II SA/Kr 3252/00

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu w dniu 14 stycznia 2003 r. sprawy ze skargi Rejonowego Zarządu Infrastruktury w K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 27 października 2000 r. (...) w przedmiocie opinii o projekcie podziału nieruchomości - uchyla zaskarżone postanowienie oraz utrzymane nim w mocy postanowienie organu I instancji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K., rozpatrując zażalenie Rejonowego Zarządu Infrastruktury w K., postanowieniem z dnia 27 października 2000 r., (...), utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie Prezydenta Miasta K. z dnia 19 czerwca 2000 r. (...), którym negatywnie zaopiniowano projekt podziału nieruchomości stanowiącej działkę nr 219/4 o pow. 5.7242 ha w obrębie nr 8 Ś. położonej w K. przy ul. R. 22 z powodu niezgodności z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Postanowienie oparto na przepisach art. 93 ust. 3 i 4 oraz art. 95 pkt 4 i 5 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami /Dz.U. nr 115 poz. 741 ze zm./ i art. 138 par. 1 pkt 1 Kpa. W uzasadnieniu postanowienia wskazano następujące ustalenia i przyczyny rozstrzygnięcia: Szef Rejonowego Zarządu Infrastruktury w K. wniósł do Prezydenta Miasta K. wniosek o zatwierdzenie projektu podziału nieruchomości stanowiącej działkę ewidencyjną nr 219/4 o pow. 5.7242 ha w obrębie nr 8 Ś., objętą KW 80112 przy ul. R. 22, na działki oznaczone na wstępnym projekcie podziału, celem uregulowania stanu prawnego nieruchomości pozostającej w trwałym zarządzie Ministerstwa Obrony Narodowej, przez ujawnienie praw Agencji Mienia Wojskowego, której protokołem zdawczo - odbiorczym z dnia 1 października 1999 r., zgodnie z art. 19 ust. 1 w zw. z art. 1 ustawy z dnia 30 maja 1996 r. o gospodarowaniu niektórymi składnikami mienia Skarbu Państwa oraz o Agencji Mienia Wojskowego /Dz.U. nr 90 poz. 405/ przekazano niektóre części ww. nieruchomości. Z upoważnienia Prezydenta Miasta K., Kierownik Oddziału Architektury Geodezji i Budownictwa postanowieniem z dnia 16 czerwca 2000 r., wyżej opisanym zaopiniował negatywnie zaproponowany projekt podziału nieruchomości jako niezgodny z obowiązującym na wskazanym terenie Miejscowym Planem Zagospodarowania Przestrzennego. Ustalił Prezydent, że przeznaczona do podziału nieruchomość położona jest w "Obszarze usług publicznych UP" i "Obszarze Usług Komercyjnych - OC", objętych obszarem strategicznym K. Centrum Komunikacyjnego. Powołując uchwałę nr 109/99 Zarządu Miasta K. z dnia 4 lutego 1999 r. w sprawie wykonania koncepcji zagospodarowania terenu Wojskowej Agencji Mieszkaniowej przy ul. R. 22 i terenów Agencji Mienia Wojskowego przy ul. B. 13 w K., ustalono, że zgodnie z ta uchwałą wszystkie działania dotyczące objętych terenów /tj. pomiędzy Dworcem PKP, Cmentarzem R., ulicami R. i L./ poprzedzone być muszą koncepcją zagospodarowania terenu, przedstawioną do akceptacji Zarządowi Miasta K. w formie uchwały, i że procedura ta dotyczy także podziałów nieruchomości, mających wpływ na sposób kształtowania przestrzeni i rozwiązań komunikacyjnych dla całego Obszaru K. Centrum Komunikacji. W zażaleniu na to postanowienie Rejonowy Zarząd Infrastruktury, podnosił, że dochodzi podziału nieruchomości na podstawie art. 95 pkt 4 i 5 ustawy z dnia 21 stycznia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami i poddanie projektu podziału opinii o zgodności z planem zagospodarowania przestrzennego, narusza art. 93 ust. 4 i art. 95 pkt 4 i 5 ustawy i domagał się "stwierdzenia nieważności" zaskarżonego postanowienia na podstawie art. 156 par. 1 pkt 2 Kpa. Samorządowe Kolegium Odwoławcze odnosząc się do tych zarzutów zajęto stanowisko, iż cel podziału nieruchomości, którego projekt przedstawiono, nie odpowiada, żadnej z przewidzianych art. 95 pkt 4 i 5 ustawy o gospodarce nieruchomościami przesłanek. Wskazano, iż dopuszczalność podziału nieruchomości niezależnie od ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w celu realizacji roszczeń do części nieruchomości wynikających z przepisów ustawy lub z odrębnych ustaw, dotyczy roszczeń o zwrot nieruchomości wywłaszczonych opartych na przepisie art. 136 ust. 3 ustawy i roszczeń związanych z zastosowaniem do nieruchomości przepisów dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów, a celem proponowanego podziału nie jest realizacja takich roszczeń. Zdaniem Kolegium, celem podziału nie jest także realizacja przepisów dotyczących przekształceń własnościowych albo likwidacji przedsiębiorstw państwowych lub samorządowego, przewidziana art. 95 pkt 5, gdyż celem podziału nie jest wydzielenie w drodze podziału części mienia nieruchomego przedsiębiorstwa państwowego i komunalnego. W konsekwencji wstępny projekt podziału nieruchomości podlega opinii, przewidzianej art. 93 ust. 4 i 5 ustawy z punktu widzenia jego zgodności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W tym kontekście rozwijając ustalenia organu I instancji wskazano na par. 23 Uchwały Rady Miasta K. w zakresie opracowanego planu zagospodarowania przestrzennego z 1994 r. i ustalono, że inwestor był zobowiązany do wykonania Koncepcji Zagospodarowania Terenu, która powinna podlegać akceptacji w formie uchwały Zarządu Miasta. Nie spełnienie tego warunku oznacza brak zgodności z planem podziału co uzasadniało negatywne rozstrzygnięcie. Skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego na powyższe postanowienie, z wnioskiem o jego uchylenie wraz z postanowieniem poprzedzającym, wniósł Rejonowy Zarząd Infrastruktury w K. Powołując przepisy art. 6, art. 18-19 ustawy z dnia 30 maja 1996 o gospodarowaniu niektórymi składnikami mienia Skarbu Państwa oraz o Agencji Mienia Wojskowego /Dz.U. nr 90 poz. 405 ze zm./, oraz na utworzony stosownie do par. 2 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 5 sierpnia 1997 r. w sprawie szczegółowego trybu przekazywania mienia Skarbu Państwa Agencji Mienia Wojskowego /Dz.U. nr 100 poz. 620/ plan, skarżący zarzucił, że podział następował w celu realizacji ustawy - przekazania Agencji mienia, której Skarb Państwa powierzył wykonanie prawa własności. Odwołując się do przepisu art. 2 pkt 7 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. podkreślono, iż ustawa ta nie narusza innych ustaw, w tym powołanej ustawy z 30 maja 1996 r. w zakresie gospodarki nieruchomościami w zarządzie lub użytkowaniu jednostek organizacyjnych podporządkowanych lub nadzorowanych przez Ministra Obrony Narodowej. Zdaniem skarżącego, podział nieruchomości podlega dyspozycji art. 95 pkt 4 ustawy o gospodarce nieruchomościami. gdyż przepis ten swą hipotezą obejmuje realizację roszczeń do części nieruchomości wynikających także z odrębnych ustaw. Zarzucono, iż z zaskarżonego postanowienia nie wynika także by podział był niezgodny z Miejscowym Planem Zagospodarowania Przestrzennego, gdyż nie stoi on na przeszkodzie zagospodarowaniu wydzielonych części pod usługi. Podniesiono nadto, że powołana uchwała nr 109/99 z dnia 4.02.1999 r. Zarządu Miasta K., została podjęta, gdy teren wnioskowany do podziału stanowił własność Skarbu Państwa -Ministerstwa Obrony Narodowej w trwałym zarządzie Rejonowego Zarządu Infrastruktury, a zmiany ingerujące w obowiązujący plan miejscowy w zakresie terenów pozostających w dyspozycji MON z mocy ustawy muszą być uzgodnione z właściwymi terytorialnie organami wojskowymi, wskazując, że uchwała dotyczy podmiotów mających istotny wpływ na sposób zagospodarowania terenu. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie. Odnosząc się do zarzutów skargi dodatkowo wskazano, że proponowany podział na 5 działek, w odniesieniu do trzech przewidywał ujawnienie praw Agencji jako zarządzającego mieniem Skarbu Państwa, jedna miała stanowić drogę dojazdową, a ostatnia pozostawała w trwałym zarządzie MON i podtrzymano stanowisko, że art. 95 ust. 4 nie ma zastosowania. Na rozprawie przed Sądem, pełnomocnik skarżącego dodatkowo podnosił, że podział działki 219/1 z której wywodzi się będąca podmiotem sprawy działka nr 219/4 był zaopiniowany pozytywnie postanowieniem z 30.09.1998 r. i dokonany decyzją z 8.10.1998 r., jako niesprzeczny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył: Poza sporem jest, iż wniosek w przedmiocie zatwierdzenia projektu podziału działki ewidencyjnej nr 219/4 o pow. 5.7242 ha złożony został pod rządem obowiązującej o dnia 1 stycznia 1998 r. ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami /t.j. Dz.U. 2000 nr 46 poz. 543 ze zm./. Ustawa ta zgodnie z art. 1 określa zasady gospodarowania nieruchomościami stanowiącymi własność Skarbu Państwa oraz własność jednostek samorządu terytorialnego /pkt 1/, oraz zasady podziału nieruchomości /pkt 2/, a także zasady innych jeszcze postępowań określonych w pkt 3 do 8 związanych z nieruchomościami. Zawarta zatem w art. 2 pkt 7 tej ustawy regulacja, iż nie narusza ona innych ustaw w zakresie dotyczącym gospodarki nieruchomościami, a w szczególności: ustawy z dnia 30 maja 1996 r. o gospodarowaniu niektórymi składnikami mienia Skarbu Państwa oraz o Agencji Mienia Wojskowego /Dz.U. nr 90 poz. 405/ ma ten tylko skutek, iż ustawa z 30 maja 1996 r. ma charakter przepisu szczególnego, w zakresie gospodarki nieruchomościami, a nie także w zakresie przepisów regulujących zasady podziału nieruchomości. Ustawa z dnia 30 maja 1996 r. - zwana dalej ustawą o gospodarowaniu składnikami mienia (...) nie zwiera zresztą żadnych uregulowań dotyczących podziału nieruchomości. Przepis art. 19 ust. 2 tylko warunkuje sporządzenie protokołu zdawczo - odbiorczego przekazania mienia Agencji, uprzednim rozgraniczeniem przekazywanej nieruchomości, a zatem postępowaniem odrębnym od postępowania o podział nieruchomości. Z powyższego wynika, że podział nieruchomości stanowiących składnik mienia Skarbu Państwa objętego przepisami art. 2 w zw. z art. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 maja 1996 r. o gospodarowaniu (...) składnikami mienia (...) podlega zasadom przewidzianym przepisami Działu III, Rozdziału 1 /art. 92-100/.ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami. Przepis art. 93 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami wyraża zasadę, iż podziału nieruchomości można dokonać jeżeli jest on zgodny z ustaleniami planu miejscowego oraz przepisami szczególnymi /poza sytuacja określoną w art. 94/, przy czym zgodność z ustaleniami planu dotyczy w myśl ust. 2 tego artykułu zarówno przeznaczenia terenu, jak i możliwości zagospodarowania wydzielonych działek gruntu. Stosownie do przepisu art. 93 ust. 4 zgodność proponowanego podziału nieruchomości z ustaleniami planu miejscowego oraz przepisami szczególnymi, z zastrzeżeniem art. 94 i 95, opiniuje wójt, burmistrz albo prezydent miasta, a na opinię, którą wyraża się w formie postanowienia służy zażalenie /ust. 5/. Opinia zatem w przedmiocie zgodności proponowanego podziału nieruchomości z ustaleniami planu miejscowego, obejmuje w istocie opinię zarówno o zgodności podziału z przepisami prawa miejscowego, jak i opinię o możliwości zagospodarowania wydzielonych działek a więc opinię w aspekcie funkcjonalności działek po podziale. Przepis art. 95 ustawy taksatywnie wymienia przypadki, w których podział nieruchomości może nastąpić niezależnie od ustaleń planu miejscowego /a zatem niezależnie od zgodności podziału z prawem miejscowym i niezależnie od oceny możliwości zagospodarowania działek/, z uwagi na cel któremu podział ma służyć. Innymi słowy przepis art. 95 ustawy o gospodarce nieruchomościami, dopuszcza - w przypadkach nim wskazanych - podział nieruchomości, który może być nawet sprzeczny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wśród wyczerpująco wymienionych przypadków dopuszczalności podziału nieruchomości niezależnie od ustaleń planu miejscowego z uwagi na cel podziału, przepis art. 95 wymienia w pkt 4 tym - realizację roszczeń do części nieruchomości, wynikających z przepisów niniejszej ustawy lub z odrębnych ustaw, a w pkt 5 - realizację przepisów dotyczących przekształceń własnościowych albo likwidacji przedsiębiorstw państwowych lub komunalnych. Skarżący opiera skargę, na naruszeniu przepisu art. 95 pkt 4 ustawy o gospodarce nieruchomościami w związku z art. 6, art. 18-19 ustawy z dnia 30 maja 1996 r. o gospodarowaniu (...) składnikami mienia (...) reprezentując stanowisko, że cel podziału objęty jest hipotezą art. 95 pkt 4 ustawy, a zatem, że już poddanie projektu opinii nie znajdowało oparcia w przepisach prawa materialnego. Zgodnie z art. 96 ust. 1 podziału nieruchomości /poza przypadkiem gdy orzeka o nim sąd/, dokonuje się na podstawie decyzji wójta, burmistrza albo prezydenta miasta zatwierdzającej projekt podziału. Decyzję wydaje ten sam organ, który kompetentny jest do opiniowania zgodności proponowanego podziału. Postępowanie w trybie art. 93 ust. 4 i 5 jest zatem elementem wewnętrznym postępowania podziałowego prowadzonego przez ten sam organ /Por. uchwałę 5 sędziów NSA z dnia 1 marca 1999 r. OPK 1/99 - ONSA 1999 Nr 3 poz. 84/. Wyrażona przeto opinia w przedmiocie pozytywnej lub negatywnej oceny projektu podziału zawiera w sobie immanentnie wyrażone stanowisko, iż podział nieruchomości w ogóle podlegał ocenie z punktu widzenia zgodności z ustaleniami planu miejscowego oraz zgodności z przepisami szczególnymi, a zatem, że cel podziału nie jest objęty przepisem art. 95 pkt 1-7. Ustalenie bowiem w toku postępowania administracyjnego przez właściwy do wydania decyzji w przedmiocie podziału organ, że podział ma na celu realizację uprawnień przewidzianych art. 95 pkt 1-7 ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz, że nie pozostaje w sprzeczności z przepisami szczególnymi innymi niż ustalenia miejscowego planu, wydanie opinii w trybie art. 93 ust. 4 i 5 ustawy czyni zbędnym, a przez to bezprzedmiotowym. Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 17 lutego 1998 r. uregulowało tryb dokonywania podziałów nieruchomości oraz sposobu sporządzania i rodzajów dokumentów wymaganych w tym postępowaniu /Dz.U. nr 25 poz. 130/. W świetle przepisów par. 3 ust. 2 pkt 3 i ust. 3, oraz par. 5 i par. 7 tego Rozporządzenia, ustalenie w toku postępowania, że wstępny projekt podziału nieruchomości nie podlega opinii w trybie art. 93 ust. 4 i 5 ustawy, ma ten skutek, iż podlegający zatwierdzeniu projekt podziału winna opracować osoba posiadająca uprawnienia określone par. 5, a projekt powinien spełniać wymagania określone par. 7 Rozporządzenia. W świetle powyższych stwierdzeń, o tym czy przedstawiony przez stronę skarżącą projekt podziału nieruchomości podlegał trybowi opiniowania przewidzianemu w art. 93 ust. 4 i 5 ustawy o gospodarce nieruchomościami pod kątem jego zgodności z ustaleniami planu miejscowego, decyduje okoliczność, czy cel podziału odpowiada przewidzianej przepisem art. 95 pkt 4 ustawy "realizacji roszczeń do części nieruchomości wynikających z przepisów ustawy lub z innych odrębnych ustaw". Skarżący upatruje jako "odrębnej" w rozumieniu art. 95 pkt 4 ustawy o gospodarce nieruchomościami, ustawy z dnia 30 maja 1996 r. o gospodarowaniu niektórymi składnikami mienia Skarbu Państwa oraz o Agencji Mienia Wojskowego. Zaznaczyć należy, iż wykładnia przesłanek przewidzianych art. 95 ustawy o gospodarce nieruchomościami, przy których ze względu na cel, podział nieruchomości może nastąpić niezależnie od ustaleń planu miejscowego jako mających charakter odstępstwa od zasady, musi być poddana regułom restryktywnym, zapobiegającym wykładni rozszerzającej. Lektura przepisu art. 95 ustawy wskazuje, iż wszystkie wymienione w nim przypadki dopuszczalności podziału nieruchomości bez względu na ustalenia planu miejscowego, dotyczą uprawnienia właściciela względem nieruchomości. Roszczeniem zaś w świetle ugruntowanego stanowiska w piśmiennictwie i orzecznictwie sądowym jest wynikająca z przepisów prawa i gwarantowana prawem możliwość domagania się określonego zachowania, w tym spełnienia świadczenia od innej osoby, innego podmiotu. /Por. np. Stanisław Dmowski, Stanisław Rudnicki, Komentarz do Kod. Cyw. Ks. 1, Część ogólna, Wyd. Praw. 1999, str. 336/. Zamiar właściciela, podziału nieruchomości w celu "realizacji roszczeń do części nieruchomości, wynikających z przepisów ustawy lub z odrębnych ustaw", oznacza zatem, że innemu podmiotowi, służy względem właściciela /w sprawie - względem Skarbu Państwa/ takie roszczenie do części nieruchomości, a więc wynikające z przepisów prawa uprawnienie, któremu odpowiada obowiązek właściciela zaspokojenia tego roszczenia przez podział nieruchomości i wydzielenia jej części. Z wnioskiem o podział nieruchomości stanowiącej własność Skarbu Państwa, a pozostającej w trwałym zarządzie Ministra Obrony Narodowej, wystąpił Szef Rejonowego Zarządu Infrastruktury, a zatem podmiot bezpośrednio wykonujący zarząd, mający charakter organu wojskowego. Ustawa z dnia 30 maja 1996 r. o gospodarowaniu niektórymi składnikami mienia Skarbu Państwa oraz o Agencji Mienia Wojskowego. reguluje w istocie dwie kwestie. Po pierwsze określa zasady i tryb gospodarowania mieniem albo Skarbu Państwa niewykorzystywanym do realizacji zadań przez jednostki organizacyjne podporządkowane lub nadzorowane przez Ministra Ochrony Narodowej, albo mieniem pozostałym po likwidacji państwowych osób prawnych, dla których organem założycielskim lub organem nadzoru był Minister Obrony Narodowej /art. 1 pkt 1 i 2/. Po drugie określa organizację, Agencji Mienia Wojskowego i zasady jej działalności /art. 1 pkt 3/. Utworzona przepisami ustawy Agencja Mienia Wojskowego jest państwową osobą prawną, której Skarb Państwa, powierza wykonywanie prawa własności i innych praw rzeczowych na jego rzecz w stosunku do mienia o którym mowa w art. 2 /art. 6, art. 5 ust. 3/. Powierzenie zatem Agencji wykonywania prawa własności i praw rzeczowych względem mienia Skarbu Państwa będącego w trwałym zarządzie lub użytkowaniu jednostek organizacyjnych podporządkowanych lub nadzorowanych przez Ministra Obrony Narodowej, niewykorzystywanego przez te jednostki dla realizacji ich zadań, a także względem mienia pozostałego po likwidacji państwowych osób prawnych, dla których organem założycielskim był ten Minister, nie powoduje przejścia na Agencję praw rzeczowych a w szczególności prawa własności tego mienia, które nadal służą Skarbowi Państwa. Zadania Agencji w zakresie wykonywania prawa własności i innych praw rzeczowych na rzecz Skarbu Państwa określa art. 7, przewidując w szczególności iż obejmują one m.in. gospodarowanie, utrzymywanie i uporządkowanie stanu prawnego i prowadzenie ewidencji mienia. Mienie względem, którego Agencji powierzone jest wykonywanie uprawnień Skarbu Państwa, należy odróżnić od tego mienia, które stanowi własność Agencji jako środek niezbędny do podjęcia działalności tej państwowej osoby prawnej, a w które wyposaża Agencję, Minister Obrony Narodowej na podstawie art. 8 ust. 1 i 2 ustawy. Przepisy art. 18 i art. 19 ustawy, regulują zasady na jakich Minister Obrony Narodowej lub z jego upoważnienia inny organ wojskowy zarządza przekazanie Agencji do zagospodarowania mienia, a także formy i tryb tego przekazania. Z powyższych przepisów, oraz wydanego na ich podstawie Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 5 sierpnia 1997 r. w sprawie szczegółowego trybu przekazywania mienia Skarbu Państwa Agencji Mienia Wojskowego /Dz.U. nr 100 poz. 620/, wynika, że obowiązek przekazania mienia objętego ustawą, obciąża organy wojskowe. W szczególności zgodnie z par. 2 Rozporządzenia organ wojskowy opracowuje plan przekazywania mienia Agencji, który podlega uzgodnieniu z Prezesem Agencji /par. 3/. Do Ministra Obrony Narodowej lub uprawnionego przez niego innego organu wojskowego, należy kompetencja do złożenia wniosku o stwierdzenie w drodze decyzji wygaśnięcia trwałego zarządu jednostki organizacyjnej podporządkowanej lub nadzorowanej przez Ministra Obrony Narodowej w stosunku do przekazanej nieruchomości, z dniem podpisania protokołu zdawczo - odbiorczego /art. 19 ust. 3/. Dopiero otrzymanie powyższej decyzji, w świetle par. 9 Rozporządzenia daje Prezesowi Agencji lub upoważnionej przez niego osobie, legitymację do wystąpienia do właściwego sądu rejonowego o dokonanie wpisu w dziale drugim księgi wieczystej przez wykreślenie uprzednio wpisanego organu reprezentującego Skarb Państwa i wpisanie w to miejsce Agencji. Agencja Mienia Wojskowego działa na podstawie ustawy i statutu /art. 9 ust. 1/. Ani przepisy ustawy, ani przepisy statutu nadanego na jej podstawie, zarządzeniem nr 4/MON Ministra Obrony Narodowej z dnia 5 lutego 2002 r. w sprawie nadania statutu Agencji Mienia Wojskowego /Dz.Urz. MON 2002 nr 2 poz. 16/, nie zawierają uregulowań, z których wynikało by uprawnienie Agencji do domagania się od organów wojskowych przekazania do zagospodarowania mienia, a w szczególności nieruchomości lub ich części i by istniał odpowiadający temu uprawnieniu obowiązek organów wojskowych, spełnienia żądań Agencji. Wydzielenie zatem przez organ wojskowy części mienia Skarbu Państwa, w drodze podziału nieruchomości z zamiarem przekazania jej części Agencji Mienia Wojskowego do zagospodarowania w trybie przepisów ustawy z dnia 30 maja 1996 r. o gospodarowaniu niektórymi składnikami mienia Skarbu Państwa oraz o Agencji Mienia Wojskowego /Dz.U. nr 90 poz. 405 ze zm./, nie ma charakteru podziału w celu realizacji roszczeń Agencji Mienia Wojskowego do części nieruchomości w rozumieniu art. 95 pkt 4 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami /tj. Dz.U. 2000 nr 46 poz. 543 ze zm./ i podlega opinii w zakresie zgodności z ustaleniami planu miejscowego oraz przepisami szczególnymi /art. 93 ust. 4 i 5/. W tym zakresie stanowisko Samorządowego Kolegium Odwoławczego zajęte w zaskarżonym postanowieniu należy uznać za odpowiadające prawu. Uzasadnione są natomiast zarzuty skargi, dotyczące nie wyjaśnienia wszystkich istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności faktycznych, przez zaniechanie wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego /art. 7 i art. 77 Kpa/. Stosownie do przepisu art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym /t.j. Dz.U. 1999 nr 15 poz. 139 ze zm./, ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego /będącego przepisem gminnym - art. 7/, stanowią treść uchwały rady gminy, a integralną częścią planu jest rysunek planu stanowiący załącznik do uchwały rady gminy. Rysunek planu obowiązuje w zakresie określonym uchwałą. Nadto według art. 9 ust. 1 w ustaleniach miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uwzględnia się postanowienia przepisów szczególnych odnoszące się do obszaru objętego planem i przedmiotu jego ustaleń. Z przedłożonych sądowi akt postępowania administracyjnego wynika, że organy obu instancji powołując się na ustalenia Planu Zagospodarowania Przestrzennego Miasta zatwierdzonego uchwałą Rady Miasta z 16.11.1994 r. nr VII/58/94 nie dysponowały częścią graficzną tego planu, brak jest także dokumentu obrazującego cześć tekstową planu, którego treść przyjęto jako ustalenie. Treść uzasadnienia organu I instancji, jest w istocie powtórzeniem fragmentów pisma Urzędu Miasta z dnia 26.07.1999 r. (...), skierowanego do Agencji Mienia Wojskowego. Zasadnicze znaczenie przydały organy obu instancji Uchwale nr 109/99 Zarządu Miasta K. z 4 lutego 1999 r. w sprawie wykonania koncepcji zagospodarowania terenu Wojskowej Agencji Mieszkaniowej przy ul. R. 22 i terenów Agencji Mienia Wojskowego przy ul. B. 12 w K., do której załączono, kserokopię mapy obrazującej "granice opracowania koncepcji zagospodarowania terenu". Nie zostało w zaskarżonym postanowieniu, wykazane, że powyższa uchwała stała się treścią obowiązujących ustaleń planu miejscowego. Z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia zdaje się wynikać, iż postanowienia uchwały, potraktowano jako dodatkowy /"ponadto (...)"/ argument przemawiający za rozstrzygnięciem. Z treści uchwały nr 109/99 wynika, że skierowana jest ona do inwestora. Z okazanej przez stronę skarżącą na rozprawie decyzji Prezydenta Miasta K. z 8.10.1998 r. (...), poprzedzonej postanowieniem z dnia 30.09.1998 r. (...), wynika, iż zaopiniowano pozytywnie jako niesprzeczny z planem miejscowym podział działki 219/1, i w następstwie podziału utworzono działkę nr 219/4, przy przyjęciu położenia w tym samym obszarze Usług Publicznych /UP/ i częściowo Usług Komercyjnych /UC/. Odmienność przeto ustaleń winna być poprzedzona stosowną oceną zebranego materiału /art. 80 Kpa/. Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 22 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 3 i art. 29 ustawy z dnia 11 maja 1995r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./.