II SA/Kr 341/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Iwona Niżnik-Dobosz (spr.) Sędziowie: WSA Tadeusz Kiełkowski WSA Agnieszka Nawara-Dubiel Protokolant: Maksymilian Krzanowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 czerwca 2017 r. sprawy ze skargi K.L. na decyzję Wojewody [....] z dnia 26 stycznia 2017 r. znak: [....] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę postanawia: skargę odrzucić. Wojewoda [...] decyzją z dnia 26 stycznia 2017 r. (znak: [...]), na podstawie: - art. 81 ust. 1 i art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 290 z późn. zm. – dalej jako: u.p.b.) oraz - art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 23 z późn. zm. – dalej jako: k.p.a.), po rozpatrzeniu odwołania Wspólnoty Mieszkaniowej [...] reprezentowanej przez Zarząd Wspólnoty – K. L., od decyzji Prezydenta Miasta [...] nr [...] z dnia 18 listopada 2016 r. (znak: [...]) w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia A. N. pozwolenia na budowę inwestycji pn.: "Remont wraz z przebudową wewnętrznej instalacji i klimatyzacji i centralnego ogrzewania w lokalach handlowych w budynku na działce nr [...] obr. [...] przy ul. [...] w [...]", utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym: Decyzją nr [...] z dnia 18 listopada 2016 r., Prezydent Miasta [...] orzekł o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na remont wraz z przebudową wewnętrznej instalacji i klimatyzacji i centralnego ogrzewania w lokalach handlowych w budynku na dz. nr [...] obr. [...] przy ul. [...] w [...]. Odwołania od ww. decyzji wnieśli Wspólnota Mieszkaniowa [...] reprezentowana przez Zarząd Wspólnoty – K. L. oraz odrębnie K. L. jako współwłaściciel budynku, które to odwołanie było przedmiotem odrębnego rozstrzygnięcia. Wspólnota Mieszkaniowa [...] zarzuciła w swym odwołaniu brak formalnego powiadomienia Wspólnoty o wszczęciu postępowania administracyjnego, czym naruszono art. 10 § 1 k.p.a. Wojewoda [...] oceniając zgromadzony przez organ l instancji materiał dowodowy uznał, że jest on wystarczający do udzielenia pozwolenia na realizację przedmiotowej inwestycji. Organ odwoławczy przywołał treść art. 6 k.p.a. oraz art. 35 ust. 1 u.p.b. i na tej podstawie podał, że organy administracji nie badają prawidłowości przyjętych w projekcie budowlanym rozwiązań, jeżeli nie dotyczą zakresu wynikającego z ww. przepisu. Organ II instancji dodał przy tym, że za prawidłowość sporządzenia projektu budowlanego, w tym również przyjęte w projekcie rozwiązania, odpowiada projektant i jeżeli istnieje wymóg jego sprawdzenia, również sprawdzający, legitymujący się odpowiednimi uprawnieniami, którzy – zgodnie z art. 20 ust. 4 u.p.b. – załączają do projektu budowlanego oświadczenie o jego sporządzeniu zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej, które to oświadczenia zostały w niniejszej sprawie przedłożone. Ponadto, odnosząc się do zgłaszanego w odwołaniu zarzutu o braku formalnego powiadomienia Wspólnoty Mieszkaniowej o wszczęciu postępowania, organ odwoławczy wskazał, że jak wynikało z akt sprawy, organ I instancji pismem z dnia 5 października 2016 r., powiadomił o wszczęciu wszystkich współwłaścicieli budynku przy ul. [...], w tym również K. L. pełniącego funkcję jednoosobowego zarządu wspólnoty mieszkaniowej. Wojewoda [...] podkreślił, że wspólnotę mieszkaniową tworzy ogół właścicieli, których lokale wchodzą w skład określonej nieruchomości, tak lokali mieszkalnych, jak i użytkowych, wyodrębnionych i niewyodrębnionych (stanowiących np. własność gminy). Tym samym, w ocenie organu odwoławczego, okoliczność, że o wszczęciu postępowania powiadomieni zostali wszyscy członkowie wspólnoty, w tym również właściciel, który pełni funkcje jednoosobowego przedstawiciela tej wspólnoty (zarządu wspólnoty), zamiast powiadomienia tylko przedstawiciela tej wspólnoty, pozostawał bez wpływu na uznanie, że wspólnota mieszkaniowa w sposób prawidłowy została powiadomiona o wszczęciu i tym samym uczestniczyła w tym postępowaniu. Niezależnie od powyższego Wojewoda [...] zaznaczył, że zarzut naruszenia art. 10 k.p.a. mógł być wtedy skuteczny, gdyby została wskazana okoliczność, z której wynikałoby jakiej konkretnie czynności skarżący został pozbawiony. Tymczasem, zdaniem organu odwoławczego, zarówno z treści odwołania, jak i z wcześniejszej korespondencji skarżącego nie wynikało, jaki negatywy skutek, w jego ocenie, spowodował podnoszony zarzut. Organ odwoławczy wskazał, że przedmiotem inwestycji jest remont lokalu handlowego znajdującego się na kondygnacji piwnicy i parteru w budynku przy ul. [...] w [...] oraz przebudowa wewnętrznej instalacji wentylacji, klimatyzacji i centralnego ogrzewania w tym lokalu, przy czym zakres prac obejmuje m.in. roboty budowlano-montażowe polegające np. na wymianie istniejącego sufitu podwieszonego, wymianie posadzki w sali sprzedaży, wymianie uszkodzonych płytek. Z kolei, w zakresie robót elektrycznych, planowana jest wymiana oświetlenia i instalacji elektrycznej, wymiana głównej tablicy rozdzielczej, sprawdzenie i naprawa połączeń elektrycznych. Natomiast w zakresie robót instalacyjnych, roboty budowlane obejmują wymianę klimatyzatorów, przeniesienie jednostek zewnętrznych klimatyzacji ze ścian podwórza ponad dach, na ściany szybu doświetlającego, przeniesienie czerpni i wyrzutni na dach z wykorzystaniem istniejących przewodów kominowych, oczyszczenie przewodów wentylacyjnych, wymianę zakończeń wentylacji oraz przebudowę instalacji centralnego ogrzewania obejmującą zamianę grzejników na klimakonwektory zainstalowane w suficie kasetonowym. Organ II instancji podkreślił przy tym, że ze względu, iż planowane roboty budowlane odbywają się w budynku wpisanym do rejestru zabytków, ich realizacja wymaga uzyskania pozwolenia na budowę (art. 30 ust. 4 pkt 1 u.p.b.). Wojewoda [...] zaznaczył, że inwestor uzyskał pozwolenie [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia 12 sierpnia 2016 r. (znak: [...]) na realizację inwestycji, w którym to zezwoleniu określono możliwość lokalizacji urządzeń jednostki zewnętrznej klimatyzatorów na okres 3 lat. Ponadto, organ odwoławczy wskazał, że na terenie, na którym planowana jest inwestycja nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, niemniej jednak – z uwagi na treść art. 59 ust. 1 w zw. z art. 50 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym – planowany zakres inwestycji nie wymaga uzyskania decyzji o warunkach zabudowy. Jednocześnie, organ II instancji dodał, że planowana inwestycja nie wymaga również sporządzenia projektu zagospodarowania działki, bowiem zgodnie z art. 34 ust. 3a u.p.b., projekt budowlany przebudowy lub montażu nie wymaga tej części projektu, jeżeli dla tych robót budowlanych (jak w niniejszej sprawie) nie jest wymagana decyzja o warunkach zabudowy. Organ odwoławczy nadmienił także, że w projekcie budowlanym znajdowały się ponadto opinia geotechniczna, informacja dotycząca bezpieczeństwa i ochrony zdrowia oraz ekspertyza techniczna wykonana przez rzeczoznawcę mgr inż. R. K. z której wynikała dopuszczalność planowanych w budynku robót budowlanych. Wojewoda [...] przytoczył również treść art. 4, art. 35 ust. 4 i art. 32 ust. 4 u.p.b. i na tej podstawie wskazał, że w jego ocenie inwestor spełnił wymogi będące przedmiotem oceny organu administracji wynikające z treści art. 35 ust. 1, jak i art. 32 ust. 4 u.p.b., a ponadto przedmiotowa inwestycja nie narusza występujących w obszarze oddziaływania uzasadnionych interesów osób trzecich. Zdaniem organu odwoławczego również analiza przedłożonego materiału dowodowego nie wykazała naruszenia prawa materialnego, które uprawniałoby organ administracji do zakwestionowania prawidłowości przedmiotowej inwestycji, a w związku z tym inwestor był uprawniony do korzystania z prawa wynikającego z treści art. 4 u.p.b. Skargi na ww. decyzję wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skarżący K. L. jako współwłaściciel budynku, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika oraz odrębnie Wspólnota Mieszkaniowa [...] reprezentowana przez Zarząd Wspólnoty – K. L.. Obydwoje skarżący domagali się uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Skarżący K. L. zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postepowania administracyjnego, tj. naruszenie: 1. art. 10 § 1 k.p.a. w zw. z art. 28 ust. 2 u.p.b. poprzez pominięcie skarżącego, jako strony postępowania, a w konsekwencji niezapewnienie mu czynnego udziału w postępowaniu, co stanowi podstawę wznowienia postępowania administracyjnego, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., tj. wydanie decyzji w postępowaniu, w którym pozbawiono stronę – skarżącego – udziału w postępowaniu, bez jego winy; 2. art. 7 k.p.a., poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego w sposób dokładny, tj. poprzez pominięcie istotnej okoliczności, że inwestycja ma zostać wykonana na nieruchomości oddanej skarżącemu do wyłącznego korzystania, co stanowi podstawę do wznowienia postępowania zgodnie z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Ponadto, skarżący K. L. zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 4 u.p.b., poprzez udzielenie inwestorowi pozwolenia na budowę, podczas gdy inwestor nie posiadał prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, ponieważ nieruchomość wspólna, na której ma być wykonane zamierzenie budowlane, została przekazana skarżącemu do wyłącznego korzystania w drodze umowy współwłaścicieli (umowa quoad usum). Podobnie skarżąca Wspólnota Mieszkaniowa [...] zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postepowania administracyjnego, tj. naruszenie: 1. art. 10 § 1 k.p.a. w zw. z art. 28 ust. 2 u.p.b. poprzez pominięcie współwłaściciela lokali, członka Wspólnoty Mieszkaniowej – K. L., który dysponuje prawem do wyłącznego korzystania z części nieruchomości wspólnej, na której ma być zrealizowana inwestycja, jako strony postępowania, a w konsekwencji niezapewnienie mu czynnego udziału w postępowaniu, co stanowi podstawę wznowienia postępowania administracyjnego, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., tj. wydanie decyzji w postępowaniu, w którym pozbawiono stronę – K. L. – udziału w postępowaniu, bez jego winy; 2. art. 7 k.p.a., poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego w sposób dokładny, tj. poprzez pominięcie istotnej okoliczności, że inwestycja ma zostać wykonana na nieruchomości oddanej K. L. do wyłącznego korzystania, co stanowi podstawę do wznowienia postępowania zgodnie z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Ponadto skarżąca Wspólnota Mieszkaniowa zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 4 u.p.b., poprzez udzielenie inwestorowi pozwolenia na budowę, podczas gdy inwestor nie posiadał prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, ponieważ nieruchomość wspólna, na której ma być wykonane zamierzenie budowlane, została przekazana K. L. do wyłącznego korzystania w drodze umowy współwłaścicieli (umowa quoad usum). W uzasadnieniu obu skarg, skarżący przytoczyli okoliczności faktyczne istniejące w dniu wydania decyzji, które w ich ocenie zostały pominięte przez organ administracyjny, a mianowicie wskazali, że w dniu 3 grudnia 1998 r. współwłaściciele nieruchomości położonej w [...] przy ul. [...], w tym inwestor i K. L. zawarli umowę, w formie aktu notarialnego (rep. A nr [...]) ustanawiając odrębną własność znajdujących się w budynku lokali. Skarżący podali, że w umowie tej ustalono m.in. sposób zarządu i zasady gospodarowania nieruchomością wspólną oraz dokonali podziału nieruchomości wspólnej do wyłącznego użytkowania (umowa quoad usum), na mocy którego K. L. przysługuje wyłączne prawo, m.in. do zarządzania, administrowania i użytkowania dachu położonego nad lokalami nr [...] i [...], a także samymi lokalami położonymi na kolejnych kondygnacjach nad lokalami nr [...] i [...], w tym znajdujących się tam przewodów kominowych. Ponadto skarżący wskazali, że w dniu [...] czerwca 2016 r. K. L. i inwestor zawarli umowę najmu, na podstawie której K. L. wynajął inwestorowi powierzchnię dachu oraz część wspólną przypadającą mu do wyłącznego korzystania celem umieszczenia tam klimatyzatorów wraz z niezbędnymi elementami instalacji. Skarżący dodali, że w umowie najmu inwestor potwierdził prawo K. L. do wyłącznego korzystania z nieruchomości wspólnej w ww. zakresie. Jednocześnie skarżący podkreślili, że współwłaściciele lokali tworzących Wspólnotę Mieszkaniową [...] w [...], podjęli jednomyślnie uchwałę nr [...] z dnia 29 czerwca 2016 r., którą udzielili zgody na dokonanie przeniesienia i montażu klimatyzatorów, pod warunkiem zawarcia przez K. L. i inwestora odrębnej umowy ustalającej zasady wykonania tych czynności. Ponadto skarżący przedstawili argumentację przemawiającą w ich ocenie za koniecznością uznania K. L. jako strony przeprowadzonego postępowania administracyjnego, a mianowicie wskazali oni m.in., że roboty budowlane objęte inwestycją mają dotyczyć nie tylko samego odrębnego lokalu inwestora, lecz także nieruchomości wspólnej oddanej K. L. do wyłącznego korzystania, a w związku z tym – w ocenie skarżących – wyłącznie K. L., a nie Wspólnota Mieszkaniowa, a tym bardziej pozostali właściciele odrębnych lokali, był uprawniony do zarzadzania tą częścią nieruchomości wspólnej. Tym samym skarżący podnieśli, że brak udziału K. L. w postępowaniu administracyjnym był niezawiniony, gdyż zwracał się on do organu z uwagami i zastrzeżeniami dotyczącymi pominięcia go jako strony postępowania. Dodatkowo skarżący K. L. podkreślił, że w jego ocenie posiadał on interes prawny we wniesieniu niniejszej skargi z uwagi na przepisy postępowania, które określają skarżącego, jako stronę postępowania, a które zostały pominięte przez organy administracyjne. W odpowiedzi na skargę K. L., Wojewoda [...] wniósł o jej odrzucenie wskazując, że przedmiotowa skarga, jako niepochodząca od strony postępowania administracyjnego zakończonego wydaniem decyzji Wojewody [...] z dnia 26 stycznia 2017 r. (znak: [...] ) powinna zostać uznana za niedopuszczalną. Organ odwoławczy podkreślił przy tym, że w sprawach dotyczących nieruchomości wspólnej – stosownie do treści art. 21 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (tekst jedn. Dz.U. z 2015 r., poz. 1892 z późn. zm.) – podmiotem praw i obowiązków jest Wspólnota Mieszkaniowa, gdyż to ona działa za członków tej wspólnoty, a więc w ich interesie. Organ II instancji podkreślił przy tym, że w orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntował się pogląd, zgodnie z którym tylko wyjątkowo w charakterze strony, obok wspólnoty, może występować członek tej wspólnoty, a mianowicie gdy posiada on indywidualny (własny) interes prawny, znajdujący oparcie w przepisach prawa powszechnie obowiązującego. Tym samym, w ocenie organu odwoławczego, wyłącznie w sytuacji, gdy inwestycja ingerowałby w odrębne prawo własności członków wspólnoty przysługujące do lokalu mieszkalnego, stanowiłoby to o wykazaniu indywidualnego interesu prawnego do udziału w postępowaniu uzasadniające udział w postępowaniu, która to sytuacja nie miała miejsca w przedmiotowej sprawie. Z kolei w odpowiedzi na skargę Wspólnoty Mieszkaniowej [...] w [...], Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie podtrzymując w całości stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 58 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, (Dz. U. 2016, 718 ze zm.): § 1. Sąd odrzuca skargę: 1) jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego; 2) wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia; 3) gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi; 4) jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona; 5) jeżeli jedna ze stron nie ma zdolności sądowej albo jeżeli skarżący nie ma zdolności procesowej, a nie działa za niego przedstawiciel ustawowy albo jeżeli w składzie organów jednostki organizacyjnej będącej stroną skarżącą zachodzą braki uniemożliwiające jej działanie; 5a) jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego; 6) jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. W przypadku skargi wniesionej przez K. L. jako właściciela lokalu mieszkalnego, zdaniem Sądu I instancji, zachodzi przesłanka, o której stanowi art. 58 pkt. 6 p.p.s.a. Sądowi I instancji jest znane z urzędu, z odpowiedzi organu na skargę i z akt administracyjnych sprawy, w tym także z akt sądowych sprawy o sygn. II SA/Kr 352/17, że skarżący nie był potraktowany jako strona w postępowaniu pierwszoinstancyjnym w sprawie przedmiotowego kwestionowanego obecnie przez niego pozwolenia. W wyniku wniesienia przez skarżącego odwołania, organ II instancji wydał decyzję o umorzeniu postępowania odwoławczego. Od tej decyzji skarżący K. L. wniósł skargę do Sądu I instancji. Jego zawodowy pełnomocnik, działając w imieniu skarżącego, na podstawie pełnomocnictwa znajdującego się w aktach sprawy, w oparciu o art. 50 § 1 w zw. z art. 54 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zaskarżył w całości decyzję Wojewody [...] z dnia 27.01.2017r., znak [...], w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego z wniosku K. L. w sprawie odwołania od decyzji nr [...] wydanej przez Prezydenta Miasta [...] w dniu 18.11 2016 r. sprawie znak [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na wykonanie robót budowlanych. Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił: 1. naruszenie art. 10 §1 KPA w zw. z art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, przez pominięcie Skarżącego jako strony postępowania, a w konsekwencji niezapewnienie mu czynnego udziału w postępowaniu, co stanowi podstawę wznowienia postępowania administracyjnego, zgodnie z art. 145 §1 pkt 4 KPA, tj. wydanie decyzji w postępowaniu, w którym pozbawiono stronę - Skarżącego - udziału w postępowaniu, bez jego winy; 2. naruszenie art. 7 KPA, przez niewyjaśnienie stanu faktycznego w sposób dokładny, tj. poprzez pominięcie istotnej okoliczności, że inwestycja ma zostać wykonana na nieruchomości oddanej Skarżącemu do wyłącznego korzystania, co stanowi podstawę do wznowienia postępowania zgodnie z art. 145 §1 pkt 5 KPA. Wobec powyższych zarzutów, w oparciu o art. 145 §1 pkt 1 lit b p.p.s.a. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji, a także decyzji I instancji. Sprawie z ww. skargi K. L. została nadana sygn. II SA/Kr 352/17. Z powyższego wynika, że skarżący K. L, co istotne działając przez zawodowego pełnomocnika, zakwestionował w drodze wniesienia skargi do tut. Sądu decyzję organu administracyjnego odmawiającą mu przymiotu strony a co za tym idzie także posiadania interesu prawnego w sprawie przedmiotowego pozwolenia. W tym miejscu trzeba podkreślić, że skarżący zdecydował się zatem, w określonej chronologii czynności prawnych, na tę prawną formę ochrony swoich interesów w przedmiocie ustalenia, czy posiada interes w sprawie objętej przedmiotowym pozwoleniem. Jednocześnie, wnosząc skargę od decyzji, które zostały wydane w postępowaniu zakończonym właśnie decyzją z dnia 26 stycznia 2017 r. Wojewody [...] utrzymującą w mocy przedmiotowe pozwolenie Prezydenta Miasta [...] z dnia 18 listopada 2016 r. - nie uznającym K. L. za stronę postępowania, skarżący także niejako "równolegle" pragnie uruchomić przed obecnym składem Sądu I instancji sądową kontrolę w przedmiocie posiadania przez niego interesu prawnego w przedmiotowej sprawie. Rozpatrujący skargę K. L. na decyzję Wojewody [...] z dnia 26 styczna 2017 r. utrzymującą w mocy przedmiotowe pozwolenie - Sąd I instancji postanowił ją odrzucić z przyczyn formalnoprawnych, kierując się nie powielaniem, nie multiplikowaniem kontroli sądowej w przedmiocie posiadania przez K. L. interesu prawnego w sprawie uzyskania przez A. N. przedmiotowego pozwolenia. Po pierwsze, skarżący uruchomił przez wniesienie skargi z dnia 14 lutego 2017 r. postępowanie sądowoadministracyjne przed tut. Sądem I instancji, sprawa o sygn. II SA/Kr 352/17, które będzie zasadniczo jedynie kontrolować kwestię posiadania interesu prawnego przez K. L. jako właściciela lokalu w sprawie wydania przedmiotowego pozwolenia. Po drugie, Sąd I instancji rozpatrując skargę Wspólnoty Mieszkaniowej uchylił zaskarżoną decyzję Wojewody [...] z dnia 26 styczna 2017 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi II instancji. W tym miejscu Sąd I instancji zauważa, że na podstawie art. 111 § 1 p.p.s.a. połączył do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia skargę K. L. i skargę Wspólnoty Mieszkaniowej na decyzję Wojewody [...] z dnia 26 styczna 2017 r. Rozpatrując zatem skargę K. L., Sąd I instancji wiedział jednocześnie także jakie będzie rozstrzygnięcie w sprawie ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej. Zatem, w przypadku ew. uwzględnienia skargi K. L., w sprawie o sygn. II SA/Kr 352/17, skarżący ma zatem potencjalnie zapewnioną możliwość wzięcia udziału w ponowionym postępowaniu odwoławczym. W tej sytuacji, której specyfika stanu faktycznego i prawnego została przedstawiona powyżej, Sąd I instancji pozostawia sprawę posiadania przez K. L. interesu prawnego do rozpatrzenia Sądowi I instancji procedującemu zgodnie z wolą skarżącego w sprawie o sygn. II SA/Kr 352/17 ze skargi K. L. na decyzję Wojewody [...] z dnia 27.01.2017 r., w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego z wniosku K. L. w sprawie odwołania od decyzji nr [...] wydanej przez Prezydenta Miasta [...] w dniu 18.11 2016 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na wykonanie robót budowlanych, w całości. Mając na uwadze powyższe, Sąd I instancji działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji postanowienia.