II SA/Kr 369/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Irla Sędziowie : WSA Kazimierz Bandarzewski WSA Krystyna Daniel (spr.) Protokolant : Anna Chwalibóg po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 kwietnia 2011 r. sprawy ze skargi L. P. na decyzję Wojewody [...] z dnia 30 grudnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie sprzeciwu wobec zamiaru zgłoszenia robót budowlanych skargę oddala Prezydent Miasta K. decyzją z [...] listopada 2010 r., na podstawie art. 30 ust. 7 pkt 4 ustawy z 7. 07. 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006, Nr 156, póz. 1118 ze zm.) wniósł sprzeciw wobec zamiaru wykonania przez L.P. robót budowlanych określonych przez wnioskodawcę jako remont budynku gospodarczego przy ul. [...] na działce nr 1 obr. [...] w K. i nałożył obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę dla zrealizowania powyższych robót budowlanych. W uzasadnieniu organ l instancji podał, że L.P. we wniosku z 21 lipca 2010 r. zgłosił zamiar wykonania robót budowlanych polegających na "rozbiórce starego budynku i fundamentów oraz postawieniu takiego samego budynku z pustaków ceramicznych, ściany ocieplone styropianem 8 cm, dach jednospadowy z blachy trapezowej ze spadem jak dotychczas". Decyzją z [...] sierpnia 2010 r. organ wniósł sprzeciw wobec planowanej inwestycji. Na mocy decyzji Wojewody z [...] września 2010 r. decyzja ta została uchylona, a sprawa przekazana organowi l instancji do ponownego rozpoznania. Postanowieniem z [...] października 2010 r. organ nałożył na inwestora obowiązek uzupełnienia zgłoszenia o brakujące dokumenty, w terminie do 26. 10. 2010 r. W dniu 20. 10. 2010 r. wnioskodawca przedłożył uzupełnienie podając, że zgłoszenie dotyczy remontu budynku gospodarczego, polegającego na odtworzeniu stanu pierwotnego. W ocenie organu tak określony zakres prac stanowi odbudowę budynku, a nie remont budynku. Zgodnie z .art. 3 pkt 6 ustawy Prawo budowlane odbudowa budynku jest budową budynku, a zatem, w przedmiotowej sprawie, zastosowanie mają przepisy określone w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z 12. 04. 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75 póz. 690 ze zm.), w szczególności jego § 12 dotyczący odległości w jakich budynek powinien się znajdować od granicy z działką sąsiednią. Obecny jak i projektowany budynek gospodarczy o wymiarach: długość 5,28m, szerokość 4,75 m, wysokość 2,91 m, znajdują się bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną. W związku z powyższym, działka sąsiednia zostanie objęta obszarem oddziaływania w rozumieniu art. 3 pkt 20 ustawy i w sprawie znajduje zastosowanie art. 30 ust. 7 pkt 4 ustawy, który zezwala na nałożenie obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, w sytuacji gdy realizacja obiektu lub robót budowlanych może spowodować utrwalenie bądź zwiększenie ograniczeń lub uciążliwości dla terenów sąsiednich. Odwołanie od decyzji złożył L.P. . W ocenie odwołującego się zaskarżona decyzja stanowi pogwałcenie prawa. Podkreślił, że planowane roboty budowlane odpowiadają definicji remontu, a nie odbudowy, gdyż postawienie w miejscu rozebranego budynku, nowego budynku polega na "odtworzeniu stanu pierwotnego". Ponadto w sytuacji, gdy budynek powstał wcześniej niż budynki sąsiednie to nie można mówić o wprowadzaniu lub zwiększaniu uciążliwości dla terenów sąsiednich. Wojewoda decyzją z [...] grudnia 2010 r. znak: [...], na podstawie art. 81 ust. 1 pkt 2 i art. 82 ust. 3 ustawy Prawo budowlane oraz na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że inwestor zamierza rozebrać w całości drewniany budynek gospodarczy, a następnie w jego miejsce wybudować nowy obiekt takiego samego typu (tj. budynek gospodarczy o powierzchni zabudowy do 25 m 2). Zgodnie z«art. 31 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego rozbiórka obiektu, z uwagi na usytuowanie bezpośrednio w granicy, winna zostać poprzedzona pozwoleniem na jego rozbiórkę. Ponadto, planowanych robót budowlanych nie można uznać za remont, gdyż jak wynika z definicji remontu zawartej w art. 3 pkt 8 ustawy pod tym pojęciem należy rozumieć wykonywanie w istniejącym obiekcie budowlanym robót budowlanych polegających na odtworzeniu stanu pierwotnego, a niestanowiących bieżącej konserwacji. Zatem, aby można było roboty budowlane, polegające na odtworzeniu. stanu pierwotnego, zakwalifikować do robót remontowych obiektu budowlanego, obiekt ten musi istnieć. Organ odwoławczy podzielił więc ustalenia organu l instancji, że inwestycja polegać ma na odbudowie budynku. Za prawidłowe uznał również nałożenie obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę na podstawie art. 30 ust. 7 pkt 4 Prawa budowlanego w zw.z § 12 ust. 4 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na decyzję Wojewody wniósł L.P. zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie art. 3 pkt 8 Prawa budowlanego poprzez błędną wykładnię tj. przyjęcie, że nie jest odtworzeniem stanu pierwotnego obiektu budowlanego, a w konsekwencji remontem rozebranie niesprawnych z przyczyny technicznych elementów obiektu budowlanego w sytuacji, gdy są to wszystkie elementy obiektu budowlanego, a odtworzenie stanu pierwotnego następuje od podstaw. Zarzucił także naruszenie art. 7 i 107 § 3 kpa poprzez nieustosunkowanie się do wszystkich zarzutów skarżącego oraz nadmierną ogólnikowość uzasadnienia oraz art. 138 § 1 pkt 2 kpa w zw. z art. 7 kpa poprzez brak uchylenia decyzji organu l instancji mimo braku podstaw do stosowania art. 30 ust. 7 pkt 4 ustawy Prawo budowlane. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu l instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę, Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje: Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, póz. 1270 ze zm.), zwanej dalej skrócie p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, że sąd rozpoznając skargę ocenia czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania. Zgodnie z dyspozycją z art. 134 § 1 p.p.s.a sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skargę, jako nieuzasadnioną, należało oddalić. Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z ustawą z 7. 07. 1994 r. - Prawo budowlane obowiązuje zasada wyrażona w art. 28 ustawy Prawo budowlane, zgodnie z którą budowę można rozpocząć jedynie po uzyskaniu przez inwestora pozwolenia na budowę zamierzonego przedsięwzięcia inwestycyjnego. Wyjątek od tej zasady stanowią przepisy art. 29-31 ww. ustawy, na mocy których wykonywanie obiektów lub robót budowlanych wymaga zgłoszenia zamiaru wykonania inwestycji. Zgodnie z art. 29 ust. 2 pkt 1 cyt. ustawy pozwolenia budowę nie wymaga wykonanie robót budowlanych polegających na remoncie istniejących obiektów budowlanych i urządzeń budowlanych, z wyjątkiem obiektów wpisanych do rejestru zabytków. Zgodnie z treścią art. 29 ust. 1 pkt. 2 cyt. ustawy pozwolenia na budowę nie wymaga budowa wolnostojących budynków gospodarczych o powierzchni zabudowy do 25 m2 przy czym łączna liczba tych obiektów nie może przekraczać dwóch na każde 500 m2 powierzchni działki. Zgodnie natomiast z art. 30 ust. 1 ustawy wykonywanie robót budowlanych, o których mowa w art. 29 ust. 1 pkt. 1-3 wymaga zgłoszenia właściwemu organowi. W rozpatrywanej sprawie skarżący zgłosił w dniu 21. 07. 2010 r. zamiar wykonania robót budowlanych polegających na "rozbiórce starego budynku i fundamentów oraz postawieniu takiego samego budynku z pustaków ceramicznych, ściany ocieplone styropianem 8 cm, dach jednospadowy z blachy trapezowej ze spadem jak dotychczas". W pierwszej kolejności należy wskazać, że w kontekście ww. przepisu art. 29 ust. 2 pkt 1 Prawa budowlanego oraz definicji legalnej remontu z art. 3 pkt. 8 Prawa budowlanego nie można zgłoszonych robót budowlanych uznać za remont. Określenie remontu stosownie do definicji legalnej z art. 3 pkt 8 dotyczy bowiem wykonywania w istniejącym obiekcie budowlanym robót budowlanych polegających na odtworzeniu stanu pierwotnego, a nie stanowiących bieżącej konserwacji , przy czym dopuszcza się stosowanie wyrobów budowlanych innych niż użyto w stanie pierwotnym zgłoszonych robót budowlanych, natomiast skarżący zgłosił zamiar rozbiórki starego budynku i jego fundamentów, a dopiero następnie postawienie takiego samego obiektu. W ocenie Sądu zgłoszone przez skarżącego roboty budowlane - polegające najpierw na zupełnym rozebraniu, wraz fundamentami, istniejącego drewnianego budynku gospodarczego, a następnie budowę w tym samym miejscu budynku gospodarczego o tych samych wymiarach z innych materiałów - stanowią nie remont ale odbudowę budynku gospodarczego, o którym mowa w ww. art. 29 ust. 1 pkt. 2 ww. ustawy. Trzeba podkreślić, że planowane przez skarżącego roboty budowlane nie będą wykonywane w istniejącym obiekcie budowlanym, gdyż najpierw istniejący budynek gospodarczy zostanie rozebrany wraz z fundamentami, a dopiero następnie zostanie odbudowany. Tym samym zgodnie z treścią art. 3 pkt. 8 ww. roboty budowlane nie mogą być uznane za remont, ale za odbudowę - w tym samym miejscu i o tych samych wymiarach - budynku gospodarczego o powierzchni zabudowy do 25 m2na działce nr. 1 obr. [...] w K. O ile jednak budowa, a tym samym - zgodnie z art.. 3 pkt 6 Prawa budowlanego w zw. z cyt. art. 29 ust. 1 pkt. 2 - także odbudowa wolno stojącego parterowego budynku gospodarczego o pow. zabudowy do 25 m2 nie wymaga pozwolenia na budowę, a jedynie zgłoszenia (art. 30 ust. 1 pkt 1-3 ) to w odniesieniu do budynku gospodarczego, o którym mowa w zgłoszeniu L.P. należy uwzględnić także fakt, że jest to budynek sytuowany w granicy z w granicy z sąsiednią działką budowlaną. Usytuowanie istniejącego budynku przewidzianego do rozbiórki jak i planowanego budynku w granicy z działką sąsiednią stanowi w niniejszej sprawie kwestię zasadnicza. Zgodnie bowiem z treścią art. 31 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego pozwolenia nie wymaga rozbiórka budynków i budowlani niewpisanych do rejestru zabytków oraz nieobjętych ochroną konserwatorską - o wysokości poniżej 8 m, jeżeli ich odległość od granicy działki jest mniejsza niż połowa wysokości. A zatem, ponieważ zgłoszony do rozbiórki istniejący budynek gospodarczy znajduje się w granicy, to bez względu na fakt, że jego wysokość nie przekracza 8 m - wymagane jest pozwolenie na budowę. Nadto należy się zgodzić z argumentacją organu odwoławczego, iż sytuowanie dotychczasowego i planowanego budynku niezgodnie z treścią § 12 ust. 4 rozporządzenia z Ministra infrastruktury z 12. 04. 2002 w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i usytuowanie stanowi również przesłankę do zastosowania dyspozycji art. 30 ust. 7 pkt 4 Prawa budowlanego, zgodnie z którą ustawodawca uprawnia organ do nałożenia w drodze decyzji o której mowa w art. 5 (uprawnienie do zgłoszenia w drodze decyzji sprzeciwu) obowiązek uzyskania pozwolenia na wykonanie określonego obiektu lub robót budowlanych, o których mowa w ust. 1, jeżeli ich realizacja może naruszać ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub spowodować wprowadzenie, utrwalenie bądź zwiększenie ograniczeń lub uciążliwości dla terenów sąsiednich. Otóż w niniejszej sprawie sytuowania obiektu nowego obiektu o tych samych wymiarach w granicy z budowlaną działką sąsiednią takie ograniczenia utrwala. Wobec tego niezasadny jest argument, że odbudowa przedmiotowego budynku niczego nie zmienia w stosunku do osób trzecich. Przeciwnie nowy budynek wykonany z pustaków ceramicznych utrwali stan polegający na ograniczeniach w zagospodarowaniu sąsiedniej działki budowlanej. W związku z powyższym organy administracji publicznej orzekające w sprawie były także i z tego powodu zobowiązane do wniesienia w drodze decyzji sprzeciwu i uprawnione do nałożenia na inwestora obowiązku - uzyskania pozwolenia na budowę. Odnosząc się do zarzutu lakoniczności uzasadnienia decyzji organu odwoławczego trzeba wskazać, że co prawda uzasadnienie decyzji organu odwoławczego jest krótkie, ale zostały w nim wskazane przesłanki, którymi się kierował. Organ wyjaśnił podstawę prawną decyzji z przytoczeniem przepisów prawa poprzez co uczynił zadość dyspozycji z art. 107 § 3 kpa oraz dyspozycji z art. 30 ust. 7 Prawa budowlanego (uprawniającej organ do nałożenia na inwestora obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę dla inwestora, dla inwestycji, na których realizację nie wymagane pozwolenie w oparciu o dyspozycję z art. 28 Prawa budowlanego). Biorąc pod uwagę powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.