II SA/Kr 341/17

Dnia 12 czerwca 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Iwona Niżnik-Dobosz po rozpoznaniu w dniu 12 czerwca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K.L. na decyzję Wojewody [....] z dnia 26 stycznia 2017 r., znak: [....] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę postanawia: oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji K.L. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na decyzję Wojewody [....] z dnia 26 stycznia 2017 r. (znak: .....) w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. W skardze skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, podnosząc że jej wykonanie, tj. wykonanie robót budowlanych, doprowadzi do nieodwracalnego stanu, w którym wykonanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie (tj. niewykonanie uchylonej decyzji), stanie się faktycznie niemożliwe. Skarżący podkreślił, iż przedstawił dostateczne okoliczności na zasadność zarzutu naruszenia art. 10 § 1 k.p.a., który – zdaniem skarżącego – prowadzi do aktualizacji przesłanek wznowienia postępowania, wskazanych w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., a w konsekwencji uchylenia zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 z późn. zm. – dalej: p.p.s.a.). Według skarżącego wykonanie zaskarżonej decyzji doprowadzi zatem do bezzasadnego i nieodwracalnego naruszenia interesu prawnego skarżącego w wyniku naruszenia przez organy administracyjne przepisów postępowania. Skarżący dodał również, że w jego ocenie w przedmiotowej sprawie zrealizowane zostały obie przesłanki wskazane w art. 61 § 3 p.p.s.a., ponieważ wykonanie robót budowlanych na podstawie zaskarżonej decyzji, uniemożliwiłoby należyte wykonanie robót budowlanych przez skarżącego na podstawie decyzji nr [....] , gdyż przedmiotem remontu będą także elementy konstrukcyjne, na których zamontowane mają być klimatyzatory. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Tym samym katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia został określony przez ustawodawcę w sposób wyczerpujący i alternatywny. Oznacza to, że Sąd będzie uprawniony do udzielenia stronie ochrony tymczasowej dopiero wówczas, gdy uprawdopodobni ona chociaż jedną ze wskazanych w ww. przepisie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu, z tym zastrzeżeniem, że akt ten nadaje się do wykonania i wymaga wykonania. W doktrynie i orzecznictwie ugruntował się pogląd, zgodnie z którym obowiązek przedstawienia okoliczności uprawdopodabniających zaistnienie przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa wyłącznie na wnioskodawcy. Musi on przy tym wskazać konkretne okoliczności, które umożliwią Sądowi dokonanie oceny, czy wstrzymanie zaskarżonego rozstrzygnięcia jest w danej sytuacji uzasadnione (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 stycznia 2015 r., sygn. akt I OZ 1236/14, LEX nr 1624317). Nie ulega zatem wątpliwości, że wniosek o wstrzymanie wykonania aktu objętego skargą wymaga od skarżącego powołania się na tego rodzaju szczególne okoliczności, które będą przemawiały – w danej sprawie – za odstąpieniem przez Sąd od generalnej zasady wykonalności ostatecznych decyzji administracyjnych. Mając na uwadze powyższe wskazać należy, że skarżący uzasadniając swój wniosek o wstrzymanie wykonania jedynie ogólnikowo podał, że wykonanie zaskarżonej decyzji, tj. wykonanie robót budowlanych, doprowadzi do nieodwracalnego stanu, w którym wykonanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie (tj. niewykonanie uchylonej decyzji), stanie się faktycznie niemożliwe, a nadto, że jej realizacja uniemożliwi należyte wykonanie robót budowlanych przez skarżącego na podstawie decyzji nr [....] . Tym samym, w okolicznościach niniejszej sprawy nie sposób uznać, że powołaną przez skarżącego potencjalną niemożliwość wykonania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie (tj. niewykonanie uchylonej decyzji) lub też uniemożliwienie należytego wykonania robót budowlanych przez skarżącego na podstawie decyzji nr [....] , jakie – w ocenie skarżącego – mogą wiązać się z wykonaniem zaskarżonego aktu należy utożsamiać z określonymi w art. 61 § 3 p.p.s.a. "trudnymi do odwrócenia skutkami" albo "niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody". Wymaga przy tym podkreślenia, że wykonanie każdej decyzji o pozwoleniu na budowę prowadzi, ze swej istoty, do zmian w rzeczywistości. Niemniej jednak nie jest to proces nieodwracalny, gdyż jego odwrócenie zależy jedynie od możliwości technicznych inwestora. Wstrzymanie wykonania decyzji o pozwoleniu na budowę nie może być zatem postrzegane jako instytucja, która ma na celu powstrzymać proces inwestycyjny w ogóle, skoro inwestor dysponuje już ostateczną decyzją o pozwoleniu na budowę i zgodnie z treścią art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz.U. z 2010 r., Nr 243, poz. 1623 z późn. zm.) jest on uprawniony do rozpoczęcia robót budowlanych objętych treścią udzielonego pozwolenia. Należy jednak zaznaczyć, że w przypadku, w którym doszłoby do wyeliminowania takiej decyzji z obrotu prawnego to inwestor, a nie skarżący poniesie straty wynikające z rozpoczęcia procesu inwestycyjnego i to on przede wszystkim podejmuje ryzyko gospodarcze niekorzystnego dla niego rozstrzygnięcia sądu administracyjnego. Dlatego też samo twierdzenie skarżącego, że wykonanie zaskarżonej decyzji doprowadzi do powstania trudnych do odwrócenia skutków, nie może być wystarczające do wstrzymania jej wykonania. Ponadto, w ocenie Sądu przytoczone przez skarżącego w uzasadnieniu wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji argumenty w zakresie, w jakim wskazuje on, że przedstawił dostateczne okoliczności na zasadność zarzutu naruszenia art. 10 § 1 k.p.a., który – zdaniem skarżącego – prowadzi do aktualizacji przesłanek wznowienia postępowania, wskazanych w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., a w konsekwencji uchylenia zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a., stanowią w istocie zarzuty merytoryczne do decyzji, na które skarżący powoływał się w treści skargi. Tymczasem Sąd, na etapie rozpoznawania wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji, nie bada zasadności skargi. Zaskarżona decyzja będzie bowiem podlegać kontroli Sądu, pod względem jej zgodności z prawem, dopiero w toku merytorycznego rozpoznania sprawy. Postępowanie w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji stanowi jedynie postępowanie o charakterze wpadkowym, a zapadłe w tym przedmiocie rozstrzygnięcie ma wyłącznie charakter tymczasowy i traci moc z dniem wydania przez sąd orzeczenia uwzględniającego skargę, bądź uprawomocnienia się orzeczenia oddalającego skargę (art. 61 § 6 p.p.s.a.). Dlatego też, w ocenie Sądu, wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zawiera usprawiedliwionych motywów wskazujących na wystąpienie przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.