa nie mogła stwierdzić, aby zaskarżone postanowienie naruszało prawo. Tak więc skarga jest nie uzasadniona. Nie oznacza to jednak, że organ egzekucyjny musi kontynuować egzekucje i nie brać w toku dalszego postępowania pod uwagę faktu, że decyzja stanowiąca podstawę wydania tytułu egzekucyjnego została uchylona wyżej opisanym wyrokiem. W takiej bowiem sytuacji, należy stwierdzić, że obowiązek wygasł z innego powodu, co musi skutkować umorzeniem postępowania w oparciu o przepis art. 59 § 1 pkt. 2 ustawy z dnia 17.06.1996 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tj. Dz.U. z 2005 nr.229 poz. 1954 z późn.zm.). W tym stanie rzeczy skoro dokonana kontrola nie wykazała aby zaskarżona decyzja, czy poprzedzająca ją decyzja organu l instancji naruszały prawo, na podstawie art. 151 ustawy 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz. 1270), należało orzec jak w sentencji.