II SA/Kr 319/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Łoboz Sędziowie : Sędzia WSA Magda Froncisz Sędzia WSA Tadeusz Kiełkowski (spr.) Protokolant: Maksymilian Krzanowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 września 2018 r. sprawy ze skarg Z. B., E. D. i P. D. na decyzję nr [...] [...]Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] stycznia 2018 r. znak[...] w przedmiocie nakazu rozbiórki i nałożenia obowiązku sporządzenia projektu budowlanego zamiennego I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. odstępuje od zasądzenia na rzecz skarżących E. D. i P. D. zwrotu kosztów postępowania. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. decyzją z dnia 22 stycznia 2018 r., znak: [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 i art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1257) oraz art. 51 ust. 1 pkt 3, art. 80 ust. i 2 pkt 2 i art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1332 ze zm.) po rozpatrzeniu odwołania E. i P. D. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia 6 lipca 2016 r. nr [...], znak [...], którą w oparciu o art. 51 ust. 1 pkt. 3 u.p.b. nakazano inwestorom E. i P. D. rozbiórkę zadaszonego miejsca postojowego przy budynku mieszkalnym na dz. nr [...] w B. przy ul. [...] tj. nawierzchni z kostki betonowej z pozostawieniem pasa o szerokości do 105 cm od ściany garażu i na długości 6,75m oraz trzech słupów i dachu z pozostawieniem okapu o szerokości do 105 cm oraz nałożono na inwestorów E. i P. D. (...) obowiązek sporządzenia i przedstawienia 4 egz. Projektu budowlanego zamiennego budynku mieszkalnego jednorodzinnego na dz. nr [...] w B. przy ul. [...] uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót, w terminie do dnia 31 października 2016 r. Projekt budowlany zamienny powinien być sporządzony zgodnie z rozporządzeniem Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25.04.2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2012 r., poz. 462 z późniejszymi zmianami) – uchylił zaskarżoną decyzją w całości i orzekł: na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 51 ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1332 z ze zm.) I. Nakazuję inwestorom i jednocześnie właścicielom działki ewid. nr [...] w B. E. i P. D. rozbiórkę miejsca postojowego zlokalizowanego od strony północnej budynku mieszkalnego na dz. nr [...] w B. przy ul. [...] poprzez rozbiórkę nawierzchni z kostki betonowej z pozostawieniem pasa o szerokości do 105 cm od ściany garażu i na długości 6,75m; II. Nakładam na inwestorów i jednocześnie właścicieli działki ewid. nr [...] w B. E. i P. D. obowiązek sporządzenia i przedłożenia w Powiatowym Inspektoracie Nadzoru Budowlanego w B. 4 egzemplarzy projektu budowlanego zamiennego budynku mieszkalnego jednorodzinnego zlokalizowanego na działce nr [...] w B. uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych oraz uwzględniającego konieczność likwidacji miejsca postojowego, zlokalizowanego od strony północnej budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce ewid. nr [...] w B. w terminie do dnia 30 czerwca 2018 r. Powyższa decyzja, która jest przedmiotem skarg, zapadła w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. wszczął z inicjatywy Z. B. postępowanie administracyjne w sprawie doprowadzenia do stanu zgodnego z prawem budynku mieszkalnego jednorodzinnego zlokalizowanego na działce nr [...] przy ulicy [...] w B.. Postanowieniem z dnia 16 lipca 2008 r. organ I instancji na podstawie art. 50 ust. 1 pkt 4 w zw. z art. 50 ust. 3 ustawy z 1994 r. – Prawo budowlane, wstrzymał roboty budowlane prowadzone przy budowie przedmiotowego budynku mieszkalnego oraz zobowiązał inwestorów E. i P. D. do przedstawienia ekspertyzy technicznej wykonanych robót budowlanych. Inwestorzy przedłożyli w wymaganym terminie ekspertyzę lokalizacji budynku mieszkalnego wraz z garażem i wiatą garażową, usytuowanego na dz. nr [...] w B., przy ul. [...]. Autor ekspertyzy – technik budowlany M. B. stwierdziła w niej, iż inwestor zmienił lokalizację obiektu przybliżając go do granicy działki nr [...] w następujący sposób: słup północno-zachodni wiaty został przybliżony o 0,50m i znajduje się w odległości 2,5 m od granicy z działką nr [...]; słup północno-wschodni wiaty został przybliżony o 0,60m i znajduje się w odległości 2,7 m od granicy z działką nr [...]; szerokość okapu dachu wzdłuż granicy z w/w działką wynosi 1,05m (w projekcie szerokość ta winna wynosić 0,80 m). W konkluzji uznano, że powyższe stanowi istotne odstępstwo od zatwierdzonego projektu budowlanego. Projektant uznała, iż wiata garażowa nie jest budynkiem i nie podlega przepisom rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002r. Nr 75 poz. 690 ze zm.). W ekspertyzie wskazano także, iż przesunięcie budynku mieszkalnego wraz z garażem i wiatą nie spowoduje zaciemnienia na działce nr [...]. Decyzją z dnia 12 sierpnia 2008 r., znak: [...], opartą na przepisie art. 51 ust. 1 pkt 3 ww. ustawy, nałożono na inwestorów obowiązek sporządzenia i przedstawienia trzech egzemplarzy projektu budowlanego zamiennego w terminie do 31 grudnia 2008 r. Na skutek odwołania Z. B. od tej decyzji [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. decyzją z dnia 20 stycznia 2009 r., znak [...], w oparciu o art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz art. 80 ust.2 pkt 2 i art. 83 ust. 2 ustawy - Prawo Budowlane uchylił zaskarżoną decyzję w części rozstrzygnięcia i zobowiązał inwestorów E. i P. D. do sporządzenia i przedstawienia czterech egzemplarzy projektu budowlanego zamiennego, uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych, w terminie do dnia 31 kwietnia 2008 r. Na skutek rozpoznania skargi Z. B., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, wyrokiem z dnia 8 października 2009 r., sygn. akt II SA/Kr 517/09, uchylił decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia 12 sierpnia 2008 r., znak [...] W uzasadnieniu wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie stwierdził, że skarga zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego i przepisów postępowania (art. 7, 77, 80 k.p.a.), a naruszenie to miało – zdaniem Sądu – wpływ na wynik sprawy. Sąd podkreślił bezkrytyczne przyjęcie przez organy administracji stanowiska zawartego w przedłożonej im ekspertyzie; zaznaczył przy tym, że to organy (a nie biegły w sporządzonej ekspertyzie) mają określić, czy owe istotne odstępstwa nie naruszają prawa, czy też naruszają obiektywnie istniejący stan prawny i w jakim zakresie należy nałożyć na inwestora obowiązek doprowadzenia obiektu (robót budowlanych) do stanu zgodnego z prawem. W tym zakresie ustalenia organów administracji uznano za całkowicie błędne. Sąd stwierdził nadto, że zadaniem organów administracji jest doprowadzenie inwestycji do stanu zgodnego z prawem, a nie badanie czy planowana inwestycja oddziałuje negatywnie na działki sąsiednie. Nadto Sąd stwierdził, że w przedmiotowej sprawie nie mamy do czynienia z wiatą. W konsekwencji tego ustalenia, negatywnie oceniono błędne przyjęcie przez organy administracji (za wnioskami przedłożonej ekspertyzy), iż istotne odstępstwo dotyczy "wiaty". W ocenie WSA w Krakowie, z zebranego w sprawie materiału faktycznego niezbicie wynika, że zadaszenie, które powinno być przedmiotem postępowania "naprawczego" (zmierzającego do doprowadzenia do stanu zgodnego z prawem) jest integralną częścią wzniesionego budynku. Świadczy o tym chociażby jednolita struktura więźby dachowej i pokrycia dachowego. Podsumowując podkreślono, że nie jest to "wiata", rozumiana jako odrębny (samodzielny, niezależny od obiektu, do którego został dobudowany) obiekt budowlany. Tak też powinny to ujmować organy administracyjne, a nie błędnie (za przedłożoną ekspertyzą) kwalifikować jako "wiatę". W konsekwencji organy powinny nałożyć na inwestorów obowiązek wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem. W dalszej kolejności Sąd wskazał, że przepisy prawa budowlanego nie definiują pojęcia wiaty. Organ odwoławczy w uzasadnieniu swej decyzji w ogóle nie ustosunkował się do tej kwestii bezkrytycznie przyjmując wyniki przedmiotowej ekspertyzy. Podniesiono przy tym, że w Słowniku języka polskiego (PWN) wiata to "lekka budowla w postaci dachu wspartego na słupach, np. nad peronem kolejowym, parkingiem, magazynem, nad przystankiem tramwajowym". Podobne określenie wiaty zawiera rozporządzenie Rady Ministrów z 30 grudnia 1999 roku w sprawie Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych (Dz. U. z 1999 roku, Nr 112, poz. 1316) wydane na podstawie upoważnienia ustawy z dnia 29 czerwca 1995r. o statystyce publicznej (Dz. U. Nr 88, poz. 439 ze zm.). Ustawa o statystyce publicznej służy wprawdzie innym celom niż przepisy prawa budowlanego i może w tej sytuacji mieć tylko posiłkowe znaczenie. Rozporządzenie powyższe określając pojęcia podstawowe stwierdza, że "za szczególny rodzaj budynku uważa się wiatę, która stanowi pomieszczenie naziemne, nie obudowane ścianami ze wszystkich stron lub nawet ścian pozbawione". Zwrócono też uwagę, iż w orzecznictwie podkreśla się, że brak ustawowej definicji wiaty oznacza, że kwalifikacja obiektu budowlanego do tego pojęcia wymaga uwzględnienia m.in. jego funkcji. Zawsze jednak wskazuje się, że jest to samodzielna, lekka budowla, posiadająca dach, niekiedy ściany, której celem jest ochrona miejsca lub rzeczy przed oddziaływaniem atmosferycznym (deszczem, śniegiem, wiatrem). Sąd stwierdził, że z taką sytuacją nie mamy do czynienia w przedmiotowej sprawie, gdyż jest to część budynku poprzez powiązanie z nim jednolitą więźbą dachową i pokryciem dachowym. Materiał dowodowy w przedmiotowej sprawie, a także przedłożony projekt zamienny, w ocenie Sądu, jednoznacznie wskazywał, iż owo zadaszenie ma być ochroną dla parkowanego tam samochodu osobowego przed warunkami atmosferycznymi. Sąd wskazał również, że rzeczywiste usytuowanie budynku względem granicy z działką nr [...], liczone od zadaszenia ("wiaty" pełniącej funkcję garażu), tj. ok. 2,5 m i 2,7 m, pozostaje w sprzeczności z przepisami techniczno-budowlanymi, a przede wszystkim z § 12 (ewentualnie § 19 ust. 2 pkt.1) rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych. Sąd zalecił, by przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy administracji oceniły, czy w świetle przepisów obowiązujących na dzień ponownego orzekania, obiekt budowlany (jego część) będący przedmiotem postępowania narusza je, a jeżeli tak powinny nałożyć na inwestorów obowiązek wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem w świetle postanowień rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Rozpoznając skargę kasacyjną od powyższego rozstrzygnięcia, Naczelny Sąd Administracyjny w pełni podzielił stanowisko Sądu I instancji w wyroku z dnia 10 maja 2011 r., II OSK 794/10. Sąd odwoławczy stwierdził w uzasadnieniu, że do obiektu znajdującego się po północnej stronie budynku, będącego zadaszonym miejscem postojowym, mają zastosowanie wymogi wynikające z § 19 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, których to wymogów obiekt ten nie spełnia. Przedmiotowe miejsce postojowe znajduje się bowiem w odległości około 2,5 m i 2,7 m od granicy sąsiedniej działki, podczas gdy zgodnie z treścią § 19 ust. 1 pkt 1 wymienionego wyżej rozporządzenia odległość ta powinna wynosić co najmniej 7m. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, zasadnie sąd I instancji stwierdził, że organy administracji powinny przed zatwierdzeniem zamiennego projektu budowlanego nałożyć na inwestorów obowiązek wykonania czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem. Niedopuszczalne jest bowiem zatwierdzenie projektu budowlanego zamiennego przewidującego rozwiązania, które naruszają prawo. Z uwagi na powyższe organ I instancji był zobligowany do ponownego przeprowadzenia postępowania administracyjnego w sprawie możliwości zalegalizowania budynku zlokalizowanego na działce nr [...] w B. oraz nałożenia obowiązku przedłożenia projektu budowlanego zamiennego. W wyniku przeprowadzonych przez PINB dnia 3 kwietnia 2012 r. oględzin na działce nr [...] w B. w kwestii przeznaczenia spornego obiektu stwierdzono, iż pod zadaszeniem znajdują się miotły, taczki oraz kosz, narzędzia ogrodnicze oraz wykonano potwierdzające te obserwacje zdjęcia. Dnia 25 lutego 2014 r. PINB ponownie dokonał oględzin na działce nr [...] w B. oraz wykonał dokumentację fotograficzną. Wówczas pod spornym zadaszeniem stwierdzono przechowywanie narzędzi ogrodowych oraz pojemników na odpady. Z. B. wniosła do protokołu, iż w miejscu tym parkowany jest samochód. Do pisma z dnia 26 lutego 2014 r. Z. B. dołączyła fotografie potwierdzające jej wspomniane oświadczenie. W rezultacie powyższych ustaleń, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. decyzją z dnia 17 kwietnia 2014 r., znak: [...], w oparciu o art. 51 ust. 1 pkt 3 u.p.b. nałożył na inwestorów – E. i P. D. obowiązek sporządzenia i przedstawienia czterech egzemplarzy projektu budowlanego zamiennego budynku mieszkalnego jednorodzinnego na dz. nr [...] w B. przy ul. [...], uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót, w terminie do dnia 30 września 2014 r. Po rozpatrzeniu odwołania Z. B. od tej decyzji, [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K., decyzją z dnia 29 kwietnia 2015 r., znak [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 i art. 104 k.p.a. oraz art. 51 ust. 1 pkt 3, art. 80 ust. 2 pkt 2 i art. 83 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej terminu wykonania nałożonego obowiązku. Zdaniem organu odwoławczego, PINB słusznie uznał, iż inwestorzy winni określić w projekcie budowlanym zamiennym funkcję spornego obiektu oraz w razie potrzeby – wykonania odpowiednich robót budowlanych. Zgodnie bowiem z wypowiadającym się w sprawie Naczelnym Sądem Administracyjnym (wyrok z dnia 10 maja 2011 r., sygn. akt II OSK 794/10) nie można wykluczyć, iż obiekt budowlany, umiejscowiony od strony granicy z działką nr [...] w B. jest wiatą. Na dzień wydania zarówno niniejszej, jak i decyzji wydanej przez organ I instancji funkcja obiektu nie jest prawnie ani faktycznie przesądzona. Organ odwoławczy podkreślił, iż w chwili obecnej nie można uznać, iż obiekt nie jest zgodny z przepisami. W wyniku przeprowadzonych przez PINB kontroli oraz w świetle oświadczenia inwestorów stwierdzić można, iż obiekt ma pełnić funkcję wiaty nie przeznaczonej na postój pojazdów. Zdaniem organu II instancji, fakt wykonania przez Z. B. zdjęć przedstawiających zaparkowany pod zadaszeniem samochód nie przesądza o funkcji miejsca postojowego. Wobec powyższego przyjęto, że brak jest podstaw do nakładania na inwestorów obowiązku wykonania określonych czynności. Organ odwoławczy, odwołując się do wyroku NSA z dnia 10 maja 2011 r., sygn. akt II OSK 794/10, uznał, że skoro intencją inwestorów jest użytkowanie obiektu jako wiaty nieprzeznaczonej na postój samochodów, to powinno to znaleźć odzwierciedlenie w projekcie budowlanym zamiennym. Precyzyjne określenie w projekcie funkcji obiektu warunkuje konieczność i/lub zakres wykonania odpowiednich robót budowlanych, wobec czego to w nim powinny znaleźć się odpowiednie ustalenia, zezwalające na doprowadzenie obiektu do stanu zgodności z prawem oraz zatwierdzenie projektu budowlanego zamiennego. Następnie organ odwoławczy wskazał, że postępowanie naprawcze prowadzone w trybie ściśle ze sobą powiązanych art. 50 i 51 u.p.b. jest wieloetapowe. Jego zasadniczym celem jest doprowadzenie obiektu do stanu zgodności z prawem. Decyzja nakładająca obowiązek przedłożenia budowlanego zastępczego jest decyzją kończącą dopiero jeden z etapów, nie stanowi decyzji kończącej całe postępowanie naprawcze. Kolejnym krokiem będzie wydanie decyzji na podstawie art. 51 ust. 4 lub też na podstawie art. 51 ust. 5 u.p.b. Jak stwierdził NSA w wyroku z dnia 10 maja 2011 r., sygn. akt II OSK 794/10, niedopuszczalne jest zatwierdzenie projektu budowlanego zamiennego przewidującego rozwiązania, które naruszają prawo. Weryfikacja przeznaczenia części obiektu dokonywana będzie zatem przez właściwy organ na kolejnym etapie postępowania naprawczego, czyli na etapie zatwierdzania projektu budowlanego zamiennego. Skargę na powyższe rozstrzygnięcie wniosła Z. B. wskazując na nieprawidłowości popełnione przez orzekające w sprawie organy nadzoru budowlanego. W szczególności skarżąca podkreśliła, że ww. organy nie zajęły się doprowadzeniem przedmiotowego budynku do stanu zgodnego z prawem, w sytuacji gdy został on wybudowany z istotnymi odstępstwami od projektu budowlanego. Skarżąca powtórzyła, że ww. obiekt został niezgodnie z prawem przybliżony do granicy z jej nieruchomością; wskazała, że nie jest on użytkowany jako wiata, lecz jako garaż, co znajduje potwierdzenie w przedłożonym materiale fotograficznym. Na skutek skargi Z. B. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 2 października 2015 r., sygn. akt II SA/Kr 709/15, uchylił zaskarżoną decyzję nr [...] [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 29 kwietnia 2015 r., znak: [...] w przedmiocie nałożenia obowiązku sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia Sąd wskazał w szczególności, że wobec stanowczych i jednoznacznych ocen sądu kierowanych pod adresem kwalifikacji spornego obiektu, umiejscowionego od strony granicy z działką nr [...] w B., nie pozostawiających żadnych wątpliwości, że stanowi on miejsce postojowe dla samochodu – twierdzenie organu odwoławczego, iż jego funkcja na dzień wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia nie została prawnie ani faktycznie przesądzona (...) oraz że nie można wykluczyć, że jest on wiatą, pozostaje z rażącej sprzeczności z treścią zapadłego w sprawie wyroku, którego zapisy nie nastręczają żądanych wątpliwości interpretacyjnych. Absolutnie niedopuszczalne było przerzucenie przez organ nadzoru budowlanego nałożonych na niego obowiązków zawartych w art. 7, 77 k.p.a. poprzez zlecenie inwestorom, aby w projekcie budowlanym zamiennym określili funkcję spornego obiektu, a w razie potrzeby podjęli się wykonania odpowiednich robót budowlanych. Obowiązkiem organu nadzoru budowlanego było zastosowanie się do wskazań i ocen zawartych w wyroku NSA, zgodnie z którymi sporny obiekt stanowi miejsce postojowe, co dodatkowo zostało potwierdzone w tym postępowaniu przez dokumentację fotograficzną przedłożoną przez skarżącą. Obiekt ten nie spełnia wymogów prawa, bowiem zlokalizowany został w odległości około 2,5 m i 2,7 m od granicy sąsiedniej działki (nr [...]), a zgodnie z treścią przepisu § 19 ust. 1 pkt 1 Rozporządzania Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie – odległość ta powinna wynosić co najmniej 7 m. Organy administracyjne zobowiązane, w toku ponownego rozpoznania sprawy, do nałożenia na inwestorów obowiązku z art. 51 ust. 1 pkt 3 u.p.b. – tj. do wykonania czynności lub podjęcia robót budowlanych, mających na celu doprowadzenie wykonanych z naruszeniem § 19 ust. 1 pkt 1 ww. rozporządzenia robót do stanu zgodnego z prawem, ze wskazanej powinności się nie wywiązały. To organy administracyjne powinny precyzyjnie określić funkcje obiektu, co warunkuje konieczność wykonania odpowiednich robót zmierzających do przywrócenia stanu zgodnego z prawem, a te muszą znaleźć swoje odzwierciedlenie w przygotowywanym następnie projekcie zamiennym. Zatem stosując z art. 51 ust. 1 pkt 3 u.pr.b. organy administracyjne muszą jednoznacznie ustalić co zostało wybudowane (jakie jest przeznaczenie obiektu, jego funkcja, kwalifikacja prawna – w przedmiotowej sprawie zostało już to zresztą uprzednio jednoznacznie ustalone i przesądzone), nakazać wykonanie określonych czynności lub robót budowalnych w celu doprowadzenia wykonanych robót do stanu zgodnego z prawem (np. z rozporządzeniem w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie z 12 kwietnia 2002r., a w szczególności z jego § 12) oraz przedstawienie projektu zamiennego, który będzie uwzględniał wykonanie owych robót budowalnych, oznaczając jednocześnie termin wykonania tych obowiązków. Nie inwestor lub działający na jego zlecenie projektant mają swobodnie ustalać funkcję obiektu i zakres robót, jakie powinien wykonać w toku postępowania naprawczego. Jest to zadanie i kompetencja organów nadzoru budowlanego. To powinno być już wskazane w decyzji nakładającej obowiązki z art. 51 ust. 1 pkt 3 u.p.b., a nie pozostawione do swobodnego ustalenia inwestorowi w projekcie zamiennym. Po ponownym rozpoznaniu sprawy na skutek powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w B., decyzją nr [...] z dnia 6 lipca 2016 r., znak [...], działając na podstawie art. 51 ust 1 pkt 3 i art. 80 ust 2 pkt. 1, art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 290), oraz art. 104 § 1 k.p.a.: I. nakazał inwestorom E. i P. D. rozbiórkę zadaszonego miejsca postojowego przy budynku mieszkalnym na dz. nr [...] w B. przy ul. [...] tj. nawierzchni z kostki betonowej z pozostawieniem pasa o szerokości do 105cm od ściany garażu i na długości 6,75m oraz trzech słupów i dachu z pozostawieniem okapu o szerokości do 105 cm; II. nałożył na inwestorów E. i P. D. obowiązek sporządzenia i przedstawienia 4 egz. projektu budowlanego zamiennego budynku mieszkalnego jednorodzinnego na dz. nr [...] w B. przy ul. [...] uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych w terminie do dnia 31 października 2016 r. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ I instancji przedstawił przebieg postępowania w sprawie, zwrócił uwagę na stwierdzone istotne odstępstwa od projektu budowlanego oraz na fakt, że obecnie roboty budowlane na działce nr [...] przy ul. [...] w B. zostały już zakończone, budynek mieszkalny jednorodzinny jest wykończony i nie ma podstaw do wydawania postanowienia o wstrzymaniu robót budowlanych. Nie stoi to jednak na przeszkodzie wydaniu decyzji z art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego. Organ I instancji zaznaczył, że WSA w Krakowie w uzasadnieniu wyroku dnia 2 października 2015r. wskazał, iż przeznaczenie zadaszenia jako miejsca postojowego zostało już przesadzone wyrokiem NSA i niedopuszczalne jest formułowanie innych ocen w tym zakresie. Zgodnie z treścią § 19 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie odległość wydzielonych miejsc postojowych, w tym również zadaszonych do 4 stanowisk włącznie nie może być mniejsza niż 7 m od okien pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, natomiast od granicy działki budowlanej 3 m. (§ 19 ust.2 pkt 1 rozporządzenia). Lokalizacja miejsca postojowego narusza więc powołany § 19 ww. rozporządzenia. Dlatego oprócz nakazu sporządzenia projektu budowlanego zamiennego nałożono również obowiązek rozbiórki naruszającego przepisy techniczno-budowlane zadaszonego miejsca postojowego. Działając na skutek odwołania E. i P. D. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. wydał opisaną na wstępie decyzję reformatoryjną z dnia 22 stycznia 2018 r. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał w szczególności, że dokonane przez inwestorów odstępstwo od zatwierdzonego projektu budowlanego polegało na zmianie zagospodarowania terenu działki poprzez przesunięcie przedmiotowego budynku mieszkalnego jednorodzinnego w kierunku granicy z działką ewid. nr [...] w B.. Zgodnie bowiem z zatwierdzonym projektem budowlanym, odległość zewnętrznej ściany przedmiotowego budynku od granicy z działką ewid. nr [...] w B. miała wynosić 6,20 m. Ściana zewnętrzna przedmiotowego budynku znajduje się natomiast w odległości 5,34 ni - 5,55 m od granicy z działką sąsiednią ewid. nr [...] w B.. Niewątpliwie zatem zrealizowane przez inwestorów odstępstwo należy uznać za istotne w myśl art. 36a u.p.b. W tej sytuacji zasadnym jest zatem zobowiązanie inwestorów do wykonania określonych robót budowlanych oraz przedłożenia projektu budowlanego zamiennego, który uwzględni istotne (i nieistotne) zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych. Przesunięcie całego budynku w kierunku działki nr [...] w B. spowodowało, że miejsce postojowe pod przedłużonym okapem dachu zbliżyło się do granicy sąsiedniej działki na odległość naruszającą przepisy techniczno-budowlane wynikające z Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2002 r., Nr 75, poz. 690 ze zm.), co podkreśliły sądy w wydanych w niniejszej sprawie wyrokach. MWINB zauważył, że z dniem 1 stycznia 2018 r. weszła w życie nowelizacja rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jednakże w niniejszej sprawie z uwagi na treść przepisów przejściowych, zastosowanie znajdą przepisy rozporządzenia w sprawie warunków technicznych w dotychczasowym przywołanym przez sądy brzmieniu. Dalej organ odwoławczy podkreślił, że w zapadłych w przedmiotowej sprawie wyrokach sądów administracyjnych zostało jednoznacznie przesądzone, iż po stronie północnej przedmiotowego budynku istnieje zadaszone miejsce postojowe. Z treści tych wyroków oraz wynikających ze stanu faktycznego odległości od granicy działki nr [...] w B. wynika, że miejsce postojowe winno ulec likwidacji – nie zachowuje bowiem wskazanej przez NSA i WSA odległości 7 m od granicy działki. W ocenie MWINB w celu zlikwidowania zadaszonego miejsca postojowego konieczne jest w pierwszej kolejności dokonanie rozbiórki nawierzchni z kostki betonowej stanowiącej miejsce do parkowania samochodu – zatem PINB prawidłowo w zaskarżonej decyzji nakazał w punkcie I rozbiórkę utwardzenia; nakaz ten należy do czynności prostych i nie będzie miał wpływu na konstrukcje i statykę budynku. Z kolei zlikwidowanie zadaszenia miejsca postojowego winno być poprzedzone projektem budowlanym sporządzonym wyłącznie przez osobę posiadającą stosowne uprawnienia projektowe. Z tego względu zasadne jest żądanie projektu budowlanego zamiennego budynku mieszkalnego jednorodzinnego zlokalizowanego na działce nr [...] w B. uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych oraz uwzględniającego konieczność likwidacji miejsca postojowego, zlokalizowanego od strony północnej budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce ewid. nr [...] w B., w tym konieczność uwzględnienia treści § 12 ust. 5 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie w zakresie szerokości okapu dachu od strony granicy z działką ewid. nr [...] w B.. W ocenie organu odwoławczego, w niniejszej sprawie z uwagi na strukturę i konstrukcję więźby dachowej możliwym jest wyłącznie wydanie prostego nakazu wykonania robót budowlanych polegających na rozbiórce miejsca postojowego poprzez rozbiórkę kostki brukowej, bowiem te roboty nie będą miały wpływu na statykę budynku. Natomiast ewentualne skrócenie dachu wymaga obliczeń konstrukcyjnych i przeprojektowania nie tylko dachu, ale również użytkowego poddasza (zmniejszenie powierzchni użytkowej pomieszczeń). Obcięcie dachu bez takiego opracowania mogłoby spowodować wystąpienie katastrofy budowlanej. Gdyby przedłożony przez inwestorów projekt budowlany zamienny nie uwzględniał nałożonego przez organy nadzoru budowlanego obowiązku likwidacji zadaszonego miejsca postojowego, to organy nadzoru budowlanego zobligowane byłyby do odmowy jego zatwierdzenia i wydania decyzji w oparciu o art. 51 ust. 5 u.p.b. W końcowej części uzasadnienia organ odwoławczy, w nawiązaniu do zarzutów sformułowanych w uzasadnieniach, wskazał, że do zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące projektu budowlanego dla nowych inwestycji, w tym również art. 33 ust. 2 pkt 1 u.p.b. Decyzja ta zastępuje bowiem w istocie pierwotną decyzję o pozwoleniu na budowę; zgodnie zaś z art. 33 ust. 2 pkt 1 u.p.b. inwestor winien przedłożyć projekt budowlany w 4 egzemplarzach; organ odwoławczy wyjaśnił także kwestię terminowości wniesienia odwołania. Pismem z dnia 30 stycznia 2018 r. Z. B. złożyła skargę na powyższą decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K.. Skarżąca przedstawiła przebieg robót budowlanych i przebieg postępowania w sprawie; podkreśliła, że to nie nawierzchnia z kostki betonowej zacienia jej posesję i ogranicza jej zagospodarowanie, tylko zbyt blisko przysunięty budynek, bezprawnie przedłużony dach. Skarżąca wniosła o sprawiedliwą ocenę faktów. Z kolei pismem z dnia 10 kwietnia 2018 r. E. D. i P. D. złożyli skargę na powyższą decyzję M. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. w zakresie pkt I i II. Skarżący zarzucili zaskarżonej decyzji naruszenie: 1) przepisów postępowania tj.: a) naruszenie art. 8, art. 111 § 1 k.p.a. poprzez odmowę uzupełnienia decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 22 stycznia 2018 r. nr [...], pomimo iż rozstrzygnięcie nasuwa szereg wątpliwości interpretacyjnych; b) naruszenie art. 8, art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji z uwagi na wskazanie zbyt ogólnych stwierdzeń, co uniemożliwia realizację zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa, w szczególności przez brak wskazania podstawy prawnej nałożenia nakazu rozbiórki nawierzchni z kostki betonowej w zakresie orzeczonym przez organ II instancji; 2) przepisów prawa materialnego tj.: a) art. 51 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 51 ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2016 r. poz. 290 ze zm.) poprzez niewłaściwe jego zastosowanie, skutkujące orzeczeniem robót rozbiórkowych wskazanych w pkt I sentencji decyzji w sytuacji, gdy w stwierdzonym stanie faktycznym nie występuje potrzeba orzeczenia nakazu w takim zakresie, jaki wskazał organ II instancji. Skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji w części, tj. co do pkt I i II jej sentencji oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi przytoczono argumentację na poparcie sformułowanych zarzutów. W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzkiego Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. wniósł o jej oddalenie w pełni podtrzymując swoje stanowisko w sprawie. Sprawa ze skargi Z. B. została zarejestrowana pod sygnaturą II SA/Kr 319/18, a sprawa ze skargi E. D. i P. D. pod sygnaturą II SA/Kr 597/18 Na rozprawie Sąd postanowił połączyć te sprawy do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia – i prowadzić je dalej pod sygnaturą II SA/Kr 319/18. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 2188) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, dalej "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do rażącego naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia jego nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd nie rozstrzyga sprawy administracyjnej merytorycznie, lecz ocenia zgodność aktu z przepisami prawa. Ponieważ rozstrzygnięcia podjęte w niniejszej sprawie były już przedmiotem kontroli sądowej, należy zwrócić uwagę na: art. 170 p.p.s.a., zgodnie z którym orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby; art. 171 p.p.s.a., który stanowi, że wyrok prawomocny ma powagę rzeczy osądzonej tylko co do tego, co w związku ze skargą stanowiło przedmiot rozstrzygnięcia; art. 153 p.p.s.a., w myśl którego ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Kontrolując zaskarżoną decyzję zgodnie ze wskazanymi wyżej kryteriami, należało uznać, że zachodzą podstawy do pozbawiania jej mocy wiążącej. Zważywszy na dwukrotną kontrolę sądową decyzji zapadłych w przedmiotowej sprawie, większość faktycznych i prawnych determinant jej rozstrzygnięcia została już zidentyfikowana i w sposób wiążący oceniona. W szczególności przesądzone jest to, że dokonane przez inwestorów odstępstwo od zatwierdzonego projektu budowlanego polegało na zmianie zagospodarowania terenu działki poprzez przesunięcie przedmiotowego budynku mieszkalnego jednorodzinnego w kierunku granicy z działką ewid. nr [...] w B. – zgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym, odległość zewnętrznej ściany przedmiotowego budynku od granicy z działką ewid. nr [...] w B. miała wynosić 6,20 m. Ściana zewnętrzna przedmiotowego budynku znajduje się natomiast w odległości 5,34 ni - 5,55 m od granicy z działką sąsiednią ewid. nr [...] w B.. Przesunięcie całego budynku w kierunku działki nr [...] w B. spowodowało, że miejsce postojowe pod przedłużonym okapem dachu zbliżyło się do granicy sąsiedniej działki na odległość naruszającą przepisy techniczno-budowlane wynikające z Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Zaistniała sytuacja niewątpliwie wyczerpuje znamiona istotnego odstąpienia od zatwierdzonego projektu budowlanego w rozumieniu art. 36a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1202 ze zm., dalej "pr.bud") i w konsekwencji uzasadnia przeprowadzenie tzw. postępowania naprawczego. Jak słusznie zauważył organ odwoławczy, następcza – w odniesieniu do zapadłych w sprawie wyroków – nowelizacja wspomnianego rozporządzenia pozostaje w niniejszej irrelewantna. W zapadłych w przedmiotowej sprawie wyrokach sądów administracyjnych zostało jednoznacznie przesądzone – i to również trafnie zauważa organ odwoławczy (a wcześniej organ I instancji) – iż po stronie północnej przedmiotowego budynku istnieje zadaszone miejsce postojowe. Z treści tych wyroków oraz wynikających ze stanu faktycznego odległości od granicy działki nr [...] w B. wynika, że miejsce postojowe winno ulec likwidacji – nie zachowuje bowiem wymaganej prawem odległości od granicy działki. Sąd nie podziela natomiast dalszej części argumentacji organu odwoławczego formułowanej na poparcie tezy o konieczności zreformowania decyzji organu pierwszej instancji w taki sposób, aby likwidacja owego miejsca postojowego została zagwarantowana po części przez bezpośredni nakaz wykonania określonych robót, a po części przez ustanowienie dodatkowego niejako wymogu wobec projektu budowlanego zamiennego, mającego – jak wynika z uzasadnienia decyzji – warunkować jego zatwierdzenie. Zdaniem Sądu, takie rozwiązanie narusza art. 51 ust. 1 pkt 3 pr.bud., a ponadto nie zapewnia osiągnięcia skutku w postaci doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem. Decyzja wydawana na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 3 pr.bud. w założeniu powinna zawierać element w postaci nałożenia obowiązku sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego, a nadto – w razie potrzeby – drugi element w postaci nałożenia obowiązku wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem (ściśle biorąc, ich sekwencja powinna być raczej odwrotna). Ten drugi element – jego zakres i samo umieszczenie w decyzji – jest determinowany ową "potrzebą", czyli niezbędnością dla osiągniecia rezultatu w postaci doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem. Jeżeli z poczynionych ustaleń wynika, że bez wykonania określonych czynności lub robót budowlanych wspomnianego stanu osiągnąć się nie da, innymi słowy, wiadomo, że określone czynności lub roboty budowlane po prostu muszą być wykonane – to powinny one być przedmiotem wyraźnie wyartykułowanego w decyzji obowiązku. Notabene, już we wcześniejszym wyroku w tej sprawie Sąd podkreślał, że to organy powinny nakazać wykonanie określonych czynności lub robót budowalnych w celu doprowadzenia wykonanych robót do stanu zgodnego z prawem. Nie inwestor lub działający na jego zlecenie projektant mają swobodnie ustalać funkcję obiektu i zakres robót, jakie powinien wykonać w toku postępowania naprawczego. Jest to zadanie i kompetencja organów nadzoru budowlanego. To powinno być już wskazane w decyzji nakładającej obowiązki z art. 51 ust. 1 pkt 3 pr.bud., a nie pozostawione do swobodnego ustalenia inwestorowi w projekcie zamiennym. W ocenie Sądu, nie ma w tym zakresie prawnego uzasadnienia wprowadzanie dystynkcji między czynnościami (robotami) "prostymi" i takimi, które wymagają "obliczeń konstrukcyjnych i przeprojektowania" – i jedne, i drugie mogą być przedmiotem obowiązku nakładanego w trybie art. 51 ust. 1 pkt 3 pr.bud. Oczywiście, zwłaszcza w przypadku tych drugich konieczne jest zapewnienie ich wykonania w sposób bezpieczny i z zachowaniem reguł techniczno-budowalnych, niemniej jednak nie można w tym upatrywać negatywnej przesłanki do wyartykułowania w decyzji omawianego obowiązku. Na marginesie warto dodać, że prawo budowlane przewiduje także inne przypadki, w których nakłada się obowiązek wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem – i nie odnosi się ich tylko do czynności (robót) prostych. Z drugiej strony art. 51 ust. 1 pkt 3 pr.bud. przewiduje obowiązek sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego, który ma spełniać wymogi wynikające bezpośrednio z przepisów prawa, a nadto ma uwzględniać zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych – nie wydaje się zatem, aby decyzją można było dodawać dalsze warunki, którym ma on odpowiadać. Wreszcie, trzeba też zauważyć, że przyjęte przez organ odwoławczy rozwiązanie nie zapewnia osiągnięcia skutku w postaci doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem także z tego powodu, że nawet ewentualne uwzględnienie likwidacji miejsca postojowego w projekcie zamiennym (który dzięki temu mógłby być zatwierdzony) nie gwarantuje, że de facto taka likwidacja nastąpi. Mając na uwadze powyższe, Sąd uznał, że art. 51 ust. 1 pkt 3 pr.bud. został przez organ odwoławczy błędnie zinterpretowany i w konsekwencji nieprawidłowo zastosowany. Skarga Z. B. okazała się tedy zasadna. Z kolei skarga E. D. i P. D. poniekąd też okazała się zasadna – ale już tylko w tym sensie, że dotyczyła decyzji obiektywnie niezgodnej z prawem. Zarzuty sformułowane przez E. D. i P. D. są, zdaniem Sądu, pozbawione podstaw. W szczególności dotyczy to zarzutu "naruszenia art. 8, art. 111 § 1 k.p.a. poprzez odmowę uzupełnienia decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 22 stycznia 2018 r. nr [...], pomimo iż rozstrzygnięcie nasuwa szereg wątpliwości interpretacyjnych"; poza tym w obliczu powyższej argumentacji zarzut ten jawi się jako bezprzedmiotowy. Sąd wprawdzie nie podzielił całości argumentacji organu odwoławczego, ale zaskarżona decyzja zawierała kompletne pod względem formalnym uzasadnienie, wobec czego zarzut naruszenia art. 8 i 107 § 3 k.p.a. należało uznać za niezasadny. Zdaniem Sądu, rzeczywiście doszło do naruszenia art. 51 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 51 ust. 7 pr.bud., ale nie w sposób opisany w skardze, lecz w sposób opisany w niniejszym uzasadnieniu. W ponownym postępowaniu organ obowiązany będzie rozstrzygnąć sprawę z uwzględnieniem oceny prawnej sformułowanej w niniejszym wyroku. Ze względu na powyższe, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a., należało orzec jak w pkt I sentencji wyroku. Uwzględniając całokształt okoliczności sprawy, jak również to, że skarga E. D. i P. D., gdyby była jedyną skargą, podlegałby oddaleniu z uwagi występujące w ustawie ograniczenia w zakresie i sposobie orzekania sądu administracyjnego – Sąd w pkt II sentencji wyroku odstąpił od zasądzenia na rzecz skarżących E. D. i P. D. zwrotu kosztów postępowania na zasadzie art. 206 p.p.s.a.