II SA/Kr 346/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Paweł Darmoń po rozpoznaniu w dniu 8 grudnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku skarżącego o uzupełnienie uzasadnienia wyroku z dnia 24 sierpnia 2017 r. w sprawie ze skargi A. M. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 8 lutego 2017 r., znak [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia postanawia odrzucić wniosek o uzupełnienie uzasadnienia wyroku. . Skarżący złożył wniosek o uzupełnienie uzasadnienia wyroku z dnia 24 sierpnia 2017 r., wskazując w pismach z dnia 14 października 2017 r. (k. 122), z dnia 24 listopada 2017 r. (k. 152) i z dnia 27 listopada 2017 r. (k., 149) jakie elementy jego zdaniem zostały pominięte w uzasadnieniu wyroku. Wniosek ten, jako niedopuszczalny podlegał odrzuceniu. Stosownie do treści art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.) - dalej określanej jako p.p.s.a. - strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia - zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Z treści tego przepisu wynika jednoznacznie, że uzupełnić można tylko sentencję wyroku, a nie jego uzasadnienie. Uzupełnienie uzasadnienia wyroku, poprzez zamieszczenie w nim określonych – żądanych przez stronę postępowania – kwestii, w istocie zmierza nie do uzupełnienia, lecz do zmiany uzasadnienia poprzez zamieszczenie w nim wskazanych przez stronę okoliczności (postanowienia NSA: z dnia 2 października 2014 r., I OZ 634/14, LEX nr 1529076, z dnia 24 października 2013 r., II GZ 476/13, LEX nr 1399304, i z dnia 30 sierpnia 2012 r., II GSK 465/11, LEX nr 1223946). Ewentualne braki takiego uzasadnienia mogą być kwestionowane wyłącznie w postępowaniu odwoławczym (por. postanowienie SN z dnia 4 kwietnia 1974 r., I PZ 16/74, LEX nr 14250; postanowienie NSA z dnia 13 czerwca 2011 r., II FSK 2344/10, LEX nr 821399, i B. Dauter(w:) B. Dauter i in., Komentarz..., s. 489). Z tego też względu przedmiotowy wniosek, jako niedopuszczalny podlegał odrzuceniu, o czym orzeczono na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 64 § 3 oraz art. 157 § 1 p.p.s.a.