II SA/Kr 323/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Tuszyńska po rozpoznaniu w dniu 6 kwietnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. C. na postanowienie nr [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 11 stycznia 2016 r., znak: [...] w przedmiocie nałożenia obowiązku przedłożenia ekspertyzy technicznej postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonego postanowienia E. C. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 11 stycznia 2016 r., znak: [...] w którym uchylono postanowienie organu I instancji i zobowiązano skarżącego - jako właściciela części budynku mieszkalnego obejmującego lokal mieszkalny nr [...], zlokalizowanego przy ul. L., na działce nr [...] w miejscowości W., gmina [...] - do przedłożenia ekspertyzy określającej stan techniczny ww. części budynku mieszkalnego. W skardze został zawarty wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. Na jego uzasadnienie skarżący podał, że sporządzenie ekspertyzy wiąże się z poniesieniem znacznych kosztów finansowych. W razie wykonania postanowienia zajdą nieodwracalne skutki, a dodatkowo w jego sytuacji majątkowej, będzie to wiązać się ze znaczną szkodą majątkową. W skardze nadmieniono, że skarżący otrzymuje emeryturę w wysokości 799,52 zł. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012 r., poz. 270 ze zm.) – dalej p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Wstrzymanie wykonania zaskarżonych decyzji może dotyczyć tylko takich z nich, które nadają się do wykonania, zwłaszcza w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji i wówczas, gdy ich wykonanie powoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W niniejszej sprawie przedmiotem zaskarżenia jest postanowienie wydane w oparciu o art. 81 c ust. 2 Prawa budowlanego, zgodnie z którym organy administracji architektoniczno-budowlanej i nadzoru budowlanego, w razie powstania uzasadnionych wątpliwości co do jakości wyrobów budowlanych lub robót budowlanych, a także stanu technicznego obiektu budowlanego, mogą nałożyć, w drodze postanowienia, obowiązek dostarczenia w określonym terminie odpowiednich ocen technicznych lub ekspertyz. W świetle okoliczności sprawy, zdaniem sądu, zachodzą przesłanki wymienione w art. 61 § 3 powołanej wyżej ustawy, uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. W przypadku nałożenia obowiązku dostarczenia ekspertyzy technicznej można mówić jedynie o możliwości wyrządzenia znacznej szkody, trudno bowiem uznać, że samo sporządzenie ekspertyzy może spowodować pojawienie się trudnych do odwrócenia skutków. Niezaprzeczalnie obowiązek przedłożenia takiej ekspertyzy może jednak spowodować szkodę finansową i rozpoznając wniosek tę okoliczność sąd miał na względzie. Pobieżna analiza akt sprawy wskazuje, że zobowiązany nie jest osobą majętną, jego dochód stanowi emerytura w wysokości 799,52 zł (k. 11 akt administracyjnych), co przy uwzględnieniu przewidywanych kosztów sporządzenia ekspertyzy technicznej może uzasadniać niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody. Sąd stwierdził, że skarżący podał wystarczające argumenty przemawiające za uwzględnieniem wniosku i wstrzymaniem wykonania zaskarżonego postanowienia. Jednocześnie sąd zauważa, iż pozytywne rozpoznanie wniosku o wstrzymanie wykonania ma charakter tymczasowy i nie przesądza o końcowym wyniku przedmiotowej sprawy. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji.