II SA/Kr 372/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jan Zimmermann / spr./ Sędziowie WSA Jacek Bursa Renata Czeluśniak Protokolant Dorota Solarz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 czerwca 2010 r. sprawy ze skargi [....] SA w K. na decyzję Wojewody [....] z dnia 22 grudnia 2009 r. nr [....] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji II. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonywana III. zasądza od Wojewody [....] na rzecz [....] SA w Krakowie kwotę 757 / siedemset pięćdziesiąt siedem / złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania II SA/Kr 372/10 UZASADNIENIE Prezydent M. K. decyzją z dnia 2 lipca 2009 r. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla [....] Sp. z o.o. z siedzibą przy ul. [....] w K. Decyzja dotyczyła zamierzenia inwestycyjnego p.n. "Budowa trzech budynków mieszkalnych wielorodzinnych z usługami w parterach, garażem podziemnym wraz z urządzeniami budowlanymi (t.j. infrastrukturą techniczną: instalacją c.o., rozbudową sieci wodociągowej, przyłączami i instalacjami wod-kan-deszcz, przekładką istniejącej sieci zasilającej SN i NN, wnętrzowa stacja transformatorową, wewnętrzna instalacja elektryczną i technologiczną), wjazdem bramowym z ul. [....] na działkach Nr [....] , oraz części działek Nr [....] i [....] obr. [....] , przy ul. [....] w K". Na powyższą decyzję odwołanie wniosła [....] S.A. z siedzibą w K. , przy ul. [....] . Napisano tu, że decyzja jest wadliwa, gdyż zatwierdza niekompletny projekt budowlany, który jest niezgodny z decyzją o warunkach zabudowy z dnia 21 listopada 2007 r. Wskazano, że brak jest podpisów wszystkich projektantów generalnych. Podniesiono dalej, że decyzja wydana została dla zamierzenia inwestycyjnego, które różni się przedmiotowo od inwestycji określonej w zatwierdzonym projekcie budowlanym. We wniosku z dnia 30 kwietnia 2009 r. zamierzeniem budowlanym miała być inwestycja na działkach nr [....] oraz części działek nr [....] obr. [....] przy ul. [....] w K. Pismem z dnia [....] 2009 r., inwestor ograniczył wniosek, w ten sposób, iż zakres inwestycji został pomniejszony o działkę nr [....] . Zmiana ta została uwzględniona przez organ l instancji, który wydał decyzję dla inwestycji na obszarze nieobejmującym w/w działki. Nie został jednak zmieniony w tym zakresie przedłożony projekt budowlany. Decyzją z dnia 2 lipca 2009 r. zatwierdzono więc projekt budowlany, który był aktualny przed zmianą treści wniosku. Wydana decyzja, w stosunku do zmienionego wniosku i projektu budowlanego różni się także zakresem projektowanych urządzeń budowlanych. Pierwotnym wnioskiem zostały objęte trzy budynki mieszkalne wielorodzinne z usługami w parterach, garażem podziemnym "wraz z urządzeniami budowlanymi (tj. infrastrukturą techniczną: przyłączem cieplnym, przełożeniem istniejącego przyłącza c.o., instalacją c.o., rozbudową sieci wodociągowej, przyłączami i instalacją wod-kan-deszcz, przekładką istniejącej sieci kablowej SN, wnętrzową stacją transformatorową, budową sieci zasilającej SN i NN, wewnętrzną instalacją elektryczną i teletechniczną, wjazdem bramowym)". Zgodnie z pismem z dnia [....] 2009 r., inwestor zmienił wniosek, inaczej określając zakres projektowanych urządzeń budowlanych. Do infrastruktury technicznej nie zaliczono: przyłącza cieplnego, przełożenia istniejącego przyłącza c.o., przyłączy wod-kandeszcz. Zakres robót powiększono o "przekładkę istniejącej sieci kablowej NN". Żadna z tych zmian nie została naniesiona w projekcie budowlanym. Zakres i nazwa inwestycji po zmianie dokonanej na życzenie inwestora, różni się jednak od zakresu i nazwy inwestycji określonej w decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia 2 lipca 2009 r. Decyzja Nr [....] zalicza do infrastruktury technicznej "przyłącza instalacje wod-kan-deszcz", podczas gdy w zmienionym wniosku mowa jedynie o "instalacjach wod-kan-deszcz", bez przyłączy. Zwrócono uwagę, że w zmienionym wniosku mowa o "przekładce istniejącej sieci kablowej SN i NN", tymczasem wg decyzji, ma to być "przekładka istniejącej sieci zasilającej SN i NN". Dodatkowo, wbrew zakresowi zmienionego wniosku, w decyzji nie znalazła się "budowa sieci zasilającej SN i NN". Wynika z tego, że inwestycja, o jakiej mowa w przedmiotowej decyzji, nie zakłada więc budowy takiej sieci, jedynie przekładkę istniejącej. Prowadzi to do wniosku, iż decyzja nie pokrywa się w pełni z projektem budowlanym, a także z wnioskiem inwestora. Wskazano, że decyzją o udzieleniu pozwolenia na budowę nie jest objęta budowa przyłącza cieplnego oraz budowa sieci zasilającej SN i NN. Dalej wskazano na niezgodność projektu z art. 34 ust. 3 pkt 2 in fine Prawa budowlanego. Zgodnie z tym przepisem, projekt budowlany powinien zawierać, w stosunku do budynku wielorodzinnego opis dostępności dla osób niepełnosprawnych. Projekt budowlany nie zawiera takiego opisu i nie jest zgodny z decyzją o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia 21 listopada 2007 r. Wojewoda [....] decyzją z dnia 22 grudnia 2009 r. Nr [....] uchylił się zaskarżoną decyzję w części dotyczącej pozwolenia na budowę i w tym zakresie udzielił: [....] Sp. z o.o. pozwolenia na budowę kompleksu mieszkalno-usługowego składającego się trzech segmentów mieszkalnych wielorodzinnych z usługami w parterze, garażem podziemnym, urządzeniami budowlanymi obejmującymi infrastrukturę techniczną tj. instalację c.o., rozbudowę sieci wodociągowej, instałację wod-kan-deszcz, przekładkę istniejącej sieci kablowej SN i NN, wnętrzową stacją transformatorową, budowę sieci zasilającej SN i NN, wewnętrznymi instalacjami (wodną, kanalizacyjną, cieplną, elektryczną, teletechniczną, wentylacyjną i klimatyzacyjną) jak również wjazd bramowy z ul. [....] i wewnętrzny układ drogowy - na działkach nr [....] , oraz części działek nr [....] i [....] obr. [....] przy ul. [....] w K. W pozostałym zakresie tj. zatwierdzenia projektu budowlanego i warunków określonych w decyzji Prezydenta Miasta K. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu Wojewoda napisał, że zgromadzony przez organ l instancji oraz uzupełniony w ramach postępowania odwoławczego materiał dowodowy jak i złożone wyjaśnienia są wystarczające do udzielenia pozwolenia na realizację inwestycji. Uznano jedynie za konieczne skorygowanie zaskarżonej decyzji w zakresie zdefiniowana inwestycji w celu precyzyjnego określenia jej charakteru oraz doprowadzenia do spójności zakresu planowanych robót z projektem budowlanym. Napisano, że określenie inwestycji jest zgodne z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy z 21 listopada 2007 r., która ustalała warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego określonego jako budowa trzech budynków mieszkalnych wielorodzinnych z usługami w parterach, garażem podziemnym i urządzeniami budowlanymi. Przy tej ocenie posłużono się treścią postanowienia Prezydenta Miasta K. z 19 listopada 2009r. o wyjaśnieniu treści ww. decyzji o warunkach zabudowy. Zgodnie z tym postanowieniem możliwa jest realizacja zabudowy kubaturowej obejmującej w części nadziemnej trzy budynki mieszkalne wielorodzinne z usługami w parterze, a w części podziemnej garaż . Wskazano ponadto, że ustalając warunki zabudowy organ administracji związany jest prawem odpowiednim do rozstrzyganej problematyki i nie rozstrzyga w oparciu o przepisy ustawy Prawo budowlane jak i przepisy techniczno-budowlane, które dotyczą następnych etapów procesu inwestycyjnego. Pod względem urbanistycznym inwestycja w części nadziemnej to trzy budynki, ale pod względem konstrukcyjnym i funkcjonalnym jest to kubaturowo jeden obiekt budowlany, z którego część nadziemna to trzy odrębne kubatury o funkcji mieszkalno-usługowej, a część podziemna to wielostanowiskowy garaż. Zakres uzupełnień, który był konieczny ze względu na wymogi przepisów oraz zgłaszane zastrzeżenia skarżącego, pozostawał bez wpływu na charakter inwestycji, zakres jej oddziaływania jak i prawem chronione interesy osób trzecich. Mógł być przeprowadzony przez organ odwoławczy bez naruszenia zasady określonej wart. 15 kpa. W postępowaniu odwoławczym umożliwiono stronom postępowania dostęp do zgromadzonych w sprawie materiałów dowodowych. Organy administracji nie badają prawidłowości przyjętych w projekcie budowlanym rozwiązań. Za prawidłowość sporządzenia projektu budowlanego i za przyjęte w projekcie rozwiązania, odpowiada projektant i jeżeli istnieje wymóg jego sprawdzenia, również sprawdzający. Dodano, że zgodnie z art. 20 ust. 4 Prawa budowlanego projektant, a także sprawdzający mają obowiązek dołączyć oświadczenie o sporządzeniu projektu zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. W niniejszej sprawie oświadczenia takie zostały złożone. Zdaniem organu orzekającego dopuszczenie przez ustawodawcę możliwości rozstrzygania w decyzji o pozwoleniu na budowę tylko o obiekcie kubaturowym bez jednoczesnego rozstrzygania o infrastrukturze w zakresie przyłączy, pozwala uznać, że inwestycja dotycząca infrastruktury jako elementu projektu budowlanego nie jest niezbędna do udzielenia pozwolenia na budowę obiektu kubaturowego i obiekt ten może stanowić całość zamierzenia budowlanego. Inwestor uzyskał warunki techniczne przyłączenia obiektu do sieci wodociągowej kanalizacyjnej, cieplnej i elektroenergetycznej. Pozwała to uznać, że istnieją techniczne możliwości wykonania tych elementów infrastruktury. Podkreślono dalej, że inwestycja została przygotowana w sposób prawidłowy. Inwestor uzyskał niezbędne w sprawie uzgodnienia i opinie. Organ bada jedynie posiadanie ich przez inwestora, nie posiada natomiast uprawnień do ich weryfikacji. Odpowiedzialność za ich treść ponoszą jednostki opiniujące i uzgadniające, a za realizację wymogów z nich wynikających projektant. Uznano, że inwestycja nie narusza występujących w obszarze oddziaływania uzasadnionych interesów osób trzecich. Na powyższą decyzję Wojewody [....] Spółka [....] S.A. skierowała w dniu 8 lutego 2010 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Zarzucono naruszenie art. 33 ust. 1 prawa budowlanego przez nieobjęcie projektem przyłączy: wodociągowego, kanalizacyjnego, cieplnego i elektroenergetycznego, art. 35 ust. 1 pkt 1 prawa budowlanego przez wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę pomimo niezgodności projektu budowlanego z decyzją o uzgodnieniu warunków zabudowy w zakresie nazwy zamierzenia inwestycyjnego i art. 35 ust. 1 pkt 2 prawa budowlanego w związku z § 26 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie przez brak w projekcie budowlanym przyłączy: wodociągowego, kanalizacyjnego, cieplnego i elektroenergetycznego. Zarzucono też naruszenie art. 7 i 77 K.p.a., polegające na niewyczerpującym zebraniu i zbadaniu materiału dowodowego w sprawie, art. 107 § 3 w związku z art. 126 K.p.a. przez brak odniesienia się organu do wszystkich zarzutów podniesionych w odwołaniu i art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. poprzez utrzymanie w mocy błędnego rozstrzygnięcia organu l instancji, zamiast jego uchylenia. W uzasadnieniu skargi stwierdzono, że decyzja została wydana dla zamierzenia inwestycyjnego, określonego jako: "budowa kompleksu mieszkalno - usługowego składającego się z trzech segmentów mieszkalnych wielorodzinnych z usługami w parterze...", wniosek inwestora z dnia [....] kwietnia 2009 r., zmieniony pismem z dnia [....] czerwca 2009 r., obejmował natomiast zamierzenie inwestycyjne o nazwie: "budowa trzech budynków mieszkalnych wielorodzinnych z usługami w parterach, garażem podziemnym wraz z urządzeniami budowlanymi.... Nazwa zamierzenia inwestycyjnego, na które została udzielenia decyzja pozwolenia na budowę jest różna od tej, którą wskazał w swoim wniosku inwestor. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że dokonał skorygowania decyzji w zakresie zdefiniowania inwestycji w celu "precyzyjnego określenia jej charakteru oraz doprowadzenie do spójności zakresu planowanych robót z projektem budowlanym". Postępowanie w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę jest postępowaniem wszczynanym wyłącznie na wniosek inwestora. Przedmiot tego postępowania pozostaje zatem w dyspozycji wnioskodawcy. Wnioskodawca swoim działaniem ustala zakres prowadzonego postępowania, może go w każdym momencie zmodyfikować, a także - po spełnieniu przewidzianych prawem przesłanek - skutecznie wycofać. To wnioskodawca zatem w swoim wniosku określa nazwę inwestycji, a poprzez nią także zakres planowanej inwestycji. W tym uprawnieniu organ administracji nie może zastępować wnioskodawcy. Organ jest bowiem związany zakresem wniosku i nie jest dysponentem przedmiotu postępowania. W niniejszej sprawie organ nie tylko samodzielnie na nowo zdefiniował przedmiot inwestycji jako "kompleks mieszkalno -usługowy składający się z trzech segmentów mieszkalnych wielorodzinnych", a nie jak to wskazał w swoim wniosku inwestor - "trzy budynki mieszkalne wielorodzinne", a także rozszerzył zakres inwestycji o budowę wewnętrznego układu drogowego, który nie został wskazany we wniosku inwestora i który nie był objęty postępowaniem pierwszoinstancyjnym. Wskazano dalej, że organ uzasadniając korektę nazwy inwestycji stanął na stanowisku, że jest ona zgodna z decyzją z dnia 21 listopada 2007 r., ustalającą warunki zabudowy o ustaleniu warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn.: "budowa trzech budynków mieszkalnych, wielorodzinnych (...)". Interpretację tą organ oparł na postanowieniu Prezydenta Miasta K. z dnia 19 listopada 2009 r., o wyjaśnieniu treści ww. decyzji o warunkach zabudowy. W treści tego postanowienia organ zawarł m.in. wyjaśnienie, że na podstawie przedmiotowej decyzji możliwa jest realizacja zabudowy kubaturowej obejmującej w części nadziemnej trzy budynki mieszkalne wielorodzinne z usługami w parterze oraz w części podziemnej garażu. Wskazano, że w stosunku do przywołanego postanowienia zostało wniesione w przewidzianym prawem terminie zażalenie, a sprawa obecnie rozpatrywana jest przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze. Niezależnie od tego stwierdzono, że treść powyższego postanowienia nie pozwala na przyjęcie interpretacji, że nazwa decyzji uzgadniającej warunki zabudowy: "trzy budynki" jest tożsama z nazwą decyzji pozwolenia na budowę: "kompleks mieszkalno-usługowy składający się z trzech segmentów1. Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie posługuje się odrębnie zdefiniowanym pojęciem budynku. W ocenie strony skarżącej nie można się także zgodzić z oceną organu odwoławczego, że inwestycja dotycząca infrastruktury jako elementu projektu budowlanego nie jest niezbędna dla udzielenia pozwolenia na budowę obiektu kubaturowego. Wydanie pozwolenia na budowę na poszczególne obiekty możliwe jest jedynie wówczas, gdy mogą być one użytkowane zgodnie z ich przeznaczeniem. Decydujące znaczenie dla dopuszczalności zatwierdzenia projektu budowlanego ma ocena możliwości jego samodzielnego funkcjonowania zgodnie z przeznaczeniem po wykonaniu robót budowlanych objętych projektem. Kontrola projektu pod kątem spełnienia wymogów stawianych przepisem art. 33 ust. 1 Prawa budowlanego odbywa się na etapie zatwierdzenia projektu oraz wyłącznie w zakresie wynikającym z przedłożonego projektu budowlanego. Nie ulega natomiast wątpliwości, że realizacja przyłączy i innych niezbędnych urządzeń technicznych jest konieczna dla zapewnienia możliwości samodzielnego funkcjonowania planowanego obiektu. Podniesiono, że brak w projekcie budowlanym przewidzianych przyłączy: wodociągowego, kanalizacyjnego, cieplnego i elektroenergetycznego, stanowi naruszenie § 26 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Podniesiono dalej, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 7 i 77 kpa. Koniecznym jest bowiem wskazanie, iż w polskim prawie podstawa każdego rozstrzygnięcia w sprawie dotyczącej praw i obowiązków obywateli jest dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego i prawnego sprawy, dający możliwość załatwienia sprawy w sposób uwzględniający wszelkie reguły i wymagania, przy wzięciu pod uwagę interesu społecznego i słusznego interesu obywateli. Organ nie wskazał w uzasadnieniu wszystkich faktów, które uznał za udowodnione, ani dowodów, na których się oparł, ani przyczyn z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Brak odniesienia się organu do argumentów podniesionych przez stronę w odwołaniu, a dotyczących braku w projekcie budowlanym przyłączy. W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie. Napisano tu, że zaskarżonej decyzji nie można przypisać naruszenia prawa skutkującego uwzględnieniem skargi. Inwestor spełnił wszelkie wymogi określone w ustawie prawo budowlane oraz w przepisach wykonawczych. W aktualnym stanie prawnym przepisy nie wymagają w pozwoleniu na budowę rozstrzygania kwestii przyłączy, które mogą być realizowane w uproszczonym trybie zgłoszenia. Nieuzasadnionym pozostaje zarzut skargi, iż zatwierdzenie projektu budowlanego bez aktualnego projektu przyłączy stanowi istotne naruszenie prawa budowlanego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Istotę kontrowersji, jaka istnieje w analizowanej tu, skomplikowanej sprawie i jednocześnie istotę naruszeń prawa i wadliwości zaskarżonej decyzji i decyzji organu pierwszej instancji można przedstawić, zwracając uwagę na wielopłaszczyznowe sprzeczności, jakie zachodzą pomiędzy poszczególnymi elementami tej sprawy. Sprzeczności tych jest kilka a ich kolejna analiza uzasadni konieczność wyroku uwzględniającego skargę. Pierwsza sprzeczność dotyczy samej nazwy inwestycji, jaka jest przedmiotem zatwierdzanego projektu budowlanego i udzielanego pozwolenia na budowę. Należy podzielić pogląd strony skarżącej, że o nazwie tej decydować powinien wnioskodawca. Jeżeli nazwa ta w ocenie organu jest niewłaściwa lub zakres planowanej inwestycji objętej taką lub inną nazwą jest nieodpowiedni w świetle obowiązujących przepisów, to organ prowadzący sprawę da temu wyraz w swojej decyzji. Organ ten nie może natomiast sam zmieniać nazwy lub zakresu inwestycji wbrew wnioskowi inwestora. Wprawdzie stosunki administracyjnoprawne są nierównorzędne i mają charakter władczy, to jednak władztwo organu administracyjnego nie sięga tak daleko, żeby modyfikować wolę strony ubiegającej się o przyznanie jej jakiegoś uprawnienia. Tymczasem organ drugiej instancji odstąpił od nazwy inwestycji ustalonej przez wnioskodawcę i wyrażonej w rozstrzygnięciu decyzji pierwszej instancji zmieniając określenie: "budowa trzech budynków mieszkalnych wielorodzinnych z usługami w parterach" na: "budowa kompleksu mieszkalno-usługowego składającego się z trzech segmentów mieszkalnych wielorodzinnych z usługami w parterze". W ten sposób Wojewoda [....] w sposób nieuprawniony zmienił nie tylko nazwę, ale sam charakter inwestycji, gdyż jest oczywiste, że określenie: "trzy budynki" różni się merytorycznie od określenia: "kompleks ... składający się z trzech segmentów". Można już w tym miejscu powiedzieć, że tym samym organ drugiej instancji rozstrzygnął nowa sprawę administracyjną, przez co naruszył zasadę dwuinstancyjności z art. 15 k.p.a. Druga sprzeczność, wiążąca się z pierwszą, polega na niezgodności określenia przyjętego przez organ drugiej instancji z określeniem poprzedzającej zaskarżoną decyzję decyzji z dnia 21 listopada 2007 r. ustalająca dla planowanego obiektu warunki zabudowy. Decyzja o warunkach zabudowy operowała bowiem również nazwą: "trzy budynki mieszkalne wielorodzinne" i nie może tu mieć znaczenia fakt, że była ona oddzielnie interpretowania w postanowieniu Prezydenta Miasta K. z dnia 19 listopada 2009 r. Zresztą, co uszło uwadze organu drugiej instancji, to postanowienie interpretacyjne nie było jeszcze w dacie wydawania przez niego decyzji ostateczne. Niezgodność z decyzją o warunkach zabudowy idzie zresztą znacznie dalej, gdyż warunki zabudowy określają zasady budowy przyłączy, o czym milczą decyzje l i II instancji. Tym samym naruszono art. 34 ust. 1, a także art. 35 ust. 1pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2003 r. Nr 207, póz. 2016 z późn. zm), nakazujący organowi wydającemu decyzję o pozwoleniu na budowę sprawdzenie zgodności projektu budowlanego z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy. Naruszono także art. 33 ust. 1 cyt. prawa budowlanego oraz § 26 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, póz. 690 z późn. zm.) przez nieobjęcie zatwierdzanym projektem przyłączy. Trzecia sprzeczność odnosi się do decyzji pierwszej instancji, którą w zasadniczej części (poza nazwą inwestycji) Wojewoda [....] pozostawił w mocy. Istnieje bowiem rozbieżność między treścią zatwierdzonego projektu budowlanego i treścią samego pozwolenia na budowę. Organ pierwszej instancji nie wziął pod uwagę faktu, że inwestor pismem z dnia [....] 2009 r. ograniczył swój wniosek, pomijając w nim działkę nr [....] i zmienił go, inaczej ujmując zakres infrastruktury technicznej, co zostało ujęte w pozwoleniu, a nie w samym zatwierdzanym projekcie. Szczególnie rażąca jest rozbieżność szczegółowa, jaka tu występuje. Zamiar instalacji nowej sieci zasilającej SN i NN zamieniono w decyzji pozwoleniu na budowę na "przekładkę" tej sieci. Tym sposobem naruszono art. 34 ust. 4 cyt. prawa budowlanego, z którego wynika, że zatwierdzenie projektu budowlanego i pozwolenie na budowę, stanowiąc jedność formalną (jedną decyzję) stanowić również musi jedność merytoryczną -między tymi elementami nie może być jakichkolwiek rozbieżności. W opisanych tu okolicznościach Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że zarówno zaskarżona decyzja, jak i decyzja organu pierwszej instancji naruszyły normy prawa materialnego (prawa budowlanego) w sposób mający wpływ na wynik sprawy, a także naruszyły normy prawa procesowego w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W tej sytuacji Sąd orzekł, jak w sentencji, na podstawie art. 145 45 1 pkt 1 lit a i lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 z późn. zm.). O kosztach postanowiono na podstawie art. 200 tejże ustawy.