II SA/Kr 350/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Niedźwiedź Sędzia WSA Małgorzata Łoboz Sędzia WSA Joanna Człowiekowska (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 7 lipca 2022 r. sprawy ze skargi J. K., J. K., M. P., J. P., S. B., J. B. na decyzję Wojewody [...] z dnia 5 stycznia 2022 r., znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę Starosta Wielicki decyzją z dnia 13 kwietnia 2021 r. nr [...], działając na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 oraz art. 80 ust. 1 pkt 1, art. 81 ust. 1 pkt 2, art. 82 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane oraz art. 104 K.p.a. zatwierdził projekt budowalny i udzielił pozwolenia na budowę dla S. D. obejmującego budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego z wewnętrznymi instalacjami wod. – kan., c.o., gazu, prądu, wewnętrznymi liniami zalicznikowymi gazu i prądu, utwardzeniem podjazdu, chodnika na działkach nr [...], [...] w miejscowości W., obr. [...]. Odwołanie od powyższej decyzji złożyli S. i J. B. (właściciele działki nr [...]), M. i J. P. (właściciele działki nr [...]) i J. i J. K. (właściciele działki nr [...]). W odwołaniu zarzucono naruszenie art. 6 K.p.a. w związku z art. 7 i 35 ustawy Prawo budowlane oraz § 209 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2020 r. w sprawie warunków technicznych, jakimi powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, poprzez wydanie jej niezgodnie z przepisami prawa, gdyż organ uznał, że projekt zagospodarowania terenu jest zgodny z przepisami, a inwestycja spełnia warunki ochrony przeciwpożarowej. Ponadto zarzucono naruszenie art. 7 K.p.a. poprzez brak dokonania lub dokonanie dowolnych ustaleń stanu faktycznego w szczególności w zakresie stwierdzenia spełnienia warunków ochrony przeciwpożarowej przez planowaną inwestycję; naruszenie art. 80 K.p.a. przez nienależyte rozpatrzenie zebranego materiału dowodowego i błędną ocenę dowodów, skutkujące przyjęciem, że planowana inwestycja spełnia wymagania przepisów prawa oraz naruszenie art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane poprzez stwierdzenie, że planowana inwestycja nie narusza interesu osób trzecich w myśl przepisów prawa budowlanego poprzez stwierdzenie, że planowana inwestycja nie powoduje zacienienia nieruchomości sąsiednich, podczas gdy organ nie zbadał dopływu światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi. Wojewoda Małopolski decyzją z dnia 5 stycznia 2022 r., znak: WI-I.7840.11.29.2021.MO utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ podniósł, że w załączonej do sprawy dokumentacji projektant wskazał, iż zamierzona inwestycja obejmuje budowę budynku jednorodzinnego wolnostojącego o trzech kondygnacjach: przyziemie, parter, poddasze z wewnętrznymi instalacjami: wod. - kan., c.o., gazu, prądu; wewnętrznymi liniami zasilającymi gazu i prądu, utwardzeniem podjazdu, chodnika. Projektowany budynek wykonany w technologii tradycyjnej murowanej (z cegły ceramicznej) z dachem dwuspadowym pokrytym dachówką w kolorze grafitu, o konstrukcji drewnianej. Zaprojektowano dwa miejsca postojowe w garażu w przyziemiu budynku. Zaprojektowany budynek jednorodzinny zostanie usytuowany obok mieszczącego się na działkach inwestycyjnych zakładu produkcyjnego. Zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1 prawa budowlanego przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza: zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, (...). Jak wynika z akt sprawy, działki ewid. nr [...] i [...] w miejscowości W., znajdują się na terenie objętym ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru urbanistycznego miasta i gminy Wieliczka "obszar "A", zatwierdzonym uchwałą Nr XLVI/763/2010 Rady Miejskiej w Wieliczce z dnia 10 listopada 2010 r. zmienionym kolejnymi, podanymi w decyzji uchwałami. Przedmiotowa inwestycja (budowa budynku jednorodzinnego wolnostojącego) usytuowana została w całości na obszarze oznaczonym symbolem 2MN - tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Zgodnie z § 26 ust. 2 pkt 1 i 2 ww. mpzp podstawowym przeznaczeniem terenów MN jest: 1/ zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna, wolnostojąca, bliźniacza i szeregowa, z możliwością wydzielenia w budynku mieszkalnym lokalu na cele usługowe, zgodnie z przepisami odrębnymi; 2/ zabudowa i zagospodarowanie towarzyszące zabudowie jednorodzinnej i funkcjonalnie z nią związane, w tym: a/ budynki garażowe i gospodarcze, b/ zieleń przydomowa, c/ niewydzielone na rysunku planu drogi, dojazdy, dojścia do budynków, miejsca postojowe, d/ obiekty małej architektury, e/ ogrodzenia, przyłącza i urządzenia instalacyjne do budynków, urządzenia służące oczyszczaniu lub gromadzeniu ścieków, z zastrzeżeniem § 18 pkt 2. Organ odwoławczy stwierdził, że projektowany budynek mieszkalny jednorodzinny, w zakresie parametrów ustalonych w § 26 ust. 5 mpzp posiada wysokość do kalenicy 9,96 m (maksymalna wysokość budynków nowo realizowanych mieszkalnych 11,0 m - pkt 10), dach dwuspadowy o nachylenie 35° pokryty dachówka w kolorze grafitu (dachy dwuspadowe i wielospadowe o nachyleniu połaci 35° - 45°, pokrycie dachu z materiałów bezpiecznych dla środowiska nawiązujących fakturą i kolorystyką do dachów otaczającego zainwestowania z wykluczeniem pokryć bitumicznych - pkt 12 i 14), elewacja w kolorze kremowym (kolorystyka elewacji o barwach jasnych i stonowanych - pkt 15). Jednocześnie, jak wykazał projektant w projekcie budowlanym wskaźnik dopuszczalnej powierzchni zainwestowania wynosi 59,7 % (maksymalnie 60 % - pkt 2) i wskaźnik powierzchni terenu biologicznie czynnego wynosi 40,3 % (minimum 40 %). Ww. odniesienie parametrów planowanego budynku jednorodzinnego wolnostojącego i ich zgodności z ustaleniami mpzp zostały określone w projekcie budowlanym (karta nr 2 i 3). Zgodnie z § 15 ust. 1 pkt 6b mpzp ustala się zasady przebudowy, rozbudowy i budowy systemów infrastruktury komunikacyjnej: w zakresie określenia minimalnych wskaźników parkingowych jako podstawowe zasady, ustala się: dla zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej MN -1 miejsce postojowe na 1 dom jednorodzinny lub garaż. W przedmiotowej inwestycji zaprojektowano garaż z 2 miejscami postojowymi na poziomie przyziemia budynku (projekt budowlany, karta nr 17). Zatem, został spełniony warunek w zakresie wymaganej ilości miejsc postojowych mpzp dla zaplanowanego budynku. Planowana inwestycja posiada zapewniony od strony wschodniej dostęp do drogi publicznej gminnej 36KDL ul. [...], poprzez istniejący zjazd obsługujący zakład produkcyjny usytuowany na działce nr [...] (projekt budowlany, karta nr 8). Mając powyższe na uwadze stwierdzono, że ww. wskaźniki i zaprojektowane cechy planowanej inwestycji są zgodne z ustaleniami mpzp. W ocenie organu odwoławczego, projekt budowlany jest zgodny z wymogami wynikającymi z obowiązującego mpzp, w zakresie polegającym na: budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego z wewnętrznymi instalacjami oraz wykonaniem podjazdu i chodnika. Organ odwoławczy wskazał, że badając przedmiotową sprawę przeanalizował zgodność przedmiotowej inwestycji z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Pismem z 19 listopada 2021 r., wezwano pełnomocnika inwestora do przedłożenia wyjaśnień i doprowadzenia projektu budowlanego do zgodności z ww. rozporządzeniem w zakresie: § 12 ust. 1, § 60 oraz § 273 ust. 1. W odpowiedzi uzupełniono materiał dowodowy postępowania odwoławczego poprzez przedłożenie: analizy przepisów ppoż. odnośnie odległości między budynkami na działkach nr [...] i [...] w W. (pkt 3 wezwania); oświadczenia projektantów na postawie art. 34 Pb, o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami i zasadami wiedzy technicznej; zaświadczenia o wpisie głównego projektanta do Izby Architektów RP oraz kserokopii projektu budowlanego rozbudowy zakładu produkcyjnego usytuowanego także na działce inwestycyjnej nr [...] (2 karty). Jednocześnie projektant dokonał zmian w 4 egzemplarzach projektu budowlanego w zakresie: anulowano karty nr 18-24 i 27 i przedłożono nowe rzuty, przekroje oraz widok zachodniej elewacji budynku z naniesionymi zmianami (pkt 1 i 2 wezwania). Do przedmiotowego projektu budowlanego załączono analizę zacieniania i przesłaniania z załącznikiem graficznym (pkt 4 wezwania), (projekt budowlany, karta nr 94 i 95). Z dokonanymi korektami projektu strony postępowania miały możliwość zapoznać się. Zgodnie z § 12 ust. 1 rozporządzenia jeżeli z przepisów § 13, 19, 23, 36, 40, 60, i 271-273 lub przepisów odrębnych określających dopuszczalne odległości niektórych budowli od budynków nie wynikają inne wymagania, budynek na działce budowlanej należy sytuować od granicy tej działki w odległości nie mniejszej niż 4 m w przypadku budynku zwróconego ściana z oknami lub drzwiami w stronę tej granicy, 3 m w przypadku budynku zwróconego ścianą bez okien w stronę tej granicy. Z analizy przedłożonych dokumentów wynika, że zaplanowany budynek jednorodzinny ścianą bez okien i drzwi usytuowany został w odległości od strony zachodniej 3,00 m od granicy z działkami nr [...], [...],[...] (akta organu l instancji, karta nr 8). Zatem spełniony jest warunek ww. przepisu w zakresie wymaganej odległości. Reasumując powyższe, należy uznać, że przedmiotowa inwestycja została zaprojektowana zgodne z ustaleniami rozporządzenia w ww. zakresie. Lokalizacja ta nie narusza przepisów § 13,19,23,36,40,60, i 271-273 ani przepisów odrębnych, określających dopuszczalne odległości niektórych budowli od budynków. Zgodnie z § 60 ust. 1 i 2 rozporządzenia pomieszczenia przeznaczone do zbiorowego przebywania dzieci w żłobku, klubie dziecięcym, przedszkolu, innych formach opieki przedszkolnej oraz szkole, z wyjątkiem pracowni chemicznej, fizycznej i plastycznej, powinny mieć zapewniony czas nasłonecznienia wynoszący co najmniej 3 godziny w dniach równonocy w godzinach 8°°-16°°, natomiast pokoje mieszkalne - w godzinach 7°°-17°°. W mieszkaniach wielopokojowych wymagania ust. 1 powinny być spełnione przynajmniej dla jednego pokoju. Przedłożoną w projekcie budowlanym analizę nasłonecznienia przeprowadzono dla ewentualnej zabudowy działek nr [...], [...], [...] należących do odwołujących. Po stronie wschodniej zlokalizowana jest działka drogowa, a po stronie północnej własna działka Inwestora. Budynki szeregowe znajdujące się na ww. działkach ze względu na swoje usytuowanie (ponad 20,00 m) od projektowanego budynku o wysokości 9,96 m nie są przez niego zacieniane. Zacienianie spowodowane powstaniem planowanego budynku nie obejmie swym zasięgiem okien na parterze istniejących budynków należących do odwołujących. Jak wynika z załączonej dokumentacji sprawy - załącznika graficznego analizy zacieniania i przesłaniania - czas zacieniania ewentualnie planowanych do realizacji budynków, na ww. działkach sąsiednich znajdujących się od strony zachodniej, w godzinach 7.00 -17.00 wynosi: 1 godzinę i 35 minut, tj. między godziną 7.00 - 8.35. Wobec powyższego stwierdzono, że planowana inwestycja nie spowoduje ponadnormatywnego zjawiska zacieniania potencjalnie mogących powstać budynków na działkach sąsiednich, w tym działkach odwołujących. Zaznaczono ponadto, że projektant w sposób czytelny i dokładny określił zacienianie działek po stronie zachodniej i ewentualnej ich zabudowy na przedłożonej analizie (projekt budowlany, karta nr 95). Organ nie znalazł podstaw do podważenia informacji zawartych w tym zakresie i uznał, iż projektowany budynek jednorodzinny nie będzie ograniczać czasu wymaganego nasłonecznienia istniejących i teoretycznie mogących powstać budynków na sąsiednich działkach. Zatem, realizacja planowanej inwestycji nie spowoduje naruszenia przepisów w ww. zakresie, co stanowi spełnienie wymogów § 60 rozporządzenia. Stwierdzono dalej, że projektowany budynek jednorodzinny nie będzie powodować przesłaniania działek położonych od strony wschodniej, gdzie zlokalizowana jest działka drogowa. Na działkach należących do inwestora: od strony południowej znajduje się budynek produkcyjny, a od północy zlokalizowana jest działka niezabudowana. Zgodnie z przedłożonym projektem zagospodarowania terenu projektowana inwestycja o wysokości 9,96 m, usytuowana zostanie w odległości 20,31-20,68 m od budynków mieszkalnych należących do odwołujących na działkach nr [...],[...],[...] (projekt budowlany, karta nr 8), co wyklucza ich przesłanianie. Wobec powyższego, należy stwierdzić, że planowana inwestycja nie spowoduje zjawiska przesłaniania pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi w budynkach na działkach sąsiednich. Stwierdzono również, że organ odwoławczy dokonał analizy zgodności przedmiotowej inwestycji z przepisami rozporządzenia w zakresie ustaleń wymagań przeciwpożarowych. Wyjaśnił, że w odpowiedzi na wezwanie z 19 listopada 2021 r., inwestor przedłożył analizę wymagań przeciwpożarowych w odniesieniu do budynków na działkach nr [...] i [...] w miejscowości W.. Jak wynika z materiału dowodowego w niniejszej sprawie, powierzchnia wewnętrzna istniejącego budynku produkcyjnego wraz z magazynami wynosi 414,18 m2, natomiast powierzchnia wewnętrzna (netto) projektowanego budynku mieszkalnego jednorodzinnego wynosi 245,70 m2. Zatem łączna powierzchnia wewnętrzna obu budynków wynosi 659,88 m2. Wobec powyższego należy stwierdzić, iż łączna powierzchnia wewnętrzna budynków na działce nr [...] - 659.88 m2 jest mniejsza od najmniejszej dopuszczalnej powierzchni strefy pożarowej wymaganej dla każdego z budynków znajdujących się na działce inwestycyjnej - 1000 m2. Organ uznał na tej podstawie, że inwestycja zgodna jest w zakresie przepisów pożarowych z wymaganiami rozporządzenia. Wskazano również, że przedmiotowa inwestycja spełnia wymagania ekoprojektu w zakresie efektywności energetycznej i emisji zanieczyszczeń, zgodnie z obowiązującą na terenie województwa małopolskiego uchwałą Nr XXXII/452/17 z dnia 23 stycznia 2017 r. Sejmiku Województwa Małopolskiego w sprawie wprowadzenia na obszarze województwa małopolskiego ograniczeń i zakazów z zakresie eksploatacji instalacji, w których następuje spalanie paliw. Zaprojektowane zastosowanie niskoemisyjnego urządzenia grzewczego-kominka na suche drewno o wilgotności mniejszej niż 20 % - spełnia wymagania w zakresie ww. uchwały (analiza racjonalnego wykorzystania alternatywnych źródeł energii, projekt budowlany, karta nr 7). Odnosząc się do zarzutu zawartego w odwołaniu o braku spełnienia warunków ochrony przeciwpożarowej przez przedmiotową inwestycję wskazano, iż inwestor rozdzielił budynki zlokalizowane na działce nr [...] jako dwie strefy pożarowe - ZŁ i PM (ze względu na odmienne przeznaczenie oraz użytkowanie). Wykazano zgodność parametrów tych stref z obowiązującymi przepisami w zakresie wymogów wynikających z rozporządzenia. Przedłożono stosowną analizę interpretacji obowiązujących przepisów przeciwpożarowych dotyczącą odległości miedzy budynkami na działce inwestycyjnej w W., które zaprojektowano na jednej działce nr [...]. Zatem, organ nie posiada podstaw do kwestionowania zgodności planowanej inwestycji z wymaganiami przepisów prawa dotyczącymi ochrony przeciwpożarowej. Co do zarzutu nieodniesienia się do zastrzeżeń zgłaszanych w toku prowadzonego postępowania wskazano, że w toku postępowania przed organem I instancji odwołujący, pismem z 29.03.2021 r., wnieśli zastrzeżenia dotyczące budowy przedmiotowego budynku jednorodzinnego, na które zostały złożone wyjaśnienia inwestora (pismo z 9.04.2021 r.). Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wnieśli J. i J. K., M. i J. P. oraz S. i J. B. zarzucając naruszenie: 1/ art. 35 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 81 ust. 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane poprzez błędne zastosowanie i uznanie, że organy administracji nie badają prawidłowości całości projektu budowlanego i nie mogą podważać kompetencji projektanta, sporządzającego projekt budowlany oraz uznanie projektu budowlanego za zgodny z przepisami prawa, podczas gdy sprawdzenie zgodności zamierzenia inwestycyjnego z przepisami prawa jest podstawowym obowiązkiem organu administracji architektoniczno-budowlanej przed wydaniem decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę; 2/ art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego w zw. z § 226 ust. 1 rozporządzenia Ministra infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez błędne zastosowanie i uznanie, że prawidłowo zatwierdzono projekt budowlany w sytuacji, w której projekt budowlany nie jest zgodny z przepisami technicznymi, zwłaszcza w zakresie ochrony przeciwpożarowej; 3/ art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego poprzez błędne zastosowanie i uznanie, że planowana inwestycja nie narusza interesów osób trzecich; 4/ art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego poprzez błędne zastosowanie i utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i wydaniu pozwolenia na budowę, podczas gdy, z uwagi na wadliwość projektu budowlanego dotyczącą w szczególności ochrony przeciwpożarowej organ n powinien był uchylić zaskarżoną decyzję oraz przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji; 5/ art. 10 § 1 w zw. art. 81 K.p.a. poprzez naruszenie zasady czynnego udziału stron w postępowaniu, poprzez między innymi uniemożliwienie skarżącym wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów przed wydaniem zaskarżonej decyzji; 6/ art. 7, 77 § 1 i 80 K.p.a. poprzez naruszenie zasady prawdy obiektywnej, zasady swobodnej oceny dowodów, polegające na zaniechaniu wszechstronnego i wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego zgromadzonego zarówno w postępowaniu w I, jak i w II instancji, polegające w szczególności w błędnym uznaniu zgodności zamierzenia inwestycyjnego z przepisami technicznobudowlanymi, zwłaszcza w zakresie ochrony przeciwpożarowej oraz błędnym ustaleniu, że organ nie powinien badać prawidłowości wszystkich przyjętych w projekcie budowlanym rozwiązań oraz że nie ma podstaw podważania kompetencji projektanta. W uzasadnieniu rozwinięto powyższe zarzuty w konkluzji wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Małopolski wniósł o jej oddalenie podtrzymując przy tym argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Stanowisko w sprawie w piśmie z 27 czerwca 2022 r. przedstawiła również uczestniczka postępowania S. D., wnosząc o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329, dalej: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach sprawowanej kontroli sąd bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze - w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu, stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. Z istoty kontroli wynika również, że zgodność z prawem zaskarżonej decyzji lub postanowienia podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie podejmowania zaskarżonego aktu. Należy również wskazać, że na mocy art. 145 § 1 p.p.s.a. uwzględnienie skargi na decyzję lub postanowienie następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (pkt 1 lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. c); a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność aktu lub wydanie go z naruszeniem prawa (pkt 2 i pkt 3). W razie nieuwzględnienia skargi podlega ona oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a. W tak zakreślonych ramach, po rozpatrzeniu sprawy w postępowaniu uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 2 p.p.s.a., Sąd uznał, że skarga – jako bezzasadna – podlega oddaleniu. Podstawę prawną decyzji w sprawie pozwolenia na budowę stanowią przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (t. j. Dz.U. z 2020 r., poz. 1333 ze zm., dalej jako: p.b.) w brzmieniu ustalonym zgodnie z art. 26 ustawy z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane (Dz. U. 2020 r. poz. 471). Zgodnie z art. 35 ust. 1 p.b., przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. Stosownie przy tym do art. 35 ust. 3 p.b. w razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, organ administracji architektoniczno-budowlanej nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. Zgodnie zaś z art. 35 ust. 4 p.b. w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 p.b., organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, co oddaje związany charakter decyzji o pozwoleniu na budowę. Należy również uwzględnić treść art. 32 ust. 4 p.b., zgodnie z którym pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto: 1) złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym; 1a) złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności pozwoleń, o których mowa w art. 23 ust. 1 i art. 26 ust. 1, oraz decyzji, o której mowa w art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej (Dz. U. z 2019 r. poz. 2169 oraz z 2020 r. poz. 284), jeżeli są one wymagane; 2) złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Niezależnie od przepisów szczególnych organ administracji wiążą przepisy proceduralne, z których wynika m.in. obowiązek zebrania materiału dowodowego, który pozwoliłby ustalić wszystkie okoliczności istotne w sprawie, stosownie do art. 7 i art. 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2021 r. poz. 735, dalej: k.p.a.). Organ zobowiązany jest ocenić na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 80 k.p.a.). Ustalenia podjęte przez organ powinny znaleźć swoje odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji, w którym należy wyczerpująco poinformować strony o okolicznościach faktycznych i prawnych, którymi organ kierował się wydając decyzję. Stosownie do art. 107 § 3 k.p.a. uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. Organ odwoławczy powinien ponadto odnieść się do zarzutów sformułowanych w odwołaniu. Analizując okoliczności przedmiotowej sprawy Sąd stwierdził, że organy architektoniczno-budowlane w przedmiotowej sprawie właściwie przeprowadziły postępowanie administracyjne oraz prawidłowo zastosowały relewantne normy prawa materialnego, dokonując ich prawidłowej wykładni. W pierwszej kolejności należy wskazać, że organy właściwie zweryfikowały spełnienie przesłanek udzielenia pozwolenia na budowę i zatwierdzenia projektu budowlanego, w szczególności w zakresie wymaganym przepisami art. 35 ust. 1 p.b. Analiza materiału zgromadzonego w aktach sprawy wraz z uzasadnieniem decyzji organu odwoławczego pozwoliła Sądowi stwierdzić, że wynik tej weryfikacji - w postaci decyzji o udzieleniu pozwolenia na budowę – nie budzi wątpliwości. W szczególności właściwie zweryfikowano zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru urbanistycznego miasta i gminy Wieliczka "obszar "A", zatwierdzonym uchwałą Nr XLVI/763/2010 Rady Miejskiej w Wieliczce z dnia 10 listopada 2010 r. (Dz. U. Woj. Małopolskiego z 2010 r. nr 662, poz. 5505 ze zmian.). Stanowiące teren inwestycji działki nr [...] i [...], położone w W., znajdują się na obszarze oznaczonym symbolem 2MN - tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Zgodnie z § 26 ust. 2 pkt 1 i 2 miejscowego planu teren ten przeznaczony jest m.in. zabudowę mieszkaniową jednorodzinną, wolnostojącą, bliźniaczą i szeregową, z możliwością wydzielenia w budynku mieszkalnym lokalu na cele usługowe, zgodnie z przepisami odrębnymi. Prawidłowe są ustalenia co do zgodności poszczególnych parametrów zabudowy, o których mowa w § 26 ust. 5 miejscowego planu. Wojewoda przedstawił w swojej decyzji szczegółowe rozważania i nie ma potrzeby powtarzać ich w tym miejscu, zwłaszcza że nie były one przedmiotem zarzutów skargi. Nie budziły wątpliwości również ustalenia w zakresie zgodności projektu z miejscowym planem w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacyjnej, w szczególnie w kontekście wymogów § 15 ust. 1 pkt 6b miejscowego planu (ilość miejsc parkingowych) oraz dostępu do drogi publicznej - ul. [...] (droga gminna [...]), poprzez istniejący zjazd obsługujący zakład produkcyjny usytuowany na działce nr [...] (projekt budowlany, karta nr 8). Nie budzą również wątpliwości ustalenia co do zgodności projektu zagospodarowania terenu z rysunkiem planu. Dalej, wymagało oceny organu spełnienie przesłanki zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, w szczególności z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. 2019 r., poz. 1065, dalej: r.w.t.). Zarzuty skargi wskazują, że w ocenie skarżących, organ w sposób niewystarczający zweryfikował projekt pod względem zgodności z przepisami dotyczącymi ochrony przeciwpożarowej, a projekt w tym zakresie jest nieprawidłowy. Sąd nie podziela tej oceny. Zauważyć należy, że kwestia zgodności projektu budowlanego z przepisami techniczno-budowlanymi była przedmiotem weryfikacji organów, z tym że organ pierwszej instancji niedostatecznie wyjaśnił kwestię zgodności projektu z przepisami § 12, § 60 i § 273 r.w.t. Uchybienia w tym zakresie zostały usunięte na etapie postępowania odwoławczego (vide: pismo Wojewody Małopolskiego z 19 listopada 2021 r. (k. 107-108) oraz uzasadnienie jego decyzji). Wyjaśniono wówczas m.in. kwestię zgodności projektu budowlanego z § 273 ust. 1 r.w.t., wokół którego oscylowały zarzuty skargi. Przywołany przepis stanowi, że odległości między ścianami zewnętrznymi budynków położonych na jednej działce budowlanej nie ustala się, z zastrzeżeniem § 249 ust. 6, jeżeli łączna powierzchnia wewnętrzna tych budynków nie przekracza najmniejszej dopuszczalnej powierzchni strefy pożarowej wymaganej dla każdego ze znajdujących się na tej działce rodzajów budynków. Należało uwzględnić, że na wskazane wyżej wezwanie organu odwoławczego inwestor przedłożył analizę przepisów przeciwpożarowych odnośnie do odległości miedzy budynkami na działkach nr [...] i [...], stanowiących teren inwestycji i jedną nieruchomość, z której wynika, że zachodzą w analizowanym przypadku przesłanki nieustalania odległości między ścianami zewnętrznymi budynków położonych na jednej działce budowlanej. Nie zasługuje przy tym na uwzględnienie zarzut skarżących, zgodnie z którym przepisy przeciwpożarowe organ odwoławczy potraktował wybiórczo, opierając się wyłącznie na ww. przepisie. Sąd wskazuje, że organ odwoławczy przedstawił również analizę w zakresie spełnienia w projekcie budowlanym m.in. przepisów § 226 i 227, która nie budzi wątpliwości. Zauważyć należy przy tym, że przepisy § 273 nie są "wyrwane z kontekstu", lecz nawiązują treściowo do poprzedzających je przepisów z zakresu ochrony przeciwpożarowej, regulując szczególny przypadek, w którym budynki położone są na jednej działce budowlanej. W konsekwencji powyższych rozważań Sąd nie stwierdził uchybień uzasadniających uchylenie zaskarżonej decyzji, w tym uchybień w zakresie przepisów procesowych realizujących zasadę prawdy materialnej. Nie naruszono też zasady czynnego udziału stron w postępowaniu, o której stanowi art. 10 § 1 k.p.a. w sposób, który uzasadniałby uchylenie zaskarżonej decyzji, w szczególności przez skierowanie przez organ pisemnej informacji do stron w dniu 19 listopada 2021 r. o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym, który na ten dzień jeszcze nie był kompletny. Niewątpliwie treść art. 10 § 1 k.p.a. pozwala na skonstruowanie takiego wzorca działania organu administracji publicznej, który wymaga zawiadomienia stron o zgromadzeniu kompletnego materiału dowodowego umożliwiającego wydanie decyzji kończącej postępowanie, tymczasem w przedmiotowej sprawie postępowanie wyjaśniające na dzień zawiadomienia było jeszcze w toku. Niemniej jednak w okolicznościach przedmiotowej sprawy zauważyć wypada, że w piśmie informującym o treści art. 10 § 1 k.p.a. organ wzywał równocześnie pełnomocnika do przedłożenia wyjaśnień i doprowadzenia projektu budowlanego do zgodności z obowiązującymi przepisami w terminie do 7 dni od dnia doręczenia pisma. Strony musiały mieć zatem świadomość, że wyjaśniane są wskazane w piśmie okoliczności. Pomimo tego, strony skarżące nie wykazały następnie żadnej aktywności, w szczególności nie domagały się żadnych informacji w sprawie, ani też wglądu do akt sprawy. W takiej sytuacji, zdaniem Sądu, strony nie mogą się skutecznie powoływać na naruszenie art. 10 § 1 k.p.a. Okoliczności sprawy wskazują przy tym, że opisane działanie organu nie uniemożliwiło podjęcia stronom skarżącym żadnej czynności procesowej, a w szczególności takie działanie mogłoby stanowić przesłankę do uchylenia decyzji przez sąd administracyjny jako naruszające w sposób istotny zasadę czynnego udziału stron w postępowaniu (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 13 października 2020 r., II OSK 53/19, orzeczenia.nsa.gov.pl). Nie stwierdzono również innych istotnych naruszeń przepisów procesowych, które mogłyby mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a tym samym mogłyby stanowić przesłankę do uchylenia zaskarżonej decyzji. Z tych przyczyn skarga podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a., o czym Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.