II SA/Kr 325/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Monika Niedźwiedź Sędziowie: Sędzia WSA Małgorzata Łoboz Sędzia WSA Mirosław Bator (spr.) Protokolant: sekretarz sądowy Joanna Biegalska – Ciepacz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 maja 2025 r. sprawy ze skargi Wojewody Małopolskiego na uchwałę Rady Gminy Korzenna z dnia 10 marca 2023 r. nr XLIX/588/2023 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Korzenna pod nazwą "Nr 5 - Jasienna/Korzenna/Lipnica Wielka" I. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały w zakresie § 4 ust. 2 pkt 1, § 11 ust. 3, § 12 ust. 1 pkt 2 lit. c, II. zasądza od Gminy Korzenna na rzecz Wojewody Małopolskiego kwotę 480 zł (słownie: czterysta osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Pismem z dnia 22 lutego 2024 r. Wojewoda Małopolski wniósł skargę na uchwałę Rady Gminy Korzenna z dnia 10 marca 2023 r. nr XLIX/588/2023 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Korzenna pod nazwą "Nr 5 – Jasienna/Korzenna/Lipnica Wielka". W uzasadnieniu podniesiono, że w planie miejscowym dopuszczono możliwości lokalizacji urządzeń umożliwiających pozyskiwanie energii odnawialnej, jednakże w ocenie organu nadzoru zapisy planu regulujące tę materię są niezgodne z zapisami Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, jak również naruszają zapisy art. 15 ust. 3 pkt 3a w zw. z art. 10 ust. 2a ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W tekście planu, w § 12 ust. 1 pkt 2 lit. c wskazano: "1.Wzakresie zasad modernizacji, rozbudowy i budowy systemów infrastruktury technicznej ustala się: 2) dopuszczenie: c) stosowania indywidualnych rozwiązań pozyskiwania energii w oparciu o systemy wykorzystujące odnawialne źródła energii o mocy nie przekraczającej 500 kW. W § 12 ust. 1 pkt 4 tekstu planu zapisano: "4) dopuszcza się stosowania rozwiązań pozyskiwania energii w oparciu o systemy wykorzystujące odnawialne źródła energii o mocy przekraczającej 500kWna terenach o symbolu 53 R, 56 R". Także w § 12 ust. 7 pkt 3 tekstu uchwały powtórzono wyżej cytowany zapis: "7. W zakresie zaopatrzenia w energię cieplną ustala się poprzez dopuszczenie stosowania indywidualnych lub grupowych systemów zaopatrzenia w ciepło opartych o: 3) dopuszcza się stosowanie rozwiązań pozyskiwania energii w oparciu o systemy wykorzystujące odnawialne źródła energii o wartości przekraczającej 500 kW, na terenach oznaczonych symbolami 53R i 56R, położonych w strefie oddziaływania obiektów i urządzeń OZE." Odnośnie naruszenia art. 15 ust. 3 pkt 3a w zw. z art. 10 ust.2a ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wskazać należy, że zgodnie z art. 15 ust. 3 pkt 3a (w brzmieniu obowiązującym, w dacie podjęcia kwestionowanej uchwały) w planie miejscowym wyznacza się granice terenów pod budowę urządzeń wytwarzających energię z odnawialnych źródeł energii, o których mowa w art. 10 ust. 2a ustawy. Zgodnie z ówczesnym brzmieniem art. 10 ust. 2a ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym: "Jeżeli na obszarze gminy przewiduje się wyznaczenie obszarów, na których rozmieszczone będą urządzenia wytwarzające energię z odnawialnych źródeł energii o mocy zainstalowanej większej niż 500 kW, a także ich stref ochronnych związanych z ograniczeniami w zabudowie oraz zagospodarowaniu i użytkowaniu terenu, w studium ustala się ich rozmieszczenie". Jednakże oceniając kwestionowane zapisy planu nie można pominąć faktu, że zgodnie z art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 17 września 2021 o zmianie ustawy o odnawialnych źródłach energii oraz niektórych innych ustaw - "Do studiów uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin sporządzonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy (...) stosuje się przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w brzmieniu dotychczasowym." Należy zauważyć, iż Studium Gminny Korzenna przyjęte zostało uchwałą nr XXXIV/375/2018 z dnia 16 marca 2018 r., kiedy obowiązywały przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, na mocy których możliwe było wyznaczenie obszarów na których możliwe było wyznaczenie w planie rozmieszczenia odnawialnych źródeł energii o mocy powyżej 100 kW. Powyższe regulacje oznaczają, że wprawdzie, obowiązujący w dacie podjęcia uchwały przepis art. 10 ust. 2a ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, stanowił, że jeżeli na obszarze gminy przewiduje się wyznaczenie obszarów, na których rozmieszczone będą urządzenia wytwarzające energię z odnawialnych źródeł energii o mocy zainstalowanej większej niż 500 kW, a także ich stref ochronnych związanych z ograniczeniami w zabudowie oraz zagospodarowaniu i użytkowaniu terenu, w studium ustala się ich rozmieszczenie, z jednakże zgodnie z przepisami przejściowymi tj. zgodnie z art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 17 września 2021 o zmianie ustawy o odnawialnych źródłach energii oraz niektórych innych ustaw - "do studiów uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin sporządzonych przed dniem wejścia wżycie niniejszej ustawy (...) stosuje się przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w brzmieniu dotychczasowym", co oznacza że w studiach tych, a następczo w także w planach miejscowych wyznacza się obszary rozmieszczenia odnawialnych źródeł energii powyżej 100 kW. Odnośnie zarzutu niezgodności w/w zapisów planu ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy Korzenna podnieść należy, że zgodnie z zapisami studium dopuszczona została - na całym obszarze objętym jego zakresem - możliwość lokalizacji odnawialnych źródeł energii emitujących moc do 100 kW. Wyjątkiem są tylko te tereny dla których dopuszczono możliwość rozmieszczenia urządzeń o mocy powyżej 100 kW (nie zaś powyżej 500 kW) wraz z ich strefami ochronnymi. Natomiast kwestionowane wyżej zapisy planu miejscowego pozwalają na lokalizację urządzeń wytwarzających energię z odnawialnych źródeł o parametrach powyżej 500 kW oraz pomiędzy 100 kW a 500 kW, co jest niezgodne z zapisami studium Gminy Korzenna. Rada Gminy Korzenna, w uchwale w § 4 ust. 2 pkt 1, w zakresie zasad ochrony i kształtowania ładu przestrzennego wprowadziła zakaz: sytuowania nowych ogrodzeń pomiędzy liniami rozgraniczającymi tereny przeznaczone pod drogi oznaczone symbolami KDZ, KDL, KDD, KDW. Następnie w § 27 ust. 2 pkt 3 lit. b tekstu uchwały, w zakresie ustalenia przeznaczenia i zagospodarowania terenu 1WS - 19WS wód powierzchniowych śródlądowych, wprowadziła ustalenia mówiące że: "2. Dla terenu, o których mowa w ust 1, ustała się następujące zasady kształtowania zabudowy oraz wskaźniki zagospodarowania terenu: 3) zakaz: b) sytuowania ogrodzeń". Tymczasem, zgodnie z przepisami upzp w brzmieniu nadanym im przez ustawę z dnia 24 kwietnia 2015 r. o zmianie niektórych ustaw w związku ze wzmocnieniem narzędzi ochrony krajobrazu zasady i warunki sytuowania obiektów małej architektury, tablic reklamowych oraz ogrodzeń, ich gabarytów, standardów jakościowych i rodzajów materiałów budowlanych z jakich mogą one być wykonane, rada gminy może ustalać w formie uchwały innej niż miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego (art. 37a ustawy). W związku z wprowadzeniem art. 37a do upzp uchylony został art. 15 ust. 3 pkt 9 upzp, zatem rada gminy utraciła kompetencje do ustalania w planach miejscowych zasad i warunków sytuowania obiektów małej architektury, tablic i urządzeń reklamowych, szyldów oraz ogrodzeń. Stwierdza się, iż wskazane zapisy dotyczące powyżej przywoływanych ustaleń dotyczących lokalizacji czy też zakazu sytuowania ogrodzeń, nie powinny być uregulowane w drodze miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z treścią art. 37a ust. 3 upzp to uchwała krajobrazowa może ustalać zakaz sytuowania ogrodzeń (...). Należy zauważyć, iż uchwała Rady Gminy Korzenna w sprawie przystąpienia do zmiany miejscowego planu zagospodarowanie przestrzennego miejscowości Gminy Korzenna pod nazwą "Nr 4 - Lipnica Wielka" podjęta została w dniu 29 kwietnia 2019 r. Z przepisów przywołanej wcześniej ustawy, obowiązującej od 11 września 2015 r. (art. 12 ust. 3) wynika, że do projektów miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, w stosunku do których podjęto uchwałę o przystąpieniu do sporządzania lub zmiany planu, nieuchwalonych przez radę gminy do dnia wejścia w życie ustawy nowelizującej (czyli do 11 września 2015 r.), stosuje się przepisy dotychczasowe. Po tej dacie ustawa nowelizująca uchyliła art. 15 ust. 3 pkt 9 ustawy, w związku z czym jak wcześniej wspomniano - rada gminy utraciła kompetencje do ustalania w planach miejscowych zasad i warunków sytuowania obiektów małej architektury, tablic i urządzeń reklamowych oraz ogrodzeń. Zatem powyższe zastrzeżenia, co do zapisów odnoszących się do zakazu lokalizacji ogrodzeń stanowią, w ocenie organu nadzoru, istotne naruszenie przepisów prawa, ponieważ przekroczono granice upoważnienia ustawowego do formułowania przez organ gminy treści miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. 3, Ponadto organ nadzoru kwestionuje treść § 11ust. 3 Zasady modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji, w którym zapisano: "3. Ustala się minimalne wskaźniki miejsc postojowych, gdzie użytkownik obiektu powinien zapewnić odpowiednią ilość miejsc postojowych zlokalizowanych w obrębie działki budowlanej, stosownie do poniższych wymogów: a) dla budynków mieszkalnych (w zabudowie mieszkaniowej Jednorodzinnej, w zabudowie zagrodowej), b) oraz budynków rekreacji indywidualnej, - min. 1 miejsce postojowe lub garażowe na 1 budynek mieszkalny, budynek rekreacji indywidualnej i nie mniej niż 1 stanowisko na lokal mieszkalny w zabudowie mieszkaniowej jednorodzinnej, c) dla zabudowy usługowej (z wyłączeniem zabudowy usług drobnej wytwórczości) - min. 2 miejsca postojowe na każde 100 m2 powierzchni użytkowej podstawowej dla usług lub min. 1 miejsce postojowe na 3 miejsca konsumenckie w części gastronomicznej, z zastrzeżeniem ustalenia min. 1 miejsce postojowe na 80 m2 powierzchni użytkowej podstawowej usług dla oświaty i kultu religijnego, d) dla zabudowy produkcyjno - usługowej oraz zabudowy usług drobnej wytwórczości - min. 1 miejsce postojowe na 5 zatrudnionych, e) min. 1 stanowisko postojowe dla terenu powierzchniowej eksploatacji złóż". W analizowanym zapisie § 11 ust. 3 tekstu uchwały organ planistyczny posłużył się określeniem użytkownik obiektu wymieniając rodzaje zabudowy: budynki mieszkalne (w zabudowie mieszkaniowej jednorodzinnej, w zabudowie zagrodowej), budynki rekreacji indywidualnej, zabudowy usługowej, zabudowy produkcyjno - usługowej oraz zabudowy usług drobnej wytwórczości, jednakże w § 3 tekstu uchwały (słowniczek) nie zamieszczono wyjaśnienia, jak należy rozumieć pojęcie: użytkownik obiektu. Wójt Gminy K., w przesłanych organowi nadzoru wyjaśnieniach, poinformował, że: "w zakresie par. 11. ust. 3 cyt. gdzie użytkownik obiektu powinien zapewnić odpowiednią ilość miejsc, wskazanie na niezrozumienie pojęcia użytkownika obiektu i braku definicji ww. Jest bez znaczenia. Zakres wskazania powinien zapewnić odpowiednią odnosi się do nakazu, co jest wykazane poniżej w niniejszym paragrafie. Wskazuje się, iż nie trzeba definiować w planie wszystkich pojęć, w szczególności np. pojęć regulowanych przez inne przepisy, czy jak w tym przypadku wskazania kodeksu cywilnego". Organ nadzoru nie przychyla się do tych wyjaśnień. W słowniczku - § 3 tekstu uchwały, organ planistyczny zamieścił definicje 34 pojęć, wyjaśniając również pojęcia regulowane przez inne przepisy, np.: 3) wskaźnik intensywności zabudowy - należy przez to rozumieć wskaźnik, o którym mowa wart. 15 ust. 2 pkt 6 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym; 7a) wysokość budynku - należy przez to rozumieć wysokość, o której mowa w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, 8) powierzchni biologicznie czynnej - należy przez to rozumieć powierzchnię terenu, o której mowa w Rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie; 9) działce budowlanej - należy przez to rozumieć nieruchomość gruntową lub działkę gruntu, o której mowa w art. 2 pkt 12 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Plan miejscowy jest aktem prawa miejscowego obowiązującym powszechnie, i powinien być on również powszechnie zrozumiały. Oznacza to, że powinien posługiwać się poprawnym, komunikatywnym językiem oraz dobrze zdefiniowanymi terminami. W kwestionowanym przepisie nałożono na użytkownika obiektu zapewnienie odpowiedniej ilości miejsc parkingowych, jednakże odbiorca planu miejscowego może mieć wątpliwości, kim jest użytkownik obiektu, ponieważ może nim być: właściciel działki budowlanej na której zlokalizowany jest budynek mieszkalny (np. w zabudowie mieszkaniowej jednorodzinnej, w zabudowie zagrodowej, rekreacji indywidualnej lub produkcyjno-usługowy), najemca obiektu, właściciel lokalu mieszkalnego (zgodnie z prawem budynek jednorodzinny może mieć dwa lokale będące własnością dwóch właścicieli) czy ten kto przebywa w obiekcie budowlanym. Kwestionowanym zapisem nałożono na kogoś (kogo?) zapewnienie odpowiedniej ilości miejsc parkingowych. Ze względu na swoją funkcję regulacyjną, ustalenia planu (nakazy, zakazy) powinny być formułowane bezosobowo i zgodnie z rozporządzeniem Prezesa Rady Ministrów w sprawie zasad techniki prawodawczej. Umieszczanie w planie miejscowym zapisów typu powinien zapewnić jest niezgodne z ww. rozporządzeniem, ponieważ plan miejscowy musi być ujęty w rygorystyczną formę paragrafów, treść planu powinna stanowić ustalenia regulacyjne dotyczące zagospodarowania przestrzennego zgodnie z obowiązującym porządkiem prawnym, które mogą być uchwalone przez radę gminy jako przepisy powszechnie obowiązujące. W konkluzji wniesiono o stwierdzenie nieważności uchwały w zakresie § 4 ust. 2 pkt 1, § 11 ust. 3, § 12 ust. 1 pkt 2 lit. c w zakresie słów: "o mocy nie przekraczającej 500 kW, za wyjątkiem terenów oznaczonych symbolem R,Z,RZ,ZLp,ZL dla których obowiązuje zakaz lokalizacji urządzeń wytwarzających energię z odnawialnych źródeł energii o mocy przekraczającej 500 kW w oparciu o ogniwa fotowoltaiczne, z zastrzeżeniem dopuszczenia ust. 1 pkt 4", 12 ust. 1 pkt 4, § 12 ust. 7 pkt 3, § 27 ust. 2 pkt 3 lit. b. W odpowiedzi na skargę Rada Gminy Korzenna wniosła o jej oddalenie. Organ podniósł, że w zakresie zasad sporządzania zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zapis w planie miejscowym dopuszczający możliwości lokalizacji urządzeń umożliwiających pozyskiwanie energii odnawialnej. W par. 12 ust. 1 pkt 2 lit. c oraz pkt 4 tekstu uchwały zapisano: - W zakresie zasad modernizacji, rozbudowy i budowy systemów infrastruktury technicznej ustala się dopuszczenie rozbudowy, przebudowy, wymiany i rozbiórki, stosowania indywidualnych rozwiązań pozyskiwania energii w oparciu o systemy wykorzystujące odnawialne źródła energii o mocy nie przekraczającej 500 kW. Wprowadzono dopuszczenie cyt. dopuszcza się stosowanie rozwiązań pozyskiwania energii w oparciu o systemy wykorzystujące odnawialne źródła energii o wartości przekraczającej 500 kW, na terenach oznaczonych symbolami 53R, 56R położonych w strefie oddziaływania obiektów i urządzeń OZE. Tym samym w planie miejscowym, nie na całym obszarze objętym jego zakresem, dopuszczono możliwość lokalizacji urządzeń wytwarzających energię z odnawialnych źródeł o mocy poniżej 500 kW a wyłącznie wyznaczonych obszarach OZE: 53R, 56R. Studium wskazuje na zakres możliwych inwestycji, gdzie dopuszczono możliwość rozmieszczenia urządzeń o mocy powyżej 100 kW, wraz z ich strefami ochronnymi. Skoro ustawodawca zmienił zakres mocy z 100 kW na 500 kW to w ocenie organu świadomie dopuścił możliwość lokalizacji wskazanych mocy. Wyznaczenie w gminie Korzenna obszarów dopuszczających lokalizację alternatywnych źródeł energii jest konieczne w kontekście zrównoważonego rozwoju gminy. Takie funkcje jak strefa lokalnej działalności gospodarczej położone w obszarach nasłonecznionych winne być ukierunkowane o szersze możliwości ich wykorzystania, w tym na cele produkcji energii z odnawialnych źródeł energii o mocy zainstalowanej większej niż 500 kW z wykorzystaniem energii promieniowania słonecznego. Dlatego należy stwierdzić, że potrzeba wyznaczenia w dokumentach planistycznych terenów dopuszczających te cele tj. odnawialne źródła energii jest istotna dla rozwoju gminy i poprawy jakości życia mieszkańców ze względu na ograniczanie tzw. niskiej emisji. Odnawialne źródła energii to podstawa wprowadzenia korzystnych zmian w środowisku i tym samym zmian poziomu życia mieszkańców gminy K. Magazyny energii mogą stworzyć nowe warunki rozwoju gminy. Zgodnie z wprowadzoną zmianą w ustawie z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym art. 10 ust. 2a otrzymuje brzmienie: "2a. Jeżeli na obszarze gminy przewiduje się wyznaczenie obszarów, na których rozmieszczone będą urządzenia wytwarzające energię z odnawialnych źródeł energii o mocy zainstalowanej większej niż 500 kW, a także ich stref ochronnych związanych z ograniczeniami w zabudowie oraz zagospodarowaniu i użytkowaniu terenu, w studium ustala się ich rozmieszczenie, z wyłączeniem: 1) wolnostojących urządzeń fotowoltaicznych, o mocy zainstalowanej elektrycznej nie większej niż 1000 kW zlokalizowanych na gruntach rolnych stanowiących użytki rolne klas V, VI, Vlz i nieużytki — w rozumieniu przepisów wydanych na podstawie art. 26 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. —Prawo geodezyjne i kartograficzne. - w zakresie urządzeń innych niż wolnostojące."; gdzie zgodnie z art. 2 pkt. 20a przez urządzenia inne niż wolnostojące należy rozumieć urządzenia techniczne zamontowane na budynku. Ustawodawca nie wprowadził jakiegoś szczególnego rozróżnienia tj. pomiędzy 100 kW a 500 kW innego podejścia planistycznego. Z przepisów tych wynika możliwość wyłącznie urządzenia wytwarzające energię z odnawialnych źródeł energii o mocy zainstalowanej większej niż 100 kW (obecnie 500) kW, a także ich stref ochronnych związanych z ograniczeniami w zabudowie oraz zagospodarowaniu i użytkowaniu terenu, gdzie ww. muszą zostać rozmieszczone w studium, aby mogły później ich dopuszczalna lokalizacja została wprowadzona w planie miejscowym, gdzie tut. organ rozumiejąc zapisy ustawowe tak rozwiązał powyższe kwestie. Za zmianami ustawowymi przyjęto wartość graniczna 500 kW, gdzie tut. organ ma świadomość, iż tzw. sposób interpretacji jest dopuszczony dla dokumentów studium, gdzie występuje brak rozmieszczenia w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy urządzeń wytwarzających energię z odnawialnych źródeł energii o mocy zainstalowanej większej niż 100 kW. Zakres między 100 kW a 500 kW nie jest nie zgodny ze studium, ponieważ przyjęto, iż zakres zmian ustawowych 100 kW na 500 kW odnosi się też do zapisów przyjętych dokumentów planistycznych tj. studium. Należy zauważyć, iż studium gminny Korzenna przyjęte zostało uchwałą nr XXXIV/375/2018 z dnia 16 marca 2018 r. Zatem w okresie, kiedy obowiązywały przepisy niezmienione ustawą z dnia 17 września 2021 r., a więc mocy, których możliwe było wyznaczenie obszarów, na których możliwe było rozmieszczenie odnawialnych źródeł energii o mocy powyżej 100 kW. Natomiast skoro ustawodawca na bazie stosownej ustawy zmienił zakres mocy z 100kW na 500kW, w ocenie organu należy interpretować wprost. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935, dalej "P.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 5 P.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego. Sąd uwzględniając skargę na akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5, stwierdza nieważność aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności (art. 147 § 1 P.p.s.a.). Jak stanowi art. 91 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 40 ze zm.), uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne. O nieważności uchwały lub zarządzenia w całości lub w części orzeka organ nadzoru w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia doręczenia mu uchwały lub zarządzenia (ust. 1). W przypadku nieistotnego naruszenia prawa organ nadzoru nie stwierdza nieważności uchwały lub zarządzenia, ograniczając się do wskazania, iż uchwała lub zarządzenie wydano z naruszeniem prawa (ust. 4). Po upływie wskazanego wyżej 30 dniowego terminu organ nadzoru nie może we własnym zakresie stwierdzić nieważności uchwały lub zarządzenia organu gminy. W tym przypadku organ nadzoru może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego (art. 93). Zgodnie zaś z art. 94 ust. 1 tej ustawy, nie stwierdza się nieważności uchwały lub zarządzenia po upływie roku od ich podjęcia, chyba że uchybiono obowiązkowi przedłożenia uchwały lub zarządzenia w terminie określonym w art. 90 ust. 1, albo jeżeli są one aktem prawa miejscowego. Skarga organu nadzoru tj. Wojewody Małopolskiego została złożona w trybie art. 93 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. Wojewoda jako organ nadzoru, w przeciwieństwie do osób o których mowa w art. 101 ustawy o samorządzie gminnym, nie jest obowiązany wykazywać swojej legitymacji skargowej poprzez wskazanie interesu prawnego i jego naruszenia. W ocenie Sądu skarga wniesiona w niniejszej sprawie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest uchwała Rady Gminy Korzenna z dnia 10 marca 2023 r. nr XLIX/588/2023 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Korzenna pod nazwą "Nr 5- Jasienna/Korzenna/Lipnica Wielka". Zarzuty skargi dotyczą kwestii możliwości lokalizacji urządzeń umożliwiających pozyskiwanie energii odnawialnej, zakazu sytuowania nowych ogrodzeń pomiędzy liniami rozgraniczającymi tereny przeznaczone pod drogi oznaczone symbolami KDZ, KDL, KDD, KDW, minimalnego wskaźnika miejsc postojowych, które powinien zapewnić użytkownik obiektu. W tym miejscu trzeba zauważyć, że kontrolowana obecnie uchwała w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest jedną z wielu uchwał Rady Gminy Korzenna w tym przedmiocie, które zostały zaskarżone przez Wojewodę Małopolskiego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie (wyroki o sygnaturach II SA/Kr 1008/23, II SA/Kr 973/23, II SA/Kr 977/23, II SA/Kr 998/23, II SA/Kr 907/23). Część zarzutów podniesionych w poszczególnych skargach się pokrywa, podobnie jak tożsame są zapisy poszczególnych uchwał. Dotyczy to w szczególności zapisów w zakresie odnawialnych źródeł energii oraz zakazu grodzenia niektórych terenów. Wobec zbliżonej treści zaskarżonych zapisów poszczególnych uchwał oraz tożsamości podniesionych przez Wojewodę Małopolskiego zarzutów należy podzielić stanowisko przedstawione przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w uzasadnieniu wyroku z dnia 25 października 2023 r., sygn. II SA/Kr 1008/23 oraz z dnia 13 maja 2024 r. sygn. akt II SA/Kr 362/24. W uzasadnieniu tych wyroków Sąd w pierwszej kolejności przeanalizował zapisy załącznika nr 1 do uchwały nr XXXIV/375/2018 Rady Gminy Korzenna z dnia 16 marca 2018 r. w sprawie uchwalenia studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy Korzenna, dalej zwanego Studium, dotyczące kwestii odnawialnych źródeł energii. W pkt 6.1.8. Studium pt. "STAN POWIETRZA ATMOSFERYCZNEGO", str. 33-34, wskazano, że: "Utrzymanie dobrej jakości powietrza, a nawet poprawę jego stanu można uzyskać przez ograniczenie szkodliwych dla środowiska technologii, zmniejszenie oddziaływania obszarów niskiej emisji na środowisko naturalne, stworzenie warunków rozwoju dla gazyfikacji gminy (rozbudowy i modernizacji istniejącej sieci gazowej i stacji redukcyjnych), likwidację lub modernizację kotłowni tradycyjnych (zmiana nośnika energii z węgla np. na gaz), poprawę nawierzchni dróg, budowę obwodnic, wykorzystanie proekologicznych przedsięwzięć w zakresie komunikacji (preferowanie transportu zbiorowego, budowa tras rowerowych), a przede wszystkim poprzez zwiększenie wykorzystania energii ze źródeł odnawialnych (energii wodnej, promieniowania słonecznego, energii geotermalnej, biogazu)." W pkt 20.4 "ZMIANY W SYSTEMACH INFRASTRUKTURY TECHNICZNEJ", str. 141 Studium, w ppkt 8 wskazano: "zaleca się zaopatrzenie w energię z odnawialnych źródeł energii." W ustaleniach szczegółowych dla poszczególnych obszarów Studium wyznaczono OBSZARY PRODUKCYJNO – USŁUGOWE (PU) – str. 149 – 150 Studium, gdzie w pkt 3 wskazano: "Na obszarach produkcyjno-usługowych dopuszcza się obiekty i urządzenia produkujące energię z odnawialnych źródeł energii o mocy przekraczającej 100 kW, z zastrzeżeniem, iż strefy ochronne od tych obiektów i urządzeń muszą zawierać się w granicach danego obszaru". Ponadto pkt 34 Studium (str. 174 – 175) nosi tytuł: "OBSZARY, NA KTÓRYCH ROZMIESZCZONE BĘDĄ URZĄDZENIA WYTWARZAJĄCE ENERGIĘ Z ODNAWIALNYCH ŹRÓDEŁ ENERGII O MOCY PRZEKRACZAJĄCEJ 100 kW, A TAKŻE ICH STREFY OCHRONNE". Warto przytoczyć całą treść tej części Studium: "Na terenie gminy Korzenna wyznaczono obszary, na których mogą być rozmieszczone urządzenia wytwarzające energię z odnawialnych źródeł energii o mocy przekraczającej 100 kW oraz ich strefy ochronne (fotowoltaika), lokalizację przedstawiono na rysunku Studium. Ponadto dopuszcza się lokalizację urządzeń wytwarzających energię z odnawialnych źródeł energii na obszarach PU oraz wyznacza się strefy ochronne będące granicą tych obszarów. Wszystkie oddziaływania urządzeń wytwarzających energię ze źródeł odnawialnych muszą zawierać się w granicach wyznaczonych stref ochronnych. Na obszarach opisanych powyżej, jak również na obszarze całej Gminy Korzenna, zakazuje się lokalizacji elektrowni wiatrowych. Budowa farm fotowoltaicznych w znaczący sposób wpłynie na poprawę jakości powietrza poprzez zmniejszenie emisji gazów cieplarnianych, będąc tym samym narzędziem do realizacji postanowień Ramowej Konwencji Narodów Zjednoczonych w sprawie zmian klimatu oraz Protokołu z Kioto. Ponadto realizacja wspomnianej inwestycji przyczyni się do realizacji pakietu klimatycznego, zgodnie z którym do 2020 roku 20% energii powinno pochodzić ze źródeł odnawialnych". Sąd przywołał również treść art. 15 ust. 3 pkt 3a w zw. z art. 10 ust. 2a u.p.z.p., albowiem Wojewoda zarzuca niezgodność zaskarżonych przepisów nie tylko ze Studium, ale także bezpośrednio z tym właśnie przepisem ustawy. Art. 15 ust. 3 pkt 3a u.p.z.p. – obowiązujący podczas uchwalania zaskarżonej uchwały i uchylony z dniem 24 września 2023 r. przez art. 1 pkt 15 lit. e tiret pierwsze ustawy z dnia 7 lipca 2023 r. (Dz.U.2023.1688) - stanowił, że w planie miejscowym określa się w zależności od potrzeb granice terenów pod budowę urządzeń, o których mowa w art. 10 ust. 2a, oraz granice ich stref ochronnych związanych z ograniczeniami w zabudowie, zagospodarowaniu i użytkowaniu terenu oraz występowaniem znaczącego oddziaływania tych urządzeń na środowisko. Art. 10 ust. 2a u.p.z.p. według stanu prawnego na dzień uchwalania Studium, tj. w marcu 2018 r. miał następujące brzmienie: "Jeżeli na obszarze gminy przewiduje się wyznaczenie obszarów, na których rozmieszczone będą urządzenia wytwarzające energię z odnawialnych źródeł energii o mocy przekraczającej 100 kW, a także ich stref ochronnych związanych z ograniczeniami w zabudowie oraz zagospodarowaniu i użytkowaniu terenu; w studium ustala się ich rozmieszczenie." Natomiast w dacie uchwalenia zaskarżonego planu miejscowego na mocy ustawy z dnia 17 września 2021 r. o zmianie ustawy o odnawialnych źródłach energii oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1873), art. 10 ust. 2a u.p.z.p. miał następujące brzmienie: "2a. Jeżeli na obszarze gminy przewiduje się wyznaczenie obszarów, na których rozmieszczone będą urządzenia wytwarzające energię z odnawialnych źródeł energii o mocy zainstalowanej większej niż 500 kW, a także ich stref ochronnych związanych z ograniczeniami w zabudowie oraz zagospodarowaniu i użytkowaniu terenu, w studium ustala się ich rozmieszczenie, z wyłączeniem: 1) wolnostojących urządzeń fotowoltaicznych, o mocy zainstalowanej elektrycznej nie większej niż 1000 kW zlokalizowanych na gruntach rolnych stanowiących użytki rolne klas V, VI, VIz i nieużytki - w rozumieniu przepisów wydanych na podstawie art. 26 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2020 r. poz. 2052 oraz z 2021 r. poz. 922 i 1641); 2) urządzeń innych niż wolnostojące.". Sąd w omawianym wyroku - dla pełnego wyjaśnienia stanu prawnego – przywołał jeszcze niektóre przepisów ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1436 ze zm.), w szczególności definicje zawarte w art. 2 pkt. 13, 18, 19 tej ustawy tj. definicji instalacji odnawialnego źródła energii, mikroinstalacji i małej instalacji - według stanu prawnego na dzień uchwalenia planu miejscowego. I tak, instalacja odnawialnego źródła energii to instalacja stanowiąca wyodrębniony zespół: a) urządzeń służących do wytwarzania energii opisanych przez dane techniczne i handlowe, w których energia jest wytwarzana z odnawialnych źródeł energii, lub, b) obiektów budowlanych i urządzeń stanowiących całość techniczno-użytkową służący do wytwarzania biogazu rolniczego - a także połączony z tym zespołem magazyn energii elektrycznej lub magazyn biogazu rolniczego. Mikroinstalacja to instalacja odnawialnego źródła energii o łącznej mocy zainstalowanej elektrycznej nie większej niż 50 kW, przyłączoną do sieci elektroenergetycznej o napięciu znamionowym niższym niż 110 kV albo o mocy osiągalnej cieplnej w skojarzeniu nie większej niż 150 kW, w której łączna moc zainstalowana elektryczna jest nie większa niż 50 kW. Mała instalacja to instalacja odnawialnego źródła energii o łącznej mocy zainstalowanej elektrycznej większej niż 50 kW i nie większej niż 1 MW, przyłączoną do sieci elektroenergetycznej o napięciu znamionowym niższym niż 110 kV albo o mocy osiągalnej cieplnej w skojarzeniu większej niż 150 kW i mniejszej niż 3 MW, w której łączna moc zainstalowana elektryczna jest większa niż 50 kW i nie większa niż 1 MW. Wreszcie Sąd przypomniał, że zgodnie z art. 20 ust. 1 u.p.z.p., plan miejscowy jest uchwalany przez radę gminy, po stwierdzeniu, że nie narusza on ustaleń studium. Natomiast zgodnie z art. 9 ust. 4 u.p.z.p., ustalenia studium są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych. Z przepisów tych wynika, że wzorcem badania "nie naruszania ustaleń studium" przez plan miejscowy, jest treść studium obowiązującego w danej gminie w dniu uchwalenia badanego planu miejscowego. Wzorcem tym nie są przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym dotyczące elementów, jakie powinno zawierać studium. Przepisy te byłyby natomiast wzorcem dla badania zgodności z prawem Studium. Przepis art. 15 u.p.z.p. dotyczy obligatoryjnych i fakultatywnych elementów treści planu miejscowego, zaś przepis art. 10 u.p.z.p. dotyczy elementów uwzględnianych i określanych w Studium. Po tych wstępnych uwagach w zakresie obowiązującego obecnie (oraz wcześniej) stanu prawnego Sąd przystąpił do oceny zasadności zarzutów skargi: "Z obowiązującego Studium Gminy Korzenna wynika, że (zgodnie z art. 10 ust. 2a u.p.z.p.) Rada Gminy przewidziała na obszarze gminy obszary, na których rozmieszczone będą urządzenia wytwarzające energię z odnawialnych źródeł energii o mocy przekraczającej 100 kW i są to obszary PU. (...). Podkreślenia natomiast wymaga, że w żadnym stanie prawnym: ani w dacie uchwalenia studium, ani w dacie uchwalenia zaskarżonego planu, ani w dacie złożenia skargi, ani w dacie wyrokowania - ustawodawca nie nakładał na gminy obowiązku wyznaczania w studium i /lub w planie miejscowym obszarów, na których będzie istniała możliwość lokalizacji urządzeń umożliwiających pozyskiwanie energii z odnawialnych źródeł energii o mocy zainstalowanej do 100 kW. W szczególności dotyczy to mikroinstalacji czyli instalacji odnawialnego źródła energii o łącznej zainstalowanej mocy elektrycznej nie większej niż 50 kW, oraz tych małych instalacji, których parametry zainstalowanej mocy elektrycznej mieszczą się w przedziale od 51 kW do 100 kW. (...) Niezależnie zatem do tego, czy w studium lub w planie miejscowym znalazłyby się w ogóle jakiekolwiek zapisy dotyczące możliwości pozyskiwania ciepła, energii elektrycznej czy też lokalizacji urządzeń wytwarzających energię odnawialną w terenach WS, to byłoby to możliwe na zasadach ogólnych wynikających z przepisów powszechnie obowiązujących". W dalszej części uzasadnienia wyroku w sprawie sygn. II SA/Kr 1008/23 Sąd dokonał oceny legalności przepisu § 12 ust. 1 pkt 2 lit. "c" kontrolowanej w tamtym postępowaniu uchwały. W uchwale będącej przedmiotem oceny w niniejszej sprawie § 12 ust. 1 pkt 2 lit. "c" ma bardzo zbliżone brzmienie. Sąd wskazał: "Inna sytuacja natomiast dotyczy zaskarżonego § 12 ust. 1 pkt 2 lit. c, który w zakresie zasad modernizacji, rozbudowy i budowy systemów infrastruktury technicznej dopuszcza stosowania indywidualnych rozwiązań pozyskiwania energii w oparciu o systemy wykorzystujące odnawialne źródła energii o mocy nie przekraczającej 500 kW. W pkt. I wyroku Sąd stwierdził nieważność § 12 ust. 1 pkt 2 lit. c z następujących powodów. Przepis § 12 zaskarżonej uchwały znajduje się w rozdziale 1, pt. Przepisy ogólne, odnoszącym się do całego obszaru i wszystkich terenów objętych planem, a nie tylko tych, w których wyznaczono "obszary, na których rozmieszczone będą urządzenia wytwarzające energię z odnawialnych źródeł energii o mocy przekraczającej 100 kW". Zatem zapis ten nie dotyczy tylko terenów PU, ale całego obszaru planu. O ile zatem na całym obszarze planu możliwe jest rozmieszczania instalacji OZE o mocy nieprzekraczającej 100kW na zasadach wynikających z powszechnie obowiązującego prawa, o tyle tylko na ternach PU możliwe jest umieszczanie urządzeń o mocy powyżej 100 kW. Zatem zapis § 12 ust. 1 pkt 2 lit. c w zakresie słów: "o mocy nie przekraczającej 500 kW", dopuszczający na całym obszarze planu pozyskiwanie energii w oparciu o systemy wykorzystujące odnawialne źródła energii o mocy nie przekraczającej 500 kW, w zakresie w jakim wyznacza tę moc ponad 100 do 500 kW jest niezgodny ze Studium. Jak już wyżej wskazano, art. 10 ust. 2a u.p.z.p. w brzmieniu obowiązującym na dzień uchwalenia planu miejscowego, przewidywał wyższe parametry mocy zainstalowanej OZE (powyżej 500 kW), w stosunku do momentu, w którym uchwalone zostało Studium. Zmiany te zostały wprowadzone ustawą z dnia 17 września 2021 r. o zmianie ustawy o odnawialnych źródłach energii oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1873). Nie oznacza to jednak, że bez zmiany Studium możliwe było bezpośrednie wprowadzenie do zapisów aktu prawa miejscowego postanowień art. 10 ust. 2a, odnoszącego się do treści Studium. Równocześnie z treści art. 19 przywołanej wyżej ustawy z dnia 17 września 2021 r., nie wynika obowiązek zmiany treści studium i dostosowania go do nowych wymagań art. 10 ust. 2a u.p.z.p. Zgodnie z ust. 1 art. 19, do studiów uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin sporządzonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy oraz projektów studiów uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin opracowanych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, zaopiniowanych pozytywnie przez komisję urbanistyczno-architektoniczną, stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 5, w brzmieniu dotychczasowym. Tylko zatem od decyzji organów planistycznych gminy zależało to, czy studium zostanie w tym zakresie zmienione czy też nie. Jeśli jednak zmienione nie zostało, to pozostaje gminie uchwalać plany pozostające w zgodności z tym Studium, które uchwalone zostało w poprzednim stanie prawnym. Również ten fragment rozważań cytowanego uzasadnienia wyroku Sąd całkowicie podziela i uznaje za swoje w niniejszej sprawie - z tym zastrzeżeniem, że w przypadku planu miejscowego nr 5 – Jasienna/Korzenna/Lipnica Wielka § 12 znajduje się w rozdziale 2 - Ustalenia obowiązujące dla całego obszaru objętego planem, a nie w rozdziale 1 - Przepisy ogólne. W żaden sposób nie wpływa to jednak na przyjęcie analogicznego stanowiska w niniejszej sprawie. W dalszym ciągu bowiem zapisy § 12 odnoszą się do całego obszaru planu. Z tych względów w pkt I wyroku stwierdzono nieważność § 12 ust. 1 pkt 2 lit. c - jako zapisu niezgodnego ze Studium – na podstawie art. 147 § 1 P.p.s.a. Zgodzić się również należy z zarzutem dotyczącym § 4 ust. 2 pkt 1 zaskarżonej uchwały. Rada Gminy Korzenna, w uchwale w § 4 ust. 2 pkt 1, w zakresie zasad ochrony i kształtowania ładu przestrzennego wprowadziła zakaz: sytuowania nowych ogrodzeń pomiędzy liniami rozgraniczającymi tereny przeznaczone pod drogi oznaczone symbolami KDZ, KDL, KDD, KDW, podczas gdy zakaz ten może być ustanowiony w tzw. uchwale krajobrazowej. Zgodzić należy się, ze stroną skarżącą, iż w stanie prawnym obowiązującym do dnia 11 września 2015 r., przepis art. 15 ust 3 pkt 9 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 741(dalej; ustawa) miał brzmienie - w planie miejscowym określa się w zależności od potrzeb zasady i warunki sytuowania obiektów małej architektury, tablic i urządzeń reklamowych oraz ogrodzeń, ich gabaryty, standardy jakościowe oraz rodzaje materiałów budowlanych, z jakich mogą być wykonane. Przepis ten został uchylony ustawą z dnia 24 kwietnia 2015 r. o zmianie niektórych ustaw w związku ze wzmocnieniem narzędzi ochrony krajobrazu (Dz. U. poz. 774 z późn. zm.). Ta sama ustawa także do ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym dodała art. 37a, który to przepis a ust 1 uzyskał brzmienie - rada gminy może ustalić w formie uchwały zasady i warunki sytuowania obiektów małej architektury, tablic reklamowych i urządzeń reklamowych oraz ogrodzeń, ich gabaryty, standardy jakościowe oraz rodzaje materiałów budowlanych, z jakich mogą być wykonane. Procedura uchwalania tego aktu jest odmienna od procedury uchwalania miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. Uznać zatem należy, iż prawodawca uznał, iż kwestia między innymi zakazów realizacji ogrodzeń na niektórych terenach ma być regulowana nie miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego a właśnie w uchwale krajobrazowej. Tym samym od dnia 11 września 2015 r. Rada Gminy utraciła kompetencję do stanowienia regulacji w tym zakresie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego jednocześnie uzyskując kompetencje do zamieszczania ich w uchwale krajobrazowej. Skarżony przepis § 4 ust. 2 pkt 1 uchwały ma zatem charakter nielegalny jako wydany bez podstawy prawnej. Za zasadny należało uznać zarzut zaadresowania w § 11 ust. 3 zaskarżonej uchwały obowiązku zapewnienia odpowiedniej liczby miejsc parkingowych do "użytkownika", bez określenia definicji tego pojęcia. W tym kontekście nie można zgodzić się ze stanowiskiem organu zaprezentowanym w odpowiedzi na skargę, iż nie ma potrzeby definiowania wszystkich pojęć, zwłaszcza takich, które mają już określone znaczenie zdefiniowane w innych dziedzinach prawa. Zgodnie z przepisami art. 252 i nast. kodeksu cywilnego użytkownikiem jest osoba, na rzecz której ustanowiono ograniczone prawo rzeczowe do używania rzeczy i pobierania z niej pożytków (użytkowanie). W zakwestionowanym przez skarżącego przepisie obowiązki nałożono na "użytkownika obiektu", co w żaden sposób nie koresponduje z definicją "użytkownika" funkcjonującą na gruncie prawa cywilnego. Nie sposób też ustalić, jakie "obiekty" lokalny prawodawca miał na myśli tworząc ten przepis – w szczególności, czy chodzi o obiekty budowlane w rozumieniu przepisów ustawy Prawo budowlane, czy też obiekty innego rodzaju. Z kolei ograniczanie kręgu adresatów obowiązku zapewnienia miejsc parkingowych do osób korzystających z "obiektów" wyłącznie na mocy użytkowania jako ograniczonego prawa rzeczowego opisanego w wymienionych przepisów kodeksu cywilnego prowadziłoby do skutków niedających pogodzić się z logiką. Adresat nakładanych przez lokalnego prawodawcę obowiązków musi być oznaczony w sposób jasny i niebudzący wątpliwości. Z tych względów Sąd stwierdził nieważność § 4 ust. 2 pkt 1, § 11 ust. 3 oraz § 12 ust. 1 pkt 2 lit. c zaskarżonej uchwały – na podstawie art. 147 § 1 P.p.s.a. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 P.p.s.a., zasądzając od gminy Korzenna na rzecz Wojewody Małopolskiego kwotę 480 zł tytułem wynagrodzenia radcy prawnego reprezentującego stronę skarżącą.