II SA/Kr 346/00

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu na rozprawie sprawy ze skargi Spółdzielni Mieszkaniowej "B." w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 15 grudnia 1999 r. (...) w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu - skargę oddala. Decyzją (...) z dnia 09.09.1999 r., (...) Prezydent Miasta K., działając na podstawie art. 39, art. 40 ust. 1 i 3 oraz art. 42 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. zagospodarowaniu przestrzennym /Dz.U nr 89 poz. 415 ze zm. -zwaną dalej ustawą o zagospodarowaniu przestrzennym/ na wniosek F.H. C. ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji p.n.: "rozbudowa i nadbudowa o jedną kondygnację budynku administracyjno-usługowego wraz z infrastrukturą techniczną i komunikacyjną " mającej być zrealizowaną na nieruchomości położonej w K. a oznaczonej w ewidencji gruntów jako dz.ewid. 20/27 obr. 48. Odwołanie Spółdzielni Mieszkaniowej "B." z siedzibą w K. nie zostało uwzględnione i Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia 15.12.1999 r., utrzymało w mocy zaskarżoną decyzje, wywodząc w uzasadnieniu co następuje: 1/ zgodnie z przepisami ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym w decyzji dotyczącej ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu organ bada, czy zamierzona inwestycja jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w sprawie niniejszej taka zgodność występuje, nie miał więc podstawy organ I instancji odmówić ustalenia żądanych warunków, 3/ w załączniku nr 2 zawarto warunki dostateczne i wystarczające na tym etapie postępowania, zapewniające ochronę interesów osób trzecich. Skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję złożyła Spółdzielnia Mieszkaniowa "B." z siedzibą w K. i wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji, jak i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji zarzuciła, że decyzja narusza art. 42 ust. 1 pkt 5 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym bowiem nie należycie zabezpiecza interesy skarżącej gdyż pomija przepisy warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie w szczególności dotyczące nasłonecznienia i oświetlenia światłem dziennym lokali mieszkalnych w wielorodzinnych budynkach usytuowanych naprzeciw zamierzonej inwestycji, oraz nie zachowuje odpowiedniej odległości między budynkami. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o jej oddalenie i podtrzymało swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje. Skarga jest nieuzasadniona. Sąd sprawuje jedynie kontrolę zaskarżonych aktów administracyjnych pod względem ich zgodności z prawem /art. 21 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym/. Przeprowadzona kontrola nie wykazała aby zaskarżona decyzja naruszała prawo. Obowiązujący w dniu wydania zaskarżonej decyzji, art. 40 ust. 1 i art. 43 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym przesądzał o tym, że celem decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowanie terenu jest zdecydowanie, czy zamierzona inwestycja jest nie sprzeczna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku jego braku z przepisami szczególnymi. Art. 43 cytowanej ustawy wyrażał wprost wolę ustawodawcy, iż nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli zamierzona inwestycja nie jest sprzeczna z ustaleniami planu /lub w przypadku jego braku z przepisami szczególnymi/. Tak więc, orzekający w sprawie organ administracji publicznej jest bezwzględnie związany wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla zamierzonej inwestycji, oczywiście mając na względzie warunki wynikające z planu miejscowego i przepisów szczególnych oraz wymagania ochrony interesów osób trzecich. Ale ta ochrona interesów osób trzecich w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu nie może być oceniana w takim zakresie Jak w kolejnym etapie postępowania inwestycyjnego tj. pozwolenia na budowę. Inaczej rozumując, orzekanie w sprawie o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu pozbawiłoby strony możliwości dochodzenia przysługujących im praw w późniejszym postępowaniu o pozwolenie na budowę, gdzie zagrożenia ich interesów przybierają o wiele bardziej konkretny i realny kształt. Czyli krótko mówiąc, ochrona interesów osób trzecich w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania przestrzennego może następować tylko w takim zakresie w jakim nie jest objęta regulacjami Prawa budowlanego, a więc w granicach określonych ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego lub przepisów szczególnych /w sytuacji gdy takiego planu nie ma/. W skardze skarżąca Spółdzielnie się do przepisów ówcześnie obowiązującego rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie /Dz.U. 1995 nr 10 poz. 46 ze zm. - t.j. Dz.U. 1999 nr 15 poz. 140/. Kwestie związane z prawidłowością zachowania wyżej wymienionych warunków będą przedmiotem badania w sprawie o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, gdzie będą mogły być ocenione na gruncie konkretnego projektu budowlanego. Wyżej przeprowadzony wywód wskazuje, że stanowisko Samorządowego Kolegium Odwoławczego jest w całości trafne i zgodne z prawem. Mając na względzie wyżej naprowadzone okoliczności na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym orzeczono jak w sentencji.