II SA/Kr 336/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Kazimierz Bandarzewski Sędziowie WSA Wojciech Jakimowicz Jacek Bursa /spr. / Protokolant Dorota Solarz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 kwietnia 2010 r. sprawy ze skargi I.L. i Z.L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 30 czerwca 2008 r. nr [....] w przedmiocie ustalenia jednorazowej opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji II. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonywana III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. na rzecz skarżących I.L i Z.L. kwotę 2917 / dwa tysiące dziewięćset siedemnaście / złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania . II S.A./Kr 336/10 Uzasadnienie wyroku z dnia 16 kwietnia 2010 roku. Decyzją z dnia 7.03.2008 r. Wójt Gminy Mogilany ustalił dla zbywców prawa własności nieruchomości położonej we wsi L. , oznaczonej jako działka nr [....] o pow. 0,0621 ha, Z.L. i I.L. , jednorazową opłatę w wysokości 13 063,40 złotych, z tytułu wzrostu wartości nieruchomości spowodowanej zmianą miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W uzasadnieniu wskazano, że przedmiotowa działka w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego Gminy Mogilany, który zgodnie z art. 87 ust. 3 ustawy planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym z dniem 31.12.2003 r. utracił moc, ujęta była w terenach zabudowy jednorodzinnej i zagrodowej z usługami i rzemiosłem. W okresie od 1.01.2004 r. do 13.11. 2006 r. gmina nie posiadała planu zagospodarowania przestrzennego, w którym położona była przedmiotowa nieruchomość. Działka ta w okresie od 1.01.2004 r. do 13.11. 2006 r. nie była zabudowana, nie służyła do prowadzenia działalności gospodarczej, nie była wyłączona z produkcji rolnej, faktyczny jej sposób użytkowania to użytek zielony, a zatem była nieruchomością rolną. Zgodnie z uchwałą Rady Gminy Mogilany z dnia 20.02.2006 r. Nr XXX/271/2006 oraz uchwałą z dnia 3.08.2006 r. Nr XXXV/312/2006, przedmiotowa działka w 100% znajduje się w terenach zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej - MU 2. Z powyższego wynika, że uchwalenie przez Radę Gminy Mogilany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego spowodowało wzrost wartości w/w nieruchomości, co potwierdza opinia rzeczoznawcy majątkowego. W dniu [....] .01.2007 r., a zatem po wejściu w życie miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, została sporządzona umowa sprzedaży przedmiotowej działki. Uwzględniając wzrost wartości działki, którego wielkość wynika z operatu szacunkowego oraz stawkę opłaty planistycznej organ orzekł jak sentencji decyzji. Decyzją z dnia 30.06.2008 r. (.....) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. uchyliło powyższą decyzję w zakresie, w jakim decyzja określała ustalony w niej termin wpłaty, w pozostałej części utrzymując jaw mocy. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że zgodnie z art. 36 ust. 4 ustawy z dnia 27.03.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz orzecznictwem WSA, podstawową przesłanką do pobierania opłaty planistycznej jest wzrost wartości nieruchomości, pozostający w związku z uchwaleniem planu miejscowego. Następnie w uzasadnieniu przedstawiono okoliczności co do okresów obowiązywania w Gminie Mogilany miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego oraz och postanowień, w zakresie istotnym dla przedmiotowej nieruchomości. Wskazano również, że przed uchwaleniem w roku 2006 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, nieruchomość kwalifikowała się jako rolna. W konsekwencji przyjęto, że przed wejściem w życie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, faktyczny sposób wykorzystania nieruchomości to niezabudowana nieruchomość rolna. W tym stanie rzeczy, uchwalenie w roku 2006 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Mogilany spowodowało wzrost wartości przedmiotowej nieruchomości, która została szczegółowo wyliczona w operacie szacunkowym biegłego rzeczoznawcy majątkowego. Skargę na powyższą decyzję wnieśli I.L. i Z.L. , zarzucając jej naruszenie: - art. 36 ust. 4 i 37 ust. l ustawy z dnia 27.03.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w zw. z art. 32 ust. 2 w zw. z art. 64 ust. 2 i art. 168 Konstytucji RP; - art. 7 k.p.a.; art. 77 k.p.a. w zw. z art. 154 w zw. z art. 149 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami w zw. z § 50 ust. 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21.09.2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego; Przy takich zarzutach skarżący wnieśli o uchylenie decyzji organu II instancji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ I instancji, wstrzymanie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu przedstawili okoliczności faktyczne niniejszej sprawy, akcentując w szczególności, że przedmiotowa nieruchomość przez cały czas znajdowała się na terenach przeznaczonych pod zabudowę jednorodzinną, a zatem uchwalenie planu zagospodarowania przestrzennego, które miało związek z utratą mocy planu poprzedniego - zgodnie, z którym ich nieruchomość znajdowała się na terenach przeznaczonych na cele zabudowy mieszkaniowej -nie miało żadnego wpływu na wzrost wartości przedmiotowej nieruchomości. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło ojej oddalenie. W uzasadnieniu przedstawiono okoliczności faktyczne niniejszej sprawy oraz przytoczono argumenty przemawiające za oddaleniem skargi, zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Ponadto wskazano, że rolą organów nie jest stanowienie przepisów _powszechnie obowiązującego prawa, lecz_ ich stosowanie. Ponieważ przed uchwaleniem planu miejscowego nieruchomość skarżących nie była objęta miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a przed wejściem w życie planu przedmiotowa nieruchomość była wykorzystywana jako niezabudowana nieruchomość rolna, uchwalenie planu miejscowego pozostaje w związku ze wzrostem jej wartości rynkowej. W tym stanie rzeczy skarga zasługuje na oddalenie. Postanowieniem z dnia 16 grudnia 2008 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zawiesił niniejsze postępowanie sądowe na podstawie art. 125 § l pkt l ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi do czasu rozstrzygnięcia przez Trybunał Konstytucyjny kwestii zgodności z Konstytucją przepisów stanowiących podstawę prawną zaskarżonych decyzji. Postanowieniem z dnia 8 marca 2010 roku niniejsze postępowanie sądowe zostało podjęte. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Jak powyżej wskazano, niniejsze postępowanie sądowe było zawieszone na podstawie art. 125 § l pkt l ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, do czasu rozstrzygnięcia przez Trybunał Konstytucyjny kwestii zgodności z Konstytucją przepisów stanowiących podstawę prawną zaskarżonych decyzji. Wyrokiem z dnia 9 lutego 2010 r. (P 58/08) Trybunał Konstytucyjny, po rozpoznaniu pytania prawnego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, czy art. 37 ust. l ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, póz. 717, ze zm.) w zakresie, w jakim wzrost wartości nieruchomości odnosi do kryterium faktycznego jej wykorzystywania w sytuacjach, kiedy przeznaczenie nieruchomości było określone w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego uchwalonym przed l stycznia 1995 r., który utracił moc z uwagi na upływ terminu określonego przepisem art. 87 ust. 3 tej ustawy, jest zgodny z art. 2 i art. 32 Konstytucji orzekł, że art. 37 ust. l ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dż. U. Nr 80, póz. 717, z 2004 r. Nr 6, póz. 41 i Nr 141, póz. 1492, z 2005 r. Nr 11-3, póz. 954 i Nr 130, póz. 1087, z 2006 r. Nr 45, póz. 319 i Nr 225, póz. 1635, z 2007 r. Nr 127, póz. 880 oraz z 2008 r. Nr 199, póz. 1227, Nr 201, póz. 1237 i Nr 220, póz. 1413) w zakresie, w jakim wzrost wartości nieruchomości odnosi do kryterium faktycznego jej wykorzystywania w sytuacjach, gdy przeznaczenie nieruchomości zostało określone tak samo jak w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego uchwalonym przed l stycznia 1995 r., który utracił moc z powodu upływu terminu wyznaczonego w art. 87 ust 3 tej ustawy, jest niezgodny z art. 2 i art. 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji, jak również poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, podstawą ustalenia opłaty planistycznej wskazanej w sentencji decyzji Wójta Gminy Mogilany z dnia 17.03.2008 r., było ustalenie, że w przypadku nieruchomości będącej własnością skarżących, która została przez nich sprzedana po wejściu w życie planu miejscowego, nastąpił wzrost jej wartości w związku z uchwałą Rady Gminy Mogilany z dnia 20.02.2006 r. Nr XXX/271/2006 oraz uchwałą z dnia 3.08.2006 r. Nr XXXV/312/2006, w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Mogilany, ponieważ w świetle postanowień w/w miejscowego planu, przedmiotowa działka w 100% znalazła się w terenach zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej - MU 2, a jej dotychczasowe faktyczne wykorzystanie wskazywało na to, że była to nieruchomość rolna. Biorąc zatem pod uwagę okoliczność, że podstawą rozstrzygnięcia wydanych w niniejszej sprawie decyzji, było odniesienie wartości przedmiotowej nieruchomości związane tym, iż wskutek uchwał Rady Gminy Mogilany z dnia 20.02.2006 r. Nr XXX/271/2006 oraz z dnia 3.08.2006 r. Nr XXXV/312/2006, w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Mogilany, znalazła się ona w terenach zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, wyłącznie do wartości wynikającej z faktycznego jej wykorzystywania przed wejściem w życie planu miejscowego, w świetle wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 9 lutego 2010 r. oraz faktu, iż przedmiotowa nieruchomość, w uprzednio obowiązującym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego Gminy Mogilany, który zgodnie z art. 87 ust. 3 ustawy planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym z dniem 31.12.2003 r. utracił moc, ujęta była w terenach zabudowy jednorodzinnej i zagrodowej z usługami i rzemiosłem, należy wskazać, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji naruszają prawo, w stopniu dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 145 § l pkt l b i art. 135 oraz art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przy czym o kosztach postępowania na podstawie art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.