II SA/Kr 325/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mirosław Bator Sędziowie: WSA Renata Czeluśniak WSA Jacek Bursa (spr.) Protokolant: Maciej Żelazny po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 lipca 2012 r. sprawy ze skargi M.S. , M.S. i M.H. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia 5 stycznia 2012 r. nr [ ] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia postanawia: zawiesić postępowanie sądowe postanowienia z dnia 11 lipca 2012 r. Burmistrz T. decyzją z dnia [...] października 2011 r. znak: [...] po rozpatrzeniu wniosku B. i C.Z. określił środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia pn.: Budowa stacji paliw płynnych wraz z infrastrukturą towarzyszącą i wjazdami na działce nr [...] w T. przy ul. [...] oraz odmówił ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia polegającego na budowie podziemnego zbiornika LPG na działce nr [...] w T. przy ul.[...] Odwołanie od powyższej decyzji w ustawowym terminie złożyli M.S. M.S. , oraz M.H. Odwołanie M. i M.S. rozpatrzone zostało w odrębnym postępowaniu tzn. decyzją z dnia [...] grudnia 2011 r. znak: [...]. SKO w T. w wyniku rozpatrzenia odwołania M. i M.S. umorzyło postępowanie odwoławcze z uwagi a fakt, iż osoby te nie były w ocenie Kolegium stronami postępowania. W odwołaniu M.H. reprezentowany przez pełnomocnika M.S. , zarzucił zaskarżonej decyzji błędy merytoryczne oraz formalne. W szczególności odwołujący wskazał, iż raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko oparty został na nieobowiązującym rozporządzeniu Ministra Gospodarki z 21 listopada 2005 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi przemysłowe dalekosiężne służące do transportu ropy i produktów naftowych i ich usytuowanie (Dz. U Nr 243, poz. 2063), które to rozporządzenie zastąpione zostało rozporządzeniem z dnia 12 grudnia 2007 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi przemysłowe dalekosiężne służące do transportu ropy i produktów naftowych i ich usytuowanie (Dz. U Nr 240, poz. 1753). Ponadto odwołujący zarzucił organowi, iż nie uwzględniono w postępowaniu na prawach strony – M. i M.S. , którzy są właścicielami działek nr [...] i [...]. . W wyniku rozpatrzenia odwołania M.H. i, reprezentowanego przez M.S. , Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. decyzją z dnia [...] stycznia 2012 r. sygn. akt [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję Burmistrza T. z dnia [...] października 2011 r. znak: [...].. W uzasadnieniu napisano, że planowana inwestycja lokalizowana będzie na działce nr [...] przy ul. [...] w T. przy skrzyżowaniu drogi wojewódzkiej nr [...] oraz drogi gminnej. Dojazd do działki objętej inwestycją będzie możliwy od ulicy wojewódzkiej tj. ul. [...]. Zgodnie z Miejscowym Planem Zagospodarowania Przestrzennego Gminy T. działka ta znajduje się na terenie oznaczonym symbolem [...]tj. tereny zabudowy usługowej (komercyjnej i publicznej), gdzie dopuszcza się realizację inwestycji typu stacje paliw. Kolegium wskazało, że ze znajdujących się w aktach sprawy raportów z września 2010 r. i grudnia 2010 r. sporządzonych przez A.G. oraz aneksu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko (zaakceptowanego przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w T. i Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K. ) wynika, że uciążliwości w zakresie funkcjonowania w tym miejscu stacji paliw zamkną się w granicach przedmiotowej działki. Jak stwierdzono w raporcie projektowane przedsięwzięcie będzie miało wpływ na powietrze, klimat akustyczny, gospodarkę wodną, gospodarkę ściekową i gospodarkę odpadami. Dalej organ odwoławczy podniósł, że w ocenie autora w/w raportu planowana inwestycja będzie źródłem emisji zanieczyszczeń do powietrza takich jak: dwutlenek siarki, dwutlenek azotu, tlenek węgla i węglowodory alifatyczne. Według dokonanych obliczeń (przy zastosowaniu formuły dyfuzji atmosferycznej Pasguilla) stwierdzono, iż korzystanie ze środowiska poprzez emisję w/w zanieczyszczeń będzie przebiegało w sposób nie powodujących przekroczenia dopuszczalnych norm. Następnie Kolegium zaznaczyło, że w kwestii hałasu, autor raportu trafnie wskazał, iż klimat akustyczny w analizowanym obszarze kształtuje głównie bezpośrednie sąsiedztwo drogi wojewódzkiej nr [...] ul. [...]. Droga ta jest bowiem w znacznym stopniu obciążona ruchem tranzytowym i lokalnym. Jest to fakt powszechnie znany wszystkim mieszkańcom tego terenu, jak i terenów położonych dalej np. T. Autor raportu dokonał obliczeń na okoliczność emisji hałasu. Na podstawie tych obliczeń stwierdzono, że na granicy z najbliższymi terenami chronionymi nie występują przekroczenia norm akustycznych. W najbliżej położonym od inwestycji punkcie obserwacji (po drugiej stronie ul. [...] w kierunku południowo - wschodnim) poziom hałasu powodowany przez stację dla pory dnia wyniesie 41,7 dB (przy dopuszczalnym poziomie 50 dB), a dla pory nocnej 38,9 (przy dopuszczalnym poziomie 40 dB). W następnej kolejności organ II instancji podniósł, że w zakresie gospodarki wodnej stwierdzono, iż stacja paliw nie będzie bezpośrednio korzystała z zasobu wód podziemnych oraz powierzchniowych. Jednak zainstalowane na terenie stacji piezometry pozwolą na monitoring wód podziemnych w celu kontroli ewentualnego zanieczyszczenia środowiska. Odnośnie gospodarki ściekowej wskazano, iż wody opadowe z dachów i innych czystych powierzchni będą odprowadzane do przydrożnego rowu pod warunkiem wszakże uzyskania pozwolenia wodno-prawnego. Z kolei ścieki technologiczne z myjni oraz ścieki sanitarne będą odprowadzane do miejskiej kanalizacji. Co się zaś tyczy gospodarki odpadami to na zasadach ogólnych wynikających z przepisów ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach (Dz.U. z 2010 nr 185, poz. 1243 z póz. zm.), na transport, odzysk lub unieszkodliwianie odpadów powinny zostać zwarte umowy z odbiorcami posiadającymi zezwolenia. W ocenie Kolegium na podstawie raportu można zatem było stwierdzić, iż oddziaływanie planowanego przedsięwzięcia zamykało się w granicach działki, na której miała funkcjonować stacja paliw. Jak bowiem ustalono, związany z planowaną działalnością hałas nie miał przekroczyć prawnie dopuszczalnych norm poza terenem inwestycji, brak było także danych, które pozwoliłyby przyjąć, że funkcjonowanie stacji paliw zmniejszy stan wód podziemnych. Organ odwoławczy podniósł, że co do wytwarzanych odpadów, inwestor będzie poddany rygorom ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach ( Dz. U. z 2007 nr 39 poz. 251). Organ odwoławczy podkreślił ponadto, że teren lokalizacji inwestycji był zgodny z planem miejscowym, który zakładał powstanie w tym miejscu tego typu inwestycji. Następnie Kolegium nie podzieliło zarzutu M.H. że raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko oparty został na nieobowiązującym rozporządzeniu Ministra Gospodarki z 21 listopada 2005 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi przemysłowe dalekosiężne służące do transportu ropy i produktów naftowych i ich usytuowanie (Dz. U z 2005 r. Nr 243, poz. 2063), które to rozporządzenie zastąpione zostało rozporządzeniem z dnia 12 grudnia 2007 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi przemysłowe dalekosiężne służące do transportu ropy i produktów naftowych i ich usytuowanie (Dz. U z 2007 r. Nr 240, poz. 1753). Organ stwierdził, że rozporządzenie Ministra Gospodarki z dnia 21 listopada 2005 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi przemysłowe dalekosiężne służące do transportu ropy i produktów naftowych i ich usytuowanie nadal obowiązuje. Natomiast nie istnieje rozporządzenie przywołane przez odwołującego tj. z dnia 12 grudnia 2007 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi przemysłowe dalekosiężne służące do transportu ropy i produktów naftowych i ich usytuowanie. Rozrządzenie Ministra Gospodarki z dnia 12 grudnia 2007 r. jest rozporządzeniem zmieniającym rozporządzenie w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi przesyłowe dalekosiężne służące do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie. Zgodnie z § 1 tegoż rozporządzenia, w rozporządzeniu Ministra Gospodarki z dnia 21 listopada 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi przesyłowe dalekosiężne służące do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 243, poz. 2063) użyte w § 176 w zdaniu wstępnym oraz w § 177 wyrazy "do dnia 31 grudnia 2007 r." zastępuje się wyrazami "do dnia 31 grudnia 2012 r.". Tak więc brak jest podstaw do uwzględnienia zarzutów odwołującego w tym zakresie. Dalej organ odwoławczy, odpowiadając na zarzut, że nie uwzględnił w toczącym się postępowaniu jako stron M. i M.S. uznał go za nieuzasadniony. Wyjaśniając Kolegium wskazało, że działki nr [...] i [...] , których w/w osoby są właścicielami, nie sąsiadują bezpośrednio z terenem planowanej inwestycji. Organ II instancji odniósł się również do zarzutu odwołania, iż w decyzji nie nałożono na inwestora obowiązku sporządzenia analizy porealizacyjnej. Organ stwierdził, że stosownie do art. 82 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko, w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, wydawanej po przeprowadzeniu oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, właściwy organ może nałożyć na wnioskodawcę obowiązek przedstawienia analizy porealizacyjnej, określając jej zakres i termin przedstawienia. Nałożenie na inwestora obowiązku sporządzenia analizy porealizacyjnej jest zatem fakultatywnym składnikiem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Kolegium odnosząc się do przedstawionej przez odwołującego opinii W.W. z 2010 r., stwierdziło; iż jej głównym elementem jest zagadnienie polegające na ustaleniu pojęcia "obszaru oddziaływania przedsięwzięcia". Całkowicie niezrozumiałym jest w ocenie organu II instancji stwierdzenie zawarte w tym dokumencie, że organ wydał decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, podczas gdy do końca lipca 2010 r. właściciele mogli zgłaszać wnioski o przekwalifikowanie gruntów objętych planem w związku z przystąpieniem do sporządzenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W związku z tym Kolegium wyjaśniło, iż organ wydający decyzje nie może zajmować się tym jakie przeznaczenie terenu będzie w przyszłym planie miejscowym, albowiem decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach wydaje się w oparciu o obowiązujący miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, który na tym terenie - co należy przypomnieć - przewiduje budowę stacji paliw. Brak było też podstaw do oceny w postępowaniu odwoławczym zasadności wprowadzenia określonych zapisów czy też zakazów formułowanych w planie miejscowym. W dniu 2 lutego 2012 r. skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia 20 grudnia 2011 r. znak: [...] oraz z dnia 5 stycznia 2012 r. sygn. akt [...]złożyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie M.S. i M.S. . W tym miejscu wskazać należy, że skarga M.S. i M.S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia [...] grudnia 2011 r. znak: [...] została wyłączona do odrębnego rozpoznania przez WSA w Krakowie i zarejestrowana pod sygn. akt II SA/Kr 324/12. Pismem z dnia 21 lutego 2012 r. skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia [...] stycznia 2012 r. sygn. akt [...]złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie również M.H. reprezentowany przez M.S. . Skarżący wniósł przy tym o połączenie do wspólnego rozpoznania jego skargi ze skargą M.S. i M.S. z dnia 2 lutego 2012 r. Zaznaczyć należy, że treść w/w skarg M.S. i M.S. oraz M.H. jest niemalże identyczna dlatego w dalszej części będą oni określani jako "skarżący", natomiast gdy kwestie będą dotyczyły wyłącznie M. i M.S. – będą oni określani jako "M. i M. S". Zaskarżonym decyzjom zarzucono: l. Naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, a w szczególności: a) art. 7 k.p.a. w zw. z art. 74 ust. 1 pkt 3 i art. 66 i ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2008 r. nr 199. poz. 1227 z późn. zm.) - dalej jako "uiś" - poprzez przyjęcie, że: - formalny wymóg dołączenia do wniosku o wydanie decyzji poświadczonej kopii mapy ewidencyjnej z zakreślonym na tej mapie przez wnioskodawcę zakresem oddziaływania inwestycji na środowisko jest wystarczający i tym samym determinuje krąg stron tego postępowania i nie podlega on kontroli na podstawie innych dowodów, a w szczególności znanych z urzędu organowi l i II instancji dokumentów z których wynika, że zakres tego oddziaływania na środowisko był w rzeczywistości inny niż podawali to wnioskodawcy, - opracowany przez wnioskodawców raport determinuje zakres oddziaływania inwestycji na środowisko i nie podlega weryfikacji na podstawie innych znanych z urzędu organowi l i II instancji dokumentów zawierających dane, które kwestionują rzetelność opracowania tego raportu, b) art. 7 k.p.a., 77 k.p.a. i art. 106 § 1 k.p.a. w zw. z art.. 71 pkt 1 i 2 uiś oraz art. 75 ust. 1 pkt 4 uiś w zw. z art. 74 ust. 1 pkt 1 uiś i art. 77 ust. 1 pkt 1 uiś oraz art. 77 oraz ust. 2 pkt 1 i 2 ora z art. 77 ust. 3,4 i 5 uiś poprzez: - przyjęcie, że raport z września 2010 r. i aneks do tego raportu z grudnia 2010 r. zostały ocenione przez kompetentne i niezależne od Burmistrza T. organy, tj. Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K. i Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w T. w sytuacji gdy organy te nie miały możliwości obiektywnego zweryfikowania spornego zakresu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, gdyż nie zostały tym organom udostępnione dokumenty zalegające w aktach Urzędu Miejskiego w T. znak: [...] art. 77 § 1, 2 i 4 k.p.a. oraz art. 7 k.p.a. w zw. art. 28 k.p.a. poprzez przyjęcie, że w niniejszym postępowaniu nie miało znaczenia, że M. i M. S. w umorzonej wcześniej sprawie [...] byli stronami pomimo, że organowi odwoławczemu wiadome było w chwili orzekania z urzędu, że obecna sprawa dotyczy ciągle tego samego przedsięwzięcia co w sprawie [...], a z dokumentacji zalegającej w aktach tej sprawy wynikało że podawany przez wnioskodawców w sprawie [...] zakres oddziaływania przedsięwzięcia był niezgodny z rzeczywistością, tzn. był zawężony; art. 136 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 i 2 k.p.a. i art. 28 k.p.a. poprzez nieustosunkowanie się przez SKO jako organ odwoławczy i merytoryczny do wniosków dowodowych skarżących zmierzających do wykazania ich interesu prawnego w tej sprawie, tzn. że byli oni stronami tego postępowania ze względu na rzeczywisty zakres oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na ich nieruchomości, co wynikało z wnioskowanych przez skarżących dokumentów zalegających w aktach Urzędu Miejskiego w T. znak [...] znanych temu organowi z urzędu; art. 77 § 1 i 4 k.p.a. w zw. z 28 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez przyjęcie za udowodniony fakt, że nieruchomości M. i M. S. tj. dz. nr [...] i [...] leżały poza zakresem oddziaływania przedmiotowej inwestycji bez uprzedniego zweryfikowania tego zakresu na podstawie wnioskowanych przez strony dowodów, zalegających w aktach Urzędu Miejskiego w T. znak [...] , znanych temu organowi z urzędu; art. 77 § 1 i 2 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z 28 k.p.a. poprzez brak uzasadnienia w zaskarżonej decyzji na podstawie jakich dowodów SKO przyjęło za udowodniony w toku postępowania odwoławczego fakt publikacji przez Burmistrza T. na stronie internetowej Biuletynu Informacji Publicznej - stronie Urzędu Miasta T: - zawiadomienia z dnia 17 czerwca 2010 r. o wszczęciu tego postępowania i tym samym spełnienia obowiązku publicznego ogłoszenia wynikającego z art. 33 ust 3 uiś, co było sprzeczne z treścią tego dokumentu, na którym podano, że został on doręczony jedynie stronom (tj. M./H. ), wnioskodawcom oraz przedłożono go do akt sprawy, a fakt ten stwierdził pełnomocnik M. H. w dniu 28 czerwca 2010 r., - obwieszczenia z dnia 23 czerwca 2010 r. o wystąpieniu do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K. i Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w T. w sprawie o wydanie opinii co do obowiązku sporządzenia raportu, co było sprzeczne ze złożonym do akt sprawy dowodem, tj. wydrukiem ze strony internetowej UMT w T. z dnia 1 lipca 2010 r., g) co przekłada się na naruszenie art. 7 k.p.a. tj. zasady prawdy obiektywnej z której wynika obowiązek organu do wyjaśnienia całego stanu faktycznego sprawy, co w tym przypadku oznaczało ustalenie, czy podany przez wnioskodawców we wniosku oraz raportach zakres oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko był zgodny z rzeczywistością w konfrontacji z danymi dotyczącymi tejże inwestycji zawartymi w aktach Urzędu Miejskiego w T. znak sprawy[...] , znanymi organowi l i II instancji z urzędu, h) co spowodowało naruszenie art. 8 k.p.a., tj. zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa, i) ostatecznie uchybienia te doprowadziły do naruszenia art. 138 § 1 pkt 1 i 3 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a. poprzez umorzenie postępowania odwoławczego zainicjowanego przez M. i M. S. oraz utrzymanie decyzji organu l instancji w mocy bez uprzedniego wyjaśnienia całego stanu faktycznego sprawy. II. Naruszenia przepisów prawa materialnego, a w szczególności błędną wykładnię art. 28 k.p.a. w zw. z art. 140 Kc i 144 Kc oraz art. 135 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2008 nr 25 poz. 150) - dalej jako "poś" - w zw. z art. 82 ust. 1 pkt 3 uiś oraz art. 82 ust. 1 pkt 5, poprzez: przyjęcie, że M. i M. S. jako właściciele działek nr [...] i [...] mieli jedynie interes faktyczny w rozstrzygnięciu sprawy i w związku z tym nie posiadali interesu prawnego do udziału w niniejszym postępowaniu pomimo, że z akt sprawy wynikało że zakres oddziaływania przedmiotowej inwestycji na dz. nr [...] i [...] stał się przedmiotem sporu i w tym zakresie skarżący jako właściciele tych nieruchomości posiadają interes prawny zmierzający do ustalenia z ich udziałem tego zakresu w rzeczywistości za pomocą wszelkich dostępnych środków dowodowych, w tym znanych z urzędu organowi l i II instancji dokumentów zalegających w aktach UMT znak [...] , co do których to dowodów nie wypowiedziały się ani organ l, ani II instancji; błędne przyjęcie, że M. i M. S. posiadali jedynie interes faktyczny w rozstrzygnięciu tej sprawy nie poparty jednak przepisami powszechnie obowiązującego prawa, co nie było prawdą ponieważ interes skarżących wynikał z przepisów prawa rzeczowego, a jego taką ochronę zapewniają skarżącym: - przepisy prawa sąsiedzkiego tj. art. 140 Kc i 144 Kc określające ograniczenia właściciela nieruchomości w korzystaniu ze swej własności - w tym konkretnym przypadku ograniczenia szkodliwych immisji z działki inwestora na nieruchomości sąsiednie należące do skarżących; - dodatkowe rygory nakładające obowiązek ustalenia strefy ograniczonego użytkowania zgodnie z art. 135 ustawy z dnia 27 kwietnia 2011 r. prawo ochrony środowiska w zw. z art. 82 ust. 1 pkt 3 uiś, czy nałożenia na inwestora obowiązku wybudowania ekranów akustycznych oraz sporządzenia analizy porealizacyjnej zgodnie z art. 82 ust. 1 pkt 5 uiś. W skargach wniesiono o: 1. dopuszczenie i przeprowadzenie na zasadzie art. 62 pkt 1 p.p.s.a. dowodu z akt: - Urzędu Miejskiego w T. , znak [...] , a w szczególności zalegających tam wniosków o wydanie decyzji oraz raportu z czerwca 2009 r. o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko; - Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. znak [...]; • wyżej wymienione akta wnioskowane są na okoliczności podane w treści uzasadnienia jak również celem wykazania, że Burmistrzowi T. jako organowi l instancji oraz SKO w T. jako organowi odwoławczemu znane były z urzędu dokumenty zalegające w tych aktach, z których wynikały uzasadnione wątpliwości, co do rzetelności podanego przez wnioskodawców zakresie [...]; 2. uchylenie w całości zaskarżonych decyzji oraz decyzji Burmistrza T. z dnia [...] października 2011 r. znak: [...] W uzasadnieniu skarg wyjaśniono, że decyzja SKO w T. z dnia [...] grudnia 2011 r. znak: [...] dotyczyła odwołania M. i M. S. z dnia 14 listopada 2011 r. od decyzji Burmistrza T. z dnia 31 października 2011 r. Głównym zarzutem podniesionym w odwołaniu od tej decyzji było naruszenie art. 28 k.p.a. przez organ l instancji, które polegało na tym, że M. i M. S. nie zostali dopuszczeni do sprawy jako strony, co nastąpiło bez uprzedniego zbadania całego stanu faktycznego sprawy. Zaskarżoną decyzją SKO w T. umorzyło zainicjowane przez M. i M. S. postępowanie odwoławcze, gdyż doszło do wniosku, że nie posiadają oni interesu prawnego w rozstrzygnięciu w niniejszej sprawie, a zatem nie posiadali statusu strony w myśl art. 28 k.p.a. Jednocześnie od wyżej wymienionej decyzji Burmistrza T. w dniu [...] grudnia 2011 r. odwołanie wniosła jedna ze stron, tj. M.H. W przedmiocie odwołania M. H. SKO w T. wydało w dniu [...] stycznia 2012 r. odrębną decyzję - znak [...], która utrzymała zaskarżoną decyzję Burmistrza T. w mocy. Opisane wyżej rozstrzygnięcia, choć wydane w dwóch różnych decyzjach dotyczą w ocenie skarżących tego samego postępowania odwoławczego, którego przedmiotem jest decyzja Burmistrza T. (z dnia [...] października 2011 r. – dopisek Sądu) Zatem rozstrzygnięcie SKO polegające na utrzymaniu zaskarżonej przez M. H. M. i . M S. decyzji w mocy oraz o umorzeniu postępowania odwoławczego w zakresie wniesionego przez tych ostatnich odwołania mogły zostać zawarte w jednej decyzji. Zdaniem skarżących zachodziły ku temu podstawy, tym bardziej, że odwołania M. i M. S. i M. H. opierały się w zasadzie na tych samych zarzutach. Istotą tych odwołań był zarzut uchybienia przez organ l instancji zasadzie prawdy obiektywnej, gdzie bez uprzedniego wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy, a w szczególności zakresu rzeczywistego oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko została wydana przez Burmistrza T. zaskarżona decyzja. Zdaniem skarżących skoro ze względu na tożsamość zarzutów opisanych wyżej odwołań opartych na tym samym stanie faktycznym istniała podstawa do wydania rozstrzygnięcia w jednej decyzji - czego SKO świadomie nie zrobiło - to tym bardziej skargi na te decyzje mogły zostać objęte przez tut. Sąd jednym postępowaniem. Dalej w uzasadnieniach skarg skarżący podnieśli, że gdyby SKO uznało zasadności udziału M. i M. S. w postępowaniu administracyjnym jako stron, to zachodziłaby konieczność merytorycznego ustosunkowania się do podniesionych przez nich w odwołaniu zarzutów. SKO wbrew obowiązkowi wynikającemu z art. 136 k.p.a. nie ustosunkowało się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, czy wnioski dowodowe M. i M. S. zmierzające do wykazania ich interesu prawnego w niniejszej sprawie były zasadne, czy też nie, a jeżeli były nieuzasadnione to dlaczego. W dalszej kolejności skarżący wskazali, iż w odwołaniach od decyzji organu I instancji podnieśli, iż decyzja Burmistrza T. z [...] października 2011 r. została wydana bez udziału M. i M. S. w postępowaniu jako stron, co nie było przez nich zawinione. Nie zostali bowiem dopuszczeni przez Burmistrza T. do tego postępowania jako strony pomimo wniosku z dnia 29 czerwca 2010 r. Zdaniem skarżących przedmiot postępowania w tych sprawach (tzn. [...] i [...] - dopisek Sądu) był taki sam, a jedyna różnica była taka, że "obecnie planowana stacja paliw ma mieć o wiele większą moc przerobową w stosunku do tej jaką podawali pierwotnie wnioskodawcy w sprawie [...]". Skarżący dodali, że po uprawomocnieniu się postanowienia o umorzeniu postępowania w sprawie [...] wnioskodawcy (B. i C.Z. - dopisek Sądu) niemalże natychmiast, bo już 15 kwietnia 2010 r. sporządzili ponowny wniosek, który złożyli do UM w T. już w dniu 31 maja 2010 r., by zainicjować niniejsze "nowe" postępowanie w zawężonym już kręgu stron, tj. z wyłączeniem M.S. i M.S. jako właścicieli działek nr [...] i [...] ,. Zdaniem skarżących powodem umorzenia tego postępowania w skutek cofnięcia wniosku przez wnioskodawców było to, że w sprawie [...] został sporządzony w czerwcu 2009 r. na zlecenie wnioskodawców raport o oddziaływaniu przedmiotowej inwestycji na środowisko. Skarżący wskazali, że z raportu tego wynikało, że stanowiące własność M. i M. S. działki nr [...] ,[...] leżały w sferze oddziaływania planowanej inwestycji i z tego powodu wnioskodawcy pierwotnie wskazali M. i M. S. jako strony tego postępowania. "Po naszych (skarżących – dopisek Sądu) zasadnych odwołaniach w sprawie [...] wnioskodawcy jednak zmienili zdanie i postanowili się nas (M.S. i M.S. – dopisek Sądu) pozbyć ze sprawy cofając pierwotny wniosek i zakładając nową sprawę". Dalej skarżący podnieśli, iż Kolegium w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przyjęło, że w toku postępowania odwoławczego ustalono, że zostały umieszczone na stronie internetowej BIP-u zawiadomienie Burmistrza T. o wszczęciu postępowania w sprawie [...] z dnia 17 czerwca 2010 r. oraz obwieszczenie Burmistrza T. z dnia 23 czerwca 2010 r. o wystąpieniu do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K. i Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w T. znak [...]. . SKO na uzasadnienie trafności swych ustaleń wskazało, że fakt publikacji wyżej wymienionych dokumentów wynikał z akt sprawy i w ten sposób obowiązek informacyjny wynikający z art. 33 pkt 3 uiś. został dopełniony. W ocenie skarżących takie uzasadnienie jak powoływanie w sposób ogólny na akta sprawy, a nie konkretne dokumenty tam zalegające, jest uchybieniem, które wypacza rzeczywisty obraz sprawy. SKO winno powołać się na konkretne dokumenty, z których wynikałoby, że obowiązek publikacji w świetle art. 33 pkt 3 uiś. został przez Burmistrza T. zachowany, a tym samym zagwarantowane zostały prawa społeczeństwa do udziału w tym postępowaniu. Z zalegających w aktach niniejszej sprawy dokumentów wynikało, że wbrew temu co twierdzi SKO, obowiązek publikacyjny nie został przez Burmistrza T. zachowany. Późniejsze zaś działania Burmistrza T. zmierzały do stworzenia mylnego wrażenia, że do publikacji wyżej wymienionych dokumentów zgodnie wymogami procedury doszło. Ponadto skarżący dodali, iż te same zarzuty dotyczyły obwieszczenia Burmistrza T. z dnia 23 czerwca 2010 r. o wystąpieniu do Starostwa Powiatowego w T. oraz do Wydziału Terenowego Regionalnej Dyrekcji Ochrony Środowiska w T. o wyrażenie opinii co do obowiązku sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko przedmiotowego przedsięwzięcia. Zgodnie z tym obwieszczeniem miało ono być umieszczone na stronie internetowej UM T. do 7 lipca 2010 r. Przedstawione wydruki ze strony internetowej BIP-u z dnia 1 lipca 2010 r. w ocenie skarżących, temu przeczą. Następnie w skargach podniesiono, że raport z września 2010 r. nie uwzględniał działek M. i M. S. (tj.: nr [...] ,[...] jako znajdujących się w zasięgu oddziaływania przedmiotowej inwestycji. W opinii skarżących na tej jedynej podstawie SKO przyjęło w zaskarżonej decyzji, że nie posiadają oni (M. i M. S. ) przymiotu stron w sprawie ponieważ nieruchomości te leżą poza sferą oddziaływania inwestycji oraz na tej podstawie że inwestor we wniosku stwierdził, że zakres oddziaływania stacji paliw zamknie się w granicach jego działki. Kontynuując skarżący wskazali, że w sprawie [...] uznało, że M. i M. S. posiadali status strony w postępowaniu dotyczącym tejże inwestycji. Wyrazem tego było uwzględnienie odwołania M. i M. S. od decyzji Burmistrza T. wydanej w sprawie [...] – cyt.: "w tej sprawie SKO nie miało najmniejszych wątpliwości, że posiadamy interes prawny jako właściciele działek [...] i [...] ponieważ zgodnie z przedstawioną dokumentacją (wniosek i raport z czerwca 2009 r.) nasze nieruchomości znajdują się w sferze oddziaływania przedmiotowej inwestycji. Jak już zostało to podane wyżej, jedyną różnicą jaką można zauważyć pomiędzy przedmiotem postępowań w sprawie [...] i [...] jest zwiększona moc przerobowa planowanego przedsięwzięcia realizowanego w tej sprawie w stosunku do mocy przerobowej podanej pierwotnie w sprawie[...] . Okoliczność ta wynika z porównania z danych zawartych we wniosku i raporcie w sprawie [...] z danymi zawartymi we wniosku i raportach w niniejszej sprawie.". W końcowej części skarg stwierdzono, że ustalenie zakresu oddziaływania przedmiotowej inwestycji przełożyło się na możliwość obrony praw, w tym uprawnień wynikających z przepisów prawa rzeczowego, tj. art 140 kc i 144 kc. Uprawnienia wynikające z przepisów prawa cywilnego znalazły w niniejszej sprawie oparcie w instrumentach prawa ochrony środowiska, w zakresie stworzenia strefy ograniczonego użytkowania (art. 135 poś.), budowy dodatkowych ekranów akustycznych, czy też zobowiązania inwestora do przeprowadzenia analizy porealizacyjnej. Podsumowując skarżący stwierdzili, że interes prawny M. i M. S. w niniejszej sprawie był podwójnie uzasadniony. Po pierwsze wynikał on z przepisów prawa administracyjnego w zakresie prawa do obiektywnego rozstrzygnięcia spornej kwestii zakresu oddziaływania inwestycji na środowisko. Te ustalenia z kolei miały znaczenie dla ochrony uprawnień właścicielskich właścicieli dz. nr [...] i[...] wynikających z prawa własności, tj. art. 140 kc i 144 kc. (a contrario). W wyjaśnieniu podano, że chodzi tutaj o zapobieżenie sytuacji, w której immisje z nieruchomości wnioskodawców będą ponad przeciętną miarę zakłócać korzystanie z nieruchomości sąsiednich przez ich właścicieli na skutek braku obiektywnej weryfikacji zakresu tych immisji. Po drugie ochronę interesów właścicieli nieruchomości sąsiednich wynikających z prawa własności zapewniają przepisy prawa administracyjnego, a w szczególności regulacje związane z ewentualnym ustaleniem obszaru ograniczonego użytkowania zgodnie z art. 135 prawa ochrony środowiska i na podstawie ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. nr 199, poz. 1227 z późn. zm.). W ocenie skarżących chodzić tu może o nałożenie na inwestora obowiązku poczynienia dodatkowych zabezpieczeń w zakresie immisji hałasu (np. montaż ekranów akustycznych), zanieczyszczeń gleby, wody i powietrza, cz też poddania weryfikacji przedsięwzięcia poprzez nałożenie obowiązku sporządzenia analizy porealizacyjnej. Zdaniem skarżących jest to uzasadnione ponieważ planowana inwestycja miała być zlokalizowana w sąsiedztwie zabudowy mieszkaniowej. W odpowiedzi na powyższe Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. podtrzymało swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniosło o oddalenie skargi M.H. , natomiast odnośnie skargi M. M.S. – o jej odrzucenie. Kolegium wskazało, że oddziaływanie inwestycji nie obejmuje ich działek (tj. nr [...] [, [...] ), gdyż pomiędzy działką nr [...] (na której planowana jest inwestycja), a w/w działkami znajdują się jeszcze działki nr [...] ,[...] stanowiące własność odpowiednio M.H. i C.Z. W związku z tym, zdaniem Kolegium, M. i M.S. nie legitymowali się interesem prawnym w sprawie. Zrządzeniem z dnia 29 lutego 2012 r. Przewodniczącego Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie połączono sprawy o sygn. akt II SA/Kr 325/12 (ze skargi M.S. i M.S. ) ze sprawą o sygn. akt II SA/Kr 326/12 (ze skargi M.H. do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia by prowadzić je pod wspólną sygnaturą akt II SA/Kr 325/12. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Z uwagi na rozłączenie skarg M.S. i M.S. jako pierwsza rozpoznana została skarga na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia [...] grudnia 2011 r. znak: [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego. Wyrokiem z dnia 21 maja 2012 r. sygn. akt II SA/Kr 324/12 tut. Sąd uchylił decyzję organu II instancji (tj. decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia [...] grudnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego), i przesądził, że w/w osoby winny być stronami przedmiotowego postępowania administracyjnego. Wyrok ten jest do dnia dzisiejszego nieprawomocny. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności Sąd uznał, że rozpatrzenie skargi M.S. M.S. , M.H. w niniejszej sprawie uzależnione jest od wyniku prawomocnego zakończenia postępowania prowadzonego ze skargi M.S. , M.S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia [...] grudnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego (sygn. akt II SA/Kr 324/12), które na tym etapie zakończone zostało wydaniem orzeczenia przez WSA w Krakowie uchylającym w dniu 21 maja 2012 r. w/w decyzję Wojewody . Postępowanie to przesądziło bowiem kwestię właściwego kręgu stron postępowania administracyjnego, toczącego się w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia pn.: Budowa stacji paliw płynnych wraz z infrastrukturą towarzyszącą i wjazdami na działce nr [...] w T. przy ul. [...] oraz odmówił ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia polegającego na budowie podziemnego zbiornika LPG na działce nr [...] w T. przy ul. [...]. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270) postanowił zawiesić postępowanie sądowe w niniejszej sprawie do czasu prawomocnego zakończenia postępowania sądowoadministracyjnego toczącego się w sprawie o sygn. akt II SA/Kr 324/12 ze skargi M.S. i M.S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia [...] grudnia 2011 r. nr [...] ze względu na jego prejudycjalny charakter. Po prawomocnym zakończeniu w/w postępowania sądowoadministracyjnego Sąd z urzędu podejmie niniejsze postępowanie.