II SA/Kr 370/22

II SA/Kr 370/22 [pic] WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 13 maja 2022 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia Monika Niedźwiedź (spr.) Sędzia WSA Joanna Człowiekowska Sędzia WSA Sebastian Pietrzyk po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 13 maja 2022 r. sprawy ze skargi Firma A z siedzibą w W. na decyzję Wojewody z dnia 4 lutego 2020 r. znak [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę. Na mocy decyzji Starosty [...] z dnia 24 listopada 2020 r. znak [...] orzeczono o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzielono pozwolenia na budowę dla inwestora [...] Sp. z o.o. dla inwestycji pn. "budowa 2 budynków mieszkalnych jednorodzinnych nr 1, 2 dwulokalowych w zabudowie bliźniaczej (4 lokale) wraz z budową wewnętrznych instalacji: energii elektrycznej (wraz z wiz), wody (wraz z wiz), kanalizacji sanitarnej z jej odcinkiem pod terenem, c.o., gazu (wraz z wiz), kanalizacji deszczowej z 2 zbiornikami na wody opadowe oraz utwardzonego dojścia i dojazdu na dz. nr ew. [...] w m. W., obr. [...] m. W.". Od powyższej decyzji odwołanie do Wojewody złożyli Pani L. C. i Pan F. C.. W wyniku rozpatrzenia odwołania Wojewoda decyzją z dnia 4 lutego 2022 r. znak [...] orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji organu I instancji oraz o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. W uzasadnieniu decyzji organ II instancji streścił przebieg postępowania w sprawie. W dalszej części uzasadnienia organ II instancji wskazał, że analiza akt sprawy wykazała, że organ I instancji rozpatrując wniosek o pozwolenie na budowę przedmiotowej inwestycji określił obszar oddziaływania inwestycji na działkach nr: [...] i [...] obr. [...] w miejscowości W.. Działka Skarżących nr [...], która sąsiaduje bezpośrednio z inwestycją, została objęta tym obszarem. Przedmiotowa inwestycja leży w terenie objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy W. - obszar "A" uchwalonym Uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w W. z dnia 10 listopada 2010 r. (zmieniony uchwałą nr [...] z dnia 26 maja 2011 r., uchwałą nr [...] z dnia 25 czerwca 2013 r., uchwałą nr [...] zdnia 30 czerwca 2014 r., uchwałą nr [...] z dnia 29 września 2015 r. i uchwałą nr [...] z dnia 14 listopada 2017 r.) - dalej m.p.z.p. Działka inwestycyjna jest objęta obszarem oznaczonym 118MN - o podstawowym przeznaczeniu terenów pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną, wolnostojącą, bliźniaczą i szeregową (§ 26 ust. 2 pkt 1 MPZP) oraz przeznaczeniu dopuszczalnym z możliwością lokalizacji: zabudowy usługowej wolnostojącej, zlokalizowanej na działce z budynkiem mieszkalnym lub na odrębnej działce, z zastrzeżeniem ust.4 (§ 26 ust. 3 pkt 1m.p.z.p.). Zgodnie z § 23 ust. 7m.p.z.p.: Dopuszcza się lokalizację budynku w granicy działki budowlanej, zgodnie z przepisami odrębnymi. Organ II instancji wskazał, iż powyższy zapis nie "nakazuje" lokalizacji budynku w granicy działki budowlanej, a jedynie dopuszcza taką lokalizacje pod warunkiem spełnienia wymogów przepisów odrębnych. Zgodnie z § 12 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie "jeżeli z przepisów § 13, 19, 23, 36, 40, 60 i 271-273 lub przepisów odrębnych określających dopuszczalne odległości niektórych budowli od budynków nie wynikają inne wymagania, budynek na działce budowlanej należy sytuować od granicy tej działki w odległości nie mniejszej niż: 1) 4 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą z oknami lub drzwiami w stronę tej granicy; 3 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą bez okien i drzwi w stronę tej granicy. Sytuowanie budynku w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, dopuszcza się w odległości 1,5 m od granicy lub bezpośrednio przy tej granicy, jeżeli plan miejscowy przewiduje taką możliwość. Organ odwoławczy stwierdził, że projektowane obiekty budowlane zlokalizowano w granicy działki inwestycyjnej z działką nr [...], co stanowiło jeden z zasadniczych powodów uchylenia skarżonej decyzji. Dalej, wskazano, że zgodnie z § 12 ust. 7 rozporządzenia w przypadkach, o których mowa w ust. 2 i 4, dopuszcza się zmniejszenie odległości okapu zwróconego w stronę granicy działki budowlanej do 1 m. Okapy projektowanych budynków są zwrócone w stronę działki Skarżących i kończą się w granicy z ww. działką. Zatem nie spełniono wymogu ww. przepisu i zarzuty podniesione w odwołaniu, dotyczące zalewania działki nr [...] przez wody opadowe i roztopowe spływające po dachu, mają uzasadnienie. Tym samym naruszono § 29 rozporządzenia, który stanowi, że dokonywanie zmiany naturalnego spływu wód opadowych w celu kierowania ich na teren sąsiedniej nieruchomości jest zabronione. Ponadto projektowane ukształtowanie formy dachu analizowanych budynków i skierowanie spadków połaci dachowych w kierunku działki Skarżących spowoduje ograniczenie w zabudowie działki nr [...] niezgodne z §12 ust. 2 i 3 rozporządzenia, gdyż ograniczy możliwość budowy hipotetycznego budynku zgodnie z zasadami określonymi w § 12 ust. 3 rozporządzenia, t.j. w granicy ww. działki, w dobudowie do projektowanych budynków, z uwagi na zagrożenie zalewaniem przez wody opadowe i roztopowe spływające po dachu analizowanych budynków, co zasadnie zarzuca Skarżący. Wprawdzie można by wskazać na dostępne możliwości techniczne takiego rozwiązania styku budynków, aby ich ściany zabezpieczone były przed ewentualnymi wpływami czynników atmosferycznych, lecz z uwagi na koszty takich rozwiązań uznać należy, że zaproponowany sposób ukształtowania bryły projektowanego budynku ponadprzeciętnie ogranicza możliwości zabudowy na działce sąsiedniej. Stanowiło to kolejną przesłankę do uchylenia skarżonej decyzji organu I instancji. Organ II instancji wskazał także na naruszenie § 272 ust. 3 rozporządzenia w zakresie dotyczącym ściany oddzielenia przeciwpożarowego. Zgodnie z przedłożonym projektem budowlanym w ścianie północnej i południowej zaprojektowano okna, które znajdują się w wymaganym ww. przepisem pasie 2,0 m klasy odporności ogniowej El 60 i tym samym nie spełniają ww. wymogu, a na rysunkach rzutu parteru i piętra (karty 116 i 117) oznaczono ścianę oddzielenia przeciwpożarowego El 30, zamiast wymaganej El 60. Projektowany dach nie ma wymaganej ww. przepisem odporności ogniowej, gdyż z przekroju (karta 119) wynika, że jest pokryty blachą na drewnianych krokwiach, bez izolacji z materiału niepalnego (np.z wełny mineralnej), a sam pas oddzielenia przeciwpożarowego zwymiarowano niezgodnie z ww. przepisem, bo wzdłuż pochylenia dachu mającego 40°, a pas ten powinien być zwymiarowany w płaszczyźnie rzutu, prostopadle do elewacji budynków. Organ II instancji zauważył także, że z rysunku projektu zagospodarowania terenu (karta 53) wynika, że przedmiotowa inwestycja jest realizowana na działce nr [...], którą w całości objęto granicą opracowania. Granica ww. opracowania, oprócz projektowanej budowy dwóch domów jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej, obejmuje budowę czterech domów jednorodzinnych w zabudowie szeregowej i budynku usługowego - objętych odrębnymi pozwoleniami na budowę. Z ww. projektu zagospodarowania terenu wynika, że przedmiotowa inwestycja stanowi jeden z etapów inwestycji, w skład której wchodzi budowa ww. obiektów budowlanych. Dla każdego z ww. obiektów Inwestor złożył odrębny wniosek o pozwolenie na budowę, a w każdym z tych wniosków granicą opracowania objęto całą działkę nr [...]. Starosta [...], po rozpatrzeniu ww. wniosków 24 listopada 2020 r. wydał trzy odrębne decyzje o pozwoleniu na budowę: Nr [...] znak: [...] (dla budynku usługowego). Nr [...] znak: [...] (dla przedmiotowej inwestycji) i Nr [...] znak: [...] (dla czterech domów jednorodzinnych w zabudowie szeregowej - która 10 grudnia 2020 r. stała się ostateczna). Po analizie rysunków projektu zagospodarowania terenu zatwierdzonych ww. decyzjami, tut. organ stwierdził, że de facto inwestycja została podzielona na etapy, choć nie zostało to orzeczone w decyzjach udzielających pozwolenia na poszczególne części inwestycji. Ponadto stwierdzono, że dojazd i dojście do budynków w zabudowie szeregowej objęto zakresem wniosku o pozwolenie na budowę w zabudowie bliźniaczej - zatem budynki w zabudowie szeregowej nie mogą samodzielnie funkcjonować. Tym samym nie spełniono wymogów art. 33 ust. 1 p.b., który stanowi, że "pozwolenie na budowę dotyczy całego zamierzenia budowlanego. W przypadku zamierzenia budowlanego obejmującego więcej niż jeden obiekt, pozwolenie na budowę może, na wniosek inwestora, dotyczyć wybranych obiektów lub zespołu obiektów, mogących samodzielnie funkcjonować zgodnie z przeznaczeniem. Jeżeli pozwolenie na budowę dotyczy wybranych obiektów lub zespołu obiektów, inwestor jest obowiązany przedstawić projekt zagospodarowania działki lub terenu, o którym mowa w art. 34 ust. 3 pkt 1, dla całego zamierzenia budowlanego." Podział na etapy zamierzenia budowlanego zależy wyłącznie od woli Inwestora i nie musi być przez Inwestora w żaden sposób uzasadniany. Jeśli możliwy jest taki podział zamierzenia budowlanego na części, aby każda z nich mogła samodzielnie funkcjonować, etapowanie jest dopuszczalne. Zaznaczyć jednak należy, że nie powinno się traktować kolejnych etapów jak oddzielnych zamierzeń budowlanych. Należy bowiem rozróżnić jedno zamierzenie budowlane realizowane etapowo od kilku zamierzeń budowlanych, realizowanych w bezpośrednim sąsiedztwie, dla których Inwestor uzyskuje odrębne decyzje o pozwoleniach na budowę - zakres takich inwestycji nie może się pokrywać. Postępowanie administracyjne, zmierzające do udzielenia pozwolenia na budowę dla całego zamierzenia budowlanego, przebiega nieco inaczej, niż postępowania dla poszczególnych etapów zamierzenia budowlanego. Oznacza to, że postępowanie administracyjne, mające na celu zatwierdzenie projektu budowlanego konkretnego etapu, analizowane winno być w zakresie wskazanym jako ten etap, ale z uwzględnieniem, podczas analizy, wytycznych dotyczących całego zamierzenia budowlanego. Tym samym, w analizowanej sprawie doszło do naruszenia przepisów przez ponowne zatwierdzanie zatwierdzonego już pzt, co stanowi rażące naruszenie prawa, poprzez orzekanie w sprawie, w tej części już rozstrzygniętej decyzją ostateczną. Zastosowane w treści ww. przepisu określenie, wskazujące na obowiązek przedstawienia pzt dla całego zamierzenia budowlanego, nie zawiera zastrzeżenia, że ma to miejsce wyłącznie w postępowaniu dla I etapu. Tym samym obowiązek przedstawienia pzt dla całego zamierzenia budowlanego dotyczy postępowania o pozwolenie na budowę dla każdego etapu, tj. pierwszego i wszystkich kolejnych. W praktyce oznacza to, że występując o pozwolenie na budowę wybranego etapu, należy opracować pzt pokazując cały teren wskazany jako zamierzenie budowlane (t.j. wszystkie jego etapy). Rysunek pzt dla całego zamierzenia budowlanego musi wyodrębniać graficznie obszary objęte kolejnymi etapami. Jednoznacznie musi być też określony teren, którego dotyczy aktualnie złożony wniosek. Ten obszar (i tylko ten) będzie podlegał zatwierdzeniu w decyzji udzielającej pozwolenia budowę wskazanego etapu. Pozostała część pzt dla całego zamierzenia budowlanego powinna w sposób czytelny przedstawiać część terenu zamierzenia budowlanego, dla którego już wydano pozwolenia na budowę dla poszczególnych, innych etapów, oraz część terenu dla którego pozwoleń takich jeszcze nie wydano. Cały rysunek - obejmujący wszystkie etapy - winien spełniać wymagania określone w § 8 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego. Dokonywana przez projektanta analiza, dotycząca spełnienia wymaganych zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub decyzji o warunkach zabudowy (dalej: decyzja wz) wskaźników - m. in. powierzchni biologicznie czynnej, ilości miejsc postojowych - odnosić się musi do całego zamierzenia budowlanego z wyodrębnieniem danych dotyczących analizowanego etapu. Jednostkowe dane dla etapów, które już uzyskały pozwolenia na budowę, winny być przeniesione z dokumentów dotyczących tych etapów. Jest rzeczą oczywistą w ocenie organu II instancji, że sąsiadujące ze sobą etapy mają się uzupełniać, stanowić kontynuację rozwiązań projektowych, zgodnie z założeniami zamierzenia budowlanego i nie mogą na siebie "zachodzić". Taki sposób procedowania pozwala na wprowadzanie niewielkich zmian podczas opracowania pzt kolejnych etapów, w stosunku do pzt przedstawionego (a nie zatwierdzonego) we wcześniejszych etapach, bez konieczności prowadzenia postępowania w sprawie zmiany ostatecznej decyzji, którą zatwierdzono budowę wcześniejszego etapu zamierzenia budowlanego. W trakcie postępowania w sprawie zatwierdzenia pzt każdego ze wskazanych przez Inwestora etapów, organ administracji ma obowiązek i możliwość dokonywania oceny zgodności całego zamierzenia budowlanego z przepisami, w tym z przepisami prawa miejscowego. Nie można bowiem pomijać faktu, że poszczególne etapy to nie oddzielne zamierzenia budowlane lecz części jednego wieloetapowego zamierzenia budowlanego. Taki sposób prowadzenia postępowań dla wieloetapowych zamierzeń budowlanych, wiąże się z określaniem obszarów oddziaływania odrębnie, dla każdego z etapów obejmowanych poszczególnymi wnioskami o pozwolenia na budowę. Jako strony postępowania uznawane są osoby spełanijące warunki opisane w art. 28 ust. 2 p.b, zatem dla każdego etapu indywidualnie ustalana jest lista stron. W tych postępowaniach, dodatkowym obowiązkiem organu, podczas analizy wniosku o pozwolenia na budowę, będzie zagadnienie spełnienia przez wskazany przez inwestora etap, warunku samodzielnego jego funkcjonowania. Tylko bowiem spełnienie tego warunku umożliwia prowadzenie postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę dla danego etapu. Zdaniem organu II instancji, podczas takiej analizy należy założyć, że etapy, które uzyskały już decyzje o pozwoleniu na budowę będą zrealizowane. Ponadto organ II instancji wskazał, że planowane zamierzenie inwestycyjne nie spełnia wymogu określonego w § 14 rozporządzenia, zgodnie z którym teren inwestycji powinien posiadać dojście i dojazd umożliwiające dostęp do drogi publicznej. Stwierdzono, że projektowane utwardzenie stanowiące dojście i dojazd do budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej nie ma wymaganej ww. przepisem szerokości 4,5 m, bo ma w najwęższym miejscu - tj. między granicą działki, a budynkiem nr [...] - nieobjętym przedmiotową inwestycją (dla którego 24 listopada 2020 r. uzyskano decyzję o pozwoleniu na budowę Nr [...], znak: [...]) ma szerokość: 4,43 m. Ponadto projektowane 2 miejsca postojowe zlokalizowano tuż przy miejscu postojowym projektowanym przy budynku nr [...] - czyli w sumie zaprojektowano 3 miejsca postojowe w odległości od pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi w budynku 2 niezgodnie z § 19 rozporządzenia, który stanowi, że odległość stanowisk postojowych, w tym również zadaszonych, oraz otwartych garaży wielopoziomowych od: placu zabaw dla dzieci, boiska dla dzieci i młodzieży, okien pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi w budynku opieki zdrowotnej, w budynku oświaty i wychowania, w budynku mieszkalnym, w budynku zamieszkania zbiorowego, z wyjątkiem: hotelu, motelu, pensjonatu, domu wypoczynkowego, domu wycieczkowego, schroniska młodzieżowego i schroniska, nie może być mniejsza niż: 1) dla samochodów osobowych: a) 7 m - w przypadku parkingu do 10 stanowisk postojowych włącznie, (...) Z uwagi na projektową ilość miejsc postojowych (trzy) nie zachodzi przypadek, o którym mowa w § 19 pkt 5 rozporządzenia, który stanowi, że zachowanie odległości, o których mowa w ust. 1 pkt 1 lit. a, nie jest wymagane w przypadku parkingów niezadaszonych składających się z jednego albo dwóch stanowisk postojowych dla samochodów osobowych przypadających na jeden lokal mieszkalny w budynku mieszkalnym jednorodzinnym, zlokalizowanych przy tym budynku. W tym miejscu dodać należy, iż zgodnie z informacją z rejestru gruntów z 25 października 2021 r. działka objęta inwestycją nr [...] uległa podziałowi na działki nr: [...] (własność[...] Sp. z o.o., adres działki: ul. [...]) i [...] (własność: [...] Sp. z o.o., adres działki: [...] Do wniosku o pozwolenie na budowę nie załączono oświadczenia Inwestora o dysponowaniu nieruchomością nr [...] na cele budowlane (która aktualnie stanowi własność [...] Sp. z o.o.) - zatem naruszono art. 33 ust. 2 pkt 2 p.b. Ponadto mapa do celów projektowych, na której sporządzono projekt zagospodarowania terenu, jest nieaktualna, bo nie uwzględnia podziału działki inwestycyjnej nr [...] na działki nr [...] i [...] - zatem naruszono art. 34 ust. 3 pkt 1 p.b. Wobec powyższych uchybień w ocenie organu odwoławczego należało uchylić skarżoną decyzję i orzec merytorycznie o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego oraz wydania pozwolenia na budowę. Na powyższą decyzje skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie złożyła [...] sp. z o.o. reprezentowana przez radcę prawnego M. Ż.. Skarżąca zarzuca naruszenie: 1. przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez uchylenie prawidłowej decyzji Organu I instancji; 2. przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 8 k.p.a. poprzez brak pogłębienia zaufania obywateli do organów administracji publicznej przez wydanie zaskarżonej decyzji podczas gdy Organ podejmował działania z naruszeniem przepisów postępowania i materialnoprawnych; 3. przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 107 § 2 i 3 k.p.a. poprzez dowolność w wydaniu decyzji przez niedostateczne i niepełne uzasadnienie decyzji; 4. przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak wszechstronnego i wyczerpującego rozpatrzenia całości materiału dowodowego - w szczególności projektu i przyjęcia błędnych wniosków, które następnie doprowadziły do uchylenia decyzji Organu I instancji; 5. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 35 ust. 1 i 2 k.p.a. poprzez zbyt długie rozpoznawanie sprawy i brak wyjaśniania w trakcie postępowania dlaczego do takich opóźnień dochodzi; 6. naruszenie przepisów postępowanie, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 10 § 1 i 3 KPA poprzez niezapewnienie Skarżącemu czynnego udziału w postępowaniu (brak możliwości wypowiedzenia się przed wydaniem decyzji) oraz brak adnotacji w dokumentacji o przyczynach odstąpienia od zasady, o której mowa w § 1; 7. naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, t.j. §. 12 ust. 2 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (dalej jako "rozporządzenie") poprzez uznanie, że usytuowanie inwestycji w granicy działki powinno być uzasadnione szczególnymi przyczynami lub koniecznością podczas gdy z literalnego brzmienia przepisu wynika, że sytuowanie budynku w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, dopuszcza się w odległości 1,5 m od granicy lub bezpośrednio przy tej granicy, jeżeli plan miejscowy przewiduje taką możliwość; 8. naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. § 12 ust. 2 rozporządzenia poprzez jego niezastosowanie podczas gdy poza literalnym brzmieniem do jego zastosowania uzasadnieniem jest szerokość działki nr [...] w miejscu planowanej budowy wynosząca ok 13,20m i mniej; 9. naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy tj. § 12 ust. 2 rozporządzenia poprzez jego niezastosowanie podczas gdy z § 12 ust. 4 rozporządzenia wprost wynika, że w zabudowie jednorodzinnej i zagrodowej, uwzględniając przepisy odrębne oraz przepisy § 13, 19, 23, 36, 40, 60 i 271-273, dopuszcza się sytuowanie budynku ścianą bez okien i drzwi bezpośrednio przy granicy działki budowlanej lub w odległości mniejszej niż określona w ust. 1 pkt 2, lecz nie mniejszej niż 1,5 m, na działce budowlanej o szerokości 16 m lub mniejszej - co uzasadnia zlokalizowanie projektowanych budynków w granicy z działką sąsiednią do działki nr [...]; 10. naruszenie prawa materialnego, które miało wynik sprawy tj. § 12 ust. 2 Rozporządzenia poprzez dokonanie błędnej subsumpcji do ustalonego w sprawie stanu faktycznego, będącej wynikiem błędnego przyjęcia, że nie zachodzą przesłanki do jego zastosowania; 11. naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy tj. § 12 ust. 7 rozporządzenia poprzez dokonanie błędnej subsumpcji do ustalonego w sprawie stanu faktycznego, będącej wynikiem błędnego przyjęcia, że nie zachodzą przesłanki do jego zastosowania; 12. naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy tj. § 29 rozporządzenia poprzez błędne przyjęcie, że doszło do jego naruszenia; 13. naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy tj. § 12 ust. 2 i 3 rozporządzenia poprzez przyjęcie, że planowana inwestycja ograniczy możliwość budowy hipotetycznego budynku zgodnie z zasadami określonymi w § 12 ust. 3 rozporządzenia; 14. naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy tj. § 272 ust. 3, rozporządzenia poprzez przyjęcie, że planowana inwestycja narusza dyspozycję wskazanej wyżej regulacji; 15. naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy tj. § 232 ust. 6 poprzez jego niezastosowanie; 16. naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy tj. art. 33 ust. 1 p.b. poprzez przyjęcie, że nie spełnienie wymogów przyjętych w dyspozycji przedmiotowego przepisu, podczas gdy ze ustalonego stanu faktycznego wynika, że doszło do wypełnienia przesłanej powoływanego przepisu; 17. naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy tj. § 14 rozporządzenia poprzez przyjęcie, że do inwestycji nie zapewniono dojścia i dojazdu podczas gdy ze stanu faktycznego wynika, że możliwość taka została zapewniona; 18. naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy tj. art. 33 ust. 2 pkt 2 p.b. poprzez przyjęcie, że doszło do jego naruszenia, podczas gdy ze stanu faktycznego wynika odmienna okoliczność; 19. naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy tj. art. 34 ust. 3 pkt 1 p.b. poprzez przyjęcie, że mapa do celów projektowych, na której sporządzono projekt zagospodarowania terenu jest nieaktualna, podczas gdy z ustalonego stanu faktycznego wynika okoliczność zupełnie odmienna; 20. naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy tj. § 26 ust. 5 pkt 10 lit. a m.p.z.p. poprzez przyjęcie, że inwestycja nie wypełnia wymogów w nim przewidzianych podczas gdy z ustalonego stanu faktycznego wynika, że wszelkie wymogi zostały spełnione. W dalszej części skargi zawarto uzasadnienie zarzutów. Skarżąca wnosi o uchylenie zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę Organ podtrzymał stanowisko zajęte w uzasadnieniu skarżonej decyzji i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wyniku przeprowadzonej kontroli zgodności z prawem skarżonej decyzji stwierdza, co następuje: Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych stanowi, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżony akt administracyjny według kryterium zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie jego wydania. Zgodnie z przepisem art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi dalej: p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanymi granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.). Na podstawie art. 15zzs4 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału niniejsza sprawa została skierowana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym. Zasadniczym punktem odniesienia dla kontroli zgodności z prawem skarżonej decyzji są przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. prawo budowlane (dalej jako p.b.) oraz wydanego na jej podstawie rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (dalej jako rozporządzenie z 12 kwietnia 2002 r.). Zgodnie z art. 4 p.b. Każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami. Z kolei art. 5 p.b. stanowi, że biekt budowlany jako całość oraz jego poszczególne części, wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy, biorąc pod uwagę przewidywany okres użytkowania, projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych, oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej. Na podstawie art. 7 ust. 2 pkt 1 p.b. zostało wydane rozporządzenie z 12 kwietnia 2002 r. określające warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Stosownie do art. 28 ust. 1 i 2 p.b. roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31 p.b.. Decyzję o pozwoleniu na budowę wydaje organ administracji architektoniczno-budowlanej. Stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. W art. 32 ust. 1 p.b. określono warunki wydania pozwolenia na budowę. Wskazano w tym przepisie m.in., że pozwolenia na budowę udziela się po uzyskaniu przez inwestora wymaganych przepisami szczególnymi, pozwoleń, uzgodnień lub opinii innych organów. W art. 33 ust. 1 p.b. pozwolenie na budowę dotyczy całego zamierzenia budowlanego. W przypadku zamierzenia budowlanego obejmującego więcej niż jeden obiekt, pozwolenie na budowę może, na wniosek inwestora, dotyczyć wybranych obiektów lub zespołu obiektów, mogących samodzielnie funkcjonować zgodnie z przeznaczeniem. Jeżeli pozwolenie na budowę dotyczy wybranych obiektów lub zespołu obiektów, inwestor jest obowiązany przedstawić projekt zagospodarowania działki lub terenu, o którym mowa w art. 34 ust. 3 pkt 1, dla całego zamierzenia budowlanego. Zgodnie z art. 35 ust. 1 p.b. przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza m.in. zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu oraz przepisami techniczno-budowlanymi. Istotne z punktu widzenia stanu faktycznego rozpoznawanej sprawy są także przepisy dotyczące lokalizacji budynku w granicy z działką sąsiednią. Regulacja w tym zakresie zawarta została w § 12 rozporządzenia z 12 kwietnia 2002 r. Zasadą jest zakaz lokalizacji budynków w granicy z działka sąsiednią, bowiem § 12 ust. 1 rozporządzenia z 12 kwietnia 2002 r. stanowi, że jeżeli z przepisów § 13, 19, 23, 36, 40, 60 i 271-273 lub przepisów odrębnych określających dopuszczalne odległości niektórych budowli od budynków nie wynikają inne wymagania, budynek na działce budowlanej należy sytuować od granicy tej działki w odległości nie mniejszej niż: 1) 4 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą z oknami lub drzwiami w stronę tej granicy; 2) 3 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą bez okien i drzwi w stronę tej granicy. W dalszej części tego przepisu określono wyjątki od zasady. Zgodnie z § 12 ust. 1 rozporządzenia z 12 kwietnia 2002 r. sytuowanie budynku w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, dopuszcza się w odległości 1,5 m od granicy lub bezpośrednio przy tej granicy, jeżeli plan miejscowy przewiduje taką możliwość. W przedmiotowej sprawie, co istotne, miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy W. obszar "A" uchwalony Uchwałą nr [...] z dnia 10 listopada 2010 r. w § 23 ust. 7 stanowi, że dopuszcza się lokalizację budynku w granicy działki budowlanej zgodnie z przepisami odrębnymi. Czyli m.p.z.p odsyła do regulacji rozporządzenia z 12 kwietnia 2002 r. W § 12 ust. 3 rozporządzenia dopuszczono sytuowanie budynku bezpośrednio przy granicy działki budowlanej, jeżeli będzie on przylegał swoją ścianą do ściany budynku istniejącego na sąsiedniej działce oraz jego wysokość będzie zgodna z obowiązującym na danym terenie planem miejscowym lub decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Stosownie do § 12 ust. 4 pkt 1 rozporządzenia w zabudowie jednorodzinnej i zagrodowej, uwzględniając przepisy odrębne oraz przepisy § 13, 19, 23, 36, 40, 60 i 271-273, dopuszcza się budowę budynku ścianą bez okien i drzwi bezpośrednio przy granicy działki budowlanej lub w odległości mniejszej niż określona w ust. 1 pkt 2, lecz nie mniejszej niż 1,5 m, na działce budowlanej o szerokości 16 m lub mniejszej. Zgodnie z § 12 ust. 6 rozporządzenia odległość od granicy działki budowlanej nie może być mniejsza niż: 1) 1,5 m do okapu lub gzymsu zwróconego w stronę tej granicy, a także do balkonu, daszku nad wejściem, galerii, tarasu, schodów zewnętrznych, rampy lub pochylni - z wyjątkiem pochylni przeznaczonych dla osób niepełnosprawnych; 2) 4 m do okna umieszczonego w dachu zwróconego w stronę tej granicy. Zgodnie z § 12 ust. 7 rozporządzenia w przypadkach, o których mowa w ust. 2 i 4, dopuszcza się zmniejszenie odległości okapu zwróconego w stronę granicy działki budowlanej do 1 m. Przystępując do kontroli skarżonej decyzji z prawem stwierdzić należy, że stan faktyczny w przedmiotowej sprawie został prawidłowo ustalony. W aktach sprawy znajduje się projekt budowlany, który stanowi punkt odniesienia w zakresie kontroli zgodności tego projektu z przepisami prawa budowlanego, w tym przepisami techniczno-budowlanymi. Dlatego już w tym miejscu należy uznać za niezasadne zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisów postępowania t.j. art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. Bez wpływu na wynik sprawy pozostaje także zarzut naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. Odnosząc się do zarzutów naruszenia prawa materialnego w pierwszej kolejności zbadano prawidłowość ustaleń organu w przedmiocie dopuszczalności lokalizacji budynku w granicy z działką sąsiednią t.j. dz. [...]. W tym zakresie istotna jest analiza projektu budowlanego znajdującego się w aktach sprawy. Z projektu tego bezsprzecznie wynika, że projektowane budynki miałyby być zlokalizowane w granicy z działką [...] (k. 53 administracyjnych akt sprawy). Budynek zwrócony jest w kierunku granicy ścianą z oknami (elewacja północna, k. 124 administracyjnych akt sprawy). Dokonując analizy stanu faktycznego w przedmiotowej sprawie w kontekście regulacji § 12 rozporządzenia z 12 kwietnia 2002 r. oraz m.p.z.p. stwierdzić należy, że plan miejscowy w zakresie lokalizacji budynku w granicy odsyła do przepisów techniczno-budowlanych. Projektowany budynek jest zwrócony w stronę granicy ścianą zawierającą okna. Zatem nie znajdą zastosowania § 12 ust. 2 rozporządzenia z 12 kwietnia 2002 r. Nie znajduje także w przedmiotowej sprawie zastosowania § 12 ust. 3 rozporządzenia z 12 kwietnia 2002 r. ponieważ projektowany budynek nie przylega swoją ścianą do innego budynku na działce sąsiedniej [...]). Nie znajduje także zastosowania wyjątek z § 12 ust. 4 pkt 1 rozporządzenia ponieważ dotyczy on ściany budynku bez okien i drzwi. Wreszcie nie znajduje zastosowania § 12 ust. 7 rozporządzenia dopuszczający zmniejszenie odległości okapu zwróconego w stronę granicy działki budowlanej do 1 m ponieważ wyjątek ten dotyczy sytuacji opisanych w § 12 ust. 2 i 4, a te nie mają tutaj zastosowania. Z powyższej analizy wynika, że zasadnie organ II instancji uznał, że nie zostały zachowane wymagane przez przepisy techniczno-budowlane warunki dopuszczalności lokalizacji budynków w granicy z działka sąsiednią. Już samo to skutkuje odmową zatwierdzenia projektu budowlanego i w konsekwencji odmową udzielenia pozwolenia na budowę. Odnosząc się w tym miejscu do zarzutów skargi w przedmiocie dopuszczalności lokalizacji budynku w granicy z działką [...] raz jeszcze podkreślić należy, że § 12 ust. 2 rozporządzenia z 12 kwietnia 2002 r. nie znajduje w przedmiotowej sprawie zastosowania bowiem dotyczy sytuowania budynku, o którym mowa w § 12 ust. 1 pkt 2 tego rozporządzenia, a mowa jest tam o budynku zwróconego ścianą bez okien i drzwi w stronę granicy, co nie ma miejsca w przedmiotowej sprawie, a plan miejscowy takiej możliwości nie przewiduje bowiem odsyła do przepisów odrębnych, m.in. techniczno-budowlanych. Jak wykazano powyżej w przedmiotowej sprawie nie znajduje zastosowania także § 12 ust. 7 rozporządzenia z 12 kwietnia 2002 r. , zatem , że budynki w przedmiotowej sprawie zostały zaprojektowane jako bezokapowe z rynną ukrytą nie ma znaczenia dla stwierdzenia o braku zastosowania § 12 ust. 7 rozporządzenia. Odnosząc się do kwestii naruszenia przepisów o warunkach technicznych w zakresie ochrony przeciwpożarowej stwierdzić należy, co następuje. Stosownie do § 272 ust. 3 rozporządzenia z 12 kwietnia 2002 r. budynek usytuowany bezpośrednio przy granicy działki (jak w przedmiotowej sprawie) powinien mieć od strony sąsiedniej działki ścianę oddzielenia przeciwpożarowego o klasie odporności ogniowej określonej w § 232 ust. 4 i 5. Z kolei w § 232 wskazano, że ściany i stropy stanowiące elementy oddzielenia przeciwpożarowego powinny być wykonane z materiałów niepalnych, a występujące w nich otwory - obudowane przedsionkami przeciwpożarowymi lub zamykane za pomocą drzwi przeciwpożarowych bądź innego zamknięcia przeciwpożarowego. W ścianie oddzielenia przeciwpożarowego łączna powierzchnia otworów, o których mowa w ust. 1, nie powinna przekraczać 15% powierzchni ściany, a w stropie oddzielenia przeciwpożarowego - 0,5% powierzchni stropu. Ograniczenia nie stosuje się do otworów w ścianach oddzielenia przeciwpożarowego w garażu, które znajdują się na drogach manewrowych. Przedsionek przeciwpożarowy powinien mieć wymiary rzutu poziomego nie mniejsze niż 1,4 x 1,4 m, ściany i strop, a także osłony lub obudowy przewodów i kabli elektrycznych z wyjątkiem wykorzystywanych w przedsionku oraz z wyjątkiem zespołów kablowych, o których mowa w § 187 ust. 3 - o klasie odporności ogniowej co najmniej E I 60 wykonane z materiałów niepalnych oraz powinien być zamykany drzwiami i wentylowany co najmniej grawitacyjnie, z zastrzeżeniem § 246 ust. 2 i 3. W § 232 ust. 4 w tabeli określono wymaganą klasę odporności ogniowej elementów oddzielenia przeciwpożarowego oraz zamknięć znajdujących się w nich otworów. Z punktu widzenia stanu faktycznego przedmiotowej sprawy istotne jest także brzmienie § 235 ust. 1 rozporządzenia z 12 kwietnia 2002 r., zgodnie z którym ścianę oddzielenia przeciwpożarowego należy wznosić na własnym fundamencie lub na stropie, opartym na konstrukcji nośnej o klasie odporności ogniowej nie niższej od odporności ogniowej tej ściany. Stosownie do § 235 ust. 2 rozporządzenia z 12 kwietnia 2002 r., ścianę oddzielenia przeciwpożarowego należy wysunąć na co najmniej 0,3 m poza lico ściany zewnętrznej budynku lub na całej wysokości ściany zewnętrznej zastosować pionowy pas z materiału niepalnego o szerokości co najmniej 2 m i klasie odporności ogniowej E I 60. Zgodnie zaś z § 235 ust. 3 rozporządzenia z 12 kwietnia 2002 r., w budynku z przekryciem dachu rozprzestrzeniającym ogień ściany oddzielenia przeciwpożarowego należy wyprowadzić ponad pokrycie dachu na wysokość co najmniej 0,3 m lub zastosować wzdłuż ściany pas z materiału niepalnego o szerokości co najmniej 1 m i klasie odporności ogniowej E I 60, bezpośrednio pod pokryciem; przekrycie na tej szerokości powinno być nierozprzestrzeniające ognia. Analiza akt sprawy wskazuje na to, że określone w rozporządzeniu warunki nie zostały spełnione. Jak zasadnie zauważył organ II instancji projektowany dach nie ma wymaganej powołanymi przepisami odporności ogniowej. Z rysunku projektu budowlanego (k. 119 administracyjnych akt sprawy) wynika, że jest on pokryty blachą na drewnianych krokwiach, bez izolacji z materiału niepalnego, a pas oddzielenia przeciwpożarowego, który w takiej sytuacji powinien być zaprojektowany, zwymiarowano niezgodnie z w/w przepisami ponieważ zwymiarowano go wzdłuż pochylenia dachu o kacie nachylenia połaci 40°, gdy tymczasem powinien być zwymiarowany w płaszczyźnie rzutu, prostopadle do elewacji budynków (na co wskazuje zwrot "wzdłuż ściany"). Ponadto w ścianie północnej i południowej budynku (k. 122 i 124 administracyjnych akt sprawy) zaprojektowano okna, a okna te znajdują się w istocie w pasie 2m, w którym powinny być zastosowane materiały o klasie odporności ogniowej EI60 (k. 116 i 117 administracyjnych akt sprawy). Tym samym zasadne było stwierdzenie naruszenia przepisów techniczno-budowlanych w tym zakresie, a zarzuty skargi okazały się niezasadne. Odnosząc się do naruszenia przepisów prawa w zakresie tzw. etapowania inwestycji stwierdzić należy, co następuje. Jak już wskazano co do zasady etapowanie nie jest wykluczone w świetle art. 33 ust. 1 p.b. W przypadku zamierzenia budowlanego obejmującego więcej niż jeden obiekt, pozwolenie na budowę może, na wniosek inwestora, dotyczyć wybranych obiektów lub zespołu obiektów, mogących samodzielnie funkcjonować zgodnie z przeznaczeniem. Jeżeli pozwolenie na budowę dotyczy wybranych obiektów lub zespołu obiektów, inwestor jest obowiązany przedstawić projekt zagospodarowania działki lub terenu, o którym mowa w art. 34 ust. 3 pkt 1, dla całego zamierzenia budowlanego. W świetle przedstawionego projektu zagospodarowania terenu dla przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego mamy do czynienia z etapowaniem inwestycji. Z akt sprawy wynika (k. 53 administracyjnych akt sprawy), że projekt zagospodarowania terenu dla przedmiotowego etapu został przedstawiony z uwzględnieniem pozostałych etapów realizowanych w ramach odrębnych postępowań administracyjnych. Ponieważ dostęp do drogi publicznej będzie realizowany dla przedmiotowego zamierzenia przez projektowane utwardzenie stanowiące dojście oraz dojazd do projektowanych budynków mieszkalnych (oznaczone na projekcie pod nr 11), organ II instancji powziął wątpliwość, czy w takim razie objęte udzielonym w I instancji pozwoleniem na budowę budynki będą mogły funkcjonować samodzielnie. W wyroku z dnia 14 grudnia 2021 r. sygn. II SA/Kr 948/21 WSA w Krakowie wskazał, że nie można mówić o samodzielności budynków w zabudowie wielomieszkaniowej do których na etapie zatwierdzania projektu budowlanego, w rozumieniu prawnym, brak jest zjazdu z drogi publicznej. Nawet jeżeli działka, na której ma być zlokalizowane zamierzenie inwestycyjne przylega do drogi publicznej, to trzeba rozróżniać kwestie samej lokalizacji działki przy drodze publicznej od kwestii dostępności tej działki do drogi publicznej poprzez możliwości budowy do niej zjazdu. Projektowany dojazd taki dostęp ma zapewniać. Przy czym w tym kontekście zasadnie Skarżąca wskazuje, iż utwardzenie działki budowlanej zgodnie z art. 29 ust.4 pkt 4 p.b. nie wymaga uzyskania pozwolenia na budowę. Jednakże zgodnie z § 14 ust. 1 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. do działek budowlanych oraz do budynków i urządzeń z nimi związanych należy zapewnić dojście i dojazd umożliwiający dostęp do drogi publicznej, odpowiednie do przeznaczenia i sposobu ich użytkowania oraz wymagań dotyczących ochrony przeciwpożarowej, określonych w przepisach odrębnych. Stosownie do z § 14 ust. 2 rozporządzenia dopuszcza się zastosowanie dojścia i dojazdu do działek budowlanych w postaci ciągu pieszo-jezdnego, pod warunkiem, że ma on szerokość nie mniejszą niż 5 m, umożliwiającą ruch pieszy oraz ruch i postój pojazdów. Z kolei § 14 ust. 3 przewiduje, że do budynku i urządzeń z nim związanych, wymagających dojazdów, funkcję tę mogą spełniać dojścia (jak w przedmiotowej sprawie, pod warunkiem że ich szerokość nie będzie mniejsza niż 4,5 m. Z przedłożonej dokumentacji, w szczególności z projektu zagospodarowania terenu rzeczywiście, jak wskazuje organ II instancji, projektowane utwardzenie, stanowiące dojście i dojazd do budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej, ma w najwęższym miejscu szerokość 4, 43 m (k. 53 administracyjnych akt sprawy). Zatem także z tego powodu brak było podstaw do zatwierdzenia projektu budowlanego. Wskazać należy, że w skardze nie odniesiono się do tej kwestii wprost, skazując jedynie ogólnie, że "minimalna szerokość jezdni nie jest mniejsza niż 3 m. Do każdego z budynków prowadzi chodniczek o szerokości 1.5 m". Jednak niezasadnie wskazano w skardze, że dla przedmiotowego zamierzenia zaprojektowano dojazd 3m i chodniczek prowadzący do każdego z budynków o szerokości 1.5 m, podczas gdy z projektu zagospodarowania terenu wynika, że zaprojektowano dojście oraz dojazd, czyli zastosowanie znajdzie § 14 ust. 3 rozporządzenia, nie zaś § 14 ust. 1 tego rozporządzenia. Badając zgodność skarżonej decyzji w świetle § 19 rozporządzenia z 12 kwietnia 2002 r. stwierdzić należy, co następuje. Stosownie do § 19 rozporządzenia odległość stanowisk postojowych, w tym również zadaszonych, oraz otwartych garaży wielopoziomowych od: placu zabaw dla dzieci, boiska dla dzieci i młodzieży, okien pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi w budynku opieki zdrowotnej, w budynku oświaty i wychowania, w budynku mieszkalnym, w budynku zamieszkania zbiorowego, z wyjątkiem: hotelu, motelu, pensjonatu, domu wypoczynkowego, domu wycieczkowego, schroniska młodzieżowego i schroniska, nie może być mniejsza niż dla samochodów osobowych 7 m - w przypadku parkingu do 10 stanowisk postojowych włącznie. Organ II instancji, wbrew stanowisku Skarżącej, nie uznał, aby w sprawie miał miejsce przypadek, o którym mowa w § 19 ust. 5 rozporządzenia, zgodnie z którym zachowanie odległości, o których mowa w ust. 1 pkt 1 lit. a, nie jest wymagane w przypadku parkingów niezadaszonych składających się z jednego albo dwóch stanowisk postojowych dla samochodów osobowych przypadających na jeden lokal mieszkalny w budynku mieszkalnym jednorodzinnym, zlokalizowanych przy tym budynku. Zauważyć należy, że w istocie dla zamierzenia inwestycyjnego objętego przedmiotowym pozwoleniem na budowę ilość miejsc postojowych wynosiła 2, a dodatkowe miejsce trzecie dotyczy innego etapu tego zamierzenia inwestycyjnego. Dodatkowo, jak wskazuje Skarżąca, stanowiska te są oddzielone przegrodą (zieleńcem) wliczoną do powierzchni biologicznie czynnej. Nie można zatem wykluczyć, że warunki, o których mowa w § 19 ust. 5 dla dwóch stanowisk są spełnione. Wymagałoby to dowiedzenia, że taka przegroda w istocie występuje. Jednakże nie jest konieczne z punktu widzenia prowadzonej kontroli zgodności decyzji z prawem przesądzanie tej kwestii, ponieważ z innych powodów przytoczonych powyżej istniały podstawy do uchylenia decyzji organu I instancji o odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę, niezależnie od kwestii naruszenia § 19 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. Ponadto istotnym uchybieniem - w świetle art. 33 ust. 2 pkt 2 p.b. - był brak w aktach oświadczenia Inwestora o dysponowaniu na cele budowlane także działką [...], powstałą z wyodrębnienia działki [...] (k. 4 i k. 61 administracyjnych akt sprawy). Jeśli chodzi o zarzuty dotyczące naruszenia art. 26 ust. 5 pkt 10 lit. a m.p.z.p. zauważyć należy, że Organ II instancji nie stwierdził w tym zakresie naruszenia, lecz stwierdził błędy w zakresie sposobu mierzenia wysokości budynku, ostatecznie uznając jednak, że wysokość projektowanych budynków jest zgodna z określoną w planie. Odnosząc się do zarzutu błędnego przyjęcia przez organ II instancji, że doszło do naruszenia § 29 rozporządzenia z 12 kwietnia 2002 r. zarówno decyzja organu II instancji, jak i zarzuty skargi są w tej kwestii bardzo lakoniczne, co utrudnia prowadzenie sądowej kontroli. Zważywszy jednak, że okapy projektowanych budynków są skierowane w stronę działki [...] i kończą się w granicy z tą działką, to organ I instancji w istocie powinien był dokonać szczegółowej oceny projektu budowlanego z § 29 rozporządzenia z 12 kwietnia 2002 r., mając na uwadze rozwiązania projektowe dotyczące sposobu zagospodarowania wód opadowych. Odnosząc się do kwestii wpływu projektowanego zamierzenia budowlanego na możliwość zagospodarowania działki [...] stwierdzić należy, co następuje. Jak wskazuje Skarżąca z jednej strony argumenty te dotyczą przyszłej i hipotetycznej możliwości zagospodarowania działki sąsiedniej. Nie można jednak tracić z pola widzenia, po pierwsze art. 5 ust. 1 pkt 9, który nakłada na organy administracji architektoniczno-budowlanej obowiązek poszanowania interesów osób trzecich znajdujących się w zasięgu oddziaływania inwestycji. Nade wszystko jednak argument ten ma związek z naruszeniem § 12 rozporządzenia z 12 kwietnia 2002 r. i jako taki ma istotny wpływ na wynik sprawy. Innymi słowy do uniemożliwienia zagospodarowania działki nr [...] doszłoby wskutek niezgodnego z prawem umiejscowienia projektowanych budynków w granicy z tą działką, na co zezwolił organ I instancji, lecz organ II instancji dostrzegł to naruszenie. Kontrola skarżonej decyzji wykazała, że była ona prawidłowa. Z uwagi na istotne, wskazane powyżej, naruszenia przepisów prawa budowlanego, w szczególności przepisów techniczno-budowlanych, brak było podstaw do zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę. Podkreślić należy, że decyzja organu I instancji bez wątpienia kwalifikowała się do uchylenia albowiem jej ustalenia były bardzo lakoniczne i nie wynikało z niej czy organ I instancji w ogóle poddał jakiejkolwiek ocenie przedłożony projekt budowlany, do czego był przecież zobligowany na podstawie art. 35 ust. 1 p.b. Wobec powyższego zarzuty skargi nie mogły odnieść skutku, a skarga podlega oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.