II SA/Kr 353/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Kazimierz Bandarzewski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 17 marca 2014 r. sprawy ze skargi J.K. na uchwałę Rady Gminy S. z dnia 4 października 2005 r. Nr XXIX/230/2005 w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wybranych obszarów sołectwa S. postanawia: odrzucić skargę. W dniu 10 lutego 2014 r. J.K. wniósł, za pośrednictwem Rady Gminy Stryszawa skargę na uchwałę z dnia 4 października 2005 r. Nr XXIX/230/2005 w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wybranych obszarów sołectwa S. Skarga powyższa została poprzedzona wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, które wpłynęło do właściwego organu w dniu 14 listopada 2013 r. W odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa Rada Gminy S. podjęła w dniu 30 grudnia 2013 r. uchwałę nr XXXIII/254/13, którą doręczono wzywającemu w dniu 15 stycznia 2014 r. W odpowiedzi na skargę Rada Gminy S. wniosła o odrzucenie skargi w związku z wniesieniem jej po terminie lub o jej oddalenie w związku z brakiem interesu prawnego po stronie skarżącego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Stosownie do art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym z dnia 8 marca 1990 r. (Dz. U. z 2013 r., poz. 594 z późn. zm.), każdy czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Treść art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym oznacza, że w pierwszej kolejności obowiązkiem sądu jest zbadanie, czy wniesiona skarga podlega rozpoznaniu przez sąd administracyjny i czy spełnia wymogi formalne, do których w niniejszej sprawie zaliczyć należy: 1) zaskarżenie uchwały z zakresu administracji publicznej, 2) wcześniejsze bezskuteczne wezwanie do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia, 3) zachowanie terminu do wniesienia skargi do sądu administracyjnego (dwa ostatnie punkty stanowią wymogi formalne dopuszczalności skargi). Nie budzi wątpliwości w świetle jednolitego stanowiska i doktryny, że uchwała w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest uchwałą z zakresu administracji publicznej. Skarżący dopełnił również wymogu bezskutecznego wezwania do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia. Oceny zachowania terminu do wniesienia skargi do sądu administracyjnego należy dokonać uwzględniając treść art. 53 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.) oraz uchwałę siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 kwietnia 2007 r., sygn. akt II OPS 2/07 wyjaśniającą powyższy przepis, w związku z rozbieżnościami orzecznictwa w zakresie jego stosowania. Zgodnie z brzmieniem tej uchwały, do skargi wnoszonej do sądu administracyjnego na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym ma zastosowanie przepis art. 53 § 1 i 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wniosek taki wynika a contrario z art. 102a ustawy o samorządzie gminnym, który wyłącza jedynie zastosowanie w tych sprawach art. 52 § 3 i 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wyłączenie to oznacza, że pozostałe przepisy tej ustawy dotyczące wnoszenia skargi do sądu administracyjnego będą miały zastosowanie, o ile ustawa o samorządzie gminnym nie stanowi inaczej. Z art. 53 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wynika termin trzydziestodniowy do wnoszenia skargi i ma on zastosowanie w sytuacji, gdy organ udzieli odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa i biegnie od dnia doręczenia skarżącemu odpowiedzi. Zaś art. 53 § 2 cytowanej ustawy odnoszący się do sytuacji, gdy organ nie udzieli odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, statuuje sześćdziesięciodniowy termin dla wniesienia skargi i biegnie od dnia wniesienia tego wezwania do organu. Oznacza to, iż skarżący nie musi wyczekiwać na odpowiedź właściwego organu, tzn. ma prawo wezwać organ do usunięcia naruszenia i wkrótce potem wnieść skargę do sądu, a skarga taka nie będzie skargą przedwczesną. O bezskuteczności wezwania natomiast można mówić zarówno wówczas, gdy właściwy organ nie uwzględni wezwania i to stanowisko przedstawi w odpowiedzi na wezwanie, jak i wtedy, gdy właściwy organ gminy nie zajmie stanowiska w sprawie wezwania i nie udzieli odpowiedzi skarżącemu. W każdym z tych przypadków jednak będzie miał zastosowanie inny termin dla wniesienia skargi – bądź trzydziestodniowy, bądź też sześćdziesięciodniowy. Z akt sprawy wynika, że w odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa Rada Gminy S. podjęła w dniu 30 grudnia 2013 r. uchwałę nr XXXIII/254/13, którą doręczono wzywającemu w dniu 15 stycznia 2014 r. (akta administracyjne związane ze skargą skarżącego, załącznik nr 14). Data potwierdzenia i osobisty odbiór przesyłki nie budzą najmniejszych wątpliwości. Skoro zatem wezwanie do usunięcia naruszenia prawa wpłynęło do organu w dniu 14 listopada 2013 r. (akta administracyjne związane ze skargą skarżącego, załącznik nr 10), to maksymalny termin (60 dni) do wniesienia skargi, zgodnie z powyżej uczynionymi uwagami, upływał z dniem 13 stycznia 2014 r. (poniedziałek). Skarga została zaś złożona dopiero w dniu 10 lutego 2014 r. (data nadania w Urzędzie Pocztowym), czyli w terminie miesiąca od udzielenia odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, jednakże już po upływie maksymalnego sześćdziesięciodniowego terminu do jej wniesienia. Z uwagi na powyższe zaistniały podstawy do odrzucenia skargi jako spóźnionej, zgodnie z brzmieniem art. 58 § 1 pkt 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, który stanowi, że sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia.