II SA/Kr 350/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jacek Bursa Sędziowie : WSA Kazimierz Bandarzewski (spr.) WSA Iwona Niżnik - Dobosz Protokolant : st. sekr. sądowy Teresa Jamróz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 maja 2015 r. sprawy ze skargi B.M. na decyzję nr [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 12 stycznia 2015 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji w postępowaniu wznowieniowym skargę oddala. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w W. prowadził postępowanie w związku z pismem B. M. z dnia 22 października 2011 r., w którym wnioskodawca wniósł o wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. znak: [...] z dnia 1 września 2011 r. Decyzją tą zatwierdzono projekt budowlany zamienny oraz udzielono Z. M. i W. M. pozwolenia na wznowienie wstrzymanych robót budowlanych, związanych z budową budynku letniskowego na działce nr [...] w T.. Jako podstawę wniosku B. M. wskazał art. 145 §1 pkt 4 K.p.a. twierdząc, że bez własnej winy nie brał udziału w postępowaniu administracyjnym. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w W. wydał postanowienie na podstawie art. 149 § 3 K.p.a. o odmowie wszczęcia postępowania. Na ww. postanowienie zażalił się B. M.. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. uchylił zaskarżone postanowienie. Rozpatrując ponownie wniosek B. M. o wznowienie postępowania, w którym wnioskodawca wskazał na przesłankę z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w W. postanowieniem z dnia 12 listopada 2013 r. znak: [...] wznowił postępowanie w sprawie istotnych odstępstw od zatwierdzonego projektu budowlanego budynku letniskowego zlokalizowanego na działce [...] w T., zakończone decyzją ostateczną z dnia 1 września 2011 r. znak: [...]. W dniu 3 lutego 2014 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w W., na podstawie art.151 §1 ust. 1, w związku z art. 145 pkt 4 i art. 149 § 2 K.p.a., wydał decyzję nr [...], znak: [...], w której odmówił uchylenia decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. znak: [...] z dnia 1 września 2011 r. Odwołanie od powyższej decyzji w ustawowym terminie wniósł B. M.. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. decyzją nr [...] z dnia 12 stycznia 2015 r. znak: [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 104 K.p.a. utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. z dnia 3 lutego 2014 r. znak: [...], którą na podstawie art. 151 § 1 K.p.a. odmówiono uchylenia ostatecznej decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. znak: [...] z dnia 1 września 2011 r., którą zatwierdzono projekt budowlany zamienny opracowany przez mgr inż. A. B. oraz udzielono Z. i W. M. zam. B. ul. K., pozwolenia na wznowienie wstrzymanych robót budowlanych, związanych z budową budynku letniskowego na działce Nr [...] w miejscowości T.. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że analizy sprawy dokonano w oparciu o akta znak: [...] oraz akta znak: [...]. W oparciu o powyższy materiał dowodowy organ odwoławczy stwierdził, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie spełnia wymogów art. 107 K.p.a., jednak uchybienie to mogło zostać wyeliminowane w trybie postępowania odwoławczego. W ocenie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego uzasadnienie decyzji organu I instancji nie zawiera wyczerpującego wyjaśnienia przyczyn zastosowania przepisu art. 151 § 1 pkt 1 K.p.a. Istotą wznowionego postępowania po wydaniu postanowienia w oparciu o art. 149 § 1 K.p.a. jest ponowne przeprowadzenie postępowania w tożsamej co do zakresu i przedmiotu sprawie, zakończonej decyzją ostateczną jednak ponowne przeprowadzenie postępowania co do meritum może nastąpić po stwierdzeniu wystąpienia przesłanek wymienionych w art. 145 § 1 K.p.a. Zaistnienie przesłanki z art. 145 §1 pkt 4 K.p.a. tj. wykazanie, że faktycznie podmiot składający wniosek posiada interes prawny oparty na przepisie prawa materialnego, winno nastąpić w toku drugiej fazy rozpoznania wniosku, po formalnym wznowieniu postępowania. Stwierdzenie takie musi znajdować oparcie w stanie faktycznym sprawy. Jeśli w wyniku tej analizy okaże się, że wniosek złożył podmiot, który nie jest stroną, to brak jest podstaw do ponownego merytorycznego rozpatrzenia sprawy i weryfikacji decyzji ostatecznej. Zatem dopiero po jednoznacznym wykazaniu, że B. M. nie posiadał w postępowaniu zakończonym decyzją z dnia 1 września 2011 r, znak: [...] interesu faktycznego, opartego na przepisie prawa materialnego, organ zobligowany był do odmowy uchylenia decyzji dotychczasowej. Kwestia badania przesłanki z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. ma zatem istotny wpływ na przebieg wznowionego postępowania. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego nie wykazał jednoznacznie, że B. M. jako właściciel działki nr [...] nie posiadał i nie posiada chronionego prawem interesu strony, opartego na przepisie prawa materialnego w postępowaniu zakończonym ww. decyzją ostateczną i tym samym jego nieruchomość znajduje się w strefie oddziaływania inwestycji Z. i W. M.. W piśmie z dnia 20 maja 2010 r. skierowanym do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego B. M. podniósł, że inwestor łamiąc przepisy budowlane naruszył uzasadnione interesy wnioskodawcy, między innymi przez budowę nieszczelnego szamba w strefie ochronnej studni znajdujących się na działce [...]. W odwołaniu natomiast podniósł, że w dniu wydania przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego decyzji z dnia 1 września 2011 r. inwestor posiadał wykonane obiekty budowlane, które powstały w wyniku istotnego odstępstwa od zatwierdzonego projektu budowlanego, a odstępstwa te polegają na: 1) wykonaniu całkowitego podpiwniczenia, 2) zmianie gabarytów budynku, 3) budowie studni, 4) budowie obiektu budowlanego o wymiarach ok. 8 x 7 metra na fundamencie betonowym. Podkreślił, że decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. znak: [...] z dnia 1 września 2011 r. zatwierdzono projekt budowlany zamienny oraz udzielono Z. i W. M. pozwolenia na wznowienie wstrzymanych robót budowlanych, związanych z budową budynku letniskowego na działce nr [...] w miejscowości T.. Po pierwsze stwierdzono, że budynek letniskowy zachowuje wymagane odległości od granicy z działką B. M.. Po drugie, żadna z decyzji wydanych w toku ww. postępowania legalizacyjnego, prowadzonego pod znakiem [...], nie obejmuje budowy studni, ani odrębnej budowli o wymiarach 8 metrów x 7 metrów. Zatem obiekty te nie są objęte postępowaniem, zakończonym decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W., znak: [...] z dnia 1 września 2011 r. Z informacji uzyskanych z Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego w W. wynika natomiast, że w sprawie samowolnej budowy studni na działce Z. i W. M. organ I instancji prowadzi nie zakończone odrębne postępowanie administracyjne pod sygnaturą [...]. Podkreślono, że przedmiot wznowionego postępowania musi pozostać tożsamy z pierwotnym postępowaniem i nie można go we wznowionym postępowaniu dowolnie modyfikować. Kwestia legalności studni jak również bliżej nieokreślonego obiektu o wymiarach ok. 8 metrów x 7 metrów na fundamencie betonowym nie może zatem wpływać na interes prawny B. M. w niniejszym postępowaniu. Podkreślić również, że organ nadzoru budowlanego nie posiada kompetencji do orzekania w oparciu o ustawę Prawo wodne. Odnośnie podniesionych zarzutów dotyczących nieszczelności zbiornika na nieczystości jako urządzenia związanego z budynkiem, Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że zbiornik nie znajduje się w strefie ochronnej żadnej z trzech widocznych na projekcie zagospodarowania studni. Odległość studni od zbiornika na nieczystości na działce nr [...] wynosi ok. 18 metrów, nie narusza ani obowiązujących przepisów, ani przepisów rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki, obowiązujących w dacie wydania pozwolenia na budowę przez Burmistrza z dnia 9 lipca 1986 r., znak: [...]. Zgodnie z obowiązującymi przepisami, w tym § 31 rozporządzenia z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, zgodnie z którym odległość studni dostarczającej wodę przeznaczoną do spożycia przez ludzi, niewymagającej, zgodnie z przepisami dotyczącymi ochrony ujęć i źródeł wodnych, ustanowienia strefy ochronnej, powinna wynosić - licząc od osi studni - co najmniej 5 metrów do granicy działki; a także co najmniej 7 metrów do osi rowu przydrożnego oraz co najmniej 15 metrów do budynków inwentarskich i związanych z nimi szczelnych silosów, zbiorników do gromadzenia nieczystości, kompostu oraz podobnych szczelnych urządzeń. Dopuszcza się sytuowanie studni w odległości mniejszej niż 5 metrów od granicy działki, a także studni wspólnej na granicy dwóch działek, pod warunkiem zachowania na obydwu działkach odległości, o których mowa w § 31 ust. 1 pkt 2-5 ww. rozporządzenia. Natomiast zgodnie z § 35 rozporządzenia z 12 kwietnia 2002 r. zbiorniki bezodpływowe na nieczystości ciekłe, doły ustępów nieskanalizowanych oraz urządzenia kanalizacyjne i zbiorniki do usuwania i gromadzenia wydalin pochodzenia zwierzęcego powinny mieć dno i ściany nieprzepuszczalne, szczelne przekrycie z zamykanym otworem do usuwania nieczystości i odpowietrzenie wyprowadzone co najmniej 50 centymetrów ponad poziom terenu. Wg. oświadczeń zawartych w protokołach odbioru (akta administracyjne sprawy, karty nr 36-38) zbiornik wraz z przyłączami jest szczelny i wykonany zgodnie ze sztuką budowlaną. Ponadto podkreślono, że inwestycja nadal znajduje się w toku procesu inwestycyjnego i nie jest oddana do użytkowania. Kwestie stanu technicznego obiektów opisane są w rozdziale VI ustawy Prawo budowlane, dotyczącym utrzymania obiektów budowlanych użytkowanych legalnie, a więc nie dotyczą obiektów będących w trakcie procedur legalizacyjnych. Podlegają zatem ocenie w trakcie oddawania budynku do użytkowania (dokumenty określone w art. 57 ust. 1 Prawa budowlanego) lub po przyjęciu do użytkowania przedmiotowego budynku. Mając powyższe na uwadze stwierdzono, że inwestycja objęta decyzją z dnia 1 września 2011 r., znak: [...] nie oddziałuje na działkę nr [...] - możliwość jej prawidłowej zabudowy oraz sposób korzystania z niej, w tym z usytuowanych na niej studni. Z akt sprawy nie wynika również, że naruszone zostały przepisy techniczno-budowlane, na których oparty jest interes prawny B. M.. Należy zatem uznać, że nie wystąpiła przesłanka do wznowienia postępowania z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., obligująca organ do ponownego rozpatrzenia sprawy objętej wznowionym postępowaniem. W związku z powyższym brak podstaw do ponownej merytorycznej analizy sprawy i wzruszenia decyzji ostatecznej. W dniu 18 lutego 2015 r. B. M. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, za pośrednictwem Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K., skargę na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. nr [...] z dnia 12 stycznia 2015 r. znak: [...]. Rozstrzygnięcie uznał za krzywdzące i sprzeczne z prawem. W skardze wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji organu II instancji oraz poprzedzającej jej decyzji organu I instancji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W skardze zarzucono naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 24 § 1 pkt 5 K.p.a., poprzez prowadzenie postępowania w trybie wznowieniowym przez organ I instancji z udziałem pracownika, który z mocy prawa podlega wyłączeniu z postępowania, art. 66a K.p.a. przez brak metryki sprawy, art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. którego naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy. Zarzucono naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 K.p.a. przez błędne uznanie, że skarżący nie posiada statusu strony w niniejszym postępowaniu. W skardze wskazano na naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 5 ust. 1 pkt 9 i ust. 2 w związku z art. 3 ust. 1 Prawa budowlanego oraz naruszenie art. 28 K.p.a. przez błędne uznanie, że skarżący, którego nieruchomość sąsiaduje z działką inwestorów nr [...], na której znajdują się obiekty budowlane oddziałujące na działkę nr [...] nie posiada przymiotu strony postępowania. Skarżący zarzucił także błąd w ustaleniach faktycznych niniejszej sprawy, że studnia nie jest objęta wydaną decyzją. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. wniósł o jej oddalenie w pełni podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, nie widząc podstaw do jej zmiany z powodu argumentacji podnoszonej w treści skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.), zwanej w skrócie "P.p.s.a.", uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonej decyzji nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 P.p.s.a.). Sąd administracyjny ocenia jedynie legalność działania administracji, co oznacza, że zobowiązany jest zbadać, czy w czasie podejmowania danego aktu administracyjnego, organ administracji nie naruszył prawo. Nie każde naruszenie prawa uzasadnia wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonego aktu administracyjnego. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla taki akt w przypadku, gdy stwierdzi: 1) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; 2) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; 3) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd administracyjny stwierdza nieważność decyzji w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a.) lub stwierdza wydanie decyzji z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 3 P.p.s.a.). W ocenie Sądu w tej sprawie żadna z ww. przesłanek nie zaistniała, a tym samym skarga podlega oddaleniu. Przede wszystkim należy stwierdzić, że postepowanie objęte zaskarżoną decyzją nie dotyczyło wszystkich obiektów znajdujących się na działce nr [...] w miejscowości T.. Jak wynika to z akt sprawy, ta sprawa obejmuje jedynie zbadanie legalności wybudowania budynku letniskowego, natomiast ocena legalności wykonania studni objęta została odrębnym postepowaniem administracyjnym o znaku: pod sygnaturą [...], prowadzonym przez organ nadzoru budowlanego (akta administracyjne sprawy, karta nr 21, teczka B10). W przypadku, gdy na jednej nieruchomości zostały wybudowane różne obiekty lub prowadzono różne roboty budowlane, co do których zachodzi prawdopodobieństwo naruszenia różnych przepisów prawa, organ nadzoru budowlanego miał obowiązek prowadzić odrębne postępowania administracyjne. Nie można w ramach jednego postepowania administracyjnego stosować różnych trybów, które jak w przypadku przepisów Prawa budowlanego, stosowane są najczęściej rozłącznie. Tym samym Sąd uznaje, że w tej sprawie zarzuty skarżącego dotyczące nielegalnego wykonania studni pozostają poza kontrolą, ponieważ mogą one być podniesione skutecznie w odrębnym postępowaniu administracyjnym dotyczącym oceny legalności tych studni. Na decyzje organów nadzoru budowlanego dotyczących studni usytuowanych na działce nr [...] w T. będzie przysługiwała skarga do sądu administracyjnego. Sąd jednak w tej sprawie nie wypowiada się ani co do legalności wybudowania studni, ani co do tego, czy w tym odrębnym postępowaniu dotyczących tych studni skarżącemu B. M. przysługiwałby status strony. Zaskarżoną decyzją Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. nr [...] z dnia 12 stycznia 2015 r. znak: [...] stwierdzono, że skoro skarżącemu nie przysługiwał status strony w sprawie ostatecznie zakończonej decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. znak: [...] z dnia 1 września 2011 r., to nie można uznać zaistnienia przesłanki wynikającej z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. Dla przypomnienia, decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. znak: [...] z dnia 1 września 2011 r. zatwierdzono projekt budowlany zamienny oraz udzielono Z. M. i W. M. pozwolenia na wznowienie wstrzymanych robót budowlanych, związanych z budową budynku letniskowego na działce nr [...] w T.. W ocenie Sądu zaskarżona decyzja jest prawidłowa. Porównując lokalizację domu letniskowego na działce nr [...] razem ze zbiornikiem na nieczystości ciekłe z lokalizacją zabudowy na działce skarżącego (nr [...]) należy stwierdzić, że w żadnym zakresie wybudowany dom letniskowy wraz ze zbiornikiem na nieczystości nie obejmuje swoim obszarem oddziaływania działki skarżącego. Dom ten (letniskowy) zlokalizowany jest w odległości ok. 12-13 metrów od granicy z działką skarżącego, a zbiornik na nieczystości w odległości ok. 18 metrów (akta administracyjne – projekt budowlany inwentaryzacja, rysunek nr 001). Oceniając te odległości organy obu instancji uznały, że zostały w pełni zachowane przepisy dotyczące odległości samego budynku od granic z działką skarżącego (co najmniej 3 metry odległości ściany bez otworów okiennych lub drzwiowych od granicy z działką sąsiednią oraz co najmniej 4 metry odległości ściany z otworami okiennymi lub drzwiowymi od granicy z działką sąsiednią - § 12 ust. 1 rozporządzenia z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, Dz. U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690 z późn. zm.). Zachowane zostały także przepisy dotyczące odległości zbiornika na nieczystości od granicy z działką sąsiednią skarżącego - wynikające z § 35 i 36 rozporządzenia z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Zgodnie z powołanym § 36 ust. 1 ww. rozporządzenia, odległość pokryw i wylotów wentylacji ze zbiorników bezodpływowych na nieczystości ciekłe, dołów ustępów nieskanalizowanych o liczbie miejsc nie większej niż 4 i podobnych urządzeń sanitarno-gospodarczych o pojemności do 10 m3 powinna wynosić co najmniej 15 metrów od okien i drzwi zewnętrznych do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi oraz do magazynów produktów spożywczych oraz co najmniej 7,5 metra od granicy działki sąsiedniej. Przy czym w zabudowie jednorodzinnej, zagrodowej i rekreacji indywidualnej odległości ww. urządzeń sanitarno-gospodarczych, powinny wynosić co najmniej 5 metrów od okien i drzwi zewnętrznych do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi oraz 2 metry od granicy działki sąsiedniej, drogi (ulicy) lub ciągu pieszego. Powołane przepisy zostały zachowane w tej sprawie i tak usytuowany zbiornik na nieczystości ciekłe na działce nr [...] w żadnym zakresie nie ogranicza skarżącemu możliwość realizacji inwestycji nawet w granicy jego działki. Z ww. działką. Odległości te są znaczenie przekroczone. Także usytuowanie zbiornika na nieczystości ciekłe na działce inwestorów zachowują wymagane przepisami prawa odległości od studni na działce skarżącego. Zgodnie z § 31 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, odległość studni dostarczającej wodę przeznaczoną do spożycia przez ludzi, niewymagającej, zgodnie z przepisami dotyczącymi ochrony ujęć i źródeł wodnych, ustanowienia strefy ochronnej, powinna wynosić - licząc od osi studni - co najmniej 15 metrów do zbiorników do gromadzenia nieczystości, kompostu oraz podobnych szczelnych urządzeń. W tej sprawie odległość zbiornika na nieczystości ciekłe na działce nr [...] wynosi ok. 20 metrów od osi studni na działce nr [...] (akta administracyjne – projekt budowlany inwentaryzacja, rysunek nr 001). Tym samym należy stwierdzić, że w postępowaniu dotyczącym zatwierdzenia projektu budowalnego zamiennego i pozwolenia na dokończenie robót budowlanych, zakres inwestycji objętej decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. z dnia 1 września 2011 r. znak: [...] nie wprowadzał żadnej ingerencji w możliwość wykonywania praw przez skarżącego na jego nieruchomości. Nie stanowiło więc naruszenia prawa brak przyznania skarżącemu statusu strony w sprawie zakończonej ww. decyzją z 1 września 2011 r. Należy przy tym podkreślić, że zupełnie inną kwestią jest późniejsze korzystanie (eksploatacja) wybudowanego obiektu. W przypadku, gdyby wybudowany obiekt użytkowany był w przyszłości w sposób zagrażający życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia bądź środowiska albo użytkowany w sposób zagrażający życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia lub środowisku, albo też był w nieodpowiednim stanie technicznym bądź powodował swym wyglądem oszpecenie otoczenia – wówczas powinno nastąpić wszczęcie postępowania na podstawie przesłanek objętych art. 66 Prawa budowlanego. Sąd w tej sprawie nie może dokonać oceny sposobu eksploatacji przedmiotowego budynku, bo to nie jest objęte tą sprawą. W zaskarżonej decyzji organ oceniał, czy prawidłowo skarżący został pominięty w postępowaniu dotyczącym zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego wraz z pozwoleniem na wznowienie robót budowlanych. Postępowanie zakończone decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. znak: [...] z dnia 1 września 2011 r. nie dotyczyło eksploatacji obiektu objętym tym pozwoleniem na wznowienie robót budowlanych. Pozostałe zarzuty zawarte w skardze nie uzasadniają uchylenia zaskarżonej decyzji. Zarzut naruszenia art. 66a K.p.a. przez brak metryki sprawy jest zasadny, ale to uchybienie należy do kategorii uchybień nieistotnych i nie miało ono znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Zarzut naruszenia art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. nie jest zasadny, ponieważ organ odwoławczy prawidłowo zastosował ten przepis i utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Zarzut naruszenia art. 24 § 1 pkt 5 K.p.a., poprzez prowadzenie postępowania w trybie wznowieniowym przez organ I instancji z udziałem pracownika, który z mocy prawa podlega wyłączeniu z postępowania także w tej sprawie nie może uzasadniać uchylenia decyzji. Zgodnie z tym przepisem pracownik organu administracji publicznej podlega wyłączeniu od udziału w postępowaniu w sprawie w której brał udział w wydaniu zaskarżonej decyzji. Dotyczy to sytuacji, w której ten sam pracownik brał udział w przygotowywaniu lub wydaniu decyzji pierwszoinstancyjnej, a następnie rozpoznawał sprawę w organie II instancji. W tej sprawie taka sytuacja nie zaistniała. Zgodnie z art. 150 § 1 K.p.a. organem administracji publicznej właściwym w sprawach wznowienia postępowania jest ten sam organ, który wydał w sprawie decyzję w ostatniej instancji. Oznacza to, że z założenia ustawodawcy ten sam organ, który wydał ostateczną decyzję, prowadzi postępowanie wznowieniowe. Ponadto prowadzenie postępowania wznowieniowego nie stanowi kolejnej instancji odwoławczej od decyzji ostatecznej. Postępowanie wznowieniowe jest szczególnym rodzajem postępowania i nie polega ono na obowiązkowym ponownym merytorycznym rozpoznaniu sprawy. Postępowanie wznowieniowe w pierwszej kolejności polega na ocenie, czy w ogóle zaistniała przesłanka uzasadniająca jego wszczęcie. Dopiero po stwierdzeniu, że taka przesłanka zaistniała, organ przystępuje do oceny wpływu tej przesłanki na treść ostatecznej decyzji. W tej sprawie organ I instancji zakończył postępowanie na tym pierwszym etapie stwierdzając, że w ogóle nie zaistniała przesłanka wznowieniowa. Tym samym w ocenie Sądu, w tej sprawie nie zaistniała podstawa do wyłączenia pracownika w trybie art. 24 § 1 pkt 5 K.p.a., aczkolwiek sam skarżący mógł złożyć wniosek do bezpośredniego przełożonego pracownika co do wyłączenia danego pracownika z udziału w sprawie, uzasadniając to zaistnieniem okoliczności mogących wywołać wątpliwość co do bezstronności pracownika (art. 24 § 3 K.p.a.). Z takiej możliwości skarżący jednak nie skorzystał. Sąd badając przestrzeganie prawa przez organy w tej sprawie nie stwierdził, aby naruszono przepisy postępowania, a w tym art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 K.p.a. przez błędne uznanie, że skarżący nie posiada statusu strony w niniejszym postępowaniu. Te przepisy nie zostały naruszone a organy prawidłowo uznały, że skarżącemu w sprawie zakończonej decyzją z 1 września 2011 r. nie przysługiwał status strony. Zarzut naruszenia art. 5 ust. 1 pkt 9 i ust. 2 w związku z art. 3 ust. 1 Prawa budowlanego także nie jest zasadny. Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego obiekt budowlany wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy, biorąc pod uwagę przewidywany okres użytkowania, projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając poszanowanie występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym zapewnienie dostępu do drogi publicznej. W ocenie Sądu ten przepis nie został naruszony i wynikający z projektu budowlanego zakres odziaływania przedmiotowej inwestycji (budynek letniskowy ze zbiornikiem na nieczystości ciekłe) nie obejmuje nieruchomości skarżącego. Art. 5 ust. 2 Prawa budowlanego nakazuje zaś, żeby obiekt budowlany był użytkowany w sposób zgodny z jego przeznaczeniem i wymaganiami ochrony środowiska oraz utrzymywany w należytym stanie technicznym i estetycznym, nie dopuszczając do nadmiernego pogorszenia jego właściwości użytkowych i sprawności technicznej, w szczególności w zakresie związanym z wymaganiami, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1-7 Prawa budowlanego. Przepis ten nie dotyczy etapu zatwierdzania projektu budowlanego, ale eksploatacji istniejącego obiektu, a tym samym nie był on i nie powinien być podstawą do wydawania decyzji z 1 września 2011 r. Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że w tej sprawie organy obu instancji nie naruszyły ani przepisów prawa materialnego, ani przepisów postepowania, co prowadzi do oddalenia skargi na podstawie art. 151 P.p.s.a.