II SA/Kr 3471/01

WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 28 czerwca 2005r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Tuszyńska Sędziowie AWSA: Wojciech Jakimowicz ( spr.) Mariusz Kotulski Protokolant: Karina Lutyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 czerwca 2005r. sprawy ze skargi Al. B., J. B., O. S., M. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w N. z dnia [...] 2001r., Nr: [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji, II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w N. na rzecz skarżącej A. B. kwotę 10 (dziesięć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Burmistrz Miasta i Gminy S. decyzją z dnia 28 sierpnia 2001 r, nr [....], znak: [....] działając na podstawie art. 39, ust. 1 i 2, art. 40, ust. 1 i 3, art. 41 ust. 1 i 2, art. 42 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tj: Dz. U. z 1999 r., Nr 15, poz. 139) oraz art. 104 k.p.a. po rozpatrzeniu wniosku J.J. i M.J. z dnia [....] maja 2001 r. w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla dobudowy tarasu do budynku mieszkalnego na działce nr [....] oraz budowy muru oporowego na działkach nr nr [....] , położonych w S., biorąc pod uwagę ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta S. zatwierdzonego Uchwałą Nr 12/U91 Rady Miejskiej S. z dnia 30 stycznia 1991r (Dz. Urz. Woj. Nowosądeckiego Nr 11/91, poz. 62, Nr 15/92, póz. 144, Nr 16/93, póz. 161, Nr 24/94, poz.248 i poz.261) ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla wnioskowanej inwestycji. Organ pierwszej instancji wskazał, że zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Miasta S. , teren inwestycji jest położony w części oznaczonej na załączniku graficznym symbolem E 18 MN (adaptowana zabudowa mieszkaniowa, dopuszcza się uzupełnienie zabudowy wyłącznie w formie budynków parterowych z poddaszem mieszkalnym. Zakaz budowy obiektów piętrowych z płaskimi dachami), w części oznaczonej na załączniku graficznym symbolem E 29 a Dw (istniejąca ulica dojazdowa o szerokości w liniach rozgraniczających 5 do 8m), w części oznaczonej na załączniku graficznym symbolem E 29 RP (teren użytków rolnych, bezwzględny zakaz zabudowy i realizacji obiektów). Wskazano przy tym, że działka położona jest w strefie ochrony konserwatorskiej" A" oraz że należy zachować warunki wynikające z postanowienia Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w K. z dnia 25 lipca 2001 r., nr [....] uzgadniającego wydanie decyzji w przedmiotowej sprawie. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w N. decyzją z dnia 9 października 2001 r, sygn. akt: [....] po rozpatrzeniu odwołania A.B. i J.B. oraz O.S. od decyzji Burmistrza Miasta i Gminy S. z dnia 28 sierpnia 2001 r. znak: [....] o warunkach zabudowy i zagospodarowania działek nr nr [....] w S. , działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji Kolegium wskazało, że zgodnie z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego miasta S., zatwierdzonym Uchwałą Nr 12/1/91 Rady Miasta i Gminy w S. z dnia 30 stycznia 1991 r. (Dz. Urz. Woj. Nowosądeckiego Nr 11/91 poz. 62 z późn. zm.) objęte wnioskiem działki wchodzą w skład terenów mieszkalnictwa "E18 MN" oraz częściowo terenów rolnych "E29 RP". W toku postępowania A.B. i J.B. , M.S. , M.K. oraz O.S. wnosili do Urzędu Miasta i Gminy zastrzeżenia wobec prowadzonych robót ziemnych, zagrażających - ich zdaniem - uruchomieniem osuwiska oraz skutkujących naruszeniem granic, a zatem i prawa własności sąsiednich działek nr nr [....] (droga). Stosowny wniosek został przez M.K. skierowany również do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w N. Pismem z dnia [....] lipca 2001 r. organ pierwszej instancji udzielił A.B. i J.B. wyczerpujących wyjaśnień w poruszonych kwestiach. Odwołujący się twierdząc, że decyzja godzi w ich interes prawny dowodzą że wykonane prace ziemne niszczą sąsiednią działkę. Dodają że - ich zdaniem -załączony do decyzji podkład geodezyjny jest błędny, pokazując m.in. nieprawdziwy stan zabudowy. Wadliwy jest także - według odwołujących się - rejestr gruntów. Kolegium zasygnalizowało przy tym, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego umorzył postępowanie (wszczęte z wniosku Pani M.K. ) decyzją z dnia 27 lipca 2001 r. nie stwierdzając prowadzenia jakichkolwiek robót budowlanych na działkach przy ul. [....] , w S. W ocenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w N. odwołanie jest całkowicie nieuzasadnione, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa i zgodna jest z obowiązującym planem miejscowym, a zatem organ nie mógł -w myśl przepisu art. 43 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym - odmówić ustalenia wnioskowanych warunków. Odnosząc się do zarzutów odwołania Kolegium wskazało w pierwszej kolejności, że zgodnie z przepisem art. 46 ust. 2 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym - decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, wbrew wywodom skarżących - nie narusza prawa własności ani praw bądź uprawnień osób trzecich. Zgromadzone w sprawie dowody (decyzja organu nadzoru budowlanego, wyjaśnienia organu orzekającego w pierwszej instancji) - nie wskazują by wnioskodawcy podejmowali na swojej nieruchomości przy ul. [....] jakiekolwiek roboty budowlane. Z kolei uzasadniony i poparty stosownym zaświadczeniem organu pierwszej instancji o wystąpieniu szkód popowodziowych wniosek J.J. i M.J. wskazuje na konieczność wykonania odpowiednich zabezpieczeń w postaci muru oporowego. Kolegium wskazało, że załącznik do zaskarżonej decyzji (mapa sytuacyjna dla celów projektowych w skali 1:500) z określoną granicą terenem inwestycji, dowodzi, że zamierzenia będące przedmiotem decyzji mają być wykonane w obrębie własnych działek wnioskodawczyń. Warunki zaś podyktowane w decyzji organu pierwszej instancji zawierają wystarczającą gwarancję sporządzenia projektu budowlanego i realizacji inwestycji w sposób nie zagrażający uzasadnionym interesom osób trzecich, m.in. zachowania wymaganych odległości od granic działki oraz oparcia rozwiązań technicznych o opinię geologiczną. Nie mają przy tym znaczenia dla rozstrzygnięcia nie udowodnione zarzuty "błędnego" podkładu geodezyjnego, czy też nieprawidłowości w rejestrach gruntowych. Organ odwoławczy podkreślił też, że strony będą mogły uczestniczyć - z pełną możliwością zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym - w postępowaniu na etapie wniosku o pozwolenie na budowę i zatwierdzenia projektu budowlanego. Skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie Ośrodka Zamiejscowego w Krakowie na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w N. z dnia 9 października 2001 r., sygn. akt: [....] złożyła A.B. , J.B. , O.S. i M.K. Skarżąca podnosi, że J.J. i M.J. już od 1996 r. nosiły się z zamiarem budowy na swojej działce, uzyskując kolejno w latach 1996, 1997, 1999 i 2001 decyzje o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, a od wiosny 1997 r. wykonały duże roboty ziemne, doprowadzając do szkód w sąsiedztwie (obsuwanie się ziemi, pęknięcia budynku, zniszczenie drogi dojazdowej), prowadząc jednocześnie nielegalnie rozbudowę domu mieszkalnego. Skarżąca wskazuje, że interwencje w Powiatowym Inspektoracie Nadzoru Budowlanego nie odnosiły pożądanego skutku. Zdaniem skarżącej o wadliwości wydanych w sprawie decyzji świadczy też okoliczność, że podkład geodezyjny, rejestry gruntowe i mapy ewidencyjne zawierają błędy w odniesieniu do stanu faktycznego na gruncie i powodują - w ocenie skarżącej - naruszenia własności. Skarżąca zarzuca także, że osuwisko na działce wnioskodawczyń powstało przed powodzią w 1997 r., a zatem bulwersujące jest zaliczenie go przez organy administracji do szkód powodziowych. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie i jego argumentację. Odpowiadając na zarzuty skargi organ drugiej instancji wyjaśnił, że przedmiotem zaskarżonych rozstrzygnięć jest wyłącznie dobudowa tarasu ogrodowego do istniejącego budynku mieszkalnego oraz budowa muru oporowego w granicach własności wnioskodawczyń (działka nr nr .....,....,...., ). Z przedmiotem rozstrzygnięć i z materią decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nie mają zatem żadnego związku wywody skarżących o nielegalnie - ich zdaniem - wykonywanych robotach budowlanych, tym bardziej, że są one przedmiotem stosownych czynności wyjaśniających przed organem nadzoru budowlanego. Tylko bowiem organy nadzoru budowlanego są właściwe do stwierdzenia, czy podnoszone przez skarżących obsuwanie się ziemi, pęknięcia budynku i zniszczenie drogi dojazdowej mają związek przyczynowo-skutkowy z "nielegalnymi" robotami ziemnymi prowadzonymi od 1997 r. przez J.J. i M.J. Kolegium wskazało, że nie należy do przedmiotu sprawy ani też właściwości organów orzekających w sprawach warunków zabudowy i zagospodarowania terenu badanie zgodności treści map ze stanem faktycznym w terenie. Dodano przy tym, że mapa stanowiąca załącznik do decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu Nr [....] z dnia [....] sierpnia 2001 r. posiada stosowaną klauzulę Ośrodka Dokumentacji Geodezyjne - Kartograficznej i odpowiada wymogom przepisów art. 42 ust. 1 pkt 6 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Nie są także przedmiotem badania organów orzekających w sprawie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu kwestie stanu własności na terenie projektowanej inwestycji i terenach przyległych. Istotne jest w tym kontekście jedynie właściwe ustalenie stron postępowania, co w rozpatrywanej sprawie nie budzi zastrzeżeń. Kolegium stoi na stanowisku, że nieuprawniony jest zarzut wykorzystywania niespójności podkładów geodezyjnych i nieprawidłowości w ewidencji gruntów do naruszenia własności skarżącej i osób przez nią reprezentowanych, bowiem - w myśl swej ustawowej istoty (art. 46 ust. 2 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym) -decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nie rodzi prawa do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich. Nie ma także żadnego znaczenia fakt, czy osuwisko, którego zabezpieczenie murem oporowym jest zamiarem wnioskodawczyń - powstało w związku z powodzią w 1997 r, czy też z innych przyczyn. Na rozprawie w dniu 28 czerwca 2005 r. strony postępowania sądowoadministracyjnego nie stawiły się. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U, nr 153, poz. 1271 z późn. zm.) sprawy, w których skargi wniesione zostały do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone - czyli również w sytuacji niniejszej sprawy ze skargi A.B. , J.B., O.S. i M.K. - podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Podstawowa zasada polskiego sądownictwa administracyjnego została określona w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych, zgodnie z którym sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę legalności działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Z istoty kontroli wynika, że zasadność zaskarżonej decyzji podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie podejmowania zaskarżonego rozstrzygnięcia. Oznacza to, iż w przedmiotowej sprawie sąd bierze pod uwagę przede wszystkim obowiązujące w dacie podejmowania zaskarżonego rozstrzygnięcia regulacje ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (t. jedn.: Dz. U. z 1999 r, nr 15, poz. 139 z późn. zm.) oraz przepisy kodeksu postępowania administracyjnego. Zgodnie z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W będącej przedmiotem rozpoznania przez Sąd sprawie ze skargi A.B. , J.B., O.S. i M.K. oznacza to, że pomimo, iż zarzuty skargi nie są uzasadnione, sąd był zobligowany dokonać kontroli legalności zaskarżonej decyzji. Należy podzielić stanowisko organu odwoławczego, że kwestie zbadania legalności prowadzonych na terenie przedmiotowej inwestycji robót budowlanych i robót ziemnych, kwestie stanu własności tego terenu, jak również wpływu na prawo własności ewentualnych nieprawidłowości podkładów geodezyjnych, rejestrów gruntowych i map ewidencyjnych, nie mogą mieć rozstrzygającego znaczenia na etapie ustalania przez organ administracji warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Do kompetencji organów administracji w niniejszej sprawie należało wyłącznie zbadanie zgodności planowanego zamierzenia inwestycyjnego z przepisami prawa i ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a przypadku pozytywnego rezultatu tego badania, ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Jednocześnie jak podkreślił ustawodawca w art. 46 ust. 2 cytowanej ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich. Jednakże rozstrzygnięcie niniejszej sprawy nastąpiło z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy oraz w rezultacie naruszenia przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co oznacza, że zarówno decyzja Burmistrza Miasta i Gminy S. z dnia 28 sierpnia 2001 r., nr [....] , znak: [....] , jak i utrzymująca tę decyzję w mocy decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w N. z dnia 9 października 2001 r., sygn. akt: [....] obarczone są wadą skutkującą koniecznością ich uchylenia. Przede wszystkim należy podkreślić, że postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu mogło być wszczynane wyłącznie na wniosek zainteresowanego (art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (t. jedn.: Dz.U. z 1999 r., nr 15, poz. 139 z późn. zm.)), a sam wniosek musiał odpowiadać wymogom formalnym określonym w art. 41 ust. 2 tej ustawy, tj. zawierać określenie: granic terenu objętego wnioskiem, przedstawionych na kopii mapy zasadniczej lub w przypadku jej braku na kopii mapy ewidencyjnej, obejmującej teren, którego wniosek dotyczy, i najbliższe otoczenie tego terenu, funkcji i sposobu zagospodarowania terenu oraz charakterystyki zabudowy i zagospodarowania terenu, zapotrzebowania na wodę, energię i sposobu odprowadzania lub oczyszczania ścieków oraz innych potrzeb w zakresie infrastruktury technicznej, a w szczególnych przypadkach sposobu unieszkodliwiania odpadów, charakterystycznych parametrów technicznych inwestycji oraz dane charakteryzujące jej wpływ na środowisko lub jego wykorzystanie, gdy inwestycja nie wymaga przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, w rozumieniu przepisów o ochronie środowiska. Dokładne ustalenie przez organ administracji powyższych danych składających się na obligatoryjną treść wniosku jest niezbędne dla prawidłowości prowadzonego w sprawie postępowania. Tymczasem w przedmiotowej sprawie wniosek inwestora nie spełnia powyższych wymagań, a zwłaszcza nie wymienia i nie zawiera stosownych załączników graficznych, o jakich mowa w cytowanym wyżej art. 41 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Wymaganych załączników wniosku nie ma również w aktach sprawy. Należy podkreślić, że w myśl art. 64 § 2 k.p.a., jeżeli podanie nie czyni zadość wymaganiom ustalonym w przepisach prawa, należy wezwać wnoszącego do usunięcia braków w terminie siedmiu dni z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania. W niniejszej sprawie zaniedbano powyższego obowiązku, co bezpośrednio wpłynęło na wadliwość wydanych decyzji. Nie mogąc bowiem zapoznać się z granicami terenu objętego wnioskiem przedstawionymi na kopii mapy zasadniczej lub na kopii mapy ewidencyjnej, obejmującej teren, którego wniosek dotyczy, i najbliższe otoczenie tego terenu, organ oparł się wyłącznie na stwierdzeniu wnioskodawcy, iż terenem inwestycji są działki nr nr [....] położone w S. Mając jednak na uwadze fakt, że działki te leżą na granicy trzech różnych obszarów wymienionych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, dla których to obszarów przewidziano różne ustalenia w zakresie przeznaczenia terenów, a wnioskodawca nie sprecyzował w którym miejscu zamierza realizować inwestycję, zwłaszcza budowę muru oporowego, poprzestanie na ustaleniu, iż terenem inwestycji są działki nr nr [....] położone w S. uniemożliwiało weryfikację zgodności zamierzenia inwestycyjnego z ustaleniami planu. Teren inwestycji powinien być tak określony we wniosku inwestora, aby umożliwiał dokonanie tego rodzaju weryfikacji, a drogą tego sprecyzowania powinno być określenie granic terenu objętego wnioskiem na kopii stosownej mapy obejmującej teren, którego wniosek dotyczy. W związku z nie wyjaśnieniem, na którym z obszarów przeznaczenia określonych w miejscowym planie zagospodarowania terenu planowana jest do realizacji zamierzona inwestycja, zwłaszcza budowa muru oporowego, organ nie mógł prawidłowo określić linii rozgraniczających teren inwestycji na mapie w stosownej skali, zgodnie z wymogami art. 42 ust. 1 pkt 6 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Nie jest w związku z powyższym wiadome, na jakiej podstawie przyjęto, iż inwestycja jest zgodna z ustaleniami planu, skoro z ustaleń planu w części oznaczonej na jego załączniku graficznym symbolem E 29 RP (obejmującego całą działkę nr [....] i część; działek nr nr.......) wynika, że obszar ten stanowi teren użytków rolnych z bezwzględnym zakazem zabudowy i realizacji obiektów. Niezależnie od wskazanej wyżej - wynikającej z niewłaściwego wyjaśnienia przez organy administracji treści złożonego wniosku - niemożliwości zweryfikowania zgodności zamierzonej inwestycji z ustaleniami planu i prawidłowego oznaczenia linii rozgraniczających teren inwestycji w załączniku graficznym decyzji, należy wskazać również na nieprawidłowości samego załącznika. Załącznik ten nie zawiera legendy, nie można zatem ustalić, co oznaczają zaznaczone na nim linie żółte i linie pomarańczowe, a zwłaszcza czy i które z nich stanowią linie rozgraniczające teren inwestycji. W rezultacie należy uznać, iż linii tych nie zaznaczono. Konsekwencją wskazanego wyżej uchybienia, tj. braku określenia w decyzji organu pierwszej instancji linii rozgraniczających teren inwestycji jest nie tylko zasadność konkluzji o nieprawidłowym przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego poprzedzającego wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Uchybienie powyższe nie pozwalało również na prawidłowe przeprowadzenie ewentualnego postępowania poprzedzającego wydanie pozwolenia na budowę. Linie rozgraniczające teren inwestycji mają bowiem również na celu wyodrębnienie obszaru, który na dalszym etapie postępowania objęty jest projektem budowlanym. W związku z charakterem uchybień, jakie miały miejsce w postępowaniu poprzedzającym wydanie zaskarżonej decyzji i które wpłynęły na jej treść, należy podkreślić okoliczność wielokrotnie podnoszoną w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, że linie rozgraniczające teren inwestycji są błędnie interpretowane przez organy administracji jako teren działki, na której inwestycja ma być prowadzona, podczas gdy w istocie chodzi o to, aby linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapie w stosownej skali, pokazywały położenie planowanej inwestycji w stosunku do zabudowy istniejącej na sąsiednich nieruchomościach. Pozwala to na ocenę między innymi dopuszczalności inwestycji w świetle przepisów szczególnych (wyrok NSA z dnia 20.12.2000 r. II SA/Gd 1524/98). Wskazuje się ponadto, że skoro elementem koniecznym decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu jest określenie linii rozgraniczających teren inwestycji, to oznacza to, że organ administracji nie może uchylić się od obowiązku określenia lokalizacji inwestycji i nie jest wystarczającym stwierdzenie, że inwestycja ma być położona w obrębie działki. Decyzja powinna wskazywać w sposób nie budzący wątpliwości, gdzie konkretnie ma zostać zrealizowana inwestycja. Takie określenie jest niezbędne również i z punktu widzenia określenia wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich. Nie sposób przecież określić, jakie wymogi w zakresie ochrony osób trzecich winna spełniać zamierzona inwestycja, jeśli nie zostanie jednoznacznie stwierdzone, gdzie ma być ona zrealizowana (wyrok NSA z dnia 9 lutego 2000 r, II SA/Gd 180/98, niepubl.). Oczywiście należy pamiętać, iż kompetencje organów administracji publicznej rozstrzygających sprawy o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu nie obejmują określania parametrów i lokalizacji inwestycji w takim stopniu szczegółowości, jak to ma miejsce np. na etapie postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę.