II SA/Kr 342/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tadeusz Kiełkowski Sędziowie : WSA Małgorzata Łoboz NSA Joanna Tuszyńska (spr.) Protokolant : starszy sekretarz sądowy Małgorzata Piwowar po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 maja 2018 r. sprawy ze skarg G. W. i [...] Spółka z.o.o. sp.k. w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 14 grudnia 2017 r. znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji w sprawie warunków zabudowy I. odrzuca skargę [...] Spółka z o.o. sp.k. w K., II. oddala skargę G. W. Sygn. akt II SA/Kr [...] UZASADNIENIE Prezydent Miasta K. decyzją z dnia 16.05.2017r., na podstawie art. 65 ust. 1 ustawy z dnia 27.03.2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tj. Dz. U. z 2016r., poz. 778 z późn. zm.) w zw. z art. 162 § 1 pkt 1 kodeksu postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2016r., poz. 23 z późn. zm.), z urzędu stwierdził wygaśnięcie decyzji nr [...] z dnia 19.08.2016r. o ustaleniu warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn.: "Budowa budynku biurowo-usługowego z garażem podziemnym, naziemnymi miejscami postojowymi, infrastrukturą techniczną i komunikacyjną (w tym budową zjazdu z ul. [...]) oraz zagospodarowaniem terenu zlokalizowanego na działkach nr [...], [...], [...], [...] (część), [...], [...], [...], [...], [...] (część) obr. [...], a w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacyjnej na działkach nr [...] (część), [...] (część), [...], [...], [...], [...], [...], [...] obr. jw. przy [...] w K.", znak sprawy [...] W uzasadnieniu organ podał, że w dniu 19.08.2016r. wydał decyzję o ustaleniu warunków zabudowy dla opisanego wyżej zamierzenia inwestycyjnego. Od dnia 28.03.2017r. na terenie objętym ustaleniami ww. decyzji obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego uchwalony uchwałą Nr [...] Rady Miasta K. z dnia 1.03.2017r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "[...]" - ogłoszoną w Dzienniku Urzędowym Województwa [...] z dnia 13.03.2017r., poz. 1843. Po zbadaniu warunków zabudowy ustalonych w przedmiotowej decyzji w kontekście ustaleń ww. planu miejscowego, stwierdzono, że ustalenia planu miejscowego są inne niż w wydanej decyzji, ponieważ określono w inny sposób warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy. W granicach obszaru objętego miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego obszaru "[...]" ustalono m.in. następujące warunki różniące się od warunków określonych w decyzji nr [...] z dnia 19.08.2016r.: dla budynków ustalono w planie następujące wskaźniki: minimalny wskaźnik terenu biologicznie czynnego 30 %, podczas gdy w decyzji WZ ustalono wielkości tego wskaźnika na poziomie minimum 20%; maksymalna wysokość zabudowy 16 m, podczas gdy w decyzji WZ wskaźnik ten ustalono od 45,0 m do 48,0 m; wskaźnik intensywności zabudowy 0,4 - 1,8 przy wskaźniku powierzchni zabudowy w decyzji wz na poziomie 32% z tolerancją ± 2%; maksymalna szerokość elewacji frontowej budynku 30m podczas gdy w decyzji ustalono szerokość elewacji od strony ul. [...] z tolerancją do ± 20%. Ustalono również, że na podstawie przedmiotowej decyzji ustalającej warunki zabudowy nie została wydana ostateczna decyzja o pozwoleniu na budowę. Organ wyjaśnił, że jest obowiązany stwierdzić wygaśnięcie decyzji, jeżeli spełnione są łącznie następujące przesłanki: decyzja stała się bezprzedmiotowa i stwierdzenie wygaśnięcia takiej decyzji nakazuje przepis prawa albo stwierdzenie wygaśnięcia decyzji leży w interesie społecznym lub w interesie strony. Z wykładni gramatycznej przepisu art. 162 § 1 pkt 1 K.p.a. wynika zatem, że bezprzedmiotowość decyzji jest konieczną, lecz niewystarczającą przesłanką stwierdzenia jej wygaśnięcia. Przesłanką wygaśnięcia decyzji przewidzianą w przepisach szczególnych nie jest bezprzedmiotowość decyzji, lecz powstanie określonych w tych przepisach okoliczności faktycznych. W takich przypadkach uregulowanie prawne zawarte w art. 162 § 1 pkt 1 ma charakter odesłania do przepisów szczególnych. Odwołania od przedmiotowej decyzji wnieśli G. W. oraz [...] Sp. z o.o. Spółka Komandytowa w K.. W zbieżnych w swej treści odwołaniach zarzucono naruszenie przepisów: - art. 65 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez błędne uznanie, że w sprawie ziściły się przesłanki wygaśnięcia decyzji o warunkach zabudowy, -art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez brak zawieszenia postępowania, pomimo, że rozpatrzenie sprawy zależało od wyniku postępowania sądowego dotyczącego skargi na uchwałę Rady Miasta K. Nr [...] z dnia 1.03.2017r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Obszaru "[...]", -art. 8 k.p.a., poprzez niewłaściwą realizację zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa, -art. 11 k.p.a. poprzez rezygnację z realizacji zasady wyjaśnienia zasadności przesłanek, którymi organ kierował się przy wydaniu decyzji, -art. 107 § 3 k.p.a. poprzez zbyt skrótowe sformułowanie uzasadnienia podjętego rozstrzygnięcia. W uzasadnieniu podniesiono, że wykazane różnice pomiędzy ustaleniami zawartymi w decyzji o warunkach zabudowy, a tymi wynikającymi z planu nie są znaczne ani istotne. Plan miejscowy dopuszcza realizację zabudowy na działkach objętych zakresem decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. Przedmiotowe działki znajdują się bowiem granicach obszaru oznaczonego w planie symbolem U - zabudowa usługowa i MW - zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna. Plan przewiduje przy tym możliwość realizacji na omawianym terenie inwestycji o stosunkowo dużych parametrach. Ponadto podniesiono, że wygaszenie decyzji o warunkach zabudowy w przedmiotowej sprawie jest przedwczesne, albowiem wbrew stanowisku organu l instancji, w przedmiotowej sprawie istnieją podstawy do zawieszenia postępowania w trybie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. z uwagi na zaskarżenie uchwały w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "[...] do sądu administracyjnego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K decyzją z dnia 14.12.2017r., znak: [...], na podstawie art. 65 ust. 1 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tj. Dz. U. z 2017r. poz. 1073, dalej jako u.p.z.p.) w zw. z art. 162 § 1 pkt 1 oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14.06.1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2016r. nr 23 z późn. zm., dalej jako k.p.a.), utrzymał zaskarżoną decyzję organu I instancji w mocy. W uzasadnieniu organ II instancji podał, że kwestionowana decyzja jest prawidłowa i nie ma podstaw do jej uchylenia lub zmiany. Wyjaśnił, że organ administracji publicznej ma obowiązek stwierdzenia wygaśnięcia decyzji, jeżeli zostaną spełnione przesłanki wskazane w art. 162 § 1 k.p.a. Stwierdzenie wygaśnięcia dotyczy bezprzedmiotowej decyzji i nakazane jest przez przepis prawa materialnoprawnego, tj. w rozpatrywanym przypadku przez art. 65 ust. 1 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Jednym z przypadków, w których stwierdzenie wygaśnięcia decyzji o warunkach zabudowy jest konieczne, jest uchwalenie dla danego terenu planu miejscowego, którego ustalenia są inne niż w wydanej decyzji. Na tle tego przepisu problem interpretacyjny dotyczy rozumienia pojęcia "innych ustaleń" planu miejscowego w stosunku do ustaleń decyzji. "Inne", nie tylko z punktu widzenia wykładni językowej, jest pojęciem szerszym niż "sprzeczne" czy nawet "niezgodne". Użycie tego pojęcia w art. 65 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - w kontekście wykładni systemowej i celowościowej - wskazuje na zasadność jego szerokiego rozumienia. Podnosi się w piśmiennictwie, że pojęcie to należy interpretować szeroko w związku z tym, że jego zastosowanie tworzy wyjątek od zasady inwestowania na podstawie planu miejscowego, a nie decyzji o warunkach zabudowy, na obszarach objętych planem. Ustawodawca dopuszcza konkurencję (współistnienie) planu i decyzji (wydanych przed jego wejściem w życie) jako podstaw procesu inwestycyjnego tylko wtedy, gdy warunki i zasady zagospodarowania terenu wynikające z decyzji są tożsame z tymi, które wynikają z planu. W niniejszej sprawie decyzja o pozwoleniu na budowę została wprawdzie wydana, ale nie zyskała jeszcze waloru ostateczności, brak jest więc podstaw, aby uznać, że przepisu art. 65 ust. 1 pkt 2 nie stosuje się. Zgodnie z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego obszaru "[...]" teren inwestycji objęty decyzją o warunkach zabudowy z dnia 19.08.2016r. ([...]) położony jest częściowo na obszarze, dla którego ustalono: tereny zabudowy usługowej, oznaczone symbolem [...] (takie przeznaczenie posiadają w całości działki nr nr [...], [...], [...], [...], [...], oraz częściowo działki nr [...], [...] i [...]) oraz częściowo na obszarze zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej oznaczonym symbolem [...] (tak przeznaczenie posiadają: części działek nr nr [...], [...], [...], [...]). Przeznaczeniem podstawowym terenów przeznaczonych pod zabudowę usługową (symbol U) jest realizacja budynków usługowych. Jeśli natomiast chodzi o tereny o przeznaczeniu pod zabudowę mieszkaniową wielorodzinną przeznaczeniem podstawowym tych terenów jest zabudowa usługowa, zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna. Jako przeznaczenie uzupełniające ustalono w § 24 ust. 2 uchwały lokalizację funkcji usługowej na dwóch pierwszych kondygnacjach budynków mieszkalnych. Organ dokonał porównania warunków zabudowy ustalonych w przedmiotowej decyzji z wymogami wynikającymi z ustaleń obowiązującego planu określonymi w § 30 i § 24 i stwierdził, że przedmiotowa decyzja musi ulec wygaszeniu. Podkreślił, że wystarczające jest wykazanie, że ustalone decyzją warunki są inne od ustanowionych w planie. Nie musi to oznaczać, że stoją one z postanowieniami planu w sprzeczności. Przedmiotowa decyzja ustala znacznie większą wysokość budynku niż dopuszczona w planie - w decyzji ustalono ją na 45m do 48 m, podczas gdy plan przewiduje 16 m dla terenów oznaczonych symbolem U i 25 m dla trenów oznaczonych symbolem MW. Ustalono także niższy wskaźnik powierzchni biologicznie czynnej niż to ustala plan - 20%, podczas gdy plan przewiduje 30% (U) i 50% (MW). Jeśli natomiast chodzi o ustalenia dotyczące szerokości elewacji frontowej to uznać należy, że w tym przypadku ustalenia decyzji wprawdzie nie stoją w sprzeczności z planem, zawierają się bowiem w jego postanowieniach, ale nie są również z nim tożsame, a zatem zasadny staje się wniosek, że są one inne niż wynika to z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Przy czym zakres wykazanych rozbieżności jest taki, że po wyeliminowaniu postanowień odmiennych niemożliwe jest zrealizowanie inwestycji jedynie w pozostałym zakresie. Organ odwoławczy nadmienił, że wniosek o zawieszenie postępowania odwoławczego złożony w odwołaniach został rozpatrzony odrębnym postanowieniem. Ponadto, w ocenie organu, nie stoi na przeszkodzie rozpoznaniu niniejszych odwołań wydanie przez kolegium postanowienia z dnia 13.12.2017r. o stwierdzeniu nieważności postanowienia własnego z 9.06.2017r. stwierdzającego niedopuszczalność zażalenia G. W. na postanowienie Prezydenta Miasta K. z dnia 26.04.2017r. znak [...] odmawiające zawieszenia niniejszego postępowania przez ten organ. W sprawie istnieje ostateczne, niezaskarżalne ww. postanowienie organu l instancji z dnia 26.04.2017r. odmawiające zawieszenia niniejszego postępowania. Wyeliminowanie z obrotu prawnego postanowienia organu odwoławczego w przedmiocie niedopuszczalności zażalenia na powyższe postanowienie, dotyczy kwestii incydentalnej niewpływającej na bieg postępowania w sprawie głównej - w przedmiocie wygaszenia decyzji wz. G. W. i Firma B wnieśli na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K skargi o tożsamej treści, domagając się uchylenia decyzji i zasądzenia kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucili naruszenie: - art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez brak zawieszenia postępowania pomimo tego, że rozpatrzenie sprawy zależało od wyniku postępowania sądowego dotyczącego skargi na uchwałę Rady Miasta K. Nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "[...]", - art. 8 ustawy k.p.a. przez niewłaściwą realizację zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa, - art. 11 k.p.a. poprzez rezygnację z realizacji zasady wyjaśnienia zasadności przesłanek, którymi organ kierował się przy wydaniu decyzji, - art. 107 § 3 k.p.a. poprzez zbyt skrótowe sformułowanie uzasadnienia podjętego rozstrzygnięcia. W uzasadnieniu skargi powyższe zarzuty zostały rozwinięte. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K wniosło oddalenie skarg i podtrzymało stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) stanowi, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżony akt administracyjny według kryterium zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie jego wydania. Zgodnie z przepisem art.3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.- dalej: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanymi granicami skargi (art. 134 ustawy). Z art. 145 § 1 p.p.s.a. wynika natomiast, że w przypadku, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Stosownie do przepisu art.65 ust.1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania zaskarżonej decyzji (Dz.U.2017.1073 t.j.) organ, który wydał decyzję o warunkach zabudowy stwierdza jej wygaśnięcie, jeżeli: 1) inny wnioskodawca uzyskał pozwolenie na budowę, 2) dla tego terenu uchwalono plan miejscowy, którego ustalenia są inne niż w wydanej decyzji. W myśl ustępu 3 tego przepisu Stwierdzenie wygaśnięcia decyzji, o których mowa w ust. 1, następuje w trybie art. 162 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. Dodać należy, że organ I instancji, jako podstawę prawną decyzji wskazał przepis art.65 ust.1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a organ odwoławczy – art.65 ust.1 pkt 2. Decyzja stwierdzająca wygaśnięcie innej decyzji ma charakter stricte deklaratywny. Samo wygaśnięcie decyzji następuje na skutek określonych zdarzeń, implikujących bezprzedmiotowość decyzji (zob. T. Woś, "Stwierdzenie wygaśnięcia decyzji administracyjnej jako bezprzedmiotowej (art. 162 k.p.a.)", Państwo i Prawo 1992, z. 7, s. 57; A. Wróbel (w:) M. Jaśkowska, A. Wróbel, "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz", W. 2011, s. 1031). Dlatego też decyzja o warunkach zabudowy – z chwilą wystąpienia określonej normatywnie przesłanki – samoistnie, bezpowrotnie i nieodwracalnie wygasa, o ile nie zachodzi jednocześnie przesłanka negatywna (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 8 grudnia 2017 r., sygn. II SA/Kr [...], LEX nr 2418445). Pogląd ten jest powszechnie prezentowany w orzecznictwie sądów administracyjnych, także najnowszym. I tak, przykładowo, w wyroku z dnia 15 lutego 2017 r. (II OSK [...], CBOSA) Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że: "Stwierdzenie wygaśnięcia decyzji o warunkach zabudowy ma charakter czysto formalny. Pozostawianie takiej decyzji w obrocie prawnym w sytuacji, kiedy został uchwalony i wszedł w życie miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, nie rodzi żadnych skutków materialnoprawnych dla strony. Wygaszanie decyzji o warunkach zabudowy, gdy decyzje te są sprzeczne z ustaleniami uchwalonego planu miejscowego, jest zabiegiem porządkującym". Poglądy te Sąd w składzie rozpoznającym kontrolowaną sprawę w pełni podziela. Zdarzeniem, z którym przepis art. 65 u.p.z.p. wiąże skutek w postaci wygaśnięcia decyzji o warunkach zabudowy jest uchwalenie dla danego terenu planu miejscowego, którego ustalenia są inne niż w wydanej decyzji. Pojęcie "inne ustalenia" jest szersze niż "sprzeczne" czy nawet "niezgodne". Pojęcie to należy interpretować szeroko, w związku z tym, że jego zastosowanie tworzy wyjątek od zasady inwestowania na podstawie planu miejscowego, a nie decyzji, na obszarach objętych planem (zob. wyrok WSA w Krakowie z dnia 20 stycznia 2016 r., II SA/Kr [...], CBOSA). Dla dokonania oceny, czy ustalenia planu zagospodarowania przestrzennego uchwalonego dla terenu objętego decyzją o warunkach zabudowy są inne niż określone w tej decyzji należy porównać parametry inwestycji wyznaczone przez organ w decyzji ustalającej warunki zabudowy z odpowiednimi parametrami określonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego obszaru "[...]" został uchwalony w dniu 1 marca 2017 r., ogłoszony w Dzienniku Urzędowym Województwa [...] z dnia 13 marca 2017 r., a wszedł w życie w dniu 28 marca 2017 r. Następujące istotne ustalenia planu dla budynków w obszarze objętym decyzją o warunkach zabudowy są inne od warunków określonych w decyzji nr [...] z dnia 19.08.2016 r.: - minimalny wskaźnik terenu biologicznie czynnego 30 % (w decyzji WZ ustalono wielkość tego wskaźnika na poziomie minimum 20%); - maksymalna wysokość zabudowy 16 m, (w decyzji WZ wskaźnik ten ustalono od 45,0 m do 48,0 m); - wskaźnik intensywności zabudowy 0,4 - 1,8 (w decyzji WZ na poziomie 32% z tolerancją ± 2%); - maksymalna szerokość elewacji frontowej budynku 30 m (w decyzji WZ ustalono szerokość elewacji od strony ul. [...] m z tolerancją do ± 20%, czyli maksymalna szerokość elewacji frontowej budynku mogła wynosić 34, 8 m). Dlatego też ocenić należy, że organy obu instancji prawidłowo skonstatowały, że ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "[...]" są inne od ustaleń decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 19 sierpnia 2015 r. nr [...] ustalającej warunki zabudowy, co stanowiło wystarczającą podstawę faktyczną do stwierdzenia wygaśnięcia decyzji z dnia 19.08.2016 r. nr [...] o ustaleniu warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn.: "Budowa budynku biurowo-usługowego z garażem podziemnym, naziemnymi miejscami postojowymi, infrastrukturą techniczną i komunikacyjną (w tym budową zjazdu z ul. [...]) oraz zagospodarowaniem terenu zlokalizowanego na działkach nr [...], [...], [...], [...] (część), [...], [...], [...], [...], [...] (część) obr. [...], a w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacyjnej na działkach nr [...] (część), [...] (część), [...], [...], [...], [...], [...], [...] obr. jw. przy [...] w K.". Na marginesie zauważyć jedynie należy, że w sprawie zakończonej wyrokiem WSA w Krakowie z dnia 8 grudnia 2017 r. (sygn. II SA/Kr [...], LEX nr 2418445) Sąd ustalił, że dnia 27 marca 2017 r. została wydana decyzja pozwoleniu na budowę w oparciu o decyzję o warunkach zabudowy Nr [...] z dnia 26 sierpnia 2015 r., ustalającej warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego p.n.: "Budowa budynku biurowo - usługowego z garażem podziemnym, naziemnymi miejscami postojowymi, infrastrukturą techniczną i komunikacyjną (w tym budową zjazdu z ul. [...]) oraz zagospodarowaniem terenu zlokalizowanego na działkach nr [...], [...], [...], [...], [...], [...] (część), [...], [...], [...], [...], [...] (część), [...], [...], [...], [...], [...], [...] obr. jw. przy [...] w K., co ze względu na tożsamość tego terenu inwestycji z terenem inwestycji w obecnie rozpoznawanej sprawie, stanowić może drugą przesłankę wygaśnięcia decyzji WZ. Wykładnia celowościowa i funkcjonalna przepisu art.65 ust.1 pkt 1 ustawy z dnia 27.03.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tj. Dz. U. z 2016r., poz. 778 z późn. zm.) prowadzi do wniosku, że wydana uprzednio decyzja o warunkach zabudowy wygasa nie tylko wtedy, gdy inny wnioskodawca uzyskał pozwolenie na budowę, ale również wtedy, gdy pozwolenie na budowę w zakresie terenu objętego decyzją o warunkach zabudowy wydaną po rozpatrzeniu innego wniosku złożonego przez tego samego inwestora uzyskał on sam. Jak wskazał NSA w wyroku z 30 kwietnia 2009 r. (II OSK [...], LexisNexis nr 2475919 (CBOSA): "W sytuacji, gdy jeden z wnioskodawców uzyska pozwolenie na budowę, to po pierwsze oznacza to, że wykazał prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, a po drugie daje mu to prawo do prowadzenia robót budowlanych na danym terenie. Wtedy to właśnie decyzje o warunkach zabudowy, decyzje o ustaleniu lokalizacji celu publicznego wydane dla innych wnioskodawców stają się bezprzedmiotowe, obojętnie czy dotyczyły tego samego rodzaju inwestycji, czy też innej na danym obszarze". Przepisy prawa, regulując tę kwestię, wskazują na zasadę pierwszeństwa - pomimo dopuszczenia możliwości ubiegania się o wydanie decyzji o warunkach zabudowy przez wielu inwestorów i składanie przez jednego inwestora wielu wniosków, wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę dla terenu objętego decyzjami WZ, umożliwiających rozpoczęcie realizacji inwestycji - powoduje wygaśnięcie wydanych uprzednio decyzji o warunkach zabudowy. Przesłanka negatywna określona w art.65 ust.2 ustawy dotyczy wyłącznie sytuacji opisanej w ust.1 pkt 2 tego przepisu. Zarzuty skargi G. W. są niezasadne. Organy prawidłowo ustaliły ziszczenie się przesłanki stwierdzenia wygaśnięcia decyzji z art. 65 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. Nie został też naruszony art. 8, art. 11 k.p.a. ani art. 107 § 3 k.p.a. w stopniu wymagającym uchylenia zaskarżonej decyzji. Uzasadnienie decyzji w sposób wystarczający wyjaśnia prawne i faktyczne motywy rozstrzygnięcia. Zdaniem Sądu, organ nie naruszył też art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. przez brak zawieszenia postępowania pomimo toczącego się postępowania w sprawie ze skargi na uchwałę Rady Miasta K. Nr [...] z dnia 1 marca 2017 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "[...]". Sąd podziela utrwalony w orzecznictwie sądów administracyjnych pogląd, że sprawa ze skargi na uchwałę obejmującą miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie ma charakteru prejudycjalnego i nie stanowi podstawy do zawieszenia postępowania w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji o warunkach zabudowy prowadzonego na podstawie art. 65 u.p.z.p. (zob. np. wyrok WSA w Krakowie z dnia 20 stycznia 2016 r., II SA/Kr [...], CBOSA). Rację należy przyznać skarżącym, że w części dotyczącej ustosunkowania się organu do zarzutu odwołania dotyczącego naruszenia art.97 § 1 pkt 4 k.p.a. uzasadnienie zaskarżonej decyzji jest nazbyt lakoniczne. Nie miało to jednakże żadnego wpływu na wynik sprawy. Dlatego też, na podstawie art.151 p.p.s.a., należało orzec jak w punkcie II sentencji wyroku. Rozstrzygnięcie o odrzuceniu skargi wniesionej przez Firma B Spółka z o.o. sp.k. w K. podjęto na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Pismem z dnia 28 marca 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, wykonując zarządzenie referendarza sądowego z dnia 15 lutego 2018 r., wezwał pełnomocnika strony skarżącej do uzupełnienia braków formalnych skargi przez złożenie pełnomocnictwa lub jego uwierzytelnionego odpisu do działania w imieniu strony skarżącej Firma B Spółka z o.o. sp.k. w K. przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub sądami administracyjnymi oraz złożenie dokumentu lub jego uwierzytelnionego odpisu wykazującego umocowanie do udzielania pełnomocnictw i określającego sposób reprezentacji strony skarżącej - w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania - pod rygorem odrzucenia skargi. Z akt sprawy wynika, że przesyłka zawierająca wezwanie została skutecznie doręczona pełnomocnikowi skarżącego w dniu 3 kwietnia 2018 r. (k. 54 a.s.) Siedmiodniowy termin do usunięcia braków skargi upływał z dniem 10 kwietnia 2018 r. Mimo upływu zakreślonego terminu braki skargi nie zostały uzupełnione. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Dlatego też orzeczono jak w punkcie I wyroku.