II SA/Kr 343/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Tuszyńska (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Joanna Człowiekowska Sędzia WSA Paweł Darmoń po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 28 maja 2021 r. sprawy ze skargi W. H. na decyzję Nr [...] [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] grudnia 2020 r., znak: [...] w przedmiocie nakazania rozbiórki obiektu budowlanego I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu l instancji; II. zasądza od [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. na rzecz skarżącej W. H. kwotę 500 zł (pięćset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w N. dla Powiatu N. decyzją z dnia 8.09.2020 r., znak: [...], na podstawie art. 49b ust. 1 ustawy z dnia 7.07.1994 r.-Prawo budowlane (t.j.: Dz. U. 2020 r. poz. 1333 z późn. zm.) nakazał inwestorowi W.I. wykonać rozbiórkę realizowanego na dz. nr [...] w miejscowości K. gm. K., bez wymaganego prawem zgłoszenia, budynku rekreacji indywidualnej o konstrukcji murowanej i wymiarach w rzucie poziomym 8,75m x 4m. W uzasadnieniu organ podał, że przeprowadzona w dniu 14.07.2020 r. kontrola wykazała, że na działce nr [...] w K. znajduje się budynek rekreacji indywidualnej o konstrukcji murowanej, posadowiony na żelbetonowych fundamentach, o stropie żelbetonowym monolitycznym, drewnianej więźbie dachowej pokrytej blachą trapezową, w stanie surowym zamkniętym (brakuje drzwi wejściowych). Powierzchnia zabudowy budynku wynosi 35 m2. Inwestorem budynku jest W.I., która przystąpiła do budowy budynku w dniu 29.03.2020 r. Organ ustalił, że "z wypisu i wyrysu z m.p.z.p. (uchwała Nr XXIX/173/2005 z dnia 5 grudnia 2005 r. Rady Gminy K. publ. w Dz. Urz. Woj. Młp. Nr 114, poz. 719 z późn. zm.) wynika, że budynek rekreacji indywidualnej położony jest w terenach oznaczonych symbolem 1R - tereny przeznaczone do upraw rolnych, w których dopuszcza się budownictwo rekreacji indywidualnej realizowane w obrębie działki siedliskowej". Zgodnie z definicją zawartą w § 2 ust. 18 w/wym. planu przez działkę siedliskową należy rozumieć działkę lub część działki określoną w ewidencji gruntów i budynków symbolami B, Bi i Bp. Działka ew. nr [...] w K. położona jest w terenach oznaczonych według klasyfikacji bonitacyjnej RIVb, RV, czyli nie stanowi działki siedliskowej. W związku z tym budowa budynku rekreacji indywidualnej jest niezgodna z ustaleniami planu miejscowego. Dalej organ wyjaśnił, że budowa przedmiotowego budynku rekreacji indywidualnej wymagała, zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt. 2a w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 1 prawa budowlanego, zgłoszenia w organie administracji architektoniczno-budowlanej. Inwestor W.I. zgłosiła zamiar budowy przedmiotowego obiektu budowlanego już po przystąpieniu do robót budowlanych. Wstrzymała je po otrzymaniu decyzji z dnia 19.05.2020 r. znak: [...] wnoszącej sprzeciw w przedmiocie przystąpienia do budowy budynku rekreacji indywidualnej. Przedmiotowy budynek organ zakwalifikował do kategorii budynków parterowych, wskazując, że składa się z jednej kondygnacji i poddasza nieużytkowego. Zastosowanie w sprawie znajduje tryb określony w art. 49b ustawy Prawo budowlane. Wstępnym i podstawowym warunkiem dopuszczenia legalizacji obiektu, jak wyżej wskazano, jest zgodność budowy z zapisami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W przedmiotowym postępowaniu warunek ten nie został spełniony. Nakaz rozbiórki skierowano do W.I. jako inwestora budynku rekreacji indywidualnej. Odnosząc się do wniosku strony organ wyjaśnił jeszcze, że nie ma podstaw do zawieszenia postępowania administracyjnego, w związku z wystąpieniem przez W.I. o zmianę klasyfikacji gruntów oraz zmianę planu miejscowego. Wystąpienie miało bowiem miejsce po dokonaniu samowoli budowlanej oraz po wszczęciu przedmiotowego postępowania administracyjnego, a organ obowiązany jest działać na podstawie stanu faktycznego na dzień wszczęcia postępowania administracyjnego. Od powyższej decyzji odwołanie w ustawowym terminie wniosła W.I., zarzucając organowi naruszenie: - art. 9-10 kpa poprzez wydanie decyzji w warunkach naruszenia zasady czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym oraz zasady informowania strony o istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okolicznościach faktycznych i prawnych; - art. 97 § 1 pkt 4 kpa poprzez nie zawieszenie postępowania administracyjnego w sytuacji stwierdzenia, że uchwałą nr XXII/272/20 Rady Gminy K. z dnia 1.09.2020 r. przystąpiono do zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy K. "Nr 1 - K." dla działki ewidencyjnej nr [...] w miejscowości K.; - art. 97 § 1 pkt 4 kpa poprzez nie zawieszenie postępowania administracyjnego w sytuacji wystąpienia przez odwołującą z wnioskiem o zmianę klasyfikacji gruntu. Odwołująca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi l instancji. W uzasadnieniu odwołująca podkreśliła, że zmiana planu jest konieczna celem doprowadzenia jego postanowień do zgodności ze Studium, w którym na terenie na którym zrealizowano budynek dopuszczono zabudowę rekreacji indywidualnej. M. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. decyzją z dnia 29.12.2020 r. , znak: [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14.06.1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm., dalej: k.p.a.) oraz art. 49b ust. 1 ustawy Prawo budowlane, utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu organ II instancji wskazał, że z uwagi na obowiązującą od dnia 19.09.2020 r. nowelizację ustawy Prawo budowlane, na mocy art. 25 ustawy z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2020 r., poz. 471) zastosowanie znajdą przepisy ustawy Prawo budowlane w brzmieniu obowiązującym przed wspomnianą nowelizacją. W ocenie organu odwoławczego PINB w N. dla Powiatu N. dokonał prawidłowej kwalifikacji przedmiotu postępowania administracyjnego. Niewątpliwie w stanie faktycznym niniejszej sprawy miała miejsce budowa budynku rekreacji indywidualnej na dz. nr [...] w miejscowości K. zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 2a w zw. art. 30 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane wymagała zgłoszenia zamiaru takiej budowy organowi administracji architektoniczno-budowlanej. Inwestorem przedmiotowego budynku jest W.I.. W toku postępowania ustalono również, że roboty budowlane związane z budową budynku rekreacji indywidualnej na dz. nr [...] w miejscowości K. rozpoczęto 29.03.2020 r., bez wymaganego zgłoszenia budowy właściwemu organowi administracji architektoniczno-budowlanej. Inwestor zgłosił zamiar budowy przedmiotowego budynku w dniu 7.05.2020 r., a zatem już po przystąpieniu do robót budowlanych. W dniu 19.05.2020 r. Starosta N. wydał decyzję znak: [...], którą wniósł sprzeciw w przedmiocie przystąpienia do budowy budynku rekreacji indywidualnej. W związku z powyższym organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji, że przepisem właściwym do likwidacji skutków stwierdzonej samowoli budowlanej w niniejszym postępowaniu jest art. 49b ustawy Prawo budowlane. Jak wynika z art. 49b ust. 2 organy nadzoru budowlanego mogą zalegalizować wykonaną samowolnie budowę, o ile jest ona zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, innymi aktami prawa miejscowego oraz jeżeli nie narusza przepisów techniczno-budowlanych w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem. Działka ewidencyjna o nr [...] położona w m. K., na której znajduje się przedmiotowy obiekt posiada grunty o symbolu RIVb, RV, a zatem nie stanowi działki siedliskowej w rozumieniu § 2 ust. 18 planu miejscowego. Mając na uwadze charakter wykonywanych robót, tj. budowę budynku rekreacji indywidualnej na działce ewid. nr [...] w m. K., organ I instancji zasadnie wskazał, że nie jest możliwa legalizacja przedmiotowego obiektu budowlanego. Brak spełnienia jednej z przesłanek art. 49b ust. 2 ustawy Prawo budowlane obliguje organ nadzoru budowlanego do wydania nakazu rozbiórki. MWINB uznał, że organ I instancji prawidłowo wskazał jako adresata orzeczonego nakazu rozbiórki przedmiotowego obiektu W.I.. Zgodnie bowiem z art. 52 ustawy Prawo budowlane w pierwszej kolejności obowiązki wskazane w powołanym wyżej przepisie ustawy kierowane są do inwestora pod warunkiem, że w chwili orzekania nakazu rozbiórki posiada on tytuł prawny do obiektu, który pozwoliłoby mu na legalne wykonanie orzeczonego obowiązku. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 9 i 10 kpa organ II instancji wskazał, że w zawiadomieniu z dnia 22.07.2020 r., znak: [...] organ I instancji, działając na podstawie art. 10 kpa, poinformował o zakończeniu gromadzenia materiału dowodowego w sprawie oraz o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym i wypowiedzenia się co do zebranych dowodów w sprawie. Zatem w ocenie organu odwoławczego strona miała zapewniony czynny udział w toczącym się postępowaniu. Przesyłka zawierająca w/w zawiadomienie została odebrana przez W.I. w dniu 27.07.2020 r. W dniu 12.08.2020 r. na dziennik podawczy PINB w N. dla Powiatu N. wpłynęło pismo W.I. z dnia 10.08.2020 r. zatytułowane "Wyjaśnienia". Do uwag i wniosków wskazanych w w/w piśmie organ I instancji ustosunkował się w uzasadnieniu skarżonej decyzji. Okoliczność, że uchwałą nr XXII/272/20 Rada Gminy K. z dnia 1.09.2020 r. przystąpiła do zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy "Nr 1 - K." dla działki ewidencyjnej nr [...] w miejscowości K. nie stanowi przesłanki zawieszenia postępowania legalizacyjnego, na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 kpa. W ramach postępowania legalizacyjnego popełnionej samowoli budowlanej, organ administracji dokonuje oceny sprawy (dopuszczalności legalizacji) przez pryzmat obowiązujących w chwili załatwiania sprawy przepisów, w tym prawa miejscowego. Ponadto rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy będącej przedmiotem postępowania nie jest w żadnej mierze uwarunkowane koniecznością zmiany ustaleń obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wstrzymanie się organu nadzoru budowlanego z wydaniem decyzji, o które wnioskuje strona, nie znajduje uzasadnienia w przepisach prawa. Ponadto brak jest podstaw, aby w tym celu korzystać z instytucji zawieszenia postępowania administracyjnego w oparciu o art. 97 § 1 pkt 4 kpa. bowiem procedura uchwalania zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie stanowi postępowania administracyjnego, ani też sądowego, lecz jest postępowaniem legislacyjnym w gminie, prowadzącym do zmiany aktu prawa miejscowego. Skoro w czasie orzekania przez organy nadzoru budowlanego obowiązywał miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, to przepisy tegoż planu stanowią miarodajne regulacje prawne dla oceny sprawy legalizacji samowoli budowlanej. Przed wydaniem decyzji MWINB ustalił na podstawie rozmowy telefonicznej z pracownikiem Urzędu Gminy K., że działka o nr [...] położona w m. K., na której znajduje się przedmiotowy obiekt leży w terenach oznaczonych symbolem 1R - tereny przeznaczone do upraw rolnych. Powyższe wskazuje, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego Gminy K. w w/w zakresie nie został zmieniony. W.I. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na decyzję M. Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K., zarzucając naruszenie art. 15 ust. 1 i art. 20 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z art. 7 i art. 8 oraz art. 97 § 1 pkt 4 kpa, poprzez nie zawieszenie postępowania administracyjnego w sytuacji stwierdzenia, że: 1) uchwałą nr XXII/272/20 Rady Gminy K. z dnia 1.09.2020 r. przystąpiono do zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy K. "Nr 1 - K." dla działki ewidencyjnej nr [...] w miejscowości K., umożliwiającej legalizację przedmiotowego obiektu budowlanego, a jednocześnie - co bardzo istotne - doprowadzającej do wymaganej zgodności postanowień planu miejscowego z postanowieniami Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy, stanowiącej załącznik nr 1 do uchwały Nr XXXIV/375/2018 Rady Gminy K. z dnia 16.03.2018 r.; 2) zainicjowania procedury w przedmiocie zmiany klasyfikacji gruntu, na którym zrealizowany został przedmiotowy obiekt budowlany. W uzasadnieniu skarżąca podniosła, że w aktualnie obowiązującym Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy K., stanowiącym załącznik nr 1 do uchwały Nr XXXIV/375/2018 Rady Gminy K. z dnia 16.03.2018 r., działka ewidencyjna nr [...] w miejscowości K., na której skarżąca wraz z mężem wzniosła budynek rekreacji indywidualnej, położona jest w obszarze oznaczonym symbolem "MN", na którym dopuszcza się "zabudowę rekreacji indywidualnej". Ustalenie to powinno więc - zgodnie z art. 15 ust. 1 oraz art. 20 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - znajdować swoje odzwierciedlenie w ustaleniach planu miejscowego. Tak jednak nie jest. Natomiast Rada Gminy K. uchwałą nr XXII/272/20 z dnia 1.09.2020 r. postanowiła o przystąpieniu do zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy K. "Nr 1 K." dla działki ewidencyjnej nr [...] w miejscowości K., zmierzającej do zapewnienia zgodności z postanowieniami Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy K.. Organy obydwu instancji fakty te jednak zlekceważyły, a nawet się do nich nie odniosły. Dotyczy to w szczególności decyzji M. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K., który w uzasadnieniu swojej decyzji nie odniósł się do jednoznacznie sformułowanego zarzutu, opartego na sprzeczności pomiędzy postanowieniami studium oraz planu miejscowego. W ocenie skarżącej nakaz rozbiórki obiektu budowlanego, który nie stwarza żadnych zagrożeń i jest wyraźnie dopuszczony w studium, w sytuacji rzeczywistego rozpoczęcia prac pianistycznych ukierunkowanych na dostosowanie postanowień planu miejscowego do postanowień studium, jest rozstrzygnięciem "niezrozumiałym, a wręcz antyobywatelskim, tj. sprzecznym z podstawowymi wartościami, jakim służą przepisy prawa o planowaniu przestrzennym oraz prawa budowanego". Analogicznie ocenić należy – zdaniem skarżącej - również brak jakiejkolwiek reakcji organu I instancji na uzyskaną informację nt. rozpoczęcia procedury zmiany klasyfikacji gruntu. W odpowiedzi na skargę M. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał swoje stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.) stanowi, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżony akt administracyjny według kryterium zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie jego wydania. Zgodnie z przepisem art.3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.- dalej: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanymi granicami skargi (art. 134 ustawy). Z art. 145 § 1 p.p.s.a. wynika natomiast, że w przypadku, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Wskazać również należy, że zgodnie z przepisem art. 133 § 1 p.p.s.a. Sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy. Orzekanie "na podstawie akt sprawy" oznacza, że sąd przy ocenie legalności decyzji lub postanowienia bierze pod uwagą okoliczności, które z akt tych wynikają i które legły u podstaw zaskarżonego aktu. Podstawą orzekania przez sąd administracyjny jest zatem materiał dowodowy zgromadzony przez organ administracji publicznej w toku postępowania, na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia ( wyrok NSA W-wa z dnia 9.07.2008 r., sygn. II OSK 795/07, LEX nr 483232). Badając legalność zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, Sąd z urzędu stwierdził, że wydane one zostały z naruszeniem przepisów prawa procesowego, a to art.7, art.77 i art.107 § 3 k.p.a., co powoduje konieczność ich uchylenia. W postępowaniu administracyjnym wydanie prawidłowej decyzji w każdym przypadku powinno poprzedzać dokładne ustalenie stanu faktycznego. Jedną z naczelnych zasad kodeksu postępowania administracyjnego jest zasada prawdy obiektywnej, zgodnie z którą w toku postępowania organy administracji publicznej z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli (art.7). Z kolei przepis art. 77 § 1 k.p.a. wymaga, by organ administracji publicznej w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy. Z powyższymi unormowaniami koresponduje przepis art.107 § 3 k.p.a., stanowiący, że uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Tylko należyte przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego i wyczerpujące zebranie materiału dowodowego pozwala na prawidłowe ustalenie stanu faktycznego sprawy. Aby móc uznać, że stan faktyczny w danej sprawie wypełnia hipotezę określonego przepisu prawa materialnego konieczne jest wyjaśnienie okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy w sposób niebudzący wątpliwości. Tymczasem w kontrolowanej sprawie organy nie zebrały podstawowego materiału dowodowego, jakim był wypis i wyrys z obowiązującego na dzień orzekania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy K. pod nazwą "Nr 1-K.". Organ I instancji wskazał w uzasadnieniu decyzji, że "z wypisu i wyrysu z m.p.z.p. (uchwała Nr XXIX/173/2005 z dnia 5 grudnia 2005 r. Rady Gminy K. publ. w Dz. Urz. Woj. Młp. Nr 114, poz. 719 z późn. zm.)" ustalił, że przedmiotowy budynek położony jest w terenach oznaczonych symbolem 1R - tereny przeznaczone do upraw rolnych, w których dopuszcza się budownictwo rekreacji indywidualnej realizowane wyłącznie w obrębie działki siedliskowej. Ustalenie to powtórzył organ odwoławczy. Rzecz jednak w tym, że wskazanych dokumentów (wypisu i wyrysu z planu) nie ma w aktach sprawy. Jest to o tyle istotne, że ani w Dzienniku Urzędowym Województwa M., ani na stronie internetowej gminy rysunek planu nie został opublikowany. Tak więc ustalenie organu nie znajduje w zebranym materiale dowodowym. To samo dotyczy ustalenia, że działka ew. nr [...] w K. położona jest w terenach oznaczonych według klasyfikacji bonitacyjnej RIVb i RV. W aktach sprawy brak jest mapy potwierdzającej tę okoliczność. Jedynie z kserokopii załącznika do uchwały Rady Gminy K. z dnia 1 września 2020 r. (k.7 akt administracyjnych II instancji) wynika, że działka nr [...] ma oznaczenie R IVb. Jak się wydaje z kserokopii tej mapy symbol RV jej nie dotyczy – przypisany jest do działki [...] i [...]. Nie wiadomo więc na jakiej podstawie organy takiego ustalenia dokonały. Nadto, kserokopia ta nie jest opisana, nie wiadomo z oryginału jakiej mapy i z którego roku oraz czy z mapy przyjętej do zasobu geodezyjnego i kartograficznego, została sporządzona. Ustalenie okoliczności: przeznaczenie terenu, w którym położona jest przedmiotowa działka wynikające z obowiązującego planu miejscowego oraz aktualne na dzień wydania decyzji oznaczenie klasy bonitacyjnej gruntu tej działki mają wszak pierwszorzędne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Jak się wydaje, organy ograniczyły się do powtórzenia twierdzeń zawartych w decyzji Starosty N. wnoszącej sprzeciw od dokonanego zgłoszenia, a zalegającej na karcie 9 akt administracyjnych I instancji. Jest to jednakże dalece niewystarczające, co spowodowało naruszenie przytoczonych wyżej przepisów art.7,77,i 107 § 3 k.p.a. Nadto, wadliwe jest dokonanie ustalenia, że działka o nr [...] położona w m. K., na której znajduje się przedmiotowy obiekt leży w terenach oznaczonych symbolem 1R - tereny przeznaczone do upraw rolnych, na podstawie rozmowy telefonicznej przeprowadzonej z pracownikiem Urzędu Gminy K.. Nawiasem mówiąc z rozmowy tej nie sporządzono nawet notatki służbowej. A stosownie do art. 67 k.p.a. organ administracji zobowiązany do sporządzenia protokołu z każdej czynności postępowania, mającej istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, chyba że czynność została w inny sposób utrwalona na piśmie. Z kolei w myśl art.72 § 1 k.p.a. czynności organu administracji publicznej, z których nie sporządza się protokołu, a które mają znaczenie dla sprawy lub toku postępowania, utrwala się w aktach w formie adnotacji podpisanej przez pracownika, który dokonał tych czynności. Świadczy to naruszeniu przez organ również tego przepisu. Zarzuty skargi uznać należy za niezasadne. Zgodzić się należy z organem odwoławczym, że fakt podjęcia przez Radę Gminy K. uchwały nr XXII/272/20 z dnia 1.09.2020 r. o przystąpieniu do zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy K. "Nr 1 - K." dla działki ewidencyjnej nr [...] w miejscowości K., nie stanowi przesłanki zawieszenia postępowania legalizacyjnego, na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 kpa. Zgodnie z tym przepisem organ administracji publicznej zawiesza postępowanie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Rację ma zatem organ, że procedura uchwalania zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest postępowaniem legislacyjnym w gminie, prowadzącym do zmiany aktu prawa miejscowego. Nadto, rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy nie było w żadnej mierze uwarunkowane koniecznością zmiany ustaleń obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Dlatego też wszczęcie procedury planistycznej nie stanowiło zagadnienia prejudycjalnego w rozumieniu art.97 § 1 pkt 4 k.p.a. Również zainicjowanie postepowania administracyjnego w sprawie zmiany klasyfikacji gruntu, na którym zrealizowany został przedmiotowy obiekt budowlany, nie jest zagadnieniem wstępnym, od którego uzależnione jest rozstrzygnięcie sprawy. Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy rzeczą organu będzie dołączenie do akt sprawy wyrysu z rysunku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy K. "Nr 1 - K." obejmującego działkę ewidencyjnej nr [...] oraz aktualnej mapy ewidencyjnej, na której będzie uwidoczniony numer ewidencyjny działki oraz klasa bonitacyjna gruntu. Wskazane naruszenia przepisów postępowania w sposób oczywisty mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Dlatego też, na podstawie art.145 § 1 pkt 1 lit.c p.p.s.a. oraz art.135 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji. O kosztach orzeczono na podstawie aart.200 p.p.s.a.