II SA/Kr 349/12

sygn. akt II SA/Kr 349/12 Kraków, dnia 21 sierpnia 2012r. POSTANOWIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Aldona Gąsecka-Duda po rozpoznaniu w dniu 21 sierpnia 2012r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K.G. i M.G. na niewykonanie przez Radę Miasta G. wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 19 grudnia 2005r., sygn. akt II SA/Kr 1376/04 postanawia: odrzucić skargę. Wyrokiem z dnia 19 grudnia 2005r., sygn. akt II SA/Kr 1376/04, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, po rozpoznaniu skargi K.G. i R.G. na uchwałę Rady Miasta w Gorlicach z dnia 23 września 2004r., Nr 242/XXIV/2004 w przedmiocie odrzucenia zarzutu do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Miasto Gorlice – Plan Nr 3" stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały oraz orzekł o kosztach postępowania i ściągnięciu opłaty sądowej. Skargę na niewykonanie opisanego wyżej wyroku wniosły do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie K.G. oraz M.G. . Skarga podlega odrzuceniu, aczkolwiek z różnych powodów w odniesieniu do każdej ze skarżących. W wykonaniu zarządzenia z dnia 23 lipca 2012r. skarżąca K.G. została wezwana do wykazania, że przed wniesieniem skargi do sądu wezwała pisemnie organ do wykonania wyroku z dnia 19 grudnia 2005r., sygn. akt II SA/Kr 1376/04. W odpowiedzi na wezwanie K.G. wskazała, że w dniu 30 lipca 2009r. skierowała pismo do Wojewody , wskazując w nim, że pismo dotyczy bezczynności Urzędu Miejskiego w związku z wyrokiem, stwierdzającym nieważność uchwały Rady Miasta w Gorlicach z dnia 23 września 2004r., Nr 242/XXIV/2004. W wyniku tego pisma Wojewoda podjął w sprawie czynności. Ponadto w dniu 25 września 2009r. K.G. skierowała do Urzędu Miejskiego w Gorlicach pismo, datowane na dzień 24 września 2009r. Zarzuciła w nim Radzie Gminy Gorlice lekceważenie postanowień Sądu oraz podnosiła, że po otrzymaniu wyroku nie przeprowadzono żadnego postępowania dowodowego. Skarżąca przedłożyła też kopie pism z dnia 30 lipca 2009r. i 24 września 2009r. Stosownie do art. 154 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. Nr z 2012r., poz. 270 -oznaczana dalej jako p.p.s.a.), w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania oraz w razie bezczynności organu lub przewlekłego prowadzenia postępowania po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny. Z przepisu tego wynika w sposób wyraźny, że warunkiem wniesienia skargi na niewykonanie wyroku jest wezwanie na piśmie właściwego organu do wykonania orzeczenia sądu. Skarga, wniesiona bez uprzedniego wezwania organu właściwego jest niedopuszczalna, co i obliguje sąd administracyjny do jej odrzucenia, stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Skarżąca podniosła, że wezwanie do wykonania wyroku zawierały jej pisma z dnia 30 lipca 2009r. i 24 września 2009r. Jednakże z przedłożonych przez nią kopii dokumentów wynika, że pisma te nie były kierowane do organu, będącego właściwym do wykonania wyroku, tj. do Rady Miasta Gorlice. Pierwsze z tych pism K.G. skierowała do Wojewody , zaś drugie – do [...] Urzędu Wojewódzkiego. Żadnego z nich nie można zatem uznać za skierowane do organu właściwego w rozumieniu art. 154 § 1 p.p.s.a. Nie może zmienić tego okoliczność, że organ właściwy w jakiś sposób zapoznał się z treścią omawianych pism. Jak wynika bowiem z pozostałych dokumentów, w reakcji na pierwsze z pism Wojewoda skierował zapytanie do Urzędu Miejskiego. Drugie zaś z pism posiada prezentatę Urzędu Miejskiego w Gorlicach. . Jednak nawet jeśli organ właściwy, czyli Rada Miasta Gorlice, miała możliwość zapoznania się z tymi pismami, to nie były one do niej kierowane i nie mogą zostać uznane za wezwanie, o którym mowa w art. 154 § 1 p.p.s.a. Dopiero skierowanie w tym trybie wezwania do wykonania wyroku do Rady Miasta Gorlice oznaczałoby, że warunek, pozwalający na wniesienie skargi do sądu administracyjnego, został spełniony. Z powyższych względów odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. podlegała skarga w tym zakresie, w jakim została wniesiona przez K.G. Odnośnie skargi, wniesionej przez M.G. wskazać trzeba, że stosownie do treści art. 214 § 1 do uiszczania kosztów sądowych obowiązany jest ten, kto wnosi do sądu pismo podlegające opłacie lub powodujące wydatki. W myśl art. 220 § 1 zdanie pierwsze i drugie p.p.s.a. - sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2 i 3, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. W sytuacji nieopłacenia skargi art. 220 § 3 p.p.s.a. przewiduje jako skutek powyższego jej odrzucenie. Siedmiodniowy termin określony w art. 220§1 p.p.s.a. dla wykonania obowiązku opłacenia skargi jest terminem ustawowym. Jego niezachowanie powoduje w myśl art. 85 p.p.s.a. bezskuteczność dokonanej po terminie czynności, co prowadzi do odrzucenia skargi. Niniejsza sprawa została wszczęta wskutek skargi K.G. i M.G. na niewykonanie przez Radę Miasta Gorlice wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 19 grudnia 2005r., sygn. akt II SA/Kr 1376/04. Skarżąca K.G. została zwolniona od kosztów sądowych postanowieniem referendarza Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 27 kwietnia 2012r. Natomiast wniosek M.G. o zwolnienie od opłaty sądowej został zarządzeniem referendarza z dnia 8 czerwca 2012r. pozostawiony bez rozpoznania. Następnie, w wykonaniu wezwania z dnia 17 lipca 2012r. skarżąca M.G. została wezwana do uiszczenia wpisu w wysokości 100 zł w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie zostało doręczone skarżącej w dniu 23 lipca 2012r. Do dnia 17 sierpnia 2012r. żądana kwota nie wpłynęła na konto Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny odrzucił skargę również w tym zakresie, w jakim wniosła ją M.G. , za podstawę przyjmując art. 220 § 1 i § 3 p.p.s.a.