II SA/Kr 3291/01

WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 13 lipca 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący : Sędzia NSA Andrzej Niecikowski ( spr.) Sędziowie : NSA Anna Szkodzińska AWSA Mariusz Kotulski Protokolant : Edyta Domagalska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 lipca 2005 r. sprawy ze skargi B. C. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] 2001 r. Nr [...] w przedmiocie nakazania rozbiórki skargę oddala Decyzją z dnia 3.07.2001 r. (znak: ......) Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w S. , działając na podstawie art. 48 ustawy z dnia 7.07.1994 r. Prawo Budowlane (obecnie tj. Dz.U. z 2003 r. nr.207 poz. 2016 - zwanej dalej Prawem Budowlanym z 1994 r.) nakazał B.C. rozbiórkę drewnianego budynku gospodarczego (garażu) o wymiarach 3,9 x 3,6 m dobudowanego do budynku stodoły na fundamentach po starej piwnicy w miejscowości G. gmina Ł. bez pozwolenia na budowę. Odwołanie B.C. nie zostało uwzględnione i [....] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. , decyzją z dnia 18.10.2001 r. (znak:.......) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzje podnosząc w uzasadnieniu, że skoro odwołujący się bez prawem wymaganego zezwolenia wybudował przedmiotowy obiekt, obowiązkiem organu było nakazanie jego rozbiórki w oparciu o art. 48 Prawa Budowlanego z 1994 r. Skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję złożył B.C. i wnosząc "o cofnięcie" zaskarżonej decyzji, nie zakwestionował faktu wybudowania obiektu bez pozwolenia na budowę ale podniósł, że jest ona dla niego krzywdząca bowiem jej wykonanie spowoduje niszczenie ciągnika a wykonany budynek, "nie jest budowlą trwałą i nie koliduje z budynkami sąsiadów". W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. wniósł ojej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Skarga w sprawie niniejszej została złożona przed dniem 1.01.2004 r. Zgodnie jednak z art. 97 § l ustawy z dnia 30.08.2002 r., Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz. 1271), sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem l stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz. 1270 - w skrócie p.o.p.s.a.). Skargę należy uznać za nieuzasadnioną. Dokonana w trybie art. l § 2 ustawy z dnia 25.07.2002 r., Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153 poz. 1269), kontrola sądowa zaskarżonej decyzji, nie stwierdziła aby naruszała ona prawo. Art. 28 prawa budowlanego z 1994 r. ( w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania zaskarżonej decyzji) wyraźnie stwierdzał, że roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29 i 30. Co dopiero ostatnio powołane przepisy zwalniają inwestora od uzyskania pozwolenia na budowę ale w określonych przypadkach wymagaj ą zgłoszenia. Stanowiący podstawę zaskarżonej decyzji jak i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji art. 48 Prawa Budowlanego (w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania zaskarżonej decyzji) nakazywał, orzeczenie w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę albo zgłoszenia. Jest niesporne, że skarżący takiego pozwolenia nie miał, jak również i to, że nie dokonał zgłoszenia, o którym wyżej była mowa. Jedynym skutkiem takiej sytuacji przewidzianym przez ustawodawcę jest nakazanie rozbiórki obiektu budowlanego ( art. 48 prawa budowlanego z 1994 r. w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania zaskarżonej decyzji). Ustawodawca w stanie prawnym obowiązującym w dniu wydania zaskarżonej decyzji nie pozostawił organom administracyjnym, żadnych możliwości uznaniowych. Jeżeli więc zostanie stwierdzona budowa bez pozwolenia lub bez właściwego zgłoszenia - jedynym skutkiem takiego stwierdzenia musi być wydanie decyzji nakazującej rozbiórkę. W tym stanie rzeczy skoro dokonana kontrola nie wykazała aby zaskarżona decyzja, czy poprzedzająca ją decyzja organu I instancji naruszały prawo, na podstawie art. 151 p.o.p.s.a., należało orzec jak w sentencji.