II SA/Kr 330/04

Sygn. akt II SA/ Kr 330/ 04 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 16 lutego 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący : Sędzia NSA : Joanna Tuszyńska Sędziowie AWSA: Wojciech Jakimowicz ( spr. ) WSA: Ewa Rynczak Protokolant: : Teresa Jamróz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 lutego 2007 r. sprawy ze skargi M.M. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2003 r., nr [...] w przedmiocie zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości I. Uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I Instancji, II. Określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonywana, III. Zasądza od Wojewody na rzecz skarżącego M.M. kwotę 10 zł (dziesięć złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wojewoda [...] ostateczną decyzją z dnia [...] grudnia 2002 r., znak: [...] utrzymał w mocy decyzję Starosty K. z dnia [...] sierpnia 2002 r., znak: [...] o wywłaszczeniu na rzecz Skarbu Państwa na potrzeby Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w K., nieruchomości oznaczonej w ewidencji gruntów obrębu G. gmina Z. jako działki nr "1" o pow. 0,0161 ha, nr "2"o pow. 0,0225ha, nr "3" o pow. 0,0100ha i nr "4" o pow. 0,0014ha będącej własnością M.G. M. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2003 r., znak: [...] Wojewoda działając na podstawie art. 122 i art. 9a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t. jedn.: Dz. U nr 46, poz. 543 z 2000 r.) w związku z art. 127 § 1 i 2 oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., po rozpatrzeniu odwołania M.G. M. od decyzji Starosty K. z dnia [...] lutego 2003 r., znak: [...] orzekającej o zezwoleniu na niezwłoczne zajęcie przez Generalną Dyrekcję Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w K. nieruchomości położonej we wsi G., gmina Z., oznaczonej w ewidencji gruntów obręb G. jako działki nr: "1" o pow. 0,0161 ha, "2" o pow. 0,0225ha, "3" o pow. 0,0100ha, "4" o pow. 0,0014ha stanowiącej własność M.M., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że decyzją z dnia [...] lutego 2003 r., znak: [...] Starosta K. orzekł o zezwoleniu na niezwłoczne zajęcie nieruchomości oznaczonej w ewidencji gruntów obręb G. jako działki nr: "1" o pow. 0,0161 ha, "2" o pow. 0,0225ha, 603 o pow. 0,0100ha i "4" o pow. 0,0014ha będącej własnością M.-G.M., dla której w Sądzie Rejonowym w K. prowadzone są księgi wieczyste KW nr [...], oraz KW nr [...]. Na podstawie art. 108 k.p.a. decyzji niniejszej nadany został rygor natychmiastowej wykonalności. Od przedmiotowej decyzji M.G.M. wniósł odwołanie zarzucając decyzji Starosty K. naruszenie przepisów prawa polegające na wydaniu decyzji orzekającej o niezwłocznym zajęciu nieruchomości w sytuacji, gdy decyzja wywłaszczeniowa została zaskarżona do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Nadto odwołujący zarzucił organowi pierwszej instancji, iż nie poczynił wystarczających działań zmierzających do przyznania w ramach odszkodowania z tytułu wywłaszczenia nieruchomości - nieruchomości zamiennej. Wojewoda stwierdził, że na podstawie decyzji Starosty K. z dnia [...] sierpnia 2002 r. znak: [...] wywłaszczona została na rzecz Skarbu Państwa, na potrzeby GDDKiA, O/K., z przeznaczeniem pod budowę drogi ekspresowej nr [...] W. – K. pn. "Węzeł komunikacyjny K.-P.", nieruchomość oznaczona w ewidencji gruntów obrębu G. gmina Z. jako działki nr "1" o pow. 0,0161 ha, nr "2" o pow. 0,0225ha, nr "3" o pow. 0,01 OOha i nr "4" o pow. 0,0014ha będąca własnością M.G. M., dla której w Sądzie Rejonowym w K. prowadzone są księgi wieczyste KW nr [...], oraz KW nr [...]. Decyzja wywłaszczeniowa wydana została zgodnie z decyzją Wójta Gminy Z. z dnia [...] czerwca 1999r. znak: [...] o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, wydaną w oparciu o plan zagospodarowania przestrzennego Gminy Z., przeznaczający przedmiotową nieruchomość pod budowę drogi ekspresowej nr [...] pn.: "Węzeł Komunikacyjny K.-P.". Ze względu na fakt, że Generalna Dyrekcja Dróg Publicznych, Biuro w K. (po przekształceniach Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostrad, Oddział w K.), a później Starosta K., nie doszli do porozumienia z właścicielem nieruchomości i nie nabyli jej w trakcie rokowań na drodze cywilno-prawnej, Starosta K. w stosunku do przedmiotowej nieruchomości wszczął postępowanie wywłaszczeniowe, zakończone decyzją z dn. [...] sierpnia 2002r. znak: [...], orzekającą o wywłaszczeniu nieruchomości oznaczonej w ewidencji gruntów obrębu G. gmina Z. jako działki nr: "1" o pow. 0,0161 ha, "2" o pow. 0,0225ha, "3" o pow. 0,0100ha i "4" o pow. 0,0014ha. Decyzja organu pierwszej instancji została utrzymana w mocy decyzją Wojewody z dnia [...] grudnia 2002r, znak: [...]. Na tę decyzję organu drugiej instancji strona złożyła skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Wnioskiem z dnia [...] października 2002 r., znak: [...] Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w K., wniosła o udzielenie zezwolenia na niezwłoczne zajęcie przedmiotowej nieruchomości położonej w gminie Z., obręb G. oznaczonej jako działki nr: "1" o pow. 0,0161 ha, "2" o pow. 0,0225ha, "3" o pow. 0,0100ha i "4" o pow. 0,0014ha w celu realizacji celu publicznego, jakim jest budowa węzła komunikacyjnego K.-P., dróg krajowych nr [...] i nr [...]. Decyzją z dnia [...] lutego 2002 r., znak: [...] Starosta K. orzekł o zezwoleniu na niezwłoczne zajęcie opisanej nieruchomości. Decyzja orzekająca o niezwłocznym zajęciu nieruchomości uzasadniona została tym, iż zwłoka w zajęciu nieruchomości uniemożliwi realizację celu publicznego, jakim jest budowa węzła komunikacyjnego K.-P., dróg krajowych nr [...] i nr [...] oraz wyjątkowo ważnym interesem społecznym, jakim jest nagląca potrzeba poprawy bezpieczeństwa ruchu drogowego na drodze krajowej nr [...] w obrębie K. Organ odwoławczy po zapoznaniu się z materiałem dowodowym stwierdził, że zarzuty zawarte w odwołaniu nie znajdują uzasadnienia w obowiązujących przepisach i stanie faktycznym sprawy, a postępowanie administracyjne prowadzone było zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami prawa. Odnosząc się do zarzutów stanowiących przedmiot odwołania dotyczących wydania decyzji orzekającej o niezwłocznym zajęciu nieruchomości w sytuacji, gdy decyzja wywłaszczeniowa została zaskarżona do Naczelnego Sądu Administracyjnego, organ drugiej instancji uznał, iż nie znajdują one uzasadnienia w zebranym w sprawie materiale dowodowym i w obowiązujących w tej materii przepisach prawnych. Wskazano, iż zgodnie z treścią art. 122 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U nr 46, poz. 543 z 2000 r.) starosta wykonujący zadania z zakresu administracji rządowej może w drodze decyzji udzielić osobie, która będzie realizowała cel publiczny, zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości po wydaniu decyzji wywłaszczeniowej, jeżeli zwłoka w jej zajęciu uniemożliwiałaby realizację celu publicznego, na który nieruchomość została wywłaszczona. Decyzji niniejszej może być nadany rygor natychmiastowej wykonalności. Wskazano, że przesłanki zawarte w art. 122 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami stanowią w postępowaniu wywłaszczeniowym podstawę do udzielenia przez starostę zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości. Przepis ten ma charakter przepisu "lex specialis" w stosunku do norm ogólnych i uprawnia organ administracyjny do dokonania odstępstwa od generalnej zasady, iż prawo dysponowania nieruchomością może powstać dopiero po przejściu prawa własności. Udzielenie zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości dokonane zostało przez starostę wykonującego zadania z zakresu administracji rządowej po wydaniu decyzji wywłaszczeniowej przed dniem, w którym decyzja ta stała się ostateczna, gdyż zwłoka w zajęciu nieruchomości uniemożliwiałaby realizację celu publicznego, jakim jest budowa węzła komunikacyjnego K.-P., dróg krajowych nr [...] i nr [...]. Powyższa decyzja ze względu na swój charakter daje prawo do dysponowania nieruchomością i umożliwia realizację celu publicznego. Zatem, przesłanką uzasadniającą wydanie decyzji orzekającej o niezwłocznym zajęciu nieruchomości jest rozstrzygnięcie administracyjne w przedmiocie wywłaszczenia nieruchomości położonej w Z., obręb G. oznaczonej w ewidencji gruntów jako działki nr "1" o pow. 0,0161ha, nr "2" o pow. 0,0225ha, nr "3" o pow. 0,0100ha i nr "4" o pow. 0,0014ha. Mając na uwadze fakt zagrożenia realizacji celu publicznego, jakim jest budowa drogi krajowej nr [...] i nr [...], a także mogące powstać w przyszłości straty finansowe Skarbu Państwa związane ze zwłoką w rozpoczęciu inwestycji Starosta K. decyzją z dnia [...] lutego 2003 r., znak: [...] orzekł o zezwoleniu na niezwłoczne zajęcie przedmiotowej nieruchomości. Organ odwoławczy podkreślił, że z uwagi na zagrożenie realizacji celu publicznego - decyzja Starosty K. orzekająca o zezwoleniu na niezwłoczne zajęcie nieruchomości jest uzasadniona. Wydana została w oparciu o okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia sprawy i organ odwoławczy nie znalazł podstaw do jej uchylenia lub zmiany. W zaistniałym stanie faktycznym zgodnie z treścią art. 122 ust. 1 cytowanej ustawy w związku z art. 108 k.p.a. nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności uzasadnia ważny interes społeczny, który odzwierciedla potrzeba poprawy bezpieczeństwa ruchu drogowego na drodze krajowej nr [...] w obrębie miejscowości K. Podniesiono, że pozostałe zarzuty stanowiące przedmiot odwołania związane z przyznaniem nieruchomości zamiennej były przedmiotem badania w postępowaniu odwoławczym od decyzji wywłaszczeniowej i z uwagi na swój charakter nie mogły stanowić przedmiotu badania w postępowaniu odwoławczym od decyzji orzekającej o niezwłocznym zajęciu przedmiotowej nieruchomości. Skargę na decyzję Wojewody z dnia [...] kwietnia 2003 r., znak: [...] złożył do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie Ośrodka Zamiejscowego w Krakowie M.M. wnosząc o uchylenie tej decyzji w całości i zawieszenie postępowania do czasu rozpatrzenia przez sąd administracyjny skargi na decyzję Wojewody z dnia [...] grudnia 2002 r., znak: [...]. Skarżący wskazuje na wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa, zwłaszcza z naruszeniem zasad ogólnych k.p.a. wymienionych w art. 7, art. 8 i art. 13 k.p.a. koncentrując swoje zarzuty na wskazywaniu nieprawidłowości postępowania poprzedzającego decyzję o wywłaszczeniu należących do niego nieruchomości. Skarżący podnosi zwłaszcza kwestię nieprzyznania mu nieruchomości zamiennej z tytułu dokonanego wywłaszczenia. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz.1271 z późn. zm.) sprawy, w których skargi wniesione zostały do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone - czyli również w sytuacji niniejszej sprawy ze skargi M.M. - podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Podstawowa zasada polskiego sądownictwa administracyjnego została określona w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, póz. 1269), zgodnie z którym sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę legalności działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Zasada, iż sądy administracyjne dokonują kontroli działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, została również wyartykułowana w art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). Z istoty kontroli wynika, że zasadność zaskarżonej decyzji podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie podejmowania zaskarżonego rozstrzygnięcia. Oznacza to, iż w przedmiotowej sprawie sąd bierze pod uwagę przede wszystkim obowiązujące w dacie podejmowania zaskarżonego rozstrzygnięcia regulacje ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz. U. z 2000 r., nr 46, poz. 543 z późn. zm) oraz przepisy kodeksu postępowania administracyjnego. Ze względu na powyższą zasadę oraz treść art. 134 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zgodnie z którym sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, konieczne jest podkreślenie, że przedmiotem kontroli Sądu w przedmiotowej sprawie była wyłącznie decyzja Wojewody z dnia [...] kwietnia 2003 r., znak: [...] utrzymująca w mocy decyzję Starosty K. z dnia [...] lutego 2003 r., znak: [...] orzekającą o zezwoleniu na niezwłoczne zajęcie przez Generalną Dyrekcję Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w K. nieruchomości położonej we wsi G., gmina Z., oznaczonej w ewidencji gruntów obręb G. jako działki nr: "1" o pow. 0,0161 ha, "2" o pow. 0,0225ha, 603 o pow. 0,0100ha, "4" o pow. 0,0014ha stanowiącej własność M.M. Przedmiotem kontroli nie była zwłaszcza decyzja Wojewody z dnia [...] grudnia 2002 r., znak: [...] utrzymująca w mocy decyzję Starosty K. z dnia [...] sierpnia 2002 r., znak: [...] o wywłaszczeniu na rzecz Skarbu Państwa przedmiotowych działek. Podkreślić należy, że w świetle art. 134 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd nie ma obowiązku, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, do badania tych zarzutów i wniosków, które nie mają znaczenia dla oceny legalności zaskarżonego aktu (tak NSA w wyroku z dnia 11 października 2005 r., sygn. akt: FSK 2326/04). Nie zaistniały również ustawowe podstawy do zawieszenia postępowania ze względu na zaskarżenie do sądu administracyjnego decyzji Wojewody z dnia [...] grudnia 2002 r., znak: [...]. Stwierdzić zwłaszcza należy, że rozstrzygnięcie niniejszej sprawy nie zależy od wyniku postępowania sądowoadministracyjnego ze skargi na decyzję Wojewody z dnia [...] grudnia 2002 r., znak: [...]. Zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ja decyzja organu pierwszej instancji zostały wydane na podstawie art. 122 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Zgodnie z treścią tego przepisu w przypadkach określonych w art. 108 Kodeksu postępowania administracyjnego starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, może, w drodze decyzji, udzielić osobie, która będzie realizowała cel publiczny, zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości po wydaniu decyzji o wywłaszczeniu nieruchomości, jeżeli zwłoka w jej zajęciu uniemożliwiałaby realizację celu publicznego, na który nieruchomość została wywłaszczona. Decyzji tej może być nadany rygor natychmiastowej wykonalności. Mając na uwadze treść art. 16 § 1 k.p.a. statuującego zasadę trwałości decyzji ostatecznej, należy w pierwszej kolejności podkreślić, że trwałość decyzji ostatecznej przejawia się m.in. w tym, że jest ona wykonalna, wchodzi do obrotu prawnego wywołując skutki prawne wobec jej adresatów, jak również wobec innych uczestników obrotu prawnego, a organ administracyjny może decyzję taką wzruszyć tytko w sytuacjach i na zasadach ustalonych w k.p.a. albo w przepisach szczególnych. Zasadą jest wykonalność decyzji ostatecznych, a wszelkie wyjątki od tej zasady muszą znajdować oparcie w przepisach obowiązującego prawa. Dlatego też ustawodawca wprowadza odpowiednie regulacje w sytuacji, gdy dopuszcza wstrzymanie wykonalności decyzji ostatecznych (np. 60 k.p.a., art. 152 k.p.a., art. 159 k.p.a.). Wstrzymanie wykonania decyzji może następować z mocy samego prawa lub w wyniku aktu administracyjnego. Wyjątkową regulację - z punktu widzenia wykonalności decyzji ostatecznych - zawierał również art. 9 ustawy o gospodarce nieruchomościami, zgodnie z którym w razie wniesienia do sądu administracyjnego skargi na decyzję wydaną w sprawach, o których mowa w przepisach działu III ustawy, z wyłączeniem art. 122 i art. 126, organ administracji publicznej, który wydał decyzję, wstrzymuje z urzędu jej wykonanie. Regulacja ta nie przewidywała wstrzymania wykonania decyzji administracyjnej z mocy prawa. Wynikała z niej kompetencja organu administracji publicznej, który wydał decyzję, do wstrzymania z urzędu jej wykonania. Oznacza to, że na Wojewodzie ciążył obowiązek wstrzymania z urzędu wykonania ostatecznej decyzji z dnia [...] grudnia 2002 r., znak: [...] w przedmiocie wywłaszczenia na rzecz Skarbu Państwa nieruchomości oznaczonej w ewidencji gruntów obrębu G. gmina Z. jako działki nr "1" o pow. 0,0161 ha, nr "2" o pow. 0,0225ha, nr "3" o pow. 0,0100ha i nr "4" o pow. 0,0014ha będącej własnością M.G.M., w związku z zaskarżeniem tej decyzji do sądu administracyjnego. Z akt sprawy wynika, że postanowienie o wstrzymaniu wykonania ostatecznej decyzji z dnia [...] grudnia 2002 r., znak: [...] nie zostało wydane. Brak wydania tego rodzaju postanowienia wykluczał dopuszczalność wydania zaskarżonej decyzji. Stwierdzić bowiem należy, że art. 122 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami mógł mieć zastosowanie tylko w sytuacji, gdy decyzja o wywłaszczeniu nie miała przymiotu wykonalności. Wykonalna decyzja o wywłaszczeniu, która przenosi prawo własności na Skarb Państwa, z istoty swojej dawała również podstawę do zajęcia wywłaszczonej nieruchomości przez aktualnego właściciela (podmioty go reprezentujące). Na podstawie art. 122 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami organ administracji mógł zezwolić na zajęcie wywłaszczonej nieruchomości tylko w sytuacji, gdy wydana decyzja o wywłaszczeniu była decyzją nieostateczną, wobec której nie orzeczono rygoru natychmiastowej wykonalności albo która nie podlegała wykonaniu z mocy prawa bądź też gdy wydana decyzja o wywłaszczeniu była decyzją ostateczną, której wykonalność została wstrzymana z mocy prawa lub orzeczeniem właściwego organu lub sądu. W przypadku decyzji nieostatecznej do uznania organu należał wybór między nadaniem decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności a wydaniem decyzji o niezwłocznym zajęciu nieruchomości, w przypadku ziszczenia się którejkolwiek z przesłanek z art. 108 k.p.a., przy czym wydanie decyzji o niezwłocznym zajęciu nieruchomości było możliwe wówczas, gdy oprócz przesłanek z art. 108 k.p.a. zwłoka w zajęciu nieruchomości uniemożliwiałaby realizację celu publicznego (por. M. Szalewska: Postępowanie wywłaszczeniowe, ST z 1998 r., nr 7-8, s. 67) Merytorycznym rozstrzygnięciem, na podstawie którego została wywłaszczona nieruchomość oznaczona w ewidencji gruntów obrębu G. gmina Z. jako działki nr "1" o pow. 0,0161 ha, nr "2" o pow. 0,0225ha, nr "3" o pow. 0,0100ha i nr "4" o pow. 0,0014ha będąca własnością M.G.M., jest ostateczna decyzja Wojewody z dnia [...] grudnia 2002 r., znak: [...], która zastąpiła w obrocie prawnym utrzymaną w mocy decyzję Starosty K. z dnia [...] sierpnia 2002 r., znak: [...]. W chwili wydania zaskarżonej decyzji ([...] kwietnia 2003 r.), jak również poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji ([...] lutego 2003 r.) decyzja o wywłaszczeniu była decyzją ostateczną. Decyzja ta na ogólnych zasadach podlegała wykonaniu, gdyż w żaden sposób jej wykonanie nie zostało wstrzymane. W tym stanie rzeczy organy obydwu instancji nie miały podstaw do zezwolenia w oparciu o art. 122 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami na zajęcie wywłaszczonej nieruchomości, a zatem zezwalając na zajęcie wywłaszczonej nieruchomości naruszyły normę prawa materialnego wynikającą z art. 122 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Naruszenie to miało wpływ na wynika sprawy, gdyż bezpośrednio zdeterminowało treść rozstrzygnięć organów obydwu instancji. Zgodnie z treścią art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. W tym stanie rzeczy - mając na uwadze treść art. 145 § 1 pkt 1a oraz art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270), należało uchylić zaskarżoną decyzję Wojewody z dnia [...] kwietnia 2003 r., znak: [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty K. z dnia [...] lutego 2003 r., znak: [...]. Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania nastąpiło na podstawie art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270).