II SA/Kr 3484/01

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący : Sędzia WSA Małgorzata Brachel-Ziaja (spr.) Sędziowie : WSA Renata Czeluśniak AWSA Janusz Kasprzycki Protokolant : Edyta Domagalska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 stycznia 2006 r. sprawy ze skargi M.W. na decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych w W. z dnia 12 października 2001 r. Nr [....] w przedmiocie przyznania uprawnień kombatanckich postanawia skargę odrzucić Stosownie do treści przepisu art. 52 par 1 i 2 ustawy z dnia 30. 08. 2002 r. - prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. nr 153, poz. 1270/.- skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego można wnieść dopiero po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia - zgodnie z ustawowym wyjaśnieniem należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Zatem przesłanką dopuszczalności wniesienia skargi do sadu administracyjnego jest wyczerpanie środków odwołania w toku instancji przewidzianego przepisem art. 127 k. p. a. z tym, że od decyzji Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych przysługuje stronie wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy (art. 127 par 3 k. p. a.). W niniejszej spawie Urząd do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych w Warszawie pismem z dnia 12.10.2001 r. odmówił M.W. rozpatrzenia wniosku o przyznanie jej uprawnień kombatanckich z uwagi na zgłoszenie go z przekroczeniem ustawowego terminu określonego na dzień 31.12. 1998 r. Skarżąca uznając jej powyższe pismo za decyzję negatywną wniosła skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego zarzucając; że jej wniosek nie został rozpoznany, co do istoty sprawy podczas gdy w czasie wojny walczyła w Armii Krajowej, z narażeniem życia. Została skierowana do pracy w okopach w W., M. i Ż., gdzie pracowała o głodzie ponad swoje możliwości fizyczne z pełnym poświęceniem. Uważa, że uprawnienia kombatanckie dałyby jej możliwość otrzymania pomocy finansowej, co wiele by dla niej znaczyło i dałoby jej satysfakcję na podeszłe lata życia, że jest kombatantem. W odpowiedzi na skargę Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych wniósł o odrzucenie skargi. Zarzucił, że pismo przesłane skarżącej nie jest decyzją administracyjną, gdyż nie zostało wydane w formie przewidzianej art. 107 par 1 k.p.a. W istocie nie jest to pismo zawierając rozstrzygnięcia o istocie sprawy. Ma ono charakter informacyjny w związku z przekroczeniem przez stronę ustawowego terminu do składania wniosków o przyznanie uprawnień kombatanckich, który upłynął z dniem 31.12. 1998 r. Sąd zważył co następuje; Pismo z dnia 12.10.2001 r. "informacyjne" Urzędu do Spraw Kombatantów wbrew twierdzeniom organu jest w istocie decyzją administracyjną, zawierającą w sobie niezbędne elementy decyzji; w tym rozstrzygnięcie o treści negatywnej - odmowa rozpatrzenia wniosku - ze względu na przekroczenie ustawowego terminu do składania wniosków określonego w ustawie o kombatantach z dnia 24.01. 1991 r. do dnia 31.12.1999r. W decyzji tej brak pouczenia o sposobie i termie do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenia spawy. Jednakże i w takim przypadku nie można pominąć trybu przewidzianego ustawą i wnieść skargi do Naczelnego Sądu Administracyjnego bez wyczerpania środków zaskarżenia które służyły stronie przed właściwym organem w sprawie. Ponieważ przesłanką dopuszczalności skargi jest wyczerpanie środków zaskarżenia stosownie do przytoczonego na wstępie przepisu art. 52 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przeto brak tej przesłanki powoduje odrzucenie skargi na podstawie art. 58 par. 1 pkt. 6 tejże ustawy jako niedopuszczalnej. Skarżąca będzie mogła złożyć wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia przedmiotowej decyzji, co do prawa odwołania i pouczenia w tej kwestii (art. 58 k.p.a. w związku żart. 111 par l k.p.a.) z jednoczesnym dopełnieniem tej czynności, czyli zgłoszeniem żądania uzupełnienia decyzji. Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 58 par 1 pkt 6 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji postanowienia.