II SA/Kr 327/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Magda Froncisz Sędziowie: Sędzia WSA Małgorzata Łoboz (spr.) Sędzia WSA Monika Niedźwiedź Protokolant: sekretarz sądowy Katarzyna Cyganik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 maja 2026 r. sprawy ze skargi K. S. na decyzję nr 639/2025 Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie z dnia 19 grudnia 2025 r., znak WOB.7721.282.2025.KJAS w przedmiocie nakazu przeprowadzenia dodatkowej kontroli okresowej oraz przedłożenia ekspertyzy stanu technicznego budynku oddala skargę. II SA/Kr 327/26 UZASADNIENIE Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Wieliczce (dalej: "PINB") decyzją nr 192/2025 z 31 lipca 2025 r., znak: PINB.5144.7.2025.LK, wydaną na podstawie art. 62 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2025 r. poz. 418, dalej: "Pb"), nakazał współwłaścicielom (K. S. – dalej: "skarżąca", a także Z. W. i S. W.) budynku mieszkalnego na działce nr [...] przy ul. [...] w W. przeprowadzenie dodatkowej kontroli okresowej polegającej na sprawdzeniu stanu technicznego i przydatności do użytkowania budynku mieszkalnego wraz z przybudówką gospodarczą od strony północnej, jego estetyki i jego otoczenia, obejmującej również badanie instalacji elektrycznej w zakresie stanu sprawności połączeń, osprzętu, zabezpieczeń i środków ochrony od porażeń, oporności izolacji przewodów oraz uziemień instalacji i aparatów, a nadto zażądał przedłożenia ekspertyzy stanu technicznego wskazującej zakres i sposób wykonania robót budowlanych, jakie należy wykonać w celu doprowadzenia do odpowiedniego stanu technicznego: < konstrukcji budynku (ścian, stropów i więźby dachowej) wraz z pokryciem dachowym i odwodnieniem oraz usunięcie nieprawidłowości wynikających z zawilgocenia przegród budowlanych, braku skutecznej wentylacji w pomieszczeniach, w tym łazienek w mieszkaniach nr [...] i nr [...], a także braku zapewnienia wymaganego dopływu powietrza zewnętrznego do pomieszczeń (zgodnie z PN-83/B03430 ze zmianą PN-83/B-03430/Az3:2000); < konstrukcji przybudówki wraz z pokryciem dachowym i odwodnieniem; oraz ujmującej niezbędne roboty wynikające z przeprowadzenia dodatkowej kontroli obiektu budowlanego, w tym wynikające z wykonanych badań instalacji elektrycznej. Małopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Krakowie (dalej: "MWINB") decyzją nr 639/2025 z 19 grudnia 2025 r., znak: WOB.7721.282.2025.KJAS, wydaną po rozpatrzeniu odwołania skarżącej, utrzymał decyzję PINB w mocy. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia MWINB wskazał, że budynek może hipotetycznie prowadzić do zagrożenia życia i zdrowia z uwagi na jego zły stan techniczny, a to m.in. uszkodzenia więźby dachowej i pokrycia, a także ścian zewnętrznych i wewnętrznych oraz ścian i sklepienia piwnic. Z protokołu przeglądu stanu technicznego przeprowadzonego przez mgr. inż. L. S. wynika, że: 1) Stan techniczny więźby dachowej i pokrycia jest zły. Pokrycie dachu nie jest szczelne a sama więźba dachowa nosi znamiona wykonanych wzmocnień, w ocenie wykonującego przegląd wykonanych w sposób niefachowy. 2) Stan techniczny pokrycia dachu i konstrukcji więźby dachowej został oceniony jako zły opisujący zużycie w zakresie 71-100%, która zgodnie z kryterium oceny elementu oznacza duże uszkodzenia i ubytki zagrażające dalszemu użytkowaniu (wymagana niezwłoczna wymiana elementu lub w uzasadnionych przypadkach kapitalny remont). 3) Stan techniczny ścian zewnętrznych i ścian wewnętrznych (tynków) w zakresie zawilgocenia i zagrzybienia jest zły opisujący zużycie w zakresie 71-100%. Z zestawienia tego protokołu z wyjaśnieniami jego autora wynika, że ocena stanu technicznego więźby dachowej jest niepełna. Autor wskazał bowiem, że ocenę stanu technicznego pokrycia dachowego i konstrukcji więźby dachowej dokonał bez przeprowadzenia oceny stanu technicznego poszczególnych elementów konstrukcyjnych, wyłącznie na podstawie oględzin z zewnątrz budynku oraz wglądu w przestrzeń strychu, gdyż nie wszedł do przestrzeni strychowej z uwagi na widoczne wzmocnienia więźby dachowej, które w jego opinii wykonane zostały w sposób niefachowy oraz z uwagi na widoczne rozścielone folie zabezpieczające przed zaciekami. Autor nie przeprowadził zatem kontroli i oceny poszczególnych elementów więźby dachowej takich jak: krokwie, belki, słupy, podwaliny czy też pokrycia z łatami. Autor pominął całkowicie przeprowadzenie oceny stropu nad parterem oraz stropu (sklepienia) nad piwnicą, tj. przegród mających zasadniczy wpływ na możliwość bezpiecznego użytkowania obiektu. Nadto zakresem kontroli nie objął przybudówki gospodarczej dobudowanej do budynku od strony północnej. Niezależnie do tego, zdaniem MWINB, niewątpliwie stan konstrukcji dachu i pokrycia oraz drewnianego stropu nad parterem wymaga robót naprawczych. MWINB zastrzegł, że przegląd nie mógł stanowić podstawy do wydania decyzji z art. 66 Pb, bo autor nie dokonał go w koniecznym zakresie. MWINB wspomniał, że utrzymał w mocy również decyzję w zakresie likwidacji zagrożeń związanych z wystąpieniem zagrzybień w pomieszczeniach lokali nr [...], nr [...] i nr [...] (decyzja nr 190/2025 z 29 lipca 2025 r. wydana na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 Pb) oraz decyzję w zakresie istniejących przewodów kominowych oraz wykonanych podłączeń w lokalach mieszkalnych (decyzja nr 188/2025 z 25 lipca 2025 r. wydana na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 1, pkt 2 i pkt 3 i ust. 2 Pb), natomiast niezałatwienie sprawy stanu technicznego budynku jedną decyzją wynika stąd, że pozostałe dwie decyzje wymagały natychmiastowego wykonania. Z. W. i S. W. pozostają – obok skarżącej – współwłaścicielami budynku, bo nie ma informacji o tym, że zbyli prawo własności albo zmarli, natomiast to, że w nim nie mieszkają, nie ma wpływu na krąg stron postępowania. Budynek jest wpisany do ewidencji zabytków i przeznaczony w planie do objęcia ochroną (§ 11 uchwały nr XLVI/763/2010 Rady Miejskiej W Wieliczce z dnia 10 listopada 2010 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy Wieliczka – obszar "A"), jednakże wykonanie robót nienaruszających substancji zabytku nie wymaga pozwolenia wojewódzkiego konserwatora zabytków ani uzgodnienia. MWINB wyjaśnił, że wydano decyzję z art. 62 ust. 3 Pb zamiast postanowienia z art. 81 ust. 2 Pb, ponieważ zaszła konieczność przedłożenia jednocześnie ekspertyzy i protokołu kontroli, a nie wyłącznie ekspertyzy po uprzednim nakazaniu przeprowadzenia kontroli. MWINB podkreślił, że przedłożone "Orzeczenie stanu technicznego" jest niewystarczające, bo jego autor poprzestał na ogólnym wskazaniu istniejących braków i niewłaściwego stanu technicznego bez przedstawienia rozwiązań mających doprowadzić budynek do stanu zgodnego z prawem. W skardze do Sądu skarżąca wniosła o uchylenie decyzji i zasądzenie kosztów postępowania (w tym zastępstwa procesowego), zarzucając przy tym naruszenie: 1) art. 62 ust. 3 Pb przez wydanie decyzji (przy braku podstaw do tego) i przez wadliwe jej sformułowanie (bez terminu wykonania obowiązku); 2) art. 81a § 1 i art. 8 § 1 kpa przez rozstrzygnięcie na niekorzyść skarżącej wątpliwości co do tego, czy decyzja została skierowana do osób nieżyjących; 3) art. 7 w zw. z art. 77 § 1 kpa przez nieprawidłowe ustalenie stanu faktycznego; 4) art. 104 § 2 kpa przez wydanie trzech decyzji częściowych zamiast jednej; 5) art. 107 § 3 kpa przez niewystarczające uzasadnienie rozstrzygnięcia; 6) art. 138 § 1 pkt 1 kpa przez nieuchylenie decyzji PINB przynajmniej w części i niewskazanie terminu wykonania obowiązku. W uzasadnieniu skargi podniosła, że do wydawania decyzji częściowych powinno dochodzić wyjątkowo, a tymczasem tutaj takiej konieczności wcale nie było (PINB wydał trzy decyzje pierwszoinstancyjne w odstępach kilkudniowych, a MWINB wydał trzy decyzje odwoławcze tego samego dnia). Podkreśliła, że pozostali współwłaściciele prawdopodobnie nie żyją (ich miejsce zamieszkania jest nieznane i nie odebrali żadnej korespondencji). W odpowiedzi na skargę MWINB wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Rozpoczynając, wyjaśnić należy, że istota sądowej kontroli administracji publicznej sprowadza się do ustalenia czy w określonym przypadku, jej organy dopuściły się kwalifikowanych naruszeń prawa. Sąd administracyjny sprawuje swą kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej - art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647 z późn. zm.). Zakres tej kontroli wyznacza przepis art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.; zwana dalej p.p.s.a.), stanowiąc, że Sąd rozstrzyga w granicach sprawy nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Ponadto w myśl art. 135 p.p.s.a. Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Z punktu widzenia powyższego stwierdzić należy, że skarga okazała się być bezzasadna. Pierwszy z zarzutów skargi dotyczy nieokreślenia w decyzji terminu do wykonania nałożonych obowiązków, które wskazano jako przeprowadzenie dodatkowej kontroli okresowej, polegającej na sprawdzeniu stanu technicznego i przydatności do użytkowania obiektu budowlanego (tj. budynku mieszkalnego wraz z przybudówką gospodarczą dobudowaną od strony północnej), estetyki obiektu budowlanego oraz jego otoczenia, obejmującej również badanie instalacji elektrycznej w zakresie stanu sprawności połączeń, osprzętu, zabezpieczeń i środków ochrony od porażeń, oporności izolacji przewodów oraz uziemień instalacji i aparatów oraz przedłożenia ekspertyzy stanu technicznego budynku wraz z przybudówką gospodarczą dobudowaną od strony północnej. Żądana ekspertyza miała wskazywać w sposób jednoznaczny zakres i sposób wykonania robót budowlanych jakie należy wykonać w celu doprowadzenia do odpowiedniego stanu technicznego: . konstrukcji budynku (ścian, stropów i więźby dachowej) wraz z pokryciem dachowym i odwodnieniem oraz usunięcie nieprawidłowości wynikających z zawilgocenia przegród budowlanych, braku skutecznej wentylacji w pomieszczeniach w tym łazienek w mieszkaniach nr. 1 i 3, a także braku zapewnienia wymaganego dopływu powietrza zewnętrznego do pomieszczeń (zgodnie z PN-83/B-03430 ze zmianą PN-83/B-03430/Az3:2000; . konstrukcji przybudówki gospodarczej dobudowanej od strony północnej wraz z pokryciem dachowym i odwodnieniem; oraz ujmować niezbędne roboty wynikające z przeprowadzenia dodatkowej kontroli obiektu budowlanego w tym wynikające z wykonanych badań instalacji elektrycznej. Wbrew twierdzeniom skargi - nałożenie obowiązku przeprowadzenia kontroli okresowej oraz wykonania ekspertyzy technicznej budynku w trybie art. 62 ust. 3 p.b. nie musi pociągać za sobą każdorazowo konieczności wskazania konkretnego terminu. Albowiem wymieniony przepis konieczności podania takiego terminu nie przewiduje. Jeśli zatem nie wskazano go konkretnie, to termin realizacji przez stronę takiego obowiązku aktualizuje się z chwilą ostateczności decyzji w tym przedmiocie. Ta niezwłoczność w tym przypadku jest uzasadniona także celem tych czynności, które mają doprowadzić do odpowiedzi na pytanie, jakie prace należy podjąć celem doprowadzenia budynku do odpowiedniego stanu technicznego. Oczywiście, w razie uzasadnionych problemów z wykonaniem ekspertyzy, nie ma przeszkód do wskazania tej okoliczności organowi. Co się tyczy zarzutu wydania w sprawie 3-ch decyzji zamiast jednej – wskazać trzeba, że organ I instancji wydał w sprawie, oprócz decyzji kontrolowanej, także dwie inne decyzje częściowe: 1/ decyzję PINB nr 188/2025 z dnia 25 lipca 2025r. znak: PINB.5144.7.2025.LK, nakazującą w trybie art. 66 ust. 1 p.b. współwłaścicielom usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości w zakresie przewodów kominowych; 2/ decyzję PINB nr 190/2025 z dnia 29 lipca 2025r. znak:PINB.5144.7.2025.LK., nakazującą w trybie art. 66 ust. 1 p.b. współwłaścicielom usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości w zakresie likwidacji zagrożeń związanych z wystąpieniem zagrzybień w pomieszczeniach lokali zajmowanych przez lokatorów. Organ odwoławczy utrzymał te decyzje w mocy, a tłumacząc swoje stanowisko w kontekście utrzymania w mocy trzech decyzji częściowych wyjaśnił, że powodem utrzymania ww. decyzji było stwierdzenie przez ten organ, że przedmiotowa sprawa dotycząca części stanu technicznego budynku mieszkalnego przy ul. [...] w m. W., winna zostać załatwiona w trybie natychmiastowej wykonalności z uwagi na zaistnienie stanu zagrożenia zdrowia ludzi, co obligowało organ I instancji do podjęcia możliwie jak najszybszych działań, celem wyeliminowania takiego zagrożenia. Sąd podziela ten pogląd. Trzeba mieć na uwadze, że dwie decyzje zostały wydane w trybie art. 66 ust. 1 p.b., a więc nakazującym współwłaścicielom budynku konkretne działanie, podczas gdy decyzja kontrolowana ( nakazująca wykonanie ekspertyzy z uwagi na fakt, że dotychczasowa okazała się niewystarczająca) - stanowi dopiero przygotowanie do wydania stosownych nakazów w przyszłości. Ponadto sprawa w tym kontekście ma niewątpliwie charakter podzielny. "Dopuszczalność wydania decyzji częściowej wiąże się z charakterem przedmiotu postępowania, który może być w tym sensie podzielny, że możliwe będzie rozstrzyganie kolejno co do istoty o kilku elementach składających się na całe uprawnienie lub obowiązek. Zgodnie z zasadą prawdy materialnej decyzja częściowa może być wydana wówczas, gdy część sprawy została dostatecznie wyjaśniona i jest tego rodzaju, że może być przedmiotem odrębnego rozstrzygnięcia. Decyzja częściowa kończy sprawę jedynie w części objętej rozstrzygnięciem. Podejmowanie decyzji częściowych uzależnione jest od ustalenia, że sprawa ma przymiot podzielności i da się z niej wyodrębnić część nadającą się do samodzielnego rozstrzygnięcia" ( wyrok NSA z dnia 26 września 2023 r. I OSK 129/21 LEX nr 3630262, oraz podobnie wyrok NSA z 7 grudnia 2022 r. I OSK 2040/19, LEX nr 3442184 ). Tak właśnie jest w niniejszej sprawie. Przechodząc do kwestii adresatów decyzji, na wstępie stwierdzić trzeba, że wedle organu odwoławczego niewątpliwie w budynku stan konstrukcji dachu i pokrycia, a także drewnianego stropu nad parterem wymaga robót naprawczych. Ergo, że stan techniczny budynku mieszkalnego usytuowanego na działce nr [...] obr.l W. , przy ul. [...] w m. W. jest zły. Organ podnosił, iż autor przeglądu stanu technicznego ww. budynku wskazał, iż stan techniczny więźby dachowej i pokrycia jest zły, zużyty w zakresie 71-100%, co oznacza duże uszkodzenia i ubytki zagrażające dalszemu użytkowaniu. Podobnie, zły jest również stan techniczny ścian zewnętrznych i ścian wewnętrznych (tynków) w zakresie zawilgocenia i zagrzybienia jest zły, opisujący zużycie w zakresie 71-100%. Również zły pozostaje stan techniczny ścian i sklepienia piwnic w zakresie ich zawilgocenia i zagrzybienia. Jednocześnie MWINB podkreślił, że przedłożone w sprawie "Orzeczenie techniczne budynku" nie spełnia wymagań dotyczących ustalenia zakresu robót oraz sposobu i technologii ich wykonania celem doprowadzenia budynku do prawidłowego stanu technicznego. Organ odwoławczy wskazał, iż autor ww. oceny technicznej poprzestał na ogólnym wskazaniu istniejących braków w przedmiotowym budynku i wskazaniu błędnego stanu technicznego, jednakże nie wskazał żadnych rozwiązań mających doprowadzić przedmiotowy budynek do stanu zgodnego z przepisami. Reasumując, wydanie skarżonej decyzji przez PINB było w ocenie organu odwoławczego niezbędne celem ustalenia zakresu robót umożliwiających doprowadzenie budynku do odpowiedniego stanu technicznego, w szczególności biorąc pod uwagę niewystarczającą treść "Orzeczenia stanu technicznego". Celem bowiem art. 62 ust. 3 Prawa budowlanego jest uzyskanie przez właściwy organ administracji informacji o stanie technicznym obiektu budowlanego w celu rozstrzygnięcia o konieczności podjęcia dalszych działań wobec tego obiektu. Co do adresatów tych obowiązków, stanowi o tym art. 61 p.b.: Art. 61. Właściciel lub zarządca obiektu budowlanego jest obowiązany: 1)utrzymywać i użytkować obiekt zgodnie z zasadami, o których mowa w art. 5 ust. 2; 2)zapewnić, dochowując należytej staranności, bezpieczne użytkowanie obiektu w razie wystąpienia czynników zewnętrznych odziaływujących na obiekt, związanych z działaniem człowieka lub sił natury, takich jak: wyładowania atmosferyczne, wstrząsy sejsmiczne, silne wiatry, intensywne opady atmosferyczne, osuwiska ziemi, zjawiska lodowe na rzekach i morzu oraz jeziorach i zbiornikach wodnych, pożary lub powodzie, w wyniku których następuje uszkodzenie obiektu budowlanego lub bezpośrednie zagrożenie takim uszkodzeniem, mogące spowodować zagrożenie życia lub zdrowia ludzi, bezpieczeństwa mienia lub środowiska. Problem odpowiedzialności za stan techniczny nieruchomości budynkowych wielolokalowych (mających często różny status) związany jest z charakterem prawnym tych części budynku, w których nakazane roboty mają być wykonane. Jeśli będą to części wspólne, w rozumieniu art. 3 ust. 2 ustawy o własności lokali, to adresatem nakazu będzie właściciel lub zarządca budynku, jeśli natomiast nakazane roboty naprawcze dotyczyć będą lokali (odrębnych własności), które służą wyłącznie do użytku właściciela lokalu, to zobowiązanym będzie właściciel lokalu ( por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 19 listopada 2025 r. II SA/Kr 916/25, LEX nr 3982282). Nie ma wątpliwości, że w przypadku przedmiotowego budynku mamy do czynienia tylko z częściami wspólnymi, a więc adresatem obowiązków są współwłaściciele w pierwszej kolejności, a w drugiej – zarządca; kolejność tę nieprzypadkowo określił ustawodawca. Na marginesie można zauważyć, że skarżąca jest nie tylko współwłaścicielem, ale i za pośrednictwem upoważnionych przez nią osób wykonuje czynności zarządu przedmiotowej nieruchomości. Jak bowiem wynika z pełnomocnictwa udzielonego do sprawy na etapie administracyjnym (od dnia 5.06.2025r.) – upoważniła ona p. B. P. do dokonywania w jej imieniu wszelkich czynności związanych z zarządem i administracją ( w szczególności do składania oświadczeń woli, zawierania i rozwiązywania umów najmu, pobierania opłat czynszowych). Niezależnie od tego "Zarządcami nieruchomości są wszyscy jej współwłaściciele. Decyzja nakazująca usunięcie stwierdzonych uchybień może być skierowana do wszystkich współwłaścicieli "( wyrok NSA z dnia 27 maja 2025 r. II OSK 1127/24, LEX nr 3909047). Skarga zarzuca, że miejsce pobytu dwóch współwłaścicieli nie jest znane, a co więcej, że osoby te prawdopodobnie nie żyją. Odnośnie pierwszego zagadnienia, organ zawiadamiał współwłaścicieli prawdopodobnie na adres wynikający z ewidencji, a zwrotne doręczenia wracały z relacją "zwrot nie podjęto w terminie". Tak więc brak w tym zakresie relacji doręczyciela o nieprawidłowym adresie. Brak również wskazania przez skarżącą miejsca zamieszkania współwłaścicieli. Tym samym należy mieć na uwadze, że w przypadku wykazania takiej okoliczności istnieje możliwość wznowienia postępowania. Tutaj natomiast niepoparty konkretami zarzut innej osoby nie może być skuteczny. "Ustawodawca przewidział w art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a., możliwość uwzględnienia przez sąd I instancji skargi, gdy stwierdzi naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, jednak jak jednolicie wskazuje się w orzecznictwie, na naruszenie dające podstawę do wznowienia postępowania określoną w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. może powołać się tylko podmiot, który twierdzi, że bez własnej winy nie brał udziału w postępowaniu administracyjnym. Tylko zatem podmiot, którego to naruszenie dotyczy, może skutecznie powoływać się na tę przesłankę. Inne podmioty nie mają prawa zastępowania uprawnionej strony i korzystania z zarzutu wystąpienia przesłanki wznowieniowej, powołując się na to, że nie wszystkie podmioty, które powinny brać udział w postępowaniu, brały w nim udział. Nadto, sąd administracyjny z urzędu nie ma podstaw do przyjęcia, że podmiot nie wnoszący skargi został pominięty w postępowaniu administracyjnym i z tej przyczyny stosowania art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. Jest to konsekwencja unormowania art. 147 k.p.a., zgodnie z którym wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., następuje tylko na żądanie strony ( por. wyrok NSA z dnia 8 lutego 2024 r. II OSK 1206/21 LEX nr 3852741). " Ze względu na treść art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. oraz art. 10 k.p.a., określającego zasadę czynnego udziału strony w postępowaniu, tylko podmiot, który uznaje, że bez swojej winy nie brał udziału w postępowaniu (co powoduje zaistnienie przesłanki wznowieniowej z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.), jest uprawniony do podnoszenia tego zarzutu. Inne podmioty nie mogą się skutecznie na tę okoliczność powoływać. Zatem tylko od woli strony, która została pominięta w postępowaniu zależy, czy skorzysta z prawa do żądania wznowienia, ewentualnie podniesienia zarzutu zaistnienia przesłanki wznowieniowej w skardze wniesionej do sądu administracyjnego. Inne podmioty nie mają prawa do zastępowania uprawnionej strony i korzystania z zarzutu wystąpienia podstaw do wznowienia, powołując się na to, że nie wszystkie podmioty, które powinny brać udział w postępowaniu, zostały do udziału w nim dopuszczone" (wyrok WSA w Lublinie z dnia 11 maja 2023 r. II SA/Lu 120/23 LEX nr 3602201). Powyższa argumentacja jest tym bardziej zasadna w tym konkretnym postępowaniu, które z racji zagrożenia możliwego bezpieczeństwa ludzi mieszkających w budynku powinno być zakończone efektywnie i jak najszybciej. Wprawdzie dla wydania nakazu przeprowadzenia kontroli nie musi istnieć stan zagrożenia. Skoro jednak niezbędne jest stwierdzenie przez właściwy organ, że nieodpowiedni stan obiektu budowlanego lub jego części może spowodować zagrożenie dla któregokolwiek z wymienionych w przepisie art. 62 ust. 3 p.b. dóbr, to nie ulega wątpliwości, że takie stwierdzenie wskazuje na potencjalne zagrożenie w nieodległej przyszłości. Co się tyczy nadmienienia w skardze, że pozostali współwłaściciele prawdopodobnie nie żyją – na rozprawie przed sądem pełnomocnik skarżącej oświadczył, że nie dysponuje na tę okoliczność żadnymi dokumentami. Wobec tego nie można w żaden sposób zweryfikować tego twierdzenia. Można jedynie wskazać, że jak wynika z aktu notarialnego A numer [...] /w aktach adm. organu I instancji/ - jeden z trzech współwłaścicieli pochodzenia żydowskiego figurujących w księdze wieczystej z tą samą podstawą wpisu sprzedał skarżącej udział w nieruchomości w dniu 15.04.2025r. Wobec braku jakichkolwiek innych danych - nie ma zatem podstaw do snucia tego rodzaju domniemania, jak to czyni skarga. Końcowo należy zauważyć, że nie jest zasadny zarzut związany z naruszeniem art. 107 3 k.p.a. W ocenie Sądu uzasadnienia organów obu instancji są wyczerpujące i zawierają wszystkie wymagane prawem elementy. Z wymienionych przyczyn, skoro nie ma miejsca naruszenie wskazanych w skardze przepisów, na zas. art. 151 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.