II SA/Kr 340/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Magda Froncisz Sędziowie: WSA Paweł Darmoń WSA Beata Łomnicka (spr.) Protokolant: st. sekr. sąd. Dorota Solarz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 maja 2016 r. sprawy ze skargi A. S. na uchwałę nr CXIV/1540/10 Rady Miasta Krakowa z dnia 20 października 2010 r. w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Myśliwska" skargę oddala. Rada Miasta Krakowa w dniu 20 października 2010 r. podjęła uchwałę nr CXIV/1540/10 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Myśliwska". Skargą z dnia 20 września 2013 r. A. S. zaskarżyła powyższą uchwałę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Wyżej wymienionej uchwale zarzuciła rażące naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 6, 9 ust. 4, 15 ust. 1 i 28 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, polegające na przyjęciu, że kwestionowany miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest zgodny z postanowieniami studium oraz polegające na przekroczeniu władztwa planistycznego przysługującego gminie poprzez niezgodne z zasadą równości i zasadą proporcjonalności ograniczenie prawa własności nieruchomości skarżącej. Wskazując na powyższe uchybienie wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w części, w jakiej dotyczy działki nr 33/2 obr. 18 Podgórze położonej w Krakowie, stanowiącej współwłasność skarżącej, ewentualnie o stwierdzenie jej niezgodności z prawem w tej części oraz o zasądzenie na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego w wysokości wynikającej z przepisów rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Skarga została poprzedzona wezwaniem do usunięcia naruszenia interesu prawnego strony skarżącej zawartym w piśmie z dnia 22 lipca 2013 r. W uzasadnieniu skargi wskazano, że w okresie od dnia 2 stycznia 2003 r. do dnia 4 grudnia 2010 r. działka nr 33/2 nie podlegała ustaleniom żadnego obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Według postanowień Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta Krakowa, stanowiącego uchwałę nr XII/87/03 Rady Miasta Krakowa z dnia 16 kwietnia 2003 r. z późniejszymi zmianami przedmiotowa działka znajduje się w terenach o przeważającej funkcji mieszkaniowej wysokiej intensywności (MW) i terenach zieleni publicznej (ZP) w systemie zielni i parków rzecznych. W dniu 20 października 2010 roku Rada Miasta Krakowa podjęła uchwałę nr CXIV/1540/10w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Myśliwska", w którym określiła, iż działka nr 33/2, stanowiąca współwłasność skarżącej, znajduje się w terenie zieleni urządzonej o charakterze parkowym, oznaczonym na rysunku planu symbolem 3ZP. Podano, że przedmiotowa uchwała Rady w sposób rażący narusza prawa skarżącej. Zgodnie z tym planem działka nr 33/2 znajduje się w obszarze oznaczonym na rysunku planu i jest oznaczona symbolem 3ZP jako teren zieleni urządzonej o charakterze parkowym. Zdaniem skarżącej uchwała w sposób dowolny nieuprawniony tworzy obszar teren zieleni urządzonej o charakterze parkowym na działce stanowiącej współwłasność skarżącej. Tym bardziej, iż w sąsiedztwie przedmiotowej działki tj. od strony zachodniej działki położone są na terenach zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej (MW) oraz terenach obiektów i urządzeń komunikacji (KP). Podniesiono, że Gmina w ramach władztwa planistycznego poprzez ustalenie przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenu może kształtować i ograniczać własność w granicach prawa w związku z koniecznością realizacji celów publicznych, w tym zapewnienia ładu przestrzennego. Należy mieć jednak na uwadze, że w procedurze kształtowania polityki przestrzennej ochronie podlega również interes indywidualny. Nie może ulegać wątpliwości, że przekroczenie granic władztwa planistycznego występuje w sytuacji, gdy wobec nieruchomości przyjęto rozwiązania planistyczne ingerujące w prywatną własność i jest to uzasadnione okolicznościami, które pozostają w sprzeczności z rozwiązaniami przyjętymi wobec innych terenów, bez jednoczesnego wykazania istotnych odmienności tych terenów. Zasadniczą granicą wyznaczającą zakres władztwa planistycznego gminy jest istota prawa własności, wyrażająca się w tym, że w ramach każdego prawa można wyodrębnić pewne elementy podstawowe, bez których takie prawo w ogóle nie będzie mogło istnieć. Wskazano, że pozbawienie właściciela części, nawet znacznej, atrybutów korzystania lub/i rozporządzania rzeczą, nie musi oznaczać ingerencji w istotę jego prawa własności, o ile będzie się mieściło w ramach władztwa planistycznego gminy. Władztwo to nie jest bowiem niczym nie ograniczone i powinno uwzględniać m.in. konstytucyjną zasadę równości (art. 32 Konstytucji RP) w traktowaniu uczestników procesu planistycznego oraz zasadę proporcjonalności w ważeniu interesu publicznego i interesów indywidualnych. W odniesieniu do przedmiotowej uchwały w części dotyczącej nieruchomości skarżącej stwierdzono, że kwestionowane przez nią ustalenia planu nie przekreślają możliwości korzystania bądź rozporządzania nieruchomością zgodnie z przysługującym jej prawem własności. Skarżąca może rozporządzać tą nieruchomością i korzystać w sposób wynikający m.in. z ustaleń planu, a zatem nie doszło do naruszenia istoty prawa własności poprzez kwestionowane ustalenia uchwały Rady. W ocenie skarżącej, przyjęcie dla działki stanowiących przedmiot jej współwłasności funkcji ZP, odmiennie niż na nieruchomościach sąsiednich od strony zachodniej, dla których przyjęto funkcje MW nie znajduje żadnego uzasadnienia. Tym samym przyjąć trzeba, iż postanowienia planu we wskazanej części zostały podjęte z przekroczeniem władztwa planistycznego gminy ze względu na brak uzasadnienia wynikającego z interesu publicznego dla wprowadzonych ograniczeń. Jednocześnie naruszają one zasadę równości, ze względu na nieuzasadnione traktowanie A. S. inaczej tj. gorzej, aniżeli właścicieli działek pozostających w sąsiedztwie oraz zasadę proporcjonalności, ze względu na nieuzasadnioną niczym ingerencję w prawo własności nieruchomości. Jak podniesiono wyżej, stosownie do art. 28 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym uchwała w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest nieważna w przypadku naruszenia zasad sporządzenia planu, bądź istotnego naruszenia trybu jego sporządzania, bądź naruszenia właściwości organów w tym zakresie. Wykazane wyżej naruszenie prawa, polegające na przekroczeniu władztwa planistycznego przysługującego gminie poprzez niezgodne z zasadą równości i zasadą proporcjonalności ograniczenie prawa własności nieruchomości, uznać należy w ocenie skarżącej za naruszenie zasad sporządzania planu w rozumieniu art. 28 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, godzi bowiem w merytoryczne wartości i wymogi kształtowania polityki przestrzennej przez gminę. Wprowadzenie tak daleko idących ograniczeń w zagospodarowaniu terenu w tej jednostce planu nastąpiło zatem z naruszeniem interesu prawnego A. S., wynikającego z przysługującego jej prawa własności do położonej na tym terenie działki. Skoro jak wykazano wyżej nastąpiło to jednocześnie z przekroczeniem fugującego władztwa planistycznego, tym samym z naruszeniem zasad uchwalania planu zagospodarowania, to domaganie się zmiany przedmiotowej uchwały w części określającej symbolem ZP działkę o nr 33/2 na obszarze graniczącym z działkami strony zachodniej przeznaczonymi do zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej oraz umiejscowienia obiektów i urządzeń komunikacji na działkę przeznaczoną do zabudowy daniowej wielorodzinnej (MW) lub zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej i usług (MWU) jest w pełni uzasadnione. Na uwagę zasługuje również, zdaniem skarżącej, że przedmiotowa nieruchomość znalazła się na obszarze oznaczonym w planie symbolem ZP, mimo, że ze Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta Krakowa, stanowiącego uchwałę nr XII/87/03 Rady Miasta Krakowa z dnia 16 kwietnia 2003 roku z późniejszymi zmianami, przedmiotowa działka znajduje się w terenach o przeważającej funkcji mieszkaniowej wysokiej intensywności (MW) i terenach zieleni publicznej (ZP) w systemie zielni i parków rzecznych, a zatem przeważająca część powierzchni tej działki znalazła się w obszarze MW, tj. zakwalifikowana została jako tereny o przeważającej funkcji mieszkaniowej wysokiej intensywności. Przyjęte regulacje planu miejscowego uniemożliwiają projektowaną zabudowę, a w praktyce uniemożliwiają jakąkolwiek zabudowę o charakterze mieszkaniowym, czy usługowym. Rozbieżność ta oznacza naruszenie art 9 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, z którego wynika, te ustalenia studium są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych. Ponadto podkreślono, że z art. 6 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz z art. 140 k.c. wynika uprawnienie do swobodnego zagospodarowania terenu, które jest ściśle związane z prawem własności nieruchomości i które może być ograniczone jedynie wyjątkowo w drodze uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub decyzji o warunkach zabudowy. Działania organu administracji publicznej ograniczające powyższe prawo i naruszające interes prywatny obywatela powinny być uzasadnione z punktu widzenia ważnego interesu społecznego. Prawo kształtowania zagospodarowania przestrzennego przez gminę nie powinno bowiem oznaczać dowolnej i niczym nieuzasadnionej ingerencji w prawa obywateli. Takie postępowanie naruszałoby konstytucyjną zasadę ochrony własności (art. 64 ust. 1 i art. 31 ust. 3 Konstytucji RP). Obowiązek uwzględniania interesów obywateli wynika także z art. 7 k.p.a. Jak wykazano to w pierwszej części uzasadnienia, przy uchwalaniu zaskarżonego planu miejscowego przedłożono interes społeczny, bez uwzględnienia słusznego interesu obywateli, ponieważ ingeruje on w sposób nieuzasadniony w katalog praw obywateli, nie uwzględniając w ogóle praw właścicieli nieruchomości objętych uchwałą. W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta Krakowa wniósł o jej oddalenie. Organ przedstawił tok uchwalania przedmiotowej uchwały zaznaczając jego zgodność z ustawą o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W odpowiedzi na zarzuty skargi organ wskazał, że w ocenie strony przeciwnej, podniesiony w skardze zarzut niezgodności ustaleń planu z zapisami studium, nie znajduje potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego obszaru "Myśliwska" został opracowany na podstawie Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta Krakowa (uchwała Nr XII/87/03 Rady Miasta Krakowa z dnia 16 kwietnia 2003 r. w sprawie Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta Krakowa ze zm.). Podniesiono, że ocena zgodności projektu planu z zapisami Studium polega nie tylko na badaniu aktu prawa miejscowego z wybranymi częściami Studium, które odnoszą się do wskazania głównych kategorii zagospodarowania danego terenu, ale powinna zostać dokonana także poprzez porównanie pozostałych zapisów Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta Krakowa, dopiero całościowe przeprowadzenie badania zgodności postanowień miejscowego planu z zapisami Studium decyduje o zachowaniu wymogu, o którym mowa w art. 15 ust. 1 i art. 20 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zgodności między planem miejscowym a studium. Zgodnie z rysunkiem Studium, w zakresie elementów Studium wyznaczonych na planszy K1 rysunku Studium, teren działki 33/2 został zaklasyfikowany do następujących kategorii zagospodarowania: - tereny o przeważającej funkcji mieszkaniowej wysokiej intensywności - MW (1/4 powierzchni działki), - granica terenów przeznaczonych do zabudowy, rozgraniczająca tereny otwarte od zabudowanych (zainwestowanych) i przeznaczonych do zainwestowania (1/6 powierzchni działki), - tereny zieleni publicznej - ZP (pozostała części działki - około 14/24 powierzchni działki). Równocześnie w Studium wskazano, że (...) w celu konkretyzacji struktury przestrzennej miasta, a także zapobieganiu niekontrolowanemu jej rozprzestrzenianiu się, zostaje wyznaczona w studium granica terenów przeznaczonych do zabudowy, rozgraniczająca tereny otwarte od zabudowanych (zainwestowanych) i przeznaczonych do zainwestowania oraz określająca dopuszczalny zasięg. Wewnątrz obszarów przeznaczonych do zainwestowania należy uwzględnić tereny istniejących i projektowanych parków, ogrodów miejskich, skwerów, placów i alei jako tereny otwarte, służących zachowaniu lokalnych wartości przyrodniczych i krajobrazowych. Granica ma charakter orientacyjny, a jej ostateczny przebieg zostanie ustalony w planach miejscowych. Ponadto w dokumencie Studium wyznaczono kategorie terenów o zróżnicowanych kierunkach zagospodarowania, w tym tereny o przeważającej funkcji mieszkaniowej wysokiej intensywności i tereny zieleni publicznej - ZP. Odnośnie granic poszczególnych kategorii zagospodarowania terenów wskazanych w Studium, dokument polityki planistycznej gminy ustalił, że (...) granice zagospodarowania terenów, uwidocznione na rysunku nr K1, należy traktować jako orientacyjne a ich skorygowany przebieg określony będzie w planach miejscowych, zgodnie z zasadami określającymi spójność planów z polityka zawartą w Studium. Mając na uwadze powyższe ustalenia Studium, jak również orientacyjne wyznaczone granice kategorii zagospodarowania terenów na planszy K1 rysunku Studium, ustalono, że jedynym zgodnym ze Studium przeznaczeniem dla działki nr 33/2 będzie przeznaczenie pod tereny zieleni urządzonej o charakterze parkowym, oznaczone na Rysunku planu symbolem 3ZP, stanowiące przestrzenie publiczne, o podstawowym przeznaczeniu pod ogólnie dostępną zieleń parkową wyposażoną w elementy malej architektury typu: fontanna, pomnik, urządzenia placu zabaw, miejsce widokowe, siedziska ze stolikami, estrady koncertowej, wesołego miasteczka itp. W terenach tego przeznaczenia obowiązuje zakaz lokalizacji nowych budynków (§ 15 ust. 1 postanowień planu miejscowego). Ponadto teren 3ZP został włączony do strefy kształtowania systemu przyrodniczego, w której ze względu na walory środowiskowe i ekologiczne ustalono, że (...) dla zachowania powiązań ekologicznych wyznacza się w planie strefę kształtowania systemu przyrodniczego. W strefie tej działalność inwestycyjna podporządkowana jest ochronie przyrodniczej, tereny objęte strefą winny posiadać minimum 80% terenu biologicznie czynnego. W strefie nakazuje się konieczność porządkowania terenów zdegradowanych, wprowadza się zakaz realizacji nowych budynków oraz ochronę istniejących zasobów przyrodniczych w tym walorów widokowych ustalając lokalizację punktów i ciągów widokowych na dalekie widoki zewnętrzne oraz wgląd na i do wnętrza obszaru. Działania inwestycyjne w strefie kształtowania systemu przyrodniczego muszą zapewnić komunikację przyrodniczą poprzez: zakaz realizacji ogrodzeń uniemożliwiających przemieszczanie się zwierząt średnich i małych oraz realizację przepustów przez drogi. Strefą objęto tereny położone w jednostkach oznaczonych na Rysunku planu symbolami: 2UP, 3U, 4U, 5U, 4MWU, 1ZP, 2ZP, 3ZP, 4ZP, 5ZP, 6ZP,8 ZP9ZP, 10ZP, 12ZP, 1ZD, 2ZD (§ 5 ust. 14 postanowień planu). Organ podniósł, że ustalenie przeznaczenia terenu, i warunków jego zabudowy i zagospodarowania dla działki nr 33/2, w sposób wskazany powyżej, zostało zrealizowane zgodnie ze wskazaniami Studium. Działka nr 33/2 graniczy od północy, wschodu i południa z terenami zabudowanymi, wskazanymi w Studium, jako tereny nieprzeznaczone do zabudowy i zainwestowania, stanowiącymi łącznik ekologiczny pomiędzy terenami zielonymi wzdłuż rzeki Wisły a zbiornikiem Bagry. Natomiast jedynie od strony zachodniej znajdują się w jej bezpośrednim sąsiedztwie tereny zainwestowane (zespół garaży wielostanowiskowych dla zabudowy wielorodzinnej osiedli mieszkaniowych położonych wzdłuż ul. M. i L. ). Bezpośredni dostęp do działki z terenów zainwestowanych jest utrudniony na skutek lokalizacji na działce sąsiedniej garaży wielostanowiskowych. Mając na uwadze powyższe uwarunkowania faktyczne, organy planistyczne ustaliły, że w terenie działki nr 33/2 koniecznym jest dokonanie zgodnie z ustaleniami Studium przebiegu granicy terenów przeznaczonych do zabudowy, jak i korekty przebiegu granicy pomiędzy odmiennymi kategoriami zagospodarowania terenów, celem zapewnienia nienaruszalności najcenniejszych elementów systemu przyrodniczego, nie rozpraszania zabudowy i tworzenia zwartych zabudowy, integralności zagospodarowania przestrzennego oraz infrastruktury drogowej i technicznych, respektowania ustaleń dla stref określonych w studium. Ustalenia planistyczne dla działki nr 33/2 są zgodne z wszystkimi ustalonymi w Studium kryteriami dopuszczającymi korektę wyznaczonych w Studium granic. Podsumowując, uznano, że obowiązujący plan miejscowy zagospodarowania cennego obszaru "Myśliwska" nie narusza obowiązujących norm prawnych ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, jak i innych przepisów prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z 10 stycznia 2014 r., sygn. akt II SA/Kr 1385/13 w sprawie ze skargi A. S. na uchwałę Rady Miasta Krakowa w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Myśliwska", stwierdził nieważność wskazanego aktu w części, obejmującej działkę ew. nr 33/2 (obr. 18 Podgórze w Krakowie) oraz zasądził zwrot kosztów postępowania między stronami. Sąd wskazał, że skarga została wniesiona w terminie, a skarżąca posiada legitymację do jej wniesienia, ponieważ jest współwłaścicielem działki ew. nr 33/2 objętej planem miejscowym. Zgodnie z treścią art. 28 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym podstawę do stwierdzenia nieważności uchwały rady gminy, w przedmiocie planu miejscowego stanowi naruszenie zasad sporządzania planu, istotne naruszenie trybu jego sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie. W ocenie Sądu zaistniała przesłanka naruszenia zasad sporządzania planu miejscowego. W odniesieniu do działki ew. nr 33/2 - znajdującej się w obszarze oznaczonym w Planie jako 3 ZP - występuje sprzeczność z ustaleniami Studium. Jak wynika z treści rysunku K 1 Studium, powiększonym do stosownej skali wraz z naniesionymi granicami działki ew. nr 33/2, była ona w obszarze Studium podzielona była pomiędzy dwoma obszarami zagospodarowania: obszarem ZP – zieleni publicznej i obszarem MW – obszarem zabudowy mieszkaniowej wysokiej intensywności. Plan zaś, dla działki ew. nr 33/2, przewiduje jedynie zagospodarowanie w ramach obszaru 3 ZP. Obszary ZP w tym ostatnim dokumencie to tereny zieleni o charakterze parkowym, stanowiące tereny publiczne o podstawowym przeznaczeniu pod ogólnie dostępną zieleń parkową, wyposażoną w elementy małej architektury, dla której – w obszarze 3 ZP – dodatkowo istnieje zakaz lokalizacji nowych budynków (§ 15 ust. 1 Planu). Takie przeznaczenie obszaru 3 ZP niewątpliwie jest zgodne z kierunkiem zagospodarowania określonym w Studium dla obszaru ZP – tereny zieleni publicznej. Nie jest natomiast zgodne z kierunkiem zagospodarowania, oznaczonym w Studium jako obszar MW. Oznaczenie MW dotyczy bowiem terenów o przeważającej funkcji mieszkaniowej wysokiej intensywności z głównymi funkcjami określonymi między innymi jako zabudowa mieszkalna i mieszkalno-usługowa o wysokiej intensywności. O niezgodności pomiędzy obszarem 3 ZP w Planie, a obszarem MW w Studium można mówić tylko wtedy, gdy zarówno rysunki studium i planu miejscowego wykazują odrębności, jak i części tekstowe obu aktów planistycznych są ze sobą sprzeczne. Oba te warunki - sprzeczność tak rysunków jak i części tekstowych - zostały spełnione wobec działki ew. nr 33/2. Analiza szczegółowych zapisów części tekstowej Planu pozwalała wprost na przyjęcie, że jako przeznaczenie podstawowe dla całej działki nr 33/2 wskazuje on wprost ogólnie dostępną zieleń parkową, wyposażoną w elementy małej architektury z zakazem lokalizacji nowych budynków. Tym samym, zdaniem Sądu, Plan pozostaje w jawnej sprzeczności z ustaleniami Studium, które przewidywały w tym terenie realizację zabudowy mieszkalnej i mieszkalno-usługowej o wysokiej intensywności. Sąd nie podzielił poglądu sformułowanego w odpowiedzi na skargę, co do rozumienia zgodności Planu ze Studium. Mianowicie, zdaniem Rady, Plan w obrębie działki ew. nr 33/2 nie pozostaje w sprzeczności z ustaleniami Studium, ale go w istocie uszczegóławia. Rada wywodziła, że zasady i kierunki zagospodarowania obszarów określone w Studium mają charakter ogólny i wymagają doprecyzowania w planach miejscowych. Podnoszono także, że Studium, nawet wewnątrz obszarów przeznaczonych do zainwestowania lub zainwestowanych, wskazuje na powinność uwzględnienia parków istniejących i nowoprojektowanych, ogrodów miejskich, skwerów, placów i alei, jako terenów otwartych, służących zachowaniu lokalnych wartości przyrodniczych i krajobrazowych. Dodano także, że samo Studium rozumie linie rozgraniczające tereny kierunkowego zagospodarowania jedynie jako linie orientacyjne, które mogą podlegać skorygowaniu i doprecyzowaniu w planach miejscowych. Rada podnosiła również okoliczność, że konieczne jest zachowanie obszaru 3 ZP, jako elementu niezbędnego do kształtowania systemu przyrodniczego ze względu na jego walory środowiskowe i ekologiczne oraz zapewnienia komunikacji przyrodniczej (przemieszczanie się zwierząt), a powierzchnia minimalna czynnego biologicznego zagospodarowania winna wynosić co najemni 80 % tego obszaru. Argumenty te Sąd uznał tylko częściowo za zasadne. Wskazano, że o ile wewnątrz stref MW w Studium jest dopuszczalne projektowanie obszarów zieleni w postaci np. parków, skwerów czy alei, to o tyle ten wyjątek kierunkowego zagospodarowania terenów MW nie dotyczy działki nr 33/2. Znajduje się ona na granicy strefy opisanej w Studium, jako MW, a nie wewnątrz tej strefy. Sąd podzielił natomiast pogląd Rady, że zasady i kierunki zagospodarowania objęte Studium mają charakter ogólny i - w ramach tych zasad i kierunków - jest dopuszczalne ich doprecyzowanie w treści Planu, chyba że treść Studium wyraźnie określa np. pewne parametry przyszłego zagospodarowania danego terenu. Jednak sytuacja ta nie zachodzi. Skarżącej nie chodzi bowiem o brak dostosowania czy też niewłaściwe "rozwinięcie" zasad lub kierunku zagospodarowania objętych w Studium, co do treści Planu. Sąd nie podzielił stanowiska Rady o jedynie orientacyjnym przebiegu linii rozgraniczającej strefy zagospodarowania, określone w Studium. W ocenie Sądu linie te mają charakter wiążący i dopuszczalność "dostosowywania" obszarów zagospodarowania objętych planem miejscowym do stref zagospodarowania określonych w Studium obejmuje szerokość takiej linii. Studium nie stanowi wprawdzie aktu prawa miejscowego i nie kształtuje wprost prawa własności. Jest jednak aktem wyznaczającym potencjalny i kierunkowy sposób zagospodarowania danego obszaru i właściciel takiego obszaru winien być chroniony przed dowolnym przesuwaniem stref kierunkowych zagospodarowania bez uprzedniej formalnej zmiany Studium. Pod rządami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w wersji na dzień przyjęcia skarżonej uchwały, plan miejscowy winien być nie tylko spójny, ale i zgodny z ustaleniami studium. To zaś oznacza, że lokalny prawodawca, stanowiąc plan miejscowy, jest silniej związany obecnie ustaleniami studium niż to było wcześniej. Fakt ten stanowi istotną dyrektywę dla wykładni art. 9 ust. 4 wskazanej ustawy - zakresu związania ustaleniami studium przy sporządzaniu i uchwalaniu planu. Rekapitulując ustalenia, Sąd uznał, że dla obszaru działki ew. nr 33/2 zasadnym było stwierdzenie braku zgodności pomiędzy treścią Planu i Studium. W zakresie zatem działki ew. nr 33/2 Plan został unieważniony. Sąd nie dopatrzył się naruszenia zasady równości (art. 32 Konstytucji RP). Za uzasadniony uznano natomiast zarzut naruszenia zasady proporcjonalności. Sąd stwierdził bowiem, że pozbawienie przynajmniej części działki ew. nr 33/2 możliwości zagospodarowania, zgodnie z kierunkiem zagospodarowania wskazanym w Studium, stanowi nieuzasadnioną ingerencję poprzez nieproporcjonalne ograniczenie prawa własności skarżącej. Narusza tym samym także zasadę proporcjonalności. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 8 grudnia 2015 r. sygn. akt II OSK 918/14 po rozpoznaniu sprawy ze skargi kasacyjnej Gminy Miejskiej Kraków, uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu NSA podniósł, iż w skardze wywiedziono zarzut naruszania art. 20 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, upatrywany w przedwczesnym uznaniu jakoby postanowienia Planu, dotyczące przeznaczenia terenu, na którym znajduje się działka ew. nr 33/2, było sprzeczne ze Studium. Wskazany przepis – generalnie o charakterze proceduralnym – zawiera także elementy materialnoprawne. Nakłada bowiem na radę gminy obowiązek stwierdzenia zgodności planu miejscowego z postanowieniami studium. Przy tym potrzeba zachowania owej zgodności jest jedną z zasad sporządzania planu. Koresponduje ona z wyrażoną w art. 9 ust. 4 ustawy w brzmieniu: "Ustalenia studium są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych". Zarzuty skargi są zasadne w zakresie, w jakim wywodzi się, że w Sąd I instancji konkluzję, jakoby naruszono zasady sporządzania planów miejscowych, gdy chodzi o zachowanie zgodności z postanowieniami studiów, oparł na wadliwej ocenie. Za trafne bowiem uznał wywody skargi, że postanowienia części tekstowej Studium zawierają expressis verbis zapisy, z których treści wynika możliwość modyfikacji przebiegu linii oddzielających tereny o różnych funkcjach, ze wskazaniem zasad wprowadzania korekt. Ocena Sądu I instancji, jakoby możliwość modyfikacji w planach miejscowych podziału obszarów o rożnych funkcjach dotyczyła wyłącznie szerokości terenu odpowiadającego, po przeskalowaniu, grubości linii rozgraniczającej narysowanej w Studium, nie znajduje potwierdzania w treści przedmiotowego dokumentu planistycznego. Trafnie wprawdzie odnotował Sąd, że tego rodzaju koncepcja bywa prezentowana w judykaturze, jednakże poglądy te nie mogą być adekwatne w rozpatrywanej sprawie, w szczególności wobec treści części tekstowej Studium, jak i jej uwarunkowań faktycznych. W danym przypadku w dokumencie odwzorowującym w dużej skali obszar całego miasta, należącego do jednego z największych w Polsce (Krakowa), wydzielono linią tereny generalnie przeznaczone do zainwestowania (m.in. MW) oraz wyłączone z zabudowy (należą do nich tereny ZP). Opracowanie to, właśnie ze względu na skalę, jak i sam jego charakter, nie mogło wskazywać w sposób wyczerpujący wszystkich terenów, które powinny być wyłączone z zabudowy. Uwzględniono to dopuszczając - poprzez zapisy w części tekstowej - możliwość wyznaczania terenów zielonych (wyłączonych z zabudowy) wewnątrz terenów inwestycyjnych, jak i możliwość korygowania przebiegu linii generalnie wydzielających tereny o różnych sposobach zagospodarowania. Przyjęta przez Sąd I instancji interpretacja postanowień studium nie jest także racjonalna. Skoro organ planistyczny - z uwagi na zakres ogólności opracowania, jak i jego skalę - nie był w stanie w sposób wyczerpujący oznaczyć wszystkich terenów wyłączonych z zabudowy, dowolnym jest założenie, że obszary tego rodzaju nie mogą znajdować się na skrajach terenów oznaczonych jako inwestycyjne, co skutkować będzie faktycznym przesunięciem granicy terenów wyłączonych z zabudowy w stosunku do linii wykreślonej w Studium. Dowolne jest założenie, jakoby kwestia wyłączenia zabudowy wewnątrz terenów inwestycyjnych mogła być doprecyzowana w planach miejscowych, zaś podział obszarów - gdy chodzi o granice naniesione w Studium - został przesądzony w sposób wiążący (z tolerancją szerokości linii rozgraniczającej po przeskalowaniu) pomimo znacznej skali i - wobec tego - braku dokładności opracowania. NSA wskazał, że w kontekście braku bezwzględnego związania postanowieniami danego Studium, gdy chodzi o naniesione w części graficznej linie rozgraniczające tereny inwestycyjne i wyłączone z zabudowy, zajmował już stanowisko Naczelny Sąd Administracyjny na etapie oceny legalności innego planu miejscowego w odnotowanym przez Sąd I instancji wyroku o sygn. akt II OSK 92/13. W tamtym przypadku przedmiotem oceny była możliwość realizacji zabudowy na terenach na ten cel nieprzeznaczonych postawieniami Studium. Także wówczas Sąd uznał za dopuszczalną korektę linii w ramach ustaleń konkretnego planu miejscowego. Wobec wskazanych uwarunkowań stanowisko Sądu I instancji, jakoby zachodziła sprzeczność pomiędzy ustaleniami Studium a Planu, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego było przedwczesne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie ponownie rozpatrując sprawę zważył, co następuje: Kognicję sądu administracyjnego wyznaczają przepisy art. 3 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 – Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. Nr 153, poz. 1269), stanowiąc, że sądy te sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Stosownie do przepisu art. 3 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.), określanej jako ustawa p.p.s.a., kontrola sprawowana przez sądy administracyjne obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej. W myśl art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej określanej jako "p.p.s.a.", sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Powołany przepis w sposób jednoznaczny wyznacza zatem kierunek postępowania Sądu I instancji, który nie posiada już, na tym etapie postępowania sądowoadministracyjnego, swobody w zakresie wykładni prawa, jak również nie może odstąpić od wskazań co do dalszego postępowania, zawartych w wyroku Sądu wyższej instancji. Oznacza to, że dalsze rozważania na temat legalności zaskarżonej uchwały będą prowadzone w oparciu o stanowisko NSA wyrażone w wyroku z dnia 2 grudnia 2014 roku. W rozpoznawanej sprawie, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego konkluzja Sądu I instancji, jakoby zachodziła sprzeczność pomiędzy ustaleniami Studium a Planu była przedwczesna. Ustalenia w tym przedmiocie, wobec dopuszczenia w części tekstowej Studium odstępstw i z uwagi na uznaniowy charakter szeregu kryteriów, winny być bowiem poczynione z odwołaniem do zgromadzonych akt planistycznych w kontekście oceny, czy dokumentacja ta mogła stanowić podstawę do wyłączenia danego terenu z zabudowy, jako odpowiadającego kryteriom wskazanym w Studium, np. z uwagi na uwarunkowania przyrodnicze. NSA wskazał więc, że Sąd winien mieć w tym kontekście na uwadze w szczególności informacje zawarte w opracowaniu ekofizjograficznym, sporządzonym dla potrzeb uchwalenia danego Planu, w myśl art. 73 ust. 4 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2008 r. Nr 25, poz. 150 ze zm.), w brzmieniu na dzień uchwalenia Planu, w związku z § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 9 września 2002 r. w sprawie opracowań ekofizjograficznych (Dz. U. Nr 155 poz. 1298). Natomiast dopiero w razie ustalenia, że za wyłączeniem terenów z zabudowy nie przemawiały szczególne względy wymienione w części opisowej Studium, uprawniona jest konkluzja o braku zgodności postanowień Planu ze Studium, lecz jedynie w kontekście możliwości modyfikacji linii rozgraniczających tereny inwestycyjne od wyłączonych z zabudowy z powodów wskazanych na przywołanych już str. 234/235 tego dokumentu oraz na jego str. 134 w pkt 1 zd. 3, gdzie wskazano: "Granica ma charakter orientacyjny, a jej ostateczny przebieg zostanie ustalony w planach miejscowych." W takim przypadku konieczne będzie jednak ustalenie, czy za wyłączeniem terenu z zabudowy nie przemawiały inne racjonalne względy, wskazywane przez organ planistyczny. Jest to dopuszczalne w myśl Studium także na terenach przeznaczonych do zabudowy wobec postulatu tworzenia terenów zielonych. W Studium wskazano: "Wewnątrz obszarów przeznaczonych do zainwestowania należy uwzględnić tereny istniejących i projektowanych parków, ogrodów miejskich, skwerów, placów i alei jako tereny otwarte, służące zachowaniu lokalnych wartości przyrodniczych i krajobrazowych." oraz "utrwalenie istniejących lub ukształtowanie nowych lokalnych przestrzeni publicznych opartych o sieć usług, system terenów zieleni publicznej i związanych z lokalnym układem komunikacyjnym". Skoro nie sprzeciwiają się temu zapisy Studium, tego rodzaju przeznaczanie terenów, generalnie o funkcjach intensywnej zabudowy mieszkaniowej, mogą uzasadniać racjonalne względy planowania, w tym potrzeba zachowania ładu przestrzennego w rozumieniu art. 2 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, wobec treści jej art. 1 ust. 1 in fine oraz art. 1 ust. 2 pkt 1. Trzeba mieć na uwadze, że za wyborem określonych terenów, jako wyłączonych z zabudowy mieszkaniowej, może przemawiać szereg względów takich jak: brak możliwości dostosowania tego rodzaju zabudowy do form architektonicznych w sąsiedztwie tak, aby tworzyły harmonijną całość z uwzględnieniem uwarunkowań kompozycyjno-estetycznych w rozumieniu przywołanego art. 2 pkt 1 wskazanej ustawy, czy też: - kolizja funkcji z zabudową sąsiednią, w kontekście niepożądanych interakcji (powstających typowych uciążliwości), - wzgląd na brak stosownych możliwości skomunikowania terenu wobec potrzeby uwzględnienia uwarunkowań i wymagań funkcjonalnych i społeczno-gospodarczych, w rozumieniu przywoływanego już art. 2 pkt 1. Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, iż okoliczności te należy mieć na uwadze przy ocenie czy teren, otoczony wyłączonymi z zainwestowania oraz w sąsiedztwie oznaczonego jako "obiekty urządzeń komunikacji" (kompleks garaży), może być wykorzystany na cele zabudowy mieszkaniowej. Trzeba mieć przy tym na uwadze, czy wskazanie w Planie terenu, jako przeznaczonego na garaże jest następstwem racjonalnego uwzględnienia stanu zastanego czy też ustalenia w tym zakresie mogły być zmodyfikowane tak, aby uwzględnić także - w stosownym zakresie - interes skarżącej jako właścicielki działki przyległej. W tego rodzaju sytuacji trzeba mieć przy tym na uwadze, że proces planowania przestrzennego wymaga m.in. uwzględnienia, w tym godzenia szeregu - nierzadko sprzecznych - interesów właścicieli poszczególnych nieruchomości. Wobec tego za bezzasadną ingerencję w sferę chronionych praw właściciela nie może być uznane przyjęcie ustaleń, które prowadzą wprawdzie do ograniczania możliwości zagospodarowania danej nieruchomości, są jednak jedną z możliwych opcji, tzn. nie są oczywiście nieracjonalne, a na etapie procedury planistycznej właściciel działki nie zgłaszał uwag do projektu planu. Niepodobna bowiem wypracować takich rozwiązań, które realizowałyby wszelkie (także - jak wskazano - sprzeczne) oczekiwania właścicieli, w tym nawet te niezwerbalizowane na etapie procedury planistycznej. Znaczenie - gdy chodzi o zakres realnej ochrony prawnej interesów właścicieli poszczególnych działek - okoliczności, zgłaszania przez nich uwag w toku procedury planistycznej w kontekście późniejszej oceny przez sąd administracyjny czy ingerencja w ich prawa (przez określenie ram korzystania z rzeczy) była uprawniona (zachowanie zasady proporcjonalności), jest podkreślane w dotychczasowym jak i aktualnym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (tak np. wyrok z 22 kwietnia 2015 r, o sygn. akt II OSK 2310/13 - dostępny w CBOSA). Wniesienie bowiem uwag, o ile nie miałyby one zostać uwzględnione, nakłada na radę gminy obowiązek szerszej analizy danego przypadku w kontekście ważenia interesów. Wyrazem tych rozważań jest zajęcie stanowiska w uzasadnieniu uchwały, co wynika z art. 20 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W tym kontekście konstatacja Sądu I instancji, że wyłączenie terenu, gdzie znajduje się działka skrzącej, z zabudowy mieszkaniowej narusza zasadę proporcjonalności jest przedwczesna - nie została poparta stosownie szczegółową analizą. Mając na uwadze powyższe stanowisko NSA, ponownie rozpoznając sprawę Sąd Wojewódzki w pierwszej kolejności zapoznał się z treścią zalegającego w aktach sprawy Opracowania Ekofizjograficznego dla miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Myśliwska". Na stronie 38 opracowania czytamy, że analiza stanu środowiska , aktualnego zagospodarowania terenu pozwala stwierdzić, że jest to obszar o znacznych przekształceniach środowiska, wynikających z funkcjonowania dużego miasta jakim jest Kraków. W chwili obecnej ochronę i użytkowanie zasobów przyrodniczych należy uznać za niedostateczną. Autorzy podkreślają, że obszar opracowania wymaga zachowania w jak najwyższym stopniu terenów zielonych i przekształcenia ich w zieleń miejską urządzoną, ogólnodostępną. Najistotniejszym z punktu widzenia badanego obszaru jest takie przekształcenie zagospodarowania, które w obszarach wysokiej intensywności zabudowy utworzy nowe obszary pełniące funkcje przyrodnicze w postaci skwerów, placów zabaw czy zieleni izolacyjnej. Dalej na stronie 40 autorzy opracowania wskazują, że zmiany zachodzące w środowisku na analizowanym terenie związane są uszczupleniem wolnej przestrzeni. Zmiany takie są nieuniknione, dlatego dalsze zagospodarowanie obszaru musi być prowadzone w sposób zapewniający nie tylko zachowanie równowagi przyrodniczej, ale rekonstrukcję walorów przyrodniczych. Następnie w predyspozycjach przyrodniczych do kształtowania struktury funkcjonalno–przestrzennej badanego obszaru autorzy opracowania podkreślili znaczenie podstawowej zasady jaką jest ochrona powierzchni ziemi, która dla tego obszaru polegać powinna na organizacji terenów zieleni urządzonej i publicznej oraz izolacji zielenią obszarów mieszkaniowych od usługowo – przemysłowych. Został sporządzony załącznik graficzny obrazujący wydzielenie, w badanym obszarze, terenów dla rozwoju określonych funkcji użytkowych tj. kompleks przyrodniczo-użytkowy, kompleks pełniący funkcje przyrodnicze z możliwością przekształcenia na usługi publiczne w zieleni, kompleks pełniący funkcje przyrodnicze przeznaczony do zabudowy rewitalizującej krajobraz, kompleks do zabudowy ekstensywnej oraz kompleks do zabudowy intensywnej. Z załącznika graficznego wynika, że cała działka skarżącej o nr 33/2 położona jest w terenie zieleni nieurządzonej. Jej znaczna powierzchnia znajduje się w kompleksie do zabudowy intensywnej, w którym jak wynika z analizy wskazana jest rezygnacja z funkcji przemysłowej na rzecz mieszkaniowej wielorodzinnej oraz nieuciążliwej usługowej, z wyraźną izolacją usług od terenów mieszkaniowych. Natomiast niewielki jej fragment (narożnik północno-wschodni) położony jest w kompleksie przyrodniczo-użytkowym, w którym przy zachowaniu przyrodniczego funkcjonowania obszaru i zachowania dotychczasowego charakteru i rekonstrukcji funkcji przyrodniczej możliwa jest realizacja usług sportu i rekreacji, a także innych bezpośrednio związanych z funkcjonowaniem obszaru. Z treści rysunku K 1 Studium wynika także, że działka nr 33/2 była w obszarze Studium podzielona pomiędzy dwoma obszarami zagospodarowania: obszarem ZP – zieleni publicznej i obszarem MW – obszarem zabudowy mieszkaniowej wysokiej intensywności. Równocześnie w Studium wskazano, że w celu konkretyzacji struktury przestrzennej miasta, a także zapobieganiu niekontrolowanemu jej rozprzestrzenianiu się, zostaje wyznaczona w studium granica terenów przeznaczonych do zabudowy, rozgraniczająca tereny otwarte od zabudowanych (zainwestowanych) i przeznaczonych do zainwestowania oraz określająca dopuszczalny zasięg. Wewnątrz obszarów przeznaczonych do zainwestowania należy uwzględnić tereny istniejących i projektowanych parków, ogrodów miejskich, skwerów, placów i alei jako tereny otwarte, służących zachowaniu lokalnych wartości przyrodniczych i krajobrazowych. Granica ma charakter orientacyjny, a jej ostateczny przebieg zostanie ustalony w planach miejscowych. W dokumencie Studium wyznaczono kategorie terenów o zróżnicowanych kierunkach zagospodarowania, w tym tereny o przeważającej funkcji mieszkaniowej wysokiej intensywności - MW i tereny zieleni publicznej - ZP. Plan natomiast dla działki nr 33/2, przewiduje jedynie zagospodarowanie w ramach obszaru 3 ZP. Obszary ZP w tym ostatnim dokumencie to z kolei tereny zieleni o charakterze parkowym, stanowiące tereny publiczne o podstawowym przeznaczeniu pod ogólnie dostępną zieleń parkową, wyposażoną w elementy małej architektury, dla której – w obszarze 3 ZP – dodatkowo istnieje zakaz lokalizacji nowych budynków (§ 15 ust. 1 Planu). Mając na uwadze powyższe, Sąd doszedł do przekonania, że ustalenia planu wbrew stanowisku skarżącej są zgodne z postanowieniami Studium. Zważyć bowiem należy w pierwszej kolejności, że wyznaczone granice kategorii zagospodarowania terenów na planszy K1 rysunku Studium mają charakter orientacyjny i w części tekstowej tego dokumentu przewidziano konieczność doprecyzowania przebiegu tych granic w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Organ planistyczny prawidłowo więc ustalił, że zgodnym ze Studium przeznaczeniem dla działki nr 33/2 będzie przeznaczenie pod tereny zieleni urządzonej o charakterze parkowym, oznaczone na Rysunku planu symbolem 3ZP, stanowiące przestrzenie publiczne, o podstawowym przeznaczeniu pod ogólnie dostępną zieleń parkową wyposażoną w elementy malej architektury typu: fontanna, pomnik, urządzenia placu zabaw, miejsce widokowe, siedziska ze stolikami, estrady koncertowej, wesołego miasteczka itp. W terenach tego przeznaczenia obowiązuje zakaz lokalizacji nowych budynków (§ 15 ust. 1 postanowień planu miejscowego). Za takim rozwiązaniem przemawia diagnoza stanu i funkcjonowania środowiska na obszarze objętym przedmiotowym planem, a zawarta w wyżej przytoczonym Opracowaniu Ekofizjograficznym obszaru "Myśliwska", z którego jednoznacznie wynika wymóg zachowania w jak najwyższym stopniu terenów zielonych i przekształcenia ich w zieleń miejską urządzoną, ogólnodostępną. Wszak wyznaczone w załączniku graficznym kompleksy dla zapewnienia prawidłowego funkcjonowania środowiska w tym obszarze mają jedynie znaczenie poglądowe, ale i w tym dokumencie działka skarżącej położona jest na granicy dwóch kompleksów, a to kompleksu przewidzianego do zabudowy intensywnej oraz kompleksu przyrodniczo-użytkowego. W zgodzie zatem z wyżej przytoczonymi wymogami, z uwagi właśnie na walory środowiskowe i ekologiczne, teren 3 ZP w skarżonym planie, na którym znajduje się działka skarżącej, co słusznie podkreśla także w odpowiedzi na skargę organ planistyczny, został włączony do strefy kształtowania systemu przyrodniczego, w której działalność inwestycyjna podporządkowana jest ochronie przyrodniczej, tereny objęte strefą winny bowiem posiadać minimum 80% terenu biologicznie czynnego. W strefie tej nakazano nadto konieczność porządkowania terenów zdegradowanych, wprowadzono zakaz realizacji nowych budynków oraz ochronę istniejących zasobów przyrodniczych, w tym walorów widokowych. Nie bez znaczenia jest tu bowiem fakt, że działka nr 33/2 graniczy od północy, wschodu i południa z terenami wskazanymi w Studium, jako tereny nieprzeznaczone do zabudowy i zainwestowania, stanowiącymi łącznik ekologiczny pomiędzy terenami zielonymi wzdłuż rzeki Wisły, a zbiornikiem Bagry. Natomiast od strony zachodniej przedmiotowej działki, znajdują się w jej bezpośrednim sąsiedztwie tereny zainwestowane, na których posadowiony jest zespół garaży wielostanowiskowych dla zabudowy wielorodzinnej osiedli mieszkaniowych położonych wzdłuż ul. M. i L. . To z kolei powoduje, że bezpośredni dostęp do działki z terenów zainwestowanych jest utrudniony na skutek lokalizacji garaży wielostanowiskowych. Zatem zastany już stan zainwestowania terenów od strony zachodniej działki nr 33/2 i brak możliwości jej skomunikowania z tym terenem dodatkowo czyni zasadnym przyjęcie włączenia całej działki nr 33/2 w obszar 3 ZP planu. Mając na uwadze powyższe okoliczności faktyczne w ocenie Sądu, organy planistyczne prawidłowo ustaliły , że w terenie działki nr 33/2 koniecznym jest dokonanie zgodnie z ustaleniami Studium korekty przebiegu granicy pomiędzy odmiennymi kategoriami zagospodarowania terenów, celem zapewnienia nienaruszalności najcenniejszych elementów systemu przyrodniczego i nie rozpraszania zabudowy. Nie sposób także w stanie faktycznym niniejszej sprawy uznać, by przy jego uchwaleniu, w zakresie działki skarżącej, organ przekroczył władztwo planistyczne. Władztwo planistyczne jest bowiem wynikającą z przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a konkretnie art. 3 ust. 1, kompetencją gminy do samodzielnego i zgodnego z jej interesem kształtowania polityki przestrzennej. Obejmuje ono samodzielne ustalenie przez gminę przeznaczenia terenów, rozmieszczenia inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy /art. 3 ust. 1 oraz 15 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym/. Koncepcja władztwa planistycznego oznacza, że w niektórych przypadkach ustalenia planu mogą ingerować w interesy prywatne podmiotów skarżących w sposób odbierany przez nich jako niekorzystny, natomiast nie musi z tym być powiązane z przekroczeniem granic władztwa planistycznego. W tym miejscu należy podnieść, że Sąd podziela pogląd wyrażony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8.04.2010 r., sygn. akt II OSK 123/10, iż w planowaniu przestrzennym uwzględnia się m.in. prawo własności (art. 1 ust. 2 pkt 7 uzpz), a przy dokonywaniu oceny w tym zakresie m.in. należy uwzględnić to czy strona skarżąca, "zgłaszała wnioski do projektu planu lub na etapie poprzedzającym, czy uczestniczyła w dyskusji publicznej i w innych formach udostępniania wiedzy o projekcie planu (zebrania w sołectwach). W razie braku takich działań właścicieli nieruchomości objętych planem miejscowym lub jego zmianą trudno skutecznie zarzucać organom gminy przekroczenie granic władztwa planistycznego, nie mogą bowiem domniemywać zamierzeń właścicieli tym bardziej, gdy uchwalany plan jest zgodny z postanowieniami studium. Z akt planistycznych wynika natomiast, że skarżąca nie uczestniczyła w debacie publicznej nad projektem planu. Stąd też zarzut braku dostatecznego wyważenia indywidualnego interesu skarżącej i naruszenia zasady proporcjonalności przez organ w procesie planistycznym musi jawić się jako całkowicie chybiony. Sąd nie dopatrzył się także naruszenia zasady równości (art. 32 Konstytucji RP). Uzasadnienie jej naruszenia wymagałoby wykazania, że osoby spełniające te same warunki zostały odmiennie potraktowane w identycznych sytuacjach przez organy administracji publicznej. W zakresie objętym procedurą planistyczną mogłoby to polegać na uznaniu, że wobec właścicieli kilku działek - mimo identycznego zakwalifikowania tych działek w kierunkach zagospodarowania zawartych w Studium i dodatkowo spełniania innych identycznych warunków - nastąpiło zróżnicowanie sposobu zagospodarowania działek bez uzasadnionego powodu. Taka sytuacja nie ma miejsca w tej sprawie. Tylko bowiem część działki ew. nr 33/2 była objęta w Studium kierunkiem zagospodarowania jako MW, a działki sąsiednie - zlokalizowane w Planie w obszarze 2 KP lub 2 MW - były objętej strefą kierunkowego zagospodarowania w Studium (MW) w całości. W tym stanie rzeczy Sąd nie dopatrzył się uchybień w uchwale Rady Miasta Krakowa n CXIV/1540/10 z dnia 20 października 2014r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu gospodarowania przestrzennego dla obszaru "Myśliwska", które uzasadniałyby konieczność wyeliminowania jej z obrotu prawnego i dlatego skargę jako nieuzasadnioną należało oddalić na podstawie art. 151 p.p.s.a.