II SA/Kr 3721/01

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Grażyna Danielec Sędziowie: WSA Bożenna Blitek NSA Wiesław Kisiel (spr) Protokolant Urszula Ogrodzińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 listopada 2004 r sprawy ze skarg K. M. na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Publicznych z dnia 26 października 2001 r , znak :[...] w przedmiocie przywrócenia pasa drogowego do stanu poprzedniego i kary pieniężnej I uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję tegoż organu z dnia [...], 2001 r ,znak [...], II orzeka , że uchylone decyzje nie mogą być wykonane III zasądza od Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania sądowego w kwocie [...], ([...], ) złotych Pismem z dnia z dnia [...] 1999 r. K. M. zawiadomił organ administracyjny o ustawieniu tablicy reklamowej na dzierżawionej działce nr [...] znajdującej się poza pasem drogowym. Na 6 dni przed planowanymi (na dzień [...] 2001 r.) oględzinami reklamy firma S została powiadomiona o tej czynności dowodowej. O ponownych oględzinach (w dniu [...] 2001 r.) żaden podmiot nie został powiadomiony (brak dowodu powiadomienia). Z braku podpisu strony na protokole z oględzin należy wnosić, że oględziny przeprowadzili jedynie pracownicy organu, bez udziału strony. To samo można powiedzieć o oględzinach w dniu [...] 2001 r. Na podstawie tak dokonanych ustaleń faktycznych organ administracyjny (decyzjami z dnia [...] 2001 r. i z dnia [...] 2001 r.) zobowiązał K.M. do przywrócenia pasa drogowego do stanu poprzedniego oraz do zapłacenia kwoty [...], zł jako kary za samowolne zajęcie pasa drogowego. Organ stwierdził w szczególności, że tablica reklamowa znajduje się na działce nr [...], (pas drogowy), a nie na działce nr [...], jak twierdzi strona. Zarówno żądając ponownego rozpoznania sprawy przez organ administracyjny, jak i żądając od Sądu uchylenia obu powyższych decyzji K.M. zakwestionował ustalenia faktyczne, leżące u podłoża decyzji. Zdaniem strony tablica reklamowa jest położona poza pasem drogowym (poza działką nr [...],). K.M. twierdzi również, to nie on lecz inna osoba ponosi odpowiedzialność za tablicę reklamową (na dowód przedstawia umowę dzierżawy i stosowne oświadczenie). Brak adekwatnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy powinien (zdaniem strony) spowodować uchylenie obu decyzji, jakie zostały skierowane do strony. Organ administracyjny podtrzymał w całości swe stanowisko zawarte w decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje : Sąd uwzględnił skargę z powodu naruszenia przez organ administracyjny prawa strony do udziału w postępowaniu administracyjnym (art.10 K.p.a.), oraz niewyjaśnienia wszystkich okoliczności faktycznych mających zasadnicze znaczenie w niniejszej sprawie (art.7 i 77 K.p.a.). Strona nie była prawidłowo powiadamiana o kolejnych oględzinach miejsca usytuowania tablicy reklamowej. Dlatego ustalenie organu administracyjnego, że tablica jest w pasie drogowym jest niewiarygodne i nie zasługuje na uwzględnienie. Strona konsekwentnie podtrzymuje stanowisko, że tablica znajdowała się poza działką nr [...],. Ponieważ jest to fakt najważniejszy w sprawie, więc należało wiarygodnie ustalić lokalizację tablicy. Za taki dowód nie może oczywiście uchodzić rysunek sporządzony odręcznie przez pracowników organu administracyjnego, bez udziału strony (nie powiadomionej prawidłowo) i bez zidentyfikowania tej lokalizacji na mapie geodezyjnej zawierającej oznaczenie granic działek. Sąd nie dowiedział się, na jakiej podstawie organ administracyjny przyjął, że sporna tablica usytuowana była w pasie drogi publicznej, a nie -poza jej obrębem. Nawet gdyby rysunek sporządzony w dniu [...], 2001 r. był zgodny z prawdą, to nie wiadomo w jakiej relacji pozostają zawarte tam ustalenia do przebiegu granic działek. Organ nie ustosunkował się do twierdzenia strony, że w okresie objętym decyzją ([...], - [...],.2001 r.) strona nie była już dysponentem działki, ani tablicy i nie miała wpływu na to czy tablica stoi czy nie. Gdyby ten zarzut był trafny, to należałoby rozważyć czy K. M. był stroną postępowania, co oczywiście rzutowałoby na ocenę ważności zaskarżonych decyzji. Na podstawie powyższych ustaleń, Sąd doszedł do wniosku, że decyzje w niniejszej sprawie zostały wydane z naruszeniem art.7 i 77, art. 10 i 81 oraz art.145 § 1 pkt 4 K.p.a. Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w sentencji na podstawie art.145 § 1 pktl lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.nr 153, poz. 1270). O kosztach orzeczono na podstawie art.97 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.r.2002, nr 153, poz.1271, zm. Dz.U.r.2002, nr 240, poz.2052, Dz.U. r.2003, nr 171, poz. 1663 i nr 192, poz. 1873 i nr 124, poz. 1153 oraz nr 228, poz.2256 i poz.2261) w związku z art.55 ust.1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz.U. nr 74, poz. 368 ze zm.)