II SA/Kr 338/14

Kraków, dnia 4 sierpnia 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Iwona Niżnik-Dobosz po rozpoznaniu w dniu 4 sierpnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia w sprawie ze skargi Z.Z. na decyzję nr [....] [....] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 31 grudnia 2013 r. znak [....] w przedmiocie nakazu rozbiórki postanawia przywrócić termin do wniesienia zażalenia. Z.Z. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na uzasadnienie decyzji nr [....] [....] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 31 grudnia 2013 r. znak [....] , uchylającej decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego - Powiat N. z dnia 8 sierpnia 2013 r. znak [....] , którą nakazano Z.Z. wykonać rozbiórkę części budynku – ganku murowanego na działce nr [....] w K. , wybudowanego bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę. Wobec nieuzupełnienia, mimo wezwania, braków formalnych skargi, poprzez jej podpisanie oraz nadesłanie sześciu egzemplarzy odpisów skargi, postanowieniem z dnia 19 kwietnia 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił skargę. W następstwie złożonego przez skarżącą wniosku, postanowieniem z dnia 11 czerwca 2014 r. Sąd odmówił przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. Powyższe rozstrzygnięcie zostało doręczone skarżącej w dniu 18 czerwca 2014 r. W dniu 24 czerwca 2014 r. (data stempla pocztowego) Z.Z. złożyła wniosek o przyznanie prawa pomocy przez ustanowienie adwokata, wskazując, że stan zdrowia oraz brak wiedzy prawniczej nie pozwalają jej prezentować swojego stanowiska w sprawie. Postanowieniem z dnia 27 czerwca 2014 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie ustanowił dla skarżącej pełnomocnika z urzędu, którym Okręgowa Rada Adwokacka wyznaczyła w dniu 11 lipca 2014 r. adwokata W.K. . W dniu [....] 2014 r. pełnomocnik skarżącej złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie Sądu z dnia 11 czerwca 2014 r. o odmowie przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. W uzasadnieniu wskazał, że o fakcie ustanowienia pełnomocnikiem dowiedział się w dniu 17 lipca 2014 r., a z aktami niniejszej sprawy zapoznał się w najszybszym możliwym terminie, tj. w dniu 21 lipca 2014 r. Nadto podniósł, że skarżąca nie dochowała terminu do wniesienia zażalenia bez swojej winy, jest bowiem osobą starszą i schorowaną, a przy tym nie jest w stanie samodzielnie sprostać wymaganiom czynności procesowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako P.p.s.a.), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (art. 87 § 1 P.p.s.a.). W piśmie zawierającym wniosek o przywrócenie terminu należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 P.p.s.a.), a równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 4 P.p.s.a.). Podstawowymi przesłankami, które warunkują przywrócenie terminu, są zatem zachowanie wymogu formalnego z art. 87 § 1 P.p.s.a. oraz stwierdzenie uprawdopodobnienia, że uchybienie terminu nastąpiło bez winy zainteresowanego. W ocenie Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę, skarżąca nie dochowała terminu wniesienia zażalenia na postanowienie z dnia 11 czerwca 2014 r. bez swej winy. O braku winy strony można bowiem mówić, gdy dokonanie czynności w ogóle (w sensie obiektywnym) było wykluczone, jak również w takich przypadkach, w których w danych okolicznościach nie można było oczekiwać od strony, by zachowała dany termin procesowy (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 7 czerwca 1999 r., sygn. akt I PKN 103/99, OSNP 2000/19/719). Zgodzić się należy ze stanowiskiem przedstawionym we wniosku pełnomocnika skarżącej o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia, że dotychczasowy sposób działania skarżącej Z.Z. w ramach niniejszego postępowania wskazuje, iż nie ma ona żadnego obycia z procedurą sądową, a realizowanie swych praw i obowiązków wynikających z przepisów postępowania przychodzi jej ze znacznymi trudnościami. Do wniosku takiego prowadzi analiza pism procesowych, z których wynika, że skarżąca korzysta z pomocy osób trzecich przy formułowaniu pism czy odręcznym wypełnianiu formularza PPF. Wskazać jednakże należy, że stopień skomplikowania czynności procesowych jest w toku postępowania zmienny, o ile bowiem Sąd miał uzasadnione podstawy oczekiwać, iż nie będzie skarżącej nastręczać większych trudności podpisanie skargi i mechaniczne sporządzenie jej odpisów (zwłaszcza, że z wcześniejszych okoliczności sprawy wynikało, iż skarżąca korzysta z doraźnej pomocy osób trzecich w redagowaniu pism i prowadzeniu korespondencji), o tyle na obecnym etapie postępowania nie można było oczekiwać, aby skarżąca samodzielnie sporządziła zażalenie na postanowienie o odmowie przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. Zdaniem Sądu, fakt złożenia przez skarżącą wniosku o ustanowienie adwokata w otwartym terminie do wniesienia zażalenia stanowi o braku jej winy w niedochowaniu tego terminu. Skarżąca, chcąc skorzystać z przysługującego jej prawa do zakwestionowania rozstrzygnięcia sądu I instancji, uznała za konieczne uzyskanie pomocy profesjonalnego pełnomocnika, co dowodzi, że jej motywacją było wniesienie zażalenia na postanowienie Sądu z dnia 11 czerwca 2014 r., a nieuczynienie tego w terminie spowodowane było świadomością skomplikowania tej czynności procesowej, wymagającej wiedzy prawniczej, którą dysponuje profesjonalny pełnomocnik. W tym stanie rzeczy, okoliczności wskazujące na brak winy skarżącej w uchybieniu terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie o odmowie przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi uznał Sąd za uprawdopodobnione. Przechodząc do kwestii dochowania terminu, o którym mowa w art. 87 § 1 P.p.s.a., wskazać należy, że w okolicznościach niniejszej sprawy skarżąca działała przez pełnomocnika ustanowionego z urzędu, który o fakcie ustanowienia pełnomocnikiem dowiedział się w dniu 17 lipca 2014 r., a z aktami sprawy zapoznał się w dniu 21 lipca 2014 r. Sąd rozpoznający niniejszą sprawę podziela pogląd wyrażony przez Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 19 marca 2008 r., sygn. akt II FZ 105/08, zgodnie z którym "przyczyna uchybienia terminu do wniesienia skargi kasacyjnej przez pełnomocnika ustanowionego przez sąd ustaje w dniu, w którym miał on rzeczywistą możliwość wniesienia skargi kasacyjnej, a nie w dniu dowiedzenia się przez niego o wyznaczeniu go pełnomocnikiem. Przyjęcie poglądu odmiennego, że przyczyna uchybienia terminu do złożenia skargi kasacyjnej ustaje w dniu, w którym pełnomocnik z urzędu dowiedział się o jego ustanowieniu, praktycznie uniemożliwia mu dochowania terminu wskazanego w art. 86 § 1 u.p.p.s.a.". Wobec powyższego, należało uznać, że pełnomocnik skarżącej dokonał wymaganej czynności w terminie, bowiem siedmiodniowy termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia upływał w dniu 28 lipca 2014 r. Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, działając na podstawie art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), postanowił jak w sentencji.