II SA/Kr 366/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Łoboz (spr.) Sędziowie: WSA Mirosław Bator WSA Iwona Niżnik-Dobosz Protokolant: starszy sekretarz sądowy Katarzyna Zbylut po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 maja 2018 r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję Wojewody z dnia [...] stycznia 2018 r., znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę skargę oddala. W dniu 29 stycznia 2016 r. do Starosty [...] wpłynął wniosek A. D. o wydanie pozwolenia na budowę budynku usługowego, czterech dwulokalowych budynków jednorodzinnych, rozbiórkę istniejącego budynku jednorodzinnego wraz z budową wewnętrznych dojazdów i dojść do budynków, przebudową istniejącego zjazdu do parametrów zjazdu publicznego oraz budowę przyłącza wodociągowego, wewnętrznej instalacji wodociągowej, wewnętrznej instalacji kanalizacji sanitarnej, wewnętrznej instalacji kanalizacji deszczowej wraz z przyłączem, wewnętrznej linii zasilania i wewnętrznej linii gazowej, rozbiórkę części istniejącego przyłącza energetycznego wraz z budową nowego odcinka tego przyłącza -etap I na działach nr [...], [...] obr. [...] w W.. Starosta [...] decyzją nr [...] z 17 czerwca 2016 r., znak: [...] na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane oraz na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego, zatwierdził projekt budowlany i udzielił Inwestorowi pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji. W uzasadnieniu decyzji Starosta wyjaśnił, że projekt budowlany został sporządzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane i legitymujące się aktualnym na dzień opracowania projektu, zaświadczeniem o przynależności do właściwej izby samorządu zawodowego. Inwestor złożył oświadczenie pod rygorem odpowiedzialności karnej o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Planowana inwestycja zlokalizowana jest w obszarze planu zagospodarowania przestrzennego miasta i G. W. obszar "[...]", zatwierdzonym Uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w W. z dnia 10 listopada 2010 r., zmienionym Uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w W. z dnia 19 grudnia 2012 r., zmienionym Uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w W. z dnia 30 czerwca 2015 r., zmienionym Uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w W. z dnia 30 marca 2015 r., zmienionym Uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w W. z dnia 29 września 2015 r. oraz wymaganiami ochrony środowiska. Wnioskowane zamierzenie budowlane zgodne jest z obowiązującymi przepisami, w tym z wymogami planu, określonymi dla obszaru o symbolu 101 MN oraz strefy oznaczonej w planie jako K2, czyli strefy pośredniej ochrony konserwatorskiej. Inwestor uzyskał stosowne pozwolenie konserwatorskie na prowadzenie robót budowlanych na ww. obszarze oraz pozwolenie konserwatorskie na prowadzenie badań archeologicznych. Po rozpatrzeniu odwołania od ww. decyzji Wojewoda decyzją z dnia 29 listopada 2016 r., znak: [...] utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W wyniku rozpatrzenia skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 20 kwietnia 2017 r., sygn. akt II SA/Kr [...], uchylił decyzję organu odwoławczego z 29 listopada 2016 r. w związku z nieuwzględnieniem przez Wojewodę zmiany stanu prawnego części terenu inwestycyjnego tj. nieruchomości stanowiących działki nr ewid.[...], [...] obr. [...] w W. (w trakcie postępowania odwoławczego Inwestor zbył 50% udziałów w ww. nieruchomościach na rzecz P. C.). Ponadto w wyroku tym odniesiono się do kwestii podniesionych przez M. K. w odwołaniu i w skardze, potwierdzając zasadność działań i wniosków organu II instancji. Organ odwoławczy ponownie rozpatrując sprawę, wezwał Inwestora o przedłożenie aktualnego Oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane dla działek o nr ewid. [...], [...] obr. [...] w W.. W terminie określonym w wezwaniu Inwestor - A. D. dostarczył wymagane prawem dokumenty, które zostały pozytywnie zweryfikowane w oparciu o treść ksiąg wieczystych prowadzonych dla ww. nieruchomości. Zdaniem organu odwoławczego zgromadzony w sprawie materiał dowodowy jest wystarczający do udzielenia pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji. Analiza akt sprawy wykazała, że organ I instancji poprawnie określił obszar oddziaływania inwestycji jako teren nieruchomości dz. ewid. nr [...], [...], [...], [...], [...], obr. [...] w W.. W odniesieniu do argumentów odwołania, organ odwoławczy uwzględniając orzeczenie WSA stwierdził, że bezzasadne są zarzuty dotyczące przyporządkowania wyburzenia istniejącego budynku jednorodzinnego do konkretnego etapu inwestycji. Z analizy projektu budowalnego i wyjaśnień Inwestora z 17 sierpnia 2017 r. wynika, że granice etapowania całej inwestycji zostały przyjęte zgodnie z obrysem projektowanych budynków. Budynek istniejący wyburzany jest w całości w I etapie, gdyż tego wymaga sztuka budowlana i zasady bezpieczeństwa. Ponadto stwierdzono, że każdy z etapów inwestycji został przygotowany zgodnie z wymogami art. 33 ust. 1 p.b. Dokumentacja projektowa zawiera projekt zagospodarowania terenu, dla całego obszaru objętego zakresem inwestycji, z czytelnie przedstawionym etapowaniem poszczególnych części inwestycji. Co istotne, do I etapu przyporządkowano niezbędną infrastrukturę, tj.: przebudowę zjazdu, budowę wewnętrznych dojazdów i dojść do budynków, budowę przyłącza wodociągowego oraz kanalizacji deszczowej, budowę wewnętrznej instalacji gazowej, wodociągowej, kanalizacji sanitarnej oraz deszczowej, rozbiórkę istniejącego budynku jednorodzinnego przy ul. [...] oraz wycinkę drzew kolidujących z lokalizacją projektowanych budynków i elementami infrastruktury technicznej. Dojazd do ww. działek, jak i niezbędna infrastruktura, zapewnią samodzielne funkcjonowanie każdego obiektu realizowanego w kolejnych etapach budowy. Wobec powyższego, zarzut w tym zakresie jest bezzasadny. Odnosząc się z kolei do zarzutu niekompletności przedłożonej przez Inwestora opinii geotechnicznej z listopada 2013 r., nierozpatrzenia przez organ I instancji w całości materiału dowodowego poprzez pominięcie opinii geologicznej z marca 1989 r. i wniosków wynikających z opinii [...] SA z 7.06.2016 r. oraz braku nałożenia na Inwestora obowiązku wyjaśnienia kwestii związanych z głębokością posadowienia (wykopu) budynku usługowego, organ odwoławczy stwierdził, że projekt budowlany zawiera opinię geotechniczną wraz z dokumentacją badań podłoża gruntowego i projektem geotechnicznym z listopada 2013 r., opracowaną przez uprawnionego geologa - inż. J. O., w której zostały zawarte informacje odnośnie gruntu, na którym ma być realizowana inwestycja (zaliczona do II kategorii geotechnicznej o prostych warunkach gruntowych) oraz wiążące zalecenia, co do prawidłowego postępowania w trakcie budowy projektowanych budynków. Zgodnie z wnioskami zawartymi w ww. opracowaniu nie stwierdzono świeżych form osuwiskowych, spełzów zboczowych oraz innych zjawisk geodynamicznych destabilizujących podłoże budowlane. Jednocześnie w projekcie budowlanym, w części dotyczącej konstrukcji wskazano, odnosząc się do wniosków zawartych w ww. opinii geotechnicznej, że w celu wyrównania charakterystyki gruntów bezpośrednio pod fundamentem i zapewnienia równomiernego osiadania budynku należy zastosować stabilizację podłoża gruntowego. Nadto organ odwoławczy podkreślił, że organ administracji architektoniczno-budowlanej nie jest uprawniony do weryfikacji tych opracowań. Ponadto z opinii nr [...] o warunkach geologiczno-górniczych z 7 czerwca 2016 r., znak: [...], wydanej przez [...] S.A., wynika, że kategoria przydatności terenu (objętego inwestycją) do zabudowy w świetle warunków geologiczno-górniczych została określona jako "0" (zazwyczaj określana jako wpływy nieszkodliwe). Natomiast według oceny zawartej w obowiązującym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, przedmiotowy teren nie został zakwalifikowany jako teren osuwiskowy. Odnośnie opinii geologicznej z marca 1989 r. to została ona wydana w sprawie szkody górniczej w budynku mieszkalnym położonym przy ul. [...] powstałej na skutek dokonanej i prowadzonej w tym okresie eksploatacji górniczej. Zatem, mając na uwadze fakt, iż Inwestor dysponuje aktualną opinią geotechniczną oraz dokumentami potwierdzającymi możliwość realizacji przedmiotowej inwestycji, należało uznać, że przedłożona przez odwołującą opinia górniczo-geologiczna z marca 1989 r., opracowana przez dr inż. S. W., m.in. na podstawie badań i dokumentacji z lat 70-80 ubiegłego stulecia, nie może być wiążąca w niniejszym postępowaniu. Ponadto, odnosząc się do zarzutu dotyczącego braku nałożenia na Inwestora obowiązku wyjaśnienia kwestii związanych z głębokością posadowienia (wykopu) budynku usługowego oraz uwag dotyczących wątpliwości skarżącej, czy lokalizacja ww. budynku nie naruszy substancji budynku przy ul. [...], organ wskazał, że dokumentacja projektowa przedstawia wyczerpujące informacje, wskazujące na prawidłowość przyjętych rozwiązań w powyższym zakresie. Kwestia sposobu posadowienia została wyjaśniona zarówno w projekcie budowlanym, jak również na etapie prowadzonego postępowania przed organami administracji architektoniczno-budowlanymi I i II instancji. Odnosząc się do kwestii zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w zakresie wskaźnika dopuszczalnej powierzchni zainwestowania, organ odwoławczy stwierdził , że analiza akt sprawy wykazała, że przedłożony do zatwierdzenia projekt budowlany jest zgodny z ustaleniami MPZP, w tym dotyczącymi: powierzchni zabudowy, która wynosi 36,59% (przy maksymalnej dopuszczalnej: 40%); zachowania terenów biologicznie czynnych - w rozpatrywanym przypadku jest to 28,15% powierzchni terenu inwestycji; wskaźnika dopuszczalnej powierzchni zainwestowania, który wynosi 71,79% - przy dopuszczalnej wartości na poziomie 90%. W odwołaniu podniesiono, że działka nr [...] została włączona w zakres planowanej inwestycji wyłącznie dla zapewnienia możliwości spełnienia wymaganych przepisami prawa wskaźników maksymalnej powierzchni zabudowy oraz powierzchni biologicznie czynnej, a kumulacja obiektów kubaturowych następuje na pozostałych działkach. Przecząc powyższemu zarzutowi organ odwoławczy ponadto wyjaśnił, że organy administracji architektoniczno-budowlanej są związane wnioskiem Inwestora i nie posiadają kompetencji do kwestionowania sposobu zagospodarowania terenu inwestycji, w zakresie innym niż wynika to z przepisów Prawa budowlanego. W ocenie organu odwoławczego, wnioskowana inwestycja spełnia wymogi planu w zakresie projektowanej wysokości budynków, kształtu dachu, kąta jego nachylenia, miejsc postojowych, materiałów wykończeniowych i ich kolorystyki oraz wartości wskaźników powierzchni zabudowy i powierzchni biologicznie czynnej. W powyższym zakresie organ odwoławczy nie dopatrzył się uchybień. W niniejszej sprawie bez znaczenia jest również, czy Inwestor jest właścicielem działki nr [...], gdyż złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania tą nieruchomością na cele budowlane. Taki dokument został dołączony przez Inwestora do wniosku o pozwolenie na budowę. Odnosząc się do kolejnego zarzutu odwołania dotyczącego lakonicznego uzasadnienia zaskarżonej decyzji i braku opinii organu co do przedstawionych przez projektanta rozwiązań projektowych, organ odwoławczy podkreślił, że w uzasadnieniu decyzji Starosta odniósł się do uwag stron podnoszonych w toku prowadzonego postępowania w przedmiotowej sprawie, wskazując przy tym na wyjaśnienia spornych kwestii. Ponadto, wskazał precyzyjnie na rozwiązania projektowe, zgodne z wymogami MPZP. Z treści uzasadnienia decyzji wynika, że zawarte w niej wnioski poprzedzone zostały wnikliwą analizą dokumentacji projektowej. Akta sprawy organu I instancji bezsprzecznie potwierdzają czynności organu I instancji podejmowane celem wyjaśnienia spornych kwestii. W ocenie organu odwoławczego bezzasadne są również zarzuty o naruszeniu interesów osób trzecich poprzez nadmierne obciążenie działek inwestycyjnych ruchem samochodów, podwyższonym hałasem i intensyfikacją zabudowy. Odwołująca nie precyzuje zakresu uciążliwości. Podnoszone w odwołaniu argumenty dotyczące utrudnień jakie planowana inwestycja wniesie dla terenu przez nią użytkowanego, należy uznać za bezprzedmiotowe, z uwagi na zgodność zamierzenia inwestycyjnego z ustaleniami MPZP. Z kolei zarzut dotyczący zacieniania przez planowaną inwestycję budynku przy ul. [...], nie został poparty dokumentami, potwierdzającymi stanowisko M. K.. Z przedłożonej przez Inwestora analizy nasłonecznienia wynika, że okna pomieszczeń mieszkalnych budynku przy ul. [...] nie znajdują się w zasięgu cienia od projektowanej inwestycji (powyższe dotyczy wszystkich trzech etapów inwestycji). Ponadto odwołująca nie uprawdopodobniła i nie wykazała, że wnioskowana inwestycja mogłaby powodować bezpośredni negatywny wpływ, bądź jakiekolwiek zmiany w dotychczasowym korzystaniu z jej nieruchomości. Realizacja przedmiotowego zamierzenia budowlanego może być odczuwalna dla osób mieszkających w terenie bezpośrednio sąsiadującym z terenem inwestycji, może wzbudzać dyskomfort jego użytkowników, jak realizacja każdej nowej inwestycji w sąsiedztwie. Podkreślić należy, że zgodnie z art. 4 Pb każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami. Niezasadny jest również zarzut odwołującej, dotyczący pominięcia jej jako strony w postępowaniu w sprawie III etapu inwestycji. Jak wynika z projektu zagospodarowania terenu, nieruchomość przewidziana do rozbiórki i budowa nowego budynku mieszkalnego, zlokalizowana jest w odległości powyżej 20 m od budynku, którego współwłaścicielką jest M. K.. Zatem działka nr [...], nie znajduje się w obszarze oddziaływania ww. zamierzania budowlanego, jaki został sprecyzowany w art. 3 pkt 20 Pb. Powyższe potwierdza również znajdująca się w projekcie budowlanym Analiza Obszaru Oddziaływania Obiektu. Planowana przez inwestora rozbiórka dotyczy całego budynku mieszkalnego jednorodzinnego przy ul. [...], przewidziana w I etapie inwestycji, wynika z wymogów określonych w obowiązujących przepisach, czyli kolejności wykonywania poszczególnych robót budowlanych, w tym, co istotne ich bezpieczeństwa. Planowane zamierzenie budowlane obejmuje po rozbiórce budynku przy ul. [...] (I etap), przylegającego jedną ścianą do istniejącego budynku mieszkalnego jednorodzinnego przy ul. [...] (dz. nr [...]), szereg prac mających na celu ochronę tego budynku, tj.: podbicie fundamentów, nadbudowę kominów, częściową rozbiórkę oraz odtworzenie poszycia dachowego, rozbiórkę części przyłącza wodociągowego oraz budowę nowego odcinka tego przyłącza, budowę chodnika, rozbiórkę muru i urządzenie trawnika. Etapy inwestycji zostały wykazane na projekcie zagospodarowania terenu (oznaczenia w legendzie do projektu). Odnosząc się do zarzutu dotyczącego braku dostępu do istniejącej zieleni na działkach objętych inwestycją, na skutek realizacji przedmiotowego zamierzenia budowlanego, organ odwoławczy wskazał, że z projektu zagospodarowania terenu nie wynika, że nie będzie dostępu do istniejącej zieleni na ww. działkach. W ramach inwestycji planowana jest wycinka poszczególnych drzew zlokalizowanych w centralnej części terenu oraz wycięcie wąskich pasów w żywopłocie zlokalizowanym wzdłuż ogrodzenia od strony ulicy [...]. Dostęp do istniejącej i projektowanej zieleni nie jest regulowany przepisami Pb. Nadto organ odwoławczy wskazał, że projekt budowlany zawiera niezbędne uzgodnienia i opinie, jego zawartość jest kompletna. Projekt budowlany opracowany został w czytelnej grafice, oprawiony w okładkę przystosowaną do formatu A4, tomy projektu zostały trwale zszyte i posiadają numerację zgodną ze spisem zawartości projektu. Załączona została informacja dotycząca bezpieczeństwa i ochrony zdrowia. Przedmiotowa inwestycja nie należy do inwestycji mogących znacząco oddziaływać na środowisko, dlatego też nie jest wymagane przeprowadzenie postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko. Projekt budowlany został sporządzony i sprawdzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane i legitymujące się aktualnym na dzień opracowania projektu wpisem do izby samorządu zawodowego, potwierdzonym zaświadczeniami, o których mowa w art. 12 ust. 7 Pb. Inwestor złożył wniosek o pozwolenie na budowę oraz oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, które nie zostały podważone. Zatem, stwierdzono spełnienie wymogów określonych art. 35 ust. 1 i art. 32 ust. 4 Pb. Skargę na powyższe rozstrzygnięcie wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie M. K. – dalej skarżąca, reprezentowana przez pełnomocnika. Zaskarżonej decyzji zarzuciła: I. Naruszenie prawa materialnego, a mianowicie: 1. art. 28 ust. 1 w zw z art. 33 ust 2 pkt 1 oraz art 35 ust 1 pkt 2 i pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r Prawo budowlane poprzez jego niezastosowanie i zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę w sytuacji, gdy brak jest wymaganej przepisami decyzji [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytów w K. w zakresie dotyczącym działki nr [...], albowiem w przedłożonej do akt sprawy decyzji [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w K. o nr [...] z dnia 23 września 2015r znak: [...] nie ujęto przedmiotowej działki nr [...] pomimo, że zgodnie z par 11 pkt 2 ppktl lit b) uchwały o miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego wynika obowiązek zachowania istniejącej historycznej substancji (obiektów i zespołów), układu ulic i placów; 2. art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane poprzez zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę inwestycji sprzecznej z postanowieniami Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego, a to z: a) § 14 uchwały uchwały nr [...] Rady Miejskiej w W. z dnia 10.11.2010r zmienionej uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w W. z dnia 19.12.2012r poprzez nie zobowiązanie inwestora do przedstawienia precyzyjnej opinii geotechnicznej, która w sposób nie budzący wątpliwości potwierdzałaby, że: - projektowana inwestycja nie naruszy zaburzenia równowagi gruntu i nie spowoduje uaktywnienia się osuwiska - w sytuacji gdy takowe stwierdzenia wymagane są obowiązującym prawem miejscowym; 3. art. 5 ust. 1 pkt 9) ustawy Prawo budowlane poprzez naruszenie przez projektowaną inwestycję uzasadnionych interesów osób trzecich polegające na: - włączeniu w zakres inwestycji działki nr [...] pomimo oczywistego braku jej zagospodarowania przez inwestora na cele inwestycji bez czego na pozostałych nieruchomościach faktycznie objętych planowaną inwestycją nastąpiłaby nienormatywna intensyfikacja zabudowy tj. przekroczenie dopuszczalnych wskaźników gęstości zabudowy i zaniżenie ponad dopuszczalny poziom obszaru powierzchni biologicznie czynnej, co w aktualnym stanie sprawy skutkuje zwiększeniem poziomu hałasu, ruchu pojazdów na ograniczonym obszarze, a także zwiększoną siłą oddziaływania inwestycji (przez wzgląd na m.in. wagę projektowanych budynków, ich zagęszczenie i wysokości) na mniejszym niż dopuszczalnym obszarze; 4. art. 33 ust 1 ustawy z dn. z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane poprzez podzielenie przedmiotowego zamierzenia budowlanego i wydanie osobnych pozwoleń na budowę na wybrane przez inwestora obiekty składające się odpowiednio na etap I, II i HI planowanej inwestycji w sytuacji, gdy obiekty przyporządkowane do etapu II i HI inwestycji nie mogą funkcjonować samodzielnie zgodnie z przeznaczeniem. II. Naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. polegające na tym, iż Organ II instancji błędnie ocenił zgromadzony w sprawi materiał dowodowy w postaci opinii geologicznej z marca 1989 r., która zawierała odmienne wnioski i oceny uwarunkowań geologicznych inwestowanego terenu jako nieprzydatnej ze względu na okres, w którym została ona wydana, co w konsekwencji doprowadziło do oparcia rozstrzygnięcia na opinii, która nie uwzględnia specyficznego górniczego charakteru terenu, na którym znajduje się planowana inwestycja, a także co doprowadziło do zaniechania nałożenia na inwestora obowiązku wyjaśnienia i ustosunkowania się do rozbieżności pomiędzy dwoma różnymi opiniami sporządzonymi przez osoby uprawnione do ich wydania; Mając powyższe zarzuty na uwadze wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji ewentualnie o uchylenie w całości decyzji organu I instancji oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania sądowoadministracyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych. W uzasadnieniu skargi, skarżąca przedstawiła szeroką argumentację. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Rozpoczynając, wyjaśnić należy, że istota sądowej kontroli administracji publicznej sprowadza się do ustalenia czy w określonym przypadku, jej organy dopuściły się kwalifikowanych naruszeń prawa. Sąd administracyjny sprawuje swą kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej - art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647 z późn. zm.). Zakres tej kontroli wyznacza przepis art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.; zwana dalej p.p.s.a.), stanowiąc, że Sąd rozstrzyga w granicach sprawy nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Ponadto w myśl art. 135 p.p.s.a. Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Z punktu widzenia powyższego stwierdzić należy, że skarga okazała się być bezzasadna. Zanim jednak Sąd przejdzie do omówienia zarzutów skargi, trzeba przypomnieć, że sprawa była już przedmiotem rozpoznania tut. Sądu, jak to już podniesiono wyżej. Zatem wskazania poprzedniego wyroku mają istotne znaczenie z uwagi na treść art. 153 p.p.s.a. Przepis ten mówi, że ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Reasumując zatem wypowiedź Sądu w sprawie II SA/Kr [...], wskazać należy, że WSA stwierdził, iż wyrażone w decyzji Wojewody stanowisko odnośnie spełnienia przez wniosek o pozwolenie na budowę wszystkich wymogów, o których mowa w art. 33 ustawy prawo budowlane było przedwczesne. Organ II instancji działający jako organ merytoryczny, powinien powtórnie rozstrzygnąć sprawę po koniecznym zbadaniu, czy istnieje zgoda współwłaścicieli nieruchomości o których mowa w złożonym wniosku o wydanie pozwolenia na budowę - na wykonanie robót budowlanych przez inwestora. Mowa tutaj w szczególności o P. C., któremu A. D. zbył udziały w wysokości ˝ części. Brak zgody na wykonywanie robót budowlanych wyklucza możliwość wydania przez organ budowlany pozytywnej decyzji o pozwoleniu na budowę. Zgoda właściciela (współwłaściciela) nieruchomości, upoważniająca inwestora do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, powinna być sformułowana w sposób jednoznaczny i nie może być dorozumiana. Ta kwestia przesądziła o uchyleniu decyzji w omawianej sprawie. Jednak poza tym WSA wypowiedział się także w sprawie innych zarzutów skargi ówcześnie rozpatrywanej. Co do dowodu z opinii górniczo – geologicznej z marca 1989 r sporządzonej przez dr. inż. S. W. oraz opinii budowlanej z dnia 19 maja 1989 r sporządzonej przez biegłego sądowego R. K., Sąd stwierdził, że trafnie organ II instancji w zaskarżonej decyzji ocenił, że brak podstaw do ich uwzględnienia. Trafne jest również stanowisko, że teren inwestycji według oceny zawartej w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego nie został zakwalifikowany jako teren osuwiskowy, poparte również przedłożoną przez inwestora opinią geotechniczną wraz z dokumentacją badań podłoża gruntowego i projektem geotechnicznym z 22 listopada 2013 r oraz opinią Nr [...] [...] " z 7 czerwca 2016 r. Dalej wskazał Sąd, że prawidłowe są ustalenia i oceny organu II instancji wskazujące na to, że zamierzenie inwestycyjne zgodne jest z wymogami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określonymi w § 26 dla obszaru 101 MN i w § 11 pkt 2 ppkt 1 b dla strefy pośredniej ochrony konserwatorskiej oznaczonej w planie K2. Inwestor przedłożył stanowczą opinię [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w K. z 19 kwietnia 2016 r, który dopuścił prowadzenie na jej podstawie robót budowlanych w ramach pozwolenia konserwatorskiego. Sąd wskazał także, że ze znajdującej się w aktach administracyjnych analizy nasłoneczniania wynika, że okna pomieszczeń mieszkalnych budynku przy ul K. J. 1 w ogóle nie znajdują się w zasięgu cienia od projektowanej inwestycji, a skarżąca M. K. nie wykazała, by projektowana inwestycja powodowała bezpośredni negatywny wpływ. W konkluzji stwierdzić trzeba, że powyższymi stwierdzeniami wyrażającymi ocenę prawną i wskazania, Sąd administracyjny jest związany przy obecnym rozpoznaniu sprawy. W pierwszej kolejności należy jednak nawiązać do wiążących wytycznych co do konieczności uzupełnienia oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane i skonstatować, że wytyczne te zostały zrealizowane. Do akt sprawy administracyjnej ( [...]) zostały dołączone stosowne oświadczenia potwierdzające fakt zgody współwłaściciela inwestowanych nieruchomości, tj. P. C. do wykorzystania ich na cele budowlane /k. 34, 37 i 52/. Ponadto złożono też umowę użyczenia odnośnie nieruchomości będącej działką nr [...] ze zgodą jej właściciela w zakresie, w jakim nieruchomość ta ma zostać wykorzystana. Wobec tego nie ulega wątpliwości, że zasadnicze wytyczne Sądu zawarte w wyroku sygn. akt II SA/Kr [...] zostały zrealizowane. Przechodząc zatem do aktualnych zarzutów skargi, nie może znaleźć uzasadnienia zarzut naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 1 p.b. Skarżący podnosił, że na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego ustalono, iż teren objęty inwestycją zlokalizowany jest w obszarze osuwisk nieaktywnych. Zgodnie z treścią § 14 pkt 2 uchwały nr [...] Rady Miejskiej w W. z dnia 10.11.2010r zmienionej uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w W. z dnia 19.12.2012r dopuszcza się możliwość sytuowania budownictwa mieszkaniowo usługowego pod warunkiem wykonania dokumentacji geologiczno - inżynieryjskiej potwierdzającej, że: - projektowana inwestycja nie naruszy zaburzenia równowagi gruntu i nie spowoduje uaktywnienia się osuwiska. Zdaniem skarżącego przedłożone przez inwestora opinie geotechniczne i geologiczne nie wypowiadają się w sposób kategoryczny, tak jak tego wymaga akt prawa miejscowego. Opinia przedłożona do akt sprawy jest opinią niepełną, nie zawierającą wyraźnych stwierdzeń do których zobowiązuje akt prawa miejscowego, a przez co nieprzydatną i winna zostać uzupełniona. Rozpatrując ten zarzut stwierdzić trzeba, że ta kwestia została już przesądzona przy poprzednim rozpoznaniu sprawy w kierunku wskazania, że jest on bezzasadny. Dlatego na marginesie jedynie Sąd wskazuje, że opinia geotechniczna /k. 75 Projektu budowlanego/ inż. J. O. proponuje zaliczyć, na podstawie kartowania geomorfologicznego oraz badań geologicznych, projektowany obiekt do drugiej kategorii geotechnicznej o prostych warunkach gruntowych, zgodnie z Rozporządzeniem Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012r. w sprawie ustalania geotechnicznych warunków posadowienia obiektów budowlanych (DZ.U.2012.poz.463). Zgodnie z § 4 ust. 2 pkt 1 Rozporządzenia, warunki gruntowe proste charakteryzują się między innymi brakiem występowania niekorzystnych zjawisk geologicznych. W sposób oczywisty zatem wskazywana opinia przesądza o braku zagrożenia, o którym mówi skarżący. Nie jest też trafny zarzut, że organy, a zwłaszcza organ II instancji, nie odniósł się do tego zagadnienia. Zaskarżona decyzja zawiera bowiem cały wywód poświęcony analizie opinii i projektu. W konsekwencji bezzasadne są w tym zakresie także zarzuty naruszenia art. 7, 77 i 80 k.p.a. Kolejny zarzut dotyczy niezastosowania art. 28 ust. 1 w zw z art. 33 ust 2 pkt 1 oraz art 35 ust 1 pkt 2 i pkt 3 p.b. poprzez zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę w sytuacji, gdy brak jest wymaganej przepisami decyzji [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytów w K. w zakresie dotyczącym działki nr [...]. Skarżąca podnosi, że w przedłożonej do akt sprawy decyzji [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w K. o nr [...] z dnia 23 września 2015r znak: [...] nie ujęto działki nr [...], pomimo, że zgodnie z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego znajduje się ona w strefie K2 pośredniej ochrony konserwatorskiej. Z par 11 pkt 2 ppkt 1 lit b) uchwały o miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego wynika, że dla obszarów znajdujących się strefie K2 istnieje obowiązek zachowania istniejącej historycznej substancji (obiektów i zespołów), układu ulic i placów. Zatem działka nr [...] stanowi ulicę poddaną ochronie konserwatorskiej i powinna być przedmiotem postępowania, wskutek którego wydano by decyzję Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków. Zaznaczenia wymaga, że wskazana decyzja MWKZ była przedmiotem badania Sądu przy poprzednim rozpoznaniu sprawy, który nie dopatrzył się w niej nieprawidłowości w zakresie omawianej inwestycji. Uzupełniająco zatem dodać należy, że działka nr [...] (ul. Legionów) jest działką drogową, oraz że teren inwestycji posiada wjazd na tę działkę drogową. Jednym z elementów projektowanej inwestycji jest przebudowa zjazdu istniejącego do parametrów zjazdu publicznego /Tom I projektu bud. – k. 98 B/. Jak wynika z projektu zagospodarowania terenu /T.I, k. 101 B projektu bud./, oraz z treści decyzji z dnia 16.11.2015r. Starosty [...] znak [...] o zezwoleniu na przebudowę zjazdu /k.65 proj.bud./ - przebudowa zjazdu dotyczy wykonania połączenia zjazdu z drogi dojazdowej z jego utwardzeniem – z drogą gminną i jego odwodnienia. Nie są projektowane jakiekolwiek zmiany w przebiegu i układzie ulic istniejących. Niezależnie od tego, pozwolenie nr [...] [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w K. z dnia 23 września 2015r. znak [...] /k.71 proj.bud./ - pozwala wnioskodawcy na prowadzenie robót budowlanych przy ul. [...] w W. na działkach nr [...], [...] w strefie ochrony pośredniej zabytkowego zespołu urbanistycznego historycznego miasta W. wpisanego do rejestru zabytków pod numerem [...], a także w strefie K2 – pośredniej ochrony konserwatorskiej i w strefie nadzoru archeologicznego wyznaczonych w MPZP. Decyzja zatem wyraźnie obejmuje także swoim zakresem ul. [...] czyli działkę nr [...]. Wprost wynika to z ciągu dalszego sentencji decyzji, gdzie jest mowa o tym, że pozwala się na prowadzenie robót budowlanych na wskazanym obszarze i we wskazanych strefach w zakresie przedstawionym na przedłożonej dokumentacji branży architektonicznej Domy pod papugami, projekt budowlany I etap – odnośnie projektu obejmującego m.in. przebudowę istniejącego zjazdu do parametrów zjazdu publicznego. Niewątpliwie zatem pozwolenie swoim zakresem obejmuje także wspomniane prace przy zjeździe na działkę drogową nr [...] – ul. [...]. Natomiast sama działka nr [...] nie jest przedmiotem prac budowlanych, poza wspomnianą przebudową dochodzącego do niej zjazdu (aktualnie także istniejącego jako zjazd prywatny). Nie jest zatem zasadny zarzut, że omawiane pozwolenie nie obejmuje we wskazanym zakresie działki nr [...], a co za tym idzie, nie ma mowy o naruszeniu wskazanych przepisów. Kolejny zarzut dotyczył naruszenia art 33 ust 1 p.b. poprzez podzielenie przedmiotowego zamierzenia budowlanego i wydanie osobnych pozwoleń na budowę na wybrane przez inwestora obiekty składające się odpowiednio na etap I, II i III planowanej inwestycji, ze względu na okoliczność, iż obiekty przyporządkowane do etapu II i III inwestycji nie mogą funkcjonować samodzielnie zgodnie z przeznaczeniem. Zarzut ten jest bezzasadny. Art. 33 ust. 1 p.b. stanowi, że pozwolenie na budowę dotyczy całego zamierzenia budowlanego. W przypadku zamierzenia budowlanego obejmującego więcej niż jeden obiekt, pozwolenie na budowę może, na wniosek inwestora, dotyczyć wybranych obiektów lub zespołu obiektów, mogących samodzielnie funkcjonować zgodnie z przeznaczeniem. Jeżeli pozwolenie na budowę dotyczy wybranych obiektów lub zespołu obiektów, inwestor jest obowiązany przedstawić projekt zagospodarowania działki lub terenu, o którym mowa w art. 34 ust. 3 pkt 1, dla całego zamierzenia budowlanego. Nie ma sporu, że obiekty projektowane w ramach I etapu, objęte skarżonymi decyzjami, mogą samodzielnie funkcjonować. Wobec tego wymaga jednoznacznego stwierdzenia, że ponieważ tylko I etap projektu inwestycji podlega kontroli Sądu w ramach kontroli dotyczących go decyzji, tym samym zarzut dotyczący braku samodzielności obiektów w zakresie pozostałych etapów wykracza poza zakres dopuszczalnego badania w sprawie. Wprawdzie inwestor jest zobowiązany przedstawić projekt zagospodarowania dla całego terenu, ale nie oznacza to, że przy badaniu etapu I kontroli podlegają także obiekty zaplanowane do dalszych etapów. Przepis art. 34 ust. 3 pkt 1 u.p.b. stanowi, że projekt zagospodarowania działki lub terenu powinien zostać sporządzony na aktualnej mapie i obejmować: określenie granic działki lub terenu, usytuowanie, obrys i układy istniejących i projektowanych obiektów budowlanych, sieci uzbrojenia terenu, sposób odprowadzania lub oczyszczania ścieków, układ komunikacyjny i układ zieleni, ze wskazaniem charakterystycznych elementów, wymiarów, rzędnych i wzajemnych odległości obiektów, w nawiązaniu do istniejącej i projektowanej zabudowy terenów sąsiednich. Przy inwestycji, której realizacja przebiegać będzie etapami, projekt zagospodarowania działki lub terenu, sporządzony zgodnie z tym przepisem, nie musi przedstawiać szczegółowych informacji odnośnie do rozwiązań projektowych dotyczących inwestycji, których realizację przewidziano w dalszych etapach. Organ przy rozpatrywaniu sprawy o udzielenie pozwolenia na budowę konkretnego etapu inwestycji powinien sprawdzić projekt zagospodarowania działki lub terenu dla całego zamierzenia budowlanego w celu ustalenia, czy dany wniosek faktycznie dotyczy konkretnego etapu, czyli w istocie części całego zamierzenia budowlanego. Oznacza to, że wskazany dokument stanowi wyłącznie materiał dowodowy dla organu rozpatrującego sprawę, na podstawie którego dokona on analizy projektu zagospodarowania działki w odniesieniu do rozpatrywanej sprawy o pozwolenie na budowę danego etapu inwestycji (por. wyroki NSA: z dnia 1 października 2010 r., II OSK [...], LEX nr 746613; z dnia 23 października 2009 r., II OSK [...], LEX nr 571890). Ostatni i najpoważniejszy zarzut dotyczy naruszenia art. 5 ust.1 pkt 9 p.b. poprzez naruszenie przez projektowaną inwestycję uzasadnionych interesów osób trzecich polegające na włączeniu w zakres inwestycji działki nr [...] pomimo oczywistego braku jej zagospodarowania przez inwestora na cele inwestycji, bez czego na pozostałych nieruchomościach faktycznie objętych planowaną inwestycją nastąpiłaby nienormatywna intensyfikacja zabudowy tj. przekroczenie dopuszczalnych wskaźników gęstości zabudowy i zaniżenie ponad dopuszczalny poziom obszaru powierzchni biologicznie czynnej, co w aktualnym stanie sprawy skutkuje zwiększeniem poziomu hałasu, ruchu pojazdów na ograniczonym obszarze, a także zwiększoną siłą oddziaływania inwestycji (przez wzgląd na m.in. wagę projektowanych budynków, ich zagęszczenie i wysokości) na mniejszym niż dopuszczalnym obszarze. Powaga tego zarzutu łączy się bowiem z sugestią dołączenia działki nr [...] do terenu inwestycji bez zamiaru objęcia jej pracami – w celu ominięcia zapisów planu miejscowego w zakresie wskaźników gęstości zabudowy i powierzchni biologicznie czynnej. Trzeba zatem wskazać, że zarzut ten pojawił się także na wcześniejszym etapie rozpoznania niniejszej sprawy i był przedmiotem szerokiej wypowiedzi inwestora, przygotowanej w oparciu o stanowisko autora projektu. Prawdą jest bowiem, że inwestor objął działkę nr [...] zakresem projektowanej inwestycji, jak również, że projekt zagospodarowania terenu ze stycznia 2016r. /k. 101 B proj.bud/ zawiera tabelę, gdzie projektant umieścił wyniki obliczeń poszczególnych wskaźników koniecznych dla oceny między innymi zgodności z zapisami MPZP, włączając w to działkę nr [...]. Co do kwestii zarzutu, iż na działce nr [...] nie będą prowadzone żadne prace wymagające pozwolenia na roboty budowlane, inwestor wyjaśnił, że na działce nr [...] znajduje się budynek ( ul. [...]), który będzie przylegał w granicy jedną ze ścian do planowanego budynku nr [...]. W związku z tym konieczne będzie przeprowadzenie szeregu prac budowlanych mających na celu jego ochronę takich jak podbicie fundamentów, nadbudowa kominów, częściowa rozbiórka oraz odtworzenie poszycia dachowego /k.42 akt adm. II instancji/. Informacje te zostały w projekcie budowlanym zamieszczone na stronach 190, 146 oraz 101B (co do infrastruktury technicznej terenu). Nie budzi zatem wątpliwości Sądu, że w powyższym zakresie projektowana inwestycja obejmuje swym zasięgiem działkę nr [...]. Natomiast co do terenu pozostałej, rzec by można, "właściwej" inwestycji I, II i III etapu w zakresie zgodności z zapisami MPZP ( czego zbadanie jest obowiązkiem organów) – projektant sporządził tabelę zawierającą bilans terenu, nie uwzględniając działki nr [...], natomiast uwzględniając działki nr [...] i [...] /k.43 akt II instancji/. Z tabeli oraz wyliczeń projektanta wynika, że nie biorąc pod uwagę powierzchni działki nr [...] – wskaźnik dopuszczalnej powierzchni zainwestowania, który w oparciu o § 26 ust. 5 pkt 2 w zw. z § 11 ust. 2 pkt "1b" MPZP maksymalnie wynosi 90 % ( 60 % + 30 %) wynosić ma o 230,19 m2 mniej niż dopuszczalny maksymalny, zaś wskaźnik minimalnej powierzchni terenu biologicznie czynnego wynosiłby więcej o 230,19 m2 niż minimalne 10 % ogólnej powierzchni działek /k.42 akt adm. II instancji/. Trzeba jeszcze dodać, że Sąd administracyjny sprawdził prawidłowość zastosowania przepisów planu miejscowego przez projektanta dla potrzeb wskazanych wyliczeń rachunkowych i nie dopatrzył się tutaj żadnych nieprawidłowości. W świetle powyższego wskazać trzeba, że nie ulega wątpliwości, że działka nr [...] jest objęta przedmiotową inwestycją w zakresie wskazanym w projekcie. Nadto podkreślenia wymaga, że inwestycja nie narusza przepisów planu miejscowego niezależnie od tego, czy dokonuje się obliczeń z uwzględnieniem powierzchni tej działki, jak i bez niej. Wobec tego nie sposób zarzucić naruszenia przepisów prawa, szczególnie w kontekście sprzeczności z art. 9 p.b. ( zwłaszcza że skarżący nie sprecyzował, na czym ta sprzeczność miałaby polegać), czy też tym bardziej próby obejścia prawa. Ponadto organ odwoławczy ma rację, gdy wskazuje, że co do określenia zakresu inwestycji, organy administracji są związane wnioskiem inwestora. Tak więc nawet gdyby były do tego podstawy ( co w niniejszej sprawie nie zachodzi) – nie mają uprawnienia do samodzielnego jego korygowania. Z wymienionych przyczyn skargę oddalono z uwagi na jej bezzasadność w oparciu o art. 151 p.p.s.a.