II SA/Kr 359/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Kiełkowski po rozpoznaniu w dniu 19 maja 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku skarżącej Gminy [...] o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi Gminy [...] na decyzję Wojewody [...] z dnia 20 stycznia 2017 r. znak: [...] w przedmiocie ustalenia odszkodowania za nieruchomość postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W skardze z dnia 22 lutego 2017 r. na decyzję Wojewody [...] z dnia 20 stycznia 2017 r., znak: [...], w przedmiocie ustalenia odszkodowania za nieruchomość, skarżąca – Gmina [...] – zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, powołując się na art. 61 § 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zaskarżoną decyzją Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z dnia 18 maja 2016 r., znak: [...], o ustaleniu odszkodowania w wysokości 69 100,00 zł za nieruchomość oznaczoną jako działka nr [...] o pow. 0,0653 ha, obr. [...], jedn. ewid. [...], która z dniem 18 stycznia 2013 r. stała się własnością Gminy [...] na podstawie decyzji Starosty [...] z 14 grudnia 2012 r. znak: [...] o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej: "Budowa przedłużenia ulic [...] i [...] droga publiczna [...] do DW [...] w [...] od km 0+000,00 do km 0+825,82 w zakresie drogi gminnej klasy D(...)" i przyznaniu tego odszkodowania w wysokościach proporcjonalnych do udziałów we współwłasności wyżej opisanej nieruchomości tj. na rzecz U. S. kwoty 43 187,50 zł za udział wynoszący 20/32 części, J. S. kwoty 6 478,12 zł za udział wynoszący 3/32 części, W. S. kwoty 6 478,13 zł za udział wynoszący 3/32 części, A. S. kwoty 6 478,13 zł za udział wynoszący 3/32 części, M. S. kwoty 6.478,12 zł za udział wynoszący 3/32 części. W uzasadnieniu wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji skarżąca podała, co następuje: "Decyzja dotyczy znacznych zobowiązań finansowych. W przypadku wykonania decyzji przez Skarżącą, a następnie uchylenia decyzji przez Sąd, uprawnieni z decyzji będą musieli zwrócić przekazane środki pieniężne i to z odsetkami, a środki te mogą już spożytkować, co z kolei narazi ich na nieprzyjemności i koszty związane z egzekucją. Ponadto, w obliczu wskazanych powyżej wywodów oraz poglądów sądów administracyjnych, decyzje skarżone w sprawie obarczone są wadami powodującymi konieczność ich uchylenia. Wreszcie, brak przesłanek z art. 61 § 1 pkt 1 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wykluczających możliwość wstrzymania decyzji". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. W myśl art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części zaskarżonego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wstrzymanie przez sąd wykonania zaskarżonego aktu lub czynności ma charakter wyjątkowy. Strona skarżąca, dążąc do wstrzymania wykonania decyzji, musi uprawdopodobnić, że istnieją przesłanki uzasadniające odstąpienie od zasady wykonalności orzeczeń ostatecznych (por. T. Woś, w: T. Woś, H. Knysiak-Sudyka, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2016, s. 556-557; postanowienie NSA z 14 maja 2014 r., I OZ 363/14, CBOSA). Samo żądanie wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub powołanie się przez wnioskodawcę na ustawowe przesłanki bez wskazania, na czym one polegają w realiach konkretnej sprawy, w żaden sposób nie uzasadnia uczynienia zadość temu żądaniu. Innymi słowy, dokonywana przez sąd ocena wystąpienia w określonym przypadku przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku, która powinna być spójna i odnosząca się do konkretnej sytuacji wnioskodawcy. Zatem w celu wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenie skutków wnioskodawca ma obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających stwierdzić, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne (por. postanowienie WSA w Łodzi z dnia 13 stycznia 2017 r., II SA/Łd 996/16, CBOSA). Wstrzymanie wykonania aktu zobowiązującego do wykonania obowiązku w postaci zapłaty określonej kwoty może być uzasadnione tylko takim uszczupleniem majątku zobowiązanego, które spowoduje zaistnienie niebezpieczeństwa, o którym mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Skutki wykonania przez skarżącego nałożonego na niego obowiązku należy więc rozpatrywać oceniając z jednej strony wysokość przedmiotowej kwoty, a z drugiej strony możliwości finansowe zobowiązanego do jej poniesienia (por. tamże). Przenosząc powyższe wywody na grunt niniejszej sprawy, należy w pierwszej kolejności zauważyć, że skarżąca w ogóle nie wskazuje relacji między kwotą, której dotyczy decyzja, a jej majątkiem tudzież możliwościami budżetowymi. A niepodobna domniemywać, by odnośna kwota wspomniane możliwości przewyższała. Natomiast argumentacja skarżącej nawiązująca do hipotetycznego obowiązku zapłaty odsetek tudzież hipotetycznych "nieprzyjemności i kosztów związanych z egzekucją", w ocenie Sądu, w ogóle nie przystaje do hipotezy normy wynikającej z art. 61 § 3 p.p.s.a. Starając się o ochronę tymczasową, jakim jest wstrzymanie wykonania aktu, należy wykazać kwalifikowane skutki wykonania decyzji, które mogą spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Takich okoliczności trudno doszukać się w złożonym wniosku. Odnosząc się zaś do argumentu skarżącej, że "decyzje skarżone w sprawie obarczone są wadami powodującymi konieczność ich uchylenia", należy zauważyć, iż podejmując rozstrzygnięcie przewidziane w art. 61 § 3 p.p.s.a. Sąd nie bada celowości wykonania decyzji ani też nie ocenia jej legalności. Stąd też wspomniany argument nie może być na tym etapie rozważany. Z tych względów, działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a, Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.