II SA/Kr 352/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jacek Bursa Sędziowie : Sędzia WSA Renata Czeluśniak (spr.) Sędzia WSA Mariusz Kotulski Protokolant : Justyna Owczarek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 stycznia 2012 r. sprawy ze skargi K.M. , A.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia 20 grudnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonywana; III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. na rzecz A.K. kwotę 257 zł (dwieście pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Prezydent Miasta T. decyzją nr [...] z dnia [...] października 2010r. znak: [...], wydaną na podstawie art. 50 ust. 1, art. 51 ust. 1 pkt 2, art. 54 i art. 58 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80 poz. 717 ze zm.) oraz art. 104 kpa, ustalił dla [...] Spółki Gazownictwa Sp. z o.o. z siedzibą w T. lokalizację inwestycji celu publicznego pn. "budowa odcinka gazociągu średniego ciśnienia na terenie działek nr 1, 2, 3, obręb [...] oraz 4 i 5 obręb [...] w T". W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że po uchyleniu przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. decyzją z dnia [...] marca 2010r. decyzji Prezydenta Miasta T. z dnia [...] stycznia 2010r. ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego na budowę odcinka sieci gazociągu średniego ciśnienia, dokonano ponownej analizy posiadanych dokumentów. Wezwano inwestora o sprecyzowanie wniosku oraz zawiadomiono strony poprzez zamieszczenie obwieszczenia na tablicy ogłoszeń oraz na stronie internetowej Gminy Miasta T. Projekt decyzji ponownie uzgodniono z Zarządem Melioracji i Urządzeń Wodnych, gdyż wcześniejszy projekt decyzji nie obejmował wszystkich działek. Zarząd Melioracji i Urządzeń Wodnych w terminie dwóch tygodni od dnia doręczenia wystąpienia o uzgodnienie nie zajął stanowiska, wobec czego zgodnie z art. 70 ust. 6 pkt. 6 lit. b ustawy z dnia 7 maja 2010r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych projekt uznano za uzgodniony. Ponadto sprawdzono czy umorzenie postępowania dla części działek ze względu na obowiązujący plan było zasadne. Stwierdzono też, że zmiana planu zagospodarowania przestrzennego (uchwała nr XXIX/263/96 z dnia 12 września 1996r.) oparta była na ustaleniach miejscowego planu ogólnego zatwierdzonego przez Radę Miejską 30 grudnia 1991r., który zgodnie z ustawą zagospodarowaniu przestrzennym z dnia 7 lipca 1994r. w dniu 31 grudnia 2002r. utracił ważność. Stąd też utraciła swoją ważność uchwała z dnia 12 września 1996r. dotycząca przedmiotowej zmiany planu, a więc umorzenie postępowania dla części działek było bezzasadne. Organ I instancji dokonał analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikających z przepisów odrębnych oraz stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji, a także stwierdził, że zgodnie z art. 6 pkt 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami celem publicznym w rozumieniu ustawy są budowa i utrzymywanie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania, płynów, gazów i energii elektrycznej, a także obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń - stąd też wnioskowany zakres inwestycji uznano za inwestycję celu publicznego. Ponadto zgodnie z art. 2 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przez inwestycję celu publicznego uznaje się działania o znaczeniu lokalnym i ponadlokalnym, które stanowią realizację celów o których mowa w art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami. W tym przypadku przedmiotową inwestycję uznano za cel publiczny o znaczeniu lokalnym. Zdaniem Prezydenta wniosek o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego złożony przez inwestora zawierał niezbędne określenia wyszczególnione w art. 52 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Prezydent wyjaśnił, że uzyskanie decyzji lokalizacyjnej inwestycji celu publicznego nie rodzi praw oraz nie narusza prawa własności ani nie jest pozwoleniem na budowę, dlatego uwagi zgłoszone w toku postępowania były bezpodstawne. Organ podkreślił, że zgodnie z art. 56 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego nie jest decyzją uznaniową, zatem nie można odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Prezydent wyjaśnił też, że decyzja została przygotowana przez osobę wpisaną na listę Okręgowej Izby Urbanistów z siedzibą w K. , przy jej opracowaniu posiłkowano się Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego dla miasta T. (uchwała Nr XI/214/99 Rady Miejskiej w Tarnowie z dnia 15 lipca 1999r. ze zm.), a ustalenie wymagań dla planowanej inwestycji poprzedzono przeprowadzeniem analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych oraz analizy stanu faktycznego i prawnego terenu. Uzgodnienie projektu decyzji w zakresie art. 53 ust. 4 pkt 9 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie było wymagane, ponieważ prezydent miasta na prawach powiatu jest zarządcą drogi. Od decyzji odwołali się K.M. , D.M, A,.K. oraz "[...]" sp. z o.o. z siedzibą w. W jednobrzmiących odwołaniach K.M. , D.M. oraz A.K. zarzucili decyzji naruszenie przepisów prawa materialnego oraz procesowego - art. 7, 8 i 11 kpa. Odwołujący podnieśli, iż nieruchomość nr 2 w obrębie [...] objęta jest miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, co wyklucza wydanie decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Odwołujący podnieśli również, że w sytuacji, kiedy inwestycja narusza prawo własności strony, organ administracji powinien "wykazać i przeprowadzić w zakresie niezbędności realizacji tej inwestycji w tym właśnie miejscu, przez działkę strony". Organy powinny wskazać argumenty, że realizacja inwestycji będzie służyć ogółowi i jest przeznaczona dla potrzeb powszechnych. Zdaniem odwołujących się wynikający z art. 7 kpa obowiązek wyważenia interesu indywidualnego i społecznego został naruszony poprzez naruszenie interesu strony, która przez zaskarżoną decyzję poniosła szkodę w sferze uprawnień właścicielskich. Odwołujący się, powołując się na przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz Ministra Gospodarki z dnia 30 lipca 2001r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać sieci gazowe, podali, że są narażeni na zmniejszenie powierzchni nieruchomości i liczne ograniczenia w wykonaniu prawa własności. Podali, że usytuowanie kolejnego gazociągu w tym obszarze pogłębi istniejące już problemy właścicieli dotyczące korzystania z rzeczy zgodnie z jej przeznaczeniem. Ich zdaniem ewentualna ingerencja w uprawnienia właściciela nieruchomości wymaga bowiem, by przebieg planowanej inwestycji był dla jego nieruchomości jak najmniej uciążliwy, a zakres ingerencji inwestora w prawa właściciela nieruchomości sprowadzony do niezbędnego minimum. Odwołujący się podnieśli również, że na podstawie analizy akt sprawy powstają wątpliwości co do rzetelnego zbadania stanu faktycznego i prawnego dotyczącego sytuacji strony skarżącej. Zaniechanie powyższego stanowi naruszenie zasady z art. 8 kpa pogłębiania zaufania do organów państwa. Naruszenie zaś zasady przekonywania z art. 11 k.p.a. nastąpiło poprzez nacechowanie postępowania arbitralnością w zakresie uznawania racji jednej ze stron w sytuacji konfliktu interesów. "[...] Sp. z o.o. w swoim odwołaniu zarzuciła naruszenie art. 10 kpa poprzez niezapewnienie stronie czynnego udziału w postępowaniu i nieumożliwieniu jej wypowiedzenia się przez wydaniem decyzji, art. 7 kpa poprzez niewyjaśnienie, czy wnioskodawca przed uzyskaniem decyzji powinien uzyskać decyzję środowiskową lub sporządzić raport o oddziaływaniu na środowisko, art. 53 ust 4 pkt 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez nieuzyskanie uzgodnienia organu właściwego w sprawach ochrony gruntów rolnych i leśnych oraz melioracji wodnych. Od decyzji Prezydenta Miasta T. odwołała się również M.C. , jednakże jej odwołanie zostało wniesione z uchybieniem terminu. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. decyzją z dnia [...] grudnia 2010r. znak: [...] , wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa oraz art. 53 ust. 6 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, utrzymało zaskarżoną decyzję utrzymać w mocy. Zdaniem Kolegium objęte wnioskiem zamierzenie inwestycyjne polegające na budowie odcinka gazociągu średniego ciśnienia jest inwestycją celu publicznego. Kolegium wskazało, że do wniosku o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego załączone zostały wymagane dokumenty, w tym mapy z określonymi granicami terenu objętego wnioskiem, a także wypisy z rejestru gruntów dla działek objętych inwestycją. We wniosku szczegółowo opisano charakterystykę przedsięwzięcia, podając m.in., iż inwestycja zlokalizowana jest na terenie miasta T. i obejmuje budowę sieci gazowej średniego ciśnienia z rur polietylenowych szeregu SDR 11 z surowca klasy 80, o średnicy dn 125 mm, którą będzie przesyłany gaz do poszczególnych odbiorców paliwa gazowego. Projektowana sieć gazowa ułożona zostanie w wykopie na głębokości ok. 1,2 m poniżej poziomu terenu. Kolegium wskazało, że w aktach sprawy znajduje się analiza warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych oraz stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji sporządzona przez uprawnionego urbanistę. Zgodnie z tą analizą nie stwierdzono niezgodności zamierzenia inwestycyjnego z przepisami odrębnymi. Teren inwestycji stanowi własność osób fizycznych oraz osoby prawnej, zaś trasa gazociągu przebiega wzdłuż drogi wewnętrznej stanowiącej własność osób fizycznych, która pełni funkcję dojazdową do posesji i pól. W dalszej części inwestycja przebiega na terenach firmy handlowo - usługowej w większości wzdłuż drogi polnej. Na obszarze planowanej inwestycji nie uchwalono miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Projekt decyzji został uzgodniony z Wojewódzkim Zarządem Melioracji Wodnych w T. , strony postępowania zostały powiadomione o zgromadzeniu materiału dowodowego w sprawie i możliwości zapoznania się z zamierzeniami inwestycyjnymi wnioskodawcy i zgłoszenia zastrzeżeń i wniosków, a decyzja organu I instancji doręczona została wszystkim stronom postępowania oraz wywieszona na tablicy ogłoszeń Urzędu Miejskiego w T. oraz na stronie internetowej, wypełniając tym samym dyspozycję w przytoczonym już przepisie art. 53 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Kolegium stwierdziło, że [...]" Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością zapewniono udział w prowadzonym postępowaniu, a spółka ta w dniu wszczęcia postępowania funkcjonowała pod firmą "[...]" Sp. z o.o. Zmiana nazwy nastąpiła 3 marca 2010r., a więc już w toku prowadzonego postępowania. Odwołująca się powinna zatem zawiadomić organ prowadzący postępowanie o zmianie nazwy, tymczasem zatajając tę okoliczność faktycznie uczestniczyła w postępowaniu, o czym świadczą zwrotne potwierdzenia odbioru zalegające w aktach sprawy kierowane do "[...]" Sp. z o.o., podejmowane pod tym samym adresem. Co więcej spółka sama kierowała do organu l instancji pisma w sprawie z których wynika, iż jest na bieżąco zorientowana w prowadzonym postępowaniu. Odnosząc się do zarzutu niewyjaśnienia, czy wnioskodawca powinien uzyskać decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia przed wydaniem decyzji ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego, Kolegium wskazało, że analiza sporządzona przez uprawnionego urbanistę stwierdza, iż przedmiotowa inwestycja nie wymagała przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Zdaniem Kolegium niezasadny był również zarzut niewskazania przez organ l instancji średnicy i długości planowanego gazociągu. Parametry gazociągu ustalone zostały bowiem we wniosku, z którego wynika, iż średnica sieci gazowej objętej decyzją wynosi dn 125 mm, długość około 400 m, zaś ciśnienie nominalne - PN 0,6 MPa. W zakresie naruszenia przepisu art. 53 ust 4 pkt 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez nieuzgodnienie decyzji z organem właściwym w sprawach ochrony gruntów rolnych i leśnych, Kolegium wyjaśniło, że przedmiotowa inwestycja jako zlokalizowana na terenie T. i dlatego nie wymagała uzyskania takiego uzgodnienia. Odnosząc się do odwołań A.K. , D.M. i K.M. Kolegium podkreśliło, że w wypadku zgodności inwestycji z przepisami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz przepisami odrębnymi nie można odmówić ustalenia jej lokalizacji. Natomiast przepis art. 1 ust. 2 nie może stanowić wyłącznej podstawy odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. Zdaniem Kolegium w rozpatrywanej sprawie sporządzona poprzez organ l instancji analiza wykazała, że zamierzenie inwestycyjne nie jest niezgodne z przepisami odrębnymi. Natomiast kwestia wymagań, określonych w rozporządzeniu z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie będzie rozpatrywana na etapie postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę. Na decyzję SKO w T. skargi wniosły K.M. i A.K. zarzucając naruszenie przepisów prawa procesowego poprzez niewłaściwe jego zastosowanie, a to art. 7 i art. 8 kpa. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że organy powinny przeprowadzić postępowanie w zakresie niezbędności realizacji inwestycji w proponowanym miejscu przez działkę skarżących. Organy powinny też uzasadnić, iż realizacja przedmiotowej inwestycji służyć będzie ogółowi i jest przeznaczona dla zaspokajania potrzeb powszechnych. Skarżące zarzuciły, że decyzja narusza sferę ich uprawnień właścicielskich, a w wyniku realizacji inwestycji nastąpi zmniejszenie powierzchni nieruchomości i wprowadzone zostaną liczne ograniczenia w wykonywaniu prawa własności. Zarzucono też, że organy prowadziły postępowanie w sposób arbitralny i dokonały wadliwego wyważenia interesu jednostkowego w stosunku do interesu publicznego. W odpowiedzi na skargi SKO w T. wniosło o ich oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Referendarz WSA w Krakowie postanowieniem z dnia 15 kwietnia 2011r. zwolnił A.K. od kosztów sądowych. Referendarz WSA w Krakowie zarządzeniem z dnia 9 maja 2011r. pozostawił bez rozpoznania wniosek K.M. o zwolnienie od kosztów sądowych. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniami z dnia 7 lipca 2011r. sygn. akt II OZ 558/11 i z dnia 12 lipca 2011r. sygn. akt II OZ 582/11 oddalił zażalenia K.M. i A.K. na zarządzenia wzywające skarżące do uiszczenia wpisu od skargi. Na rozprawie w dniu 24 stycznia 2012r. pełnomocnik A.K. podniósł, że przedmiotowa inwestycja nie ma charakteru inwestycji celu publicznego, ponieważ służy doprowadzeniu gazociągu do sklepu wielkopowierzchniowego, który to obiekt ma już doprowadzony gaz, a przedmiotowa inwestycja ma jedynie doprowadzić ten gaz w sposób dogodniejszy dla tego podmiotu. Pełnomocnik wniósł o zasądzenie kosztów postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie "ppsa", sądy administracyjne powołane są do kontroli zgodności z prawem działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do treści art. 134 § 1 ppsa. Orzekanie – w myśl art. 135 ppsa - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Skarga jest zasadna i skutkuje uchyleniem zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Art. 50 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80 poz. 717 ze zm.) stanowi, że inwestycja celu publicznego jest lokalizowana na podstawie planu miejscowego, a w przypadku jego braku - w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. W kontrolowanym postępowaniu nie ulegało wątpliwości, że na terenie objętym wnioskiem o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego nie obowiązywał miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, a więc konieczne było rozstrzygnięcie kwestii lokalizacji przedmiotowej inwestycji w drodze decyzji. Stosownie do art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w sprawach ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego o znaczeniu powiatowym i gminnym decyzje wydaje wójt, burmistrz albo prezydent miasta. Wyjaśnić trzeba też, że decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego ma charakter decyzji związanej, co wynika z treści art. 56 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Oznacza to, że w sytuacji, gdy wniosek o ustalenie takiej lokalizacji, czyni zadość wymaganiom formalnym i jest zgodny z ustawą o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz przepisami ustaw szczególnych, to organ winien wydać w sprawie decyzję pozytywną. Zatem organ administracji, do którego wpłynął wniosek o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego, po sprawdzeniu tego, czy wniosek ten spełnia wymogi formalne, powinien przede wszystkim zbadać, czy planowana inwestycja może być uznana za inwestycję celu publicznego w rozumieniu ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Definicja "inwestycji celu publicznego" zawarta została w art. 2 pkt 5 ustawy, który stanowi, że pod tym pojęciem należy rozumieć działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), a także krajowym (obejmującym również inwestycje międzynarodowe i ponadregionalne), bez względu na status podmiotu podejmującego te działania oraz źródła ich finansowania, stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010r. Nr 102, poz. 651 ze zm.). Podkreślić trzeba, że ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego następuje w odmiennym trybie niż ustalenie warunków zabudowy dla innych zamierzeń inwestycyjnych właśnie ze względu na charakter inwestycji, która ma charakter publiczny. Dlatego tak istotnym jest prawidłowe ustalenie, czy dana inwestycja może być uznana za inwestycję celu publicznego. Z treści przytoczonych przepisów wynika, że inwestycja może być zakwalifikowana jako inwestycja celu publicznego po łącznym spełnieniu dwóch przesłanek: 1) inwestycja musi realizować cel publiczny, o którym mowa w art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami, 2) działania stanowiące realizację celów publicznych muszą mieć znaczenie co najmniej lokalne (gminne) w rozumieniu art. 2 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W ocenie Sądu w kontrolowanym postępowaniu trafnie uznano, że planowana inwestycja mieści się w definicji z art. 6 pkt 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami, ponieważ jednym z celów wymienionych w tym przepisie jest budowa i utrzymanie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń. Koniecznym jednak było też zbadanie, czy planowana inwestycja wiązać się będzie z urzeczywistnieniem potrzeb określonych wspólnot na poziomie gminnym, powiatowym, wojewódzkim lub społeczeństwa całego kraju (tak NSA w wyroku z dnia 27 kwietnia 2010r., sygn. akt II OSK 648/09, Lex Omega nr 597750). Gdyby bowiem przyjąć, że inwestycją celu publicznego jest każda inwestycja, która realizuje cele wymienione w art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami bez uwzględnienia gminnego lub szerszego zasięgu tej inwestycji, inwestycją celu publicznego byłoby np. przyłączenie do sieci gazowej pojedynczego budynku. Zgodzić się należy ze stanowiskiem wyrażonym przez NSA w wyroku z 22 marca 2005r., sygn. akt OSK 1288/04 (Lex Omega nr 189216), iż "realizacja przyłącza wodociągowego i kanalizacyjnego do sieci kanalizacyjnej i wodociągowej wyłącznie do jednego budynku nie stanowi celu publicznego, o jakim mowa w ustawie o gospodarce nieruchomościami". Odnosząc powyższe rozważania do kontrolowanego postępowania, zauważyć trzeba, że organ I instancji nie poczynił żadnych ustaleń, które pozwalałyby stwierdzić, czy planowana inwestycja może być zakwalifikowana jako inwestycja celu publicznego. Uzasadnienie decyzji Prezydenta Miasta T. ogranicza się do przytoczenia treści przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz ustawy o gospodarce nieruchomościami. Natomiast organ w żaden sposób nie wskazał, co w jego ocenie przemawia za tym, że planowana inwestycja ma znaczenie co najmniej lokalne. Także analiza warunków i zasad zagospodarowania terenu (k. [...] akt adm. I instancji) nie uzasadnia, dlaczego planowana inwestycja może być uznana za realizację celu publicznego. Z akt administracyjnych (mapy, treść wniesionych odwołań, oświadczenia stron złożone na rozprawie sądowej) wynika, że na obszarze, na którym [...] Spółka Gazownictwa zamierza realizować budowę odcinka gazociągu średniego ciśnienia, znajduje się już gazociąg niskiego ciśnienia, do którego podłączone są usytuowane na tym terenie budynki. W tych okolicznościach uzasadnienia wymagało czy budowa planowanego gazociągu średniego ciśnienia jako inwestycji mieszczącej się w katalogu z art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami posiadać będzie co najmniej znaczenie lokalne, stosownie do art. 2 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Organ I instancji nie poczynił w tym zakresie ustaleń ani też nie uzasadnił swojego stanowiska. Natomiast organ odwoławczy nie tylko nie uzupełnił w tym zakresie ustaleń organu I instancji, ale także nie odniósł się do zarzutów odwołań, w których strony zarzucały, iż planowana inwestycja nie może być zakwalifikowana jako realizująca cel publiczny i wskazywały, że organ I instancji w sposób nieuprawniony preferował interes publiczny nad jednostkowym. Odpowiadając na skargi, Kolegium także nie poruszyło tej kwestii, a na rozprawie pełnomocnik organu odwoławczego nie potrafił wskazać, dlaczego ze względów podmiotowych (zasięg inwestycji) inwestycja została uznana za inwestycję celu publicznego. W związku z powyższym Sąd uznał, że w kontrolowanym postępowaniu organy nie dokonały ustaleń tak kluczowej dla końcowego rozstrzygnięcia kwestii jak to, czy planowana inwestycja może być zakwalifikowana jako inwestycja celu publicznego, a ponadto organ odwoławczy nie odniósł się do istotnych zarzutów podniesionych w odwołaniach. To stanowiło naruszenie przepisów postępowania, a mianowicie art. 7 i art. 77 § 1 kpa, zaś brak ustaleń w zakresie kwalifikacji przedmiotowej inwestycji niewątpliwie miało istotny wpływ na wynik sprawy. Przy ponownym rozpatrywaniu sprawy organy będą zobowiązane do uzupełnienia wskazanych braków. Mając na uwadze powyższe okoliczności, orzeczono jak w punkcie I sentencji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" ppsa. W związku z uwzględnieniem skargi Sąd orzekł, że zaskarżona decyzja nie może być wykonywana w całości na podstawie art. 152 ppsa. W przedmiocie kosztów orzeczono w oparciu o art. 200 ppsa. Skarżąca K.M. nie złożyła wniosku o zwrot poniesionej przez nią kosztów. Natomiast skarżąca A.K. była zwolniona od kosztów i dlatego zasądzono na jej rzecz koszty zastępstwa procesowego ustalone na podstawie § 18 ust. 1 pkt 1 lit. "c" rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.).