II SA/Kr 33/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Krystyna Daniel (spr.) Sędziowie : Sędzia WSA Wojciech Jakimowicz Sędzia WSA Ewa Rynczak Protokolant : Justyna Owczarek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 lutego 2012 r. sprawy ze skargi W.P. , C.V. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 14 października 2009 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki skargę oddala. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w N. decyzją z 2 września 2008 r., na podstawie art. 48 ust. 1 w zw. z art. 48 ust. 4 ustawy z 7. 07. 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156 1118 ze zm.) nakazał W.P. dokonać rozbiórki budynku rekreacyjnego o wymiarach w rzucie poziomym 6,0 m x 6,5 m, zlokalizowanego na działce nr ewid. [....] w miejscowości C. W uzasadnieniu organ I instancji podał, że w wyniku oględzin przeprowadzonych z urzędu 10. 10. 2007 r. ustalono, że działka nr [....] w miejscowości Czerwienne zabudowana jest budynkiem mieszkalnym, dwoma budynkami gospodarczymi i budynkiem rekreacyjnym. W dniu 12 marca 2008r. inwestor W.P. przedstawił zgłoszenie robót budowlanych niewymagających pozwolenia na budowę (sygn. akt.....) z 17 października 2005 r. W dniu 26 marca 2008 r. ponownie przeprowadzono oględziny w obrębie działki nr [....] w C. ustalając, że obiekt zrealizowany jest niezgodny z warunkami zgłoszenia organowi administracji budowlano-architektonicznej. Zgłoszenie, o którym mowa, obejmowało bowiem budowę budynku gospodarczego, wolno stojącego, parterowego o wymiarach w rzucie poziomym 6,0 m x 4,0 m o powierzchni zabudowy do 25 m2. Obiekt zrealizowany w miejscu wskazanym na załączniku graficznym do zgłoszenia robót budowlanych niewymagających pozwolenia na budowę sygn. akt [....] z 17 października 2005r. to budynek rekreacyjny o wymiarach w rzucie poziomym 6,0 x 6,5 m. Jest to obiekt konstrukcji drewnianej, z bali, oparty na ławach betonowych ciągłych, pokryty papą. Budynek usytuowany jest przy zachodniej granicy działki nr [....] . Wykonany zakres robót w rozumieniu art. 3 pkt 6 ustawy Prawo budowlane stanowi budowę. Gabaryty przedmiotowego obiektu oraz jego funkcja powodują, iż bezspornym jest fakt, że do jego budowy inwestor mógł przystąpić po uzyskaniu ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, która określa warunki realizacji inwestycji zarówno co do jej gabarytów, funkcji i lokalizacji. Ponieważ budowa została zakończona Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w N. odstąpił od nałożenia na inwestora obowiązku wstrzymania prowadzenia robót budowlanych i postanowieniem z 18 czerwca 2008r., na podstawie art. 48 ust. 2 i 3 ustawy, zobowiązał inwestora W.P. , do przedłożenia w terminie do 29 sierpnia 2008 r. dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 1 i 2. Inwestor nie wypełnił w wyznaczonym terminie obowiązków nałożonych w postanowieniu. W.P. odwołał się od ww. decyzji. [....] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. decyzją z 14 października 2011 r. znak: [....] , na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu podniósł, że zgodnie z generalną zasadą wyrażoną w art. 28 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, roboty budowlane rozpocząć można jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Wyjątki od tej zasady ustanawiają art. 29 i 30 Prawa budowlanego. Zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 1 ustawy zgłoszenia właściwemu organowi wymaga budowa wolno stojących parterowych budynków gospodarczych o powierzchni zabudowy do 25 m2. Zgodnie z oświadczeniem inwestora, przedmiotowy obiekt budowlany wybudowany został na podstawie przyjętego bez sprzeciwu zgłoszenia robót budowlanych niewymagających pozwolenia na budowę z 17 października 2005r. Ze znajdującej się w aktach sprawy uwierzytelnionej kserokopii w/w zgłoszenia wynika, iż zgłoszenie to obejmowało budowę wolno stojącego parterowego budynku gospodarczego, o powierzchni zabudowy 25 m2 oraz o wymiarach w rzucie poziomym 4,0 x 6,0 m. W trakcie przeprowadzonych 26 marca 2008r. oględzin ustalono, że faktyczne wymiary przedmiotowego budynku to 6,5 x 6,0 m. Organ II instancji podniósł, że ustawa Prawo budowlane nie przewiduje pojęcia odstępstwa od dokonanego zgłoszenia robót budowlanych. Obiekt o wymiarach innych niż określone w zgłoszeniu jest zatem nowym obiektem budowlanym i jako taki powinien podlegać ocenie pod kątem wymogu uzyskania pozwolenia na budowę bądź dokonania zgłoszenia właściwemu organowi. Kwalifikacji takiej dokonywać należy na podstawie art. 29 i 30 ustawy. W związku z faktem, iż budowa wolno stojącego budynku o wymiarach w rzucie 6,5 x 6,0 m (a więc o pow. przekraczającej 25 m2) nie została wymieniona w katalogu budów zwolnionych z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, zgodnie z generalną zasadą wyrażoną w art. 28 stwierdzić należy, że na wybudowanie przedmiotowego budynku wymagane było uzyskanie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. W ocenie organu odwoławczego, organ I instancji prawidłowo zastosował w j sprawie art. 48 ustawy Prawo budowlane. Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że organ I instancji podjął wymagane przepisami Prawa budowlanego kroki, mające na celu wdrożenie w stosunku do przedmiotowego budynku postępowania legalizacyjnego, wydając 18 czerwca 2008 r. postanowienie nakładające na inwestora obowiązek przedłożenia dokumentów wymaganych do legalizacji inwestycji. W uzasadnieniu w/w postanowienia zacytowano również art. 48 ust. 4 ustawy, informując tym samym zobowiązanego o skutkach niewykonania w terminie nałożonych obowiązków. Przed upływem terminu określonego w w/w postanowieniu inwestor nie wywiązał się jednak z obowiązku przedstawienia wymaganych dokumentów. W aktach sprawy znajduje się co prawda zaświadczenie Wójta Gminy Czarny D. o zgodności przedmiotowej budowy z zapisami obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego, jednak pozostałych dokumentów, o których mowa w postanowieniu z 18 czerwca 2008r., inwestor nie dostarczył. W ocenie organu odwoławczego, zakreślony przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego, prawie 2-miesięczny termin uznać należy za wystarczający do wywiązania się z obowiązku przedłożenia wymaganych dokumentów. Inwestor nie wystąpił również o przedłużenie zakreślonego terminu. W związku z nie wywiązaniem się zobowiązanego z obowiązku przedstawienia dokumentów niezbędnych do przeprowadzenia postępowania legalizacyjnego, wydanie zaskarżonej decyzji nakazującej rozbiórkę było prawidłowe i zasadne w świetle brzmienia art. 48 ust. 4 ustawy Prawo budowlane. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na decyzję [....] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. wnieśli W.P. i C.V. , domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji I instancji. Zaskarżonej decyzji zarzucili naruszenie: - art. 48 ust. 1 i ust. 4 ustawy Prawo budowlane poprzez jego błędne zastosowanie, - art. 50 i art. 51 ustawy Prawo budowlane poprzez ich niezastosowanie, - art. 7 k.p.a., art. 77 k.p.a. i art. 107 k.p.a. W uzasadnieniu skarżący, odwołując się do orzecznictwa sądów administracyjnych wskazali, że w przedmiotowej sprawie organy zastosowały niewłaściwy tryb legalizacji inwestycji. Wykonanie robót budowlanych wymagających pozwolenia na budowę, w oparciu o skutecznie dokonane zgłoszenie, powinno być oceniane w trybie art. 50 i 51 ustawy, chyba że zostanie wykazane, iż inwestor wykonując roboty budowlane w zasadniczy sposób odbiegające od objętych zgłoszeniem, zmierzał do obejścia obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. Organy nadzoru budowlanego nie wyjaśniły tego, czy inwestor zmierzał do obejścia obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. Dopiero bowiem po niewątpliwym ustaleniu takiej okoliczności mogły sięgać do art. 48 ustawy - Prawo budowlanego. Jednakże, w okolicznościach niniejszej sprawy nie może być mowy o tym, iż inwestor zamierzał, a więc miał od początku wolę celowego działania nakierowanego na obejście pozwolenia na budowę. Tak więc, niniejsza sprawa winna być rozpatrywana na podstawie art. 50 i art. 51 ustawy - Prawo budowlanego, w ramach którego powinno dojść do oceny, czy inwestor istotnie odstąpił od warunków zgłoszenia. W odpowiedzi na skargę [....] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał swoje stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sad Administracyjny w Krakowie zważył co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a., sądy administracyjne powołane są do kontroli działalności administracji publicznej, w tym w zakresie legalności decyzji administracyjnych i stosują środki określone w ustawie (art. 1 i art. 3 p.p.s.a.). W ramach swej kognicji sąd bada czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego lub przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, zgodnie z treścią art. 134 § 1 p.p.s.a Skarga jest niezasadna, gdyż zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji nie naruszają przepisów prawa materialnego i przepisów procedury administracyjnego w stopniu uzasadniającym ich uchylenie. Już na wstępie należy stwierdzić, że organy obu instancji prawidłowo zakwalifikowały, że budowa na działce nr ewid. [....] w miejscowości C. budynku rekreacyjnego o wymiarach w rzucie poziomym 6,0 m x 6,5 m, wymaga pozwolenia na budowę. Zgodnie bowiem z treścią art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego zasadą jest, że roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, za strzeżeniem art. 29 -31. Organy prawidłowo przyjęły, że dla realizacji przedmiotowego obiektu nie jest zatem wystarczające zgłoszenie robót budowlanych jakiego dokonał w dniu 17. 10. 2005 r. inwestor, a to dlatego, że budowa budynku rekreacyjnego w rzucie poziomym 6.0 m x 6.5 m nie jest wymieniona w art. 29 i 33 Prawa budowlanego – wymaga więc pozwolenia na budowę. Nadto należy wskazać, że w zgłoszeniu z 17. 10. 2005 r. inwestor wskazał na zamiar wykonania wolno stojącego, parterowego budynku gospodarczego o pow. zabudowy do 25 m², o wymiarach w rzucie poziomym 6 m x 4.0 m, tj. obiektu nie wymagającego pozwolenia na budowę (art. 29 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego) a jedynie zgłoszenia (zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt. 1 cyt. ustawy). Skoro zatem wykonane roboty budowlane na działce nr [....] w m. C. odbiegały od zgłoszonych w dniu 17. 10. 2005 r. ponieważ na działce wzniecony został budynek rekreacyjny o pow. 36 m², to nie ulega wątpliwości, że na takie roboty budowlane będące w istocie budową w rozumieniu art. 3 ust. 6 Prawa budowlanego, istnieje obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę (por. wyrok NSA z 30.11. 2010 r. sygn. akt II OSK 1800/09, Lex 785828). W tych warunkach należy uznać, że organy prawidłowo zastosowały procedurę określoną w art. 48 Prawa budowlanego rozpatrując najpierw możliwość legalizacji dokonanych robót budowlanych. W tym celu zgodnie z dyspozycją art. 48 ust. 2 i 3 ustawy Prawo budowlane organ I instancji postanowieniem z 18 czerwca 2008 r. nałożył na inwestora obowiązek przedłożenia w terminie do 29 sierpnia 2008 r. wymaganych dokumentów, a w sytuacji niewykonania w tego terminie obowiązku zastosował dyspozycję z art. 48 ust. 4, zgodnie z którą w przypadku niespełnienia w wyznaczonym terminie obowiązków, o których mowa w ust. 3 stosuje się przepis ust. 1 stanowiący, że właściwy organ w drodze decyzji nakazuje rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie lub wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. Należy podkreślić, że dla legalizacji budynku zrealizowanego bez pozwolenia na budowę, tak jak to miało miejsce w przedmiotowej sprawie, konieczne jest zrealizowanie warunków określonych w art. 48 ust. 2 i 3 ustawy. Wszelkie inne argumenty w tym argument, że organ powinien zastosować tryb z art. 50 i 51 Prawa budowlanego jest niezasadny ponieważ tryb z ww. przepisów odnosi się do innych przypadków niż wykonanie obiektu budowlnego bez pozwolenia na budowę - tak jak to miało miejsce w przedmiotowej sprawie. W takim przypadku obowiązujący jest tryb legalizacyjny z art. 48. Nadto trzeba wskazać, że dyspozycja z art. 48 ust. 1 w zw. z ust. 4 jest jednoznaczna i kategoryczna. Nadto należy wskazać, że wydanie kwestionowanej decyzji poprzedziło dokładne wyjaśnienie wszystkich okoliczności mających istotne znaczenie dla podejmowanego rozstrzygnięcia, a zatem organy uczyniły zadość dyspozycji z art. 7 i 77 § 1 oraz art. 107 § 3 kpa. Odnosząc się do zarzutu podniesionego przez pełnomocnika właścicielki działki nr [....] w m. C. C.V. o pominięciu jej jako strony postępowania ( pismo z 14. 02. 2011 r. ) należy wskazać, że organy prawidłowo ustaliły iż była ona reprezentowana przez inwestora W.P. , legitymującego się przedłożonymi do akt administracyjnych sprawy: notarialną umową użyczenia przedmiotowej nieruchomości oraz pełnomocnictwem udzielonymi przez C.V. Na mocy notarialnej umowy użyczenia z 11 29. 08. 2005 r. (rep. Nr.....) W.P. został uprawniony do dysponowania ww. działką także na cele budowlane na czas nieokreślony, natomiast na mocy pełnomocnictwa udzielonego przez właścicielkę w dniu [....] 2007 r. został umocowany jako jej pełnomocnik m. in. "do występowania przed wszelkimi organami władzy i administracji państwowej, samorządowej, osobami prawnymi i fizycznymi, wszelkimi instytucjami we wszystkich sprawach dotyczących jej osoby i majątku- na warunkach i według uznania ustanowionego pełnomocnika , a także do wykonywania wszelkich innych czynności jeśli okażą się konieczne, a mające na celu wykonanie tego pełnomocnictwa". A zatem nie można uznać, że właścicielka działki nr [....] w. m. C. nie była należycie reprezentowana w przedmiotowej sprawie. Jako uchybienie, nie mające wpływu na wynik sprawy można jedynie wskazać, ze decyzja organu I instancji nie została skierowana wyraźnie do W.P. również jako pełnomocnika C.V. Nadto trzeba wskazać, że skarżący wniósł odwołanie od decyzji pierwszoinstacyjnej uruchamiając postępowanie przed organem odwoławczym, który prawidłowo doręczył zaskarżoną decyzję również uczestniczce reprezentowanej przez W.P. Mając powyższe na uwadze w oparciu o art. 151 ustawy z 30. 08. 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji.