II SA/Kr 372/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Renata Czeluśniak Sędziowie: WSA Wojciech Jakimowicz (spr.) WSA Małgorzata Brachel-Ziaja Protokolant: Katarzyna Paszko-Fajfer po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 maja 2009 r. sprawy ze skargi M.P. i J.P. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 28 listopada 2008 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia obowiązku dostarczenia oceny technicznej I. uchyla zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie organu I instancji; II. określa, że zaskarżone postanowienie nie może być wykonywane; III. zasądza od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. solidarnie na rzecz skarżących M.P. i J.P. kwotę 100 zł (sto złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania. Postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie zostało wszczęte na wniosek H.D. z dnia [....] listopada 1999 r., która zgłosiła, iż na sąsiedniej działce nr [....] w W. J.P. wyburzył drewniany ganek i buduje nowy bez pozwolenia, zmienił pokrycie dachu budynku mieszkalnego w sposób powodujący zalewanie nieruchomości wnioskodawczyni, użytkuje budynek mieszkalny niezgodnie z przeznaczeniem, tj. hoduje w nim bydło i trzodę chlewną, a do budynku tego przylega uciążliwe dla sąsiedztwa odkryte składowisko obornika. W wyniku przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. wydał decyzję dnia 11 września 2000 r., znak: [....] , [....] nakazującą J.P. wykonanie rozbiórki ganku wzniesionego na nieruchomości nr [....] w W. bez wymaganego zgłoszenia. Decyzją z dnia 29 listopada 2001 r., znak: [....] [....] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. uchylił powyższą decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez organ I instancji. W uzasadnieniu decyzji wskazano m.in., że właściwym trybem postępowania w niniejszej sprawie jest tryb określony art. 50 i art. 51 Prawa budowlanego, a nie tryb przewidziany w art. 48 tej ustawy. Po ponownym rozpoznaniu sprawy Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. postanowieniem z dnia 16 maja 2002 r., wydanym na podstawie art. 80 ust. 2 pkt 1 w związku z art. 83 ust. 1, art. 81 ust. 1 oraz art. 81c ust. 2 i 3 Prawa budowlanego, nałożył na M.P. i J.P. obowiązek dostarczenia organowi oceny technicznej opartej o inwentaryzację architektoniczno- budowlaną odtworzonego ganku przy budynku mieszkalnym nr [....] na działce nr [....] w W. w terminie do 31 lipca 2002 r. pod rygorem zlecenia wykonania ww. opracowania na koszt zobowiązanych na podstawie art. 81c ust. 4 Prawa budowlanego. Wskazano, że opracowanie powinno zawierać wnioski co do prawidłowości wykonania robót, ich zgodności ze sztuką budowlaną i obowiązującymi przepisami prawa oraz zalecenia i sposób usunięcia ewentualnych nieprawidłowości w celu doprowadzenia ganku do stanu zgodnego z prawem. Organ wskazał, iż niniejsze postępowanie w sprawie odtworzenia ganku jest prowadzone na podstawie art. 50 i 51 Prawa budowlanego, a nie jak pierwotnie organ stwierdził na postawie art. 48 Prawa budowlanego. Jednakże w przedmiotowej sytuacji art. 50 Prawa budowlanego nie będzie miał zastosowania, bowiem podstawowe prace budowlane zostały zakończone przed podjęciem postępowania. Zdaniem organu żądana ocena techniczna jest konieczna dla oceny obiektu co do jego zgodności ze sztuką budowlaną oraz przepisami prawa, co umożliwi doprowadzenie obiektu do stanu zgodnego z prawem. Od powyższego postanowienia zażalenie złożyli M.P. i J.P. Postanowieniem z dnia 28 listopada 2008 r., znak: [....] [....] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. uchylił zaskarżone postanowienie w części dotyczącej terminu do wykonania nałożonego obowiązku i wyznaczył nowy termin jego wykonania na 1 miesiąc od dnia uprawomocnienia się niniejszego postanowienia, w pozostałej części utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Organ odwoławczy wskazał, iż organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy (art. 7 k.p.a.), ponadto ciąży na nim ustawowy obowiązek zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego (art. 77 k.p.a.). Dokładne ustalenie stanu faktycznego jest podstawową i konieczną przesłanką do dalszego prowadzenia przedmiotowego postępowania oraz wydania prawidłowego rozstrzygnięcia w sprawie. W świetle powyższego organ pierwszej instancji w celu wyjaśnienia kwestii budzących wątpliwości zastosował przepis art. 81c ust. 2 Prawa budowlanego, zgodnie z którym: "W razie powstania uzasadnionych wątpliwości, co do jakości wyrobów budowlanych lub robót budowlanych a także co do stanu technicznego obiektu budowlanego, organ może nałożyć w drodze postanowienia, obowiązek dostarczenia w określonym terminie odpowiednich ocen technicznych lub ekspertyz". Organ wskazał, iż przedmiotowa sprawa dotyczy robót budowlanych prowadzonych przy budowie ganku przy budynku mieszkalnym na działce nr [....] w miejscowości W. Zadaniem organu pierwszej instancji jest wnikliwe zbadanie i załatwienie sprawy co do istoty. W omawianej sprawie co prawda organ nie ustalił złego stanu technicznego omawianego obiektu, jednakże obiekt ten powstał bez zgłoszenia właściwemu organowi, a także bez uzyskania pozwolenia na budowę, ponadto roboty wykonywane były bez nadzoru osoby uprawnionej. Dlatego też zachodzą uzasadnione wątpliwości co do wykonanych robót budowlanych przy budowie przedmiotowego ganku oraz co do jego przydatności do użytkowania zgodnie z jego przeznaczeniem. Organ podniósł, iż z uwagi na to, iż omawiany obiekt stanowi część budynku, w którym stale przebywają ludzie zachodzi konieczność oceny, czy może on być dalej użytkowany, z jednoczesnym wykluczeniem zagrożenia dla zdrowia ludzi zarówno w nim mieszkających, jak i przebywających w jego otoczeniu. Dlatego też w tym celu wymagane jest sporządzenie odpowiednich ocen technicznych, na podstawie których organ orzeknie co do meritum sprawy. Organ odwoławczy wskazał, że zastosowanie przepisu 81c ust. 2 Prawa budowlanego, tj. zobowiązanie strony postępowania do przedłożenia określonych ocen technicznych czy ekspertyz, stanowi działanie w ramach postępowania wyjaśniającego, a postanowienie podjęte na podstawie tego przepisu ma charakter dowodowy. Dopiero w sytuacji, kiedy to organ rozpatrujący sprawę dokona dokładnego ustalenia stanu faktycznego i pozbędzie się wszelkich wątpliwości, władny jest do wydania właściwego rozstrzygnięcia w sprawie. Zatem wydanie przez organ I instancji zaskarżonego postanowienia ma na celu wyjaśnienie spraw technicznych niezbędnych dla prawidłowego zakwalifikowania stanu faktycznego pod względem prawnym. Mając na względzie powyższe organ odwoławczy stwierdził, że organ pierwszej instancji właściwie nałożył obowiązek sporządzenia oceny technicznej odtworzonego ganku, dlatego też zasadnym było utrzymanie w mocy zaskarżonego postanowienia. Ponieważ jednak termin wykonania w/w obowiązku upłynął, należało uchylić postanowienie w części dotyczącej terminu i wyznaczyć nowy termin wykonania określonego w sentencji obowiązku. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na powyższe postanowienie [....] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 28 listopada 2008 r., znak: [....] złożyli w ustawowym terminie M.P. i J.P. domagając się uchylenia nałożonego na nich obowiązku. Skarżący podali, iż przedmiotowy ganek zawsze stanowił cześć budynku mieszkalnego nr [....] stanowiąc z nim jedną bryłę. Wymiana pokrycia dachowego na budynku nr [....] zgłoszona została przez skarżących właściwemu urzędowi. Natomiast prace renowacyjne przy ganku polegające na malowaniu elementów konstrukcji nie wymagają, zdaniem skarżących, pozwolenia na budowę ani nawet zgłoszenia, gdyż są prowadzone w ramach istniejącego obiektu. Skarżący podali, iż użytkują budynek zgodnie z jego przeznaczeniem. Skarżący podnieśli, iż nie ma powodu żądania od nich przedstawienia oceny technicznej w stosunku do obiektu istniejącego, zwłaszcza, iż nie stwierdzono złego stanu technicznego obiektu. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie jako bezzasadnej podtrzymując argumentację zwartą w uzasadnieniu kwestionowanego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Podstawowa zasada polskiego sądownictwa administracyjnego została określona w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz.1269), zgodnie z którym sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę legalności działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Zasada, iż sądy administracyjne dokonują kontroli działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, została również wyartykułowana w art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002 r. nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). Z istoty kontroli wynika, że zasadność zaskarżonej decyzji podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie podejmowania zaskarżonego rozstrzygnięcia. Ze względu na powyższą zasadę oraz treść art. 134 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zgodnie z którym sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, przedmiotem kontroli Sądu w przedmiotowej sprawie było postanowienie [....] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 28 listopada 2008 r., znak: [....] . Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1b ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270), sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. Regulacja powyższa prowadzi do wniosku, że naruszenie prawa będące podstawą do wznowienia postępowania administracyjnego powoduje konieczność uwzględnienia skargi, niezależnie od tego, czy uchybienie to miało wpływ na wynik sprawy. Dla uchylenia decyzji na podstawie wyjaśnianego przepisu nie ma także znaczenia, że zgodnie z art. 147 k.p.a. wznowienie postępowania administracyjnego z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. następuje tylko na żądanie strony (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 4 grudnia 2002 r., III RN 200/01, OSNAPiUS 2003, nr 24, poz. 582). Warto podkreślić, że określone przez ustawodawcę kompetencje Sądu w fazie orzekania w sprawach ze skarg na decyzje administracyjne lub postanowienia zawarte w art. 145 § 1 pkt 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wskazują na kolejność kontroli dokonywanej przez Sąd z punktu widzenia istoty wad aktu administracyjnego, przy czym w pierwszej kolejności akt podlega badaniu z punktu widzenia istnienia wad skutkujących jego nieważnością, w dalszej kolejności wad postępowania uzasadniających wznowienie postępowania administracyjnego, następnie pozostałych wad postępowania z punktu widzenia możliwości ich istotnego wpływu na wynik postępowania, a wreszcie uchybień polegających na naruszeniu prawa materialnego mających wpływ na wynik sprawy. Stwierdzenie istnienia wad istotniejszych w myśl wyżej przyjętej hierarchii eliminuje potrzebę ustalania istnienia pozostałych wad (por. T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2005, s. 461). Jako naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego należy traktować pozbawienie strony postępowania czynnego udziału w tym postępowaniu. Zgodnie bowiem z treścią art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. przesłanką wznowienia postępowania administracyjnego jest okoliczność nie uczestniczenia przez stronę bez jej winy w tym postępowaniu. W orzecznictwie i piśmiennictwie panuje zgodne przekonanie, że brak udziału pełnomocnika w postępowaniu administracyjnym powinien być traktowany na równi z brakiem udziału strony, a tym samym pominięcie przez organ administracji pełnomocnika strony jest równoznaczne z pominięciem strony w postępowaniu administracyjnym i uzasadnia wznowienie postępowania na zasadzie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. (wyrok NSA z dnia 20 kwietnia 2000 r., I SA/Wr 2401/97, LEX nr 40694, wyrok NSA z dnia 16 czerwca 1998 r., III SA 1597/96, LEX nr 35482, wyrok NSA z dnia 10 lutego 1987 r., SA/Wr 875/86, publ.: ONSA z 1987 r., nr 1, poz. 13, M. Jaśkowska: Komentarz do art. 145 kodeksu postępowania administracyjnego, w: M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Zakamycze, 2005, wyd. II., C. Martysz: Komentarz do art. 145 kodeksu postępowania administracyjnego, w: G. Łaszczyca, Cz. Martysz, A. Matan, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Tom I i II, Zakamycze, 2005). Z akt postępowania administracyjnego wynika, że pełnomocnikiem J.P. w postępowaniu zainicjowanym wnioskiem H.D. z dnia [....] listopada 1999 r. była M.S. W protokole oględzin z dnia [....] stycznia 2000 r. (k. 10) znajduje się stwierdzenie podpisane przez J.P. : " M.S. - córka J.P. ustanowiona przez ojca pełnomocnikiem w sprawie". M.S. składała w toku postępowania przed organem pierwszej instancji oświadczenia (k. 11) i zapoznawała się z gromadzoną w toku tego postępowania dokumentacją (k. 32, k. 40). Postanowienie organu pierwszej instancji skierowane łącznie do M.P. i J.P. zostało również odebrane przez M.S. M.S. nie brała jednakże udziału w postępowaniu przed organem drugiej instancji. Z akt sprawy nie wynika, aby J.P. kiedykolwiek cofnął pełnomocnictwo udzielone M.S. do jego reprezentowania w sprawie. W tym stanie rzeczy obowiązkiem organu odwoławczego było zawiadomienie pełnomocnika J.P. o zakończeniu prowadzonego ponad pięć lat postępowania drugiej instancji i doręczanie temu pełnomocnikowi wydanego w sprawie postanowienia z dnia 28 listopada 2008 r. W przedmiotowej sprawie bezsporne jest, że postanowienie [....] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 28 listopada 2008 r., znak: [....] nie zostało doręczone pełnomocnikowi J.P. . Na marginesie należy zauważyć, że wszystkie pozostałe pisma procesowe w toku dotychczasowego postępowania - począwszy od 1999 r. kierowane były do J.P. i M.P. z pominięciem ustanowionego w sprawie pełnomocnika J.P. , któremu pism tych nie doręczano. W tym stanie rzeczy organ drugiej instancji pomijając udział pełnomocnika skarżącego w postępowaniu administracyjnym naruszył zasadę czynnego udziału strony w postępowaniu w stopniu uzasadniającym wznowienie postępowania na zasadzie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Z tej przyczyny zaskarżone postanowienie podlegało uchyleniu na podstawie art. 145 § 1 pkt 1b ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Niezależnie od powyższego uchybienia organu odwoławczego należy wskazać, że postanowienia obydwu instancji zapadły z naruszeniem art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. Podkreślić należy, że do obowiązków organów nadzoru budowlanego należy m.in. nadzór i kontrola nad przestrzeganiem przepisów prawa budowlanego, a w szczególności warunków bezpieczeństwa ludzi i mienia w rozwiązaniach przyjętych w projektach budowlanych, przy wykonywaniu robót budowlanych oraz utrzymywaniu obiektów budowlanych oraz zgodności rozwiązań architektoniczno-budowlanych z przepisami techniczno-budowlanymi, obowiązującymi Polskimi Normami oraz zasadami wiedzy technicznej (art. 81 ust. 1 pkt 1b-c Prawa budowlanego). Kompetencje organów nadzoru budowlanego pozwalające realizować powyższe zadania są uregulowane w wielu przepisach Prawa budowlanego. Stanowi o nich również art. 81c ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2006 r., nr 156, poz. 1118 ze zm.), zgodnie z którym organy administracji architektoniczno-budowlanej i nadzoru budowlanego, w razie powstania uzasadnionych wątpliwości co do jakości wyrobów budowlanych lub robót budowlanych, a także stanu technicznego obiektu budowlanego, mogą nałożyć, w drodze postanowienia, na osoby, o których mowa w ust. 1 (tj. m.in. na właściciela lub zarządcę obiektu budowlanego), obowiązek dostarczenia w określonym terminie odpowiednich ocen technicznych lub ekspertyz, a koszty ocen i ekspertyz ponosi osoba zobowiązana do ich dostarczenia. Kompetencje do podejmowania rozstrzygnięcia w trybie art. 81c ust. 2 Prawa budowlanego powierzone zostały wyspecjalizowanym organom administracji, tj. organom nadzoru budowlanego i również z tego punktu widzenia należy oceniać przesłankę "powstania uzasadnionych wątpliwości co do jakości wyrobów budowlanych lub robót budowlanych, a także stanu technicznego obiektu budowlanego". Jak podnosi się w orzecznictwie sądowoadministracyjnym "regulacja art. 81c ust. 2-4 ma charakter materialnoprawny i procesowy, a w tym ostatnim zakresie stanowi lex specialis w stosunku do przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego o postępowaniu dowodowym. Przyznając organom administracji architektoniczno-budowlanej i nadzoru budowlanego określone upoważnienie, stanowiąc jednocześnie o możliwości nałożenia na podmioty wymienione w art. 81c ust. 1 Prawa budowlanego, tj. uczestników procesu budowlanego, właściciela lub zarządcę obiektu budowlanego i dostawcę wyrobów budowlanych określonych obowiązków - także finansowych, prowadzi do ograniczenia praw podmiotowych wyżej wymienionych, a zatem nie powinna być interpretowana rozszerzająco" (wyrok WSA w Krakowie z dnia 31 października 2007 r., II SA/Kr 683/050, publ.: LEX nr 394431). Uzasadnione wątpliwości w rozumieniu art. 81c ust. 2 Prawa budowlanego to zatem wątpliwości, które powstają na tle specjalistycznej wiedzy organów nadzoru budowlanego, a nie jakiekolwiek wątpliwości co do jakości wyrobów budowlanych lub robót budowlanych, a także stanu technicznego obiektu budowlanego. Organ administracji powinien przy tym wykazać w uzasadnieniu decyzji istnienie "uzasadnionych wątpliwości" w wyżej przyjętym rozumieniu. Tymczasem organ pierwszej instancji w motywach swojej decyzji ograniczył się jedynie do oświadczenia, że "żądana ocena techniczna jest konieczna dla oceny obiektu co do jego zgodności ze sztuką budowlaną i przepisami", a "ewentualne nieprawidłowości dotyczące odtworzonego ganku, wykonanego bez nadzoru osoby uprawnionej, jeżeli wynikną z żądanego opracowania będą musiały zostać usunięte" Wskazana wyżej argumentacja w żaden sposób nie wykazuje "powstania uzasadnionych wątpliwości". Z kolei organ drugiej instancji wskazuje wprost, że nie stwierdzono złego stanu technicznego przedmiotowego obiektu, a "uzasadnione wątpliwości co do robót budowlanych prowadzonych przy budowie przedmiotowego ganku oraz co do jego przydatności do użytkowania zgodnie z jego przeznaczeniem" wynikają z faktu, że "obiekt ten powstał bez zgłoszenia właściwemu organowi, a także bez uzyskania pozwolenia na budowę, ponadto roboty wykonywane były bez nadzoru osoby uprawnionej". Przedstawiona argumentacja nie pozwala na przyjęcie, iż postępowanie w niniejszej sprawie zostało przeprowadzone w sposób prawidłowy pozwalający na nałożenie na strony postępowania obowiązku administracyjnego oraz że motywacja przedstawiona w uzasadnieniu postanowień obydwu instancji odpowiada wymogom art. 107 § 3 k.p.a. i daje podstawę do przyjęcia zaistnienia "uzasadnionych wątpliwości co do jakości wyrobów budowlanych lub robót budowlanych". Argumentacja organów wskazuje raczej na przerzucenie na strony ciążącego co do zasady właśnie na organach administracji obowiązku oceny przedmiotowego obiektu z punktu widzenia zachowania przewidzianych prawem wymogów technicznych, która to zasada podlega wyłączeniu tylko w wypadku zaistnienia "uzasadnionych wątpliwości", których organy nie wykazały. Zgodnie z treścią art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. W przedmiotowej sprawie należy stwierdzić, iż wskazane wyżej uchybienia w zakresie realizacji zasady prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.) i zasady przekonywania (art. 11 k.p.a.) poprzez brak przedstawienia motywacji wykazującej zaistnienie przesłanek do nałożenia na strony postępowania obowiązku związanego z koniecznością poniesienia obciążeń finansowych, dotyczą postanowień organów obydwu instancji i nie mogą być konwalidowane w postępowaniu przed organem drugiej instancji, gdyż działanie takie naruszałoby zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. W związku z tym uchylenie również postanowienia organu pierwszej instancji jest niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy. W tym stanie rzeczy - mając na uwadze treść art. 145 § 1 pkt 1c oraz art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270), zgodnie z którym sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy - należało uchylić zaskarżone postanowienie, jak i poprzedzające je postanowienie organu pierwszej instancji. Wymienione uchybienia organów administracji - które należy w toku dalszego postępowania wyeliminować poprzez przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego we wskazanym wyżej przez sąd kierunku (od wyników tego postępowania uzależniona jest nie tylko treść rozstrzygnięcia, lecz przede wszystkim odpowiedź na pytanie o konieczność podjęcia postanowienia, o jakim mowa w art. 81c ust. 2 Prawa budowlanego) - miały istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem w sposób bezpośredni zdeterminowały treść merytorycznego rozstrzygnięcia, które na tym etapie postępowania administracyjnego było przedwczesne. Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania nastąpiło na podstawie art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270).