II SA/Kr 344/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Iwona Niżnik - Dobosz po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 09 maja 2016 r. wniosku W. M. o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie z J. skargi na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 15 stycznia 2016 r. nr [...] znak [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki postanawia: wstrzymać wykonanie decyzji. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. decyzją z dnia 15 stycznia 2016 r. utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 27 maja 2015 r. w przedmiocie nakazania rozbiórki. Pismem z dnia 14 lutego 2016 r. skarżący, działający przez pełnomocnika profesjonalnego, wniósł skargę wraz z wnioskiem o wstrzymanie wykonania decyzji. Na uzasadnienie podniósł, iż wykonanie zaskarżonej decyzji uzasadnione jest ryzykiem wyrządzenia znacznej szkody. W przypadku wykonania decyzji skarżący zostałby zobowiązany do poniesienia wysokich kosztów rozbiórki. Rozbiórka spowoduje trudne do odwrócenia skutki, ponieważ po rozbiórce konieczne byłoby ponowne wykonanie obiektu. Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012.270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Postanowienie w sprawie wstrzymania aktu lub czynności wydane na podstawie § 2 i 3, sąd może zmienić lub uchylić w każdym czasie w razie zmiany okoliczności (§4). Postanowienia, o których mowa w § 3 i 4, sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym (§ 5). Orzeczenie dotyczące wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu ma fakultatywny charakter, a więc sąd może, lecz nie musi wstrzymać wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, nawet w wypadku, gdy występują w sprawie przesłanki przewidziane w powołanym wyżej przepisie, od zaistnienia których ustawodawca uzależnia wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Rozstrzygając w oparciu o art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Ustawa wymienia w tym przepisie dwie przesłanki: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taką szkodę - majątkową, a także niemajątkową - która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie wystarczy więc samo powtórzenie treści przepisu. Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń i okoliczności świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Wskazać należy, iż pełnomocnik profesjonalny ograniczył się jedynie do ogólnych i lakonicznych stwierdzeń, iż wykonanie zaskarżonej decyzji uzasadnione jest ryzykiem wyrządzenia znacznej szkody. W przypadku wykonania decyzji skarżący zostałby zobowiązany do poniesienia wysokich kosztów rozbiórki, a rozbiórka spowoduje trudne do odwrócenia skutki, ponieważ po rozbiórce konieczne byłoby ponowne wykonanie obiektu. Jednakże Sąd zauważa, iż w orzecznictwie sądowoadministracyjnym ugruntowane jest stanowisko, że rozbiórka obiektu budowlanego przed zakończeniem sprawy sądowoadministracyjnej ze swej istoty wiąże się z potencjalnym niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, a to z tego powodu, że nakaz rozbiórki może okazać się wadliwy. W razie uwzględnienia skargi skutki nieuzasadnionej rozbiórki dotkną właściciela obiektu, a ewentualnie udzielona mu ochrona okaże się iluzoryczna. (por. orzeczenia NSA z dnia 8 września 2009 r., sygn. akt II OZ 828/10, LEX nr 743922, z dnia 27 listopada 2009 r., sygn. akt II OZ 1047/09, LEX nr 587385 i z dnia 27 października 2005 r., sygn. akt II OZ 897/05, niepubl.). Wobec powyższego Sąd uznał, że udzielenie ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania decyzji nakazującej rozbiórkę jest związane ze standardami rzetelnej procedury i realizacji prawa do sądu i to jest podstawowy motyw do wydania rozstrzygnięcia jak w sentencji. Jednocześnie Sąd informuje, że wydanie przedmiotowego postanowienia nie przesądza w żaden sposób o sposobie rozpatrzenia skargi. Tym samym należy stwierdzić, że w przedmiotowej sprawie zachodzą wskazane wyżej przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Mając na uwadze powyższe, Sąd orzekł jak w sentencji, na podstawie powołanych przepisów.