II SA/Kr 373/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mariusz Kotulski po rozpoznaniu w dniu 25 marca 2014r. na posiedzeniu niejawnym wniosku W. C. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi W. C. na postanowienie nr [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 9 stycznia 2014r., znak: [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia postanawia: wniosek oddalić. Zgodnie z dyspozycją art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Przesłanka w postaci niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody jest utożsamiana z zagrożeniem dla już istniejącej, aktualnej sytuacji ekonomicznej strony postępowania. Trudne do odwrócenia skutki powstają zwykle tam, gdzie po wykonaniu decyzji lub postanowienia jest niemożliwy powrót do pierwotnego stanu sprawy. W obu sytuacjach chodzi o wyjątkowe zagrożenia odpowiadające szczególnej kategorii ochrony tymczasowej strony postępowania. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy utrata przedmiotu świadczenia nie może być zastąpiona jakimś innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu. Podkreślić trzeba, iż wprowadzona w omawianym przepisie ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi wyjątek od zasady wynikającej z art. 61 § 1 ppsa, w myśl którego wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. W myśl § 5 cyt. przepisu postanowienia, o których mowa w § 3 i 4, sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym. W przedmiotowej sprawie W. C., w skardze na postanowienie nr [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 9 stycznia 2013r., znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia nałożenia grzywny w celu przymuszenia wniósł o wstrzymanie wykonania tego postanowienia z uwagi na niebezpieczeństwo spowodowania wobec skarżącego i jego rodziny skutków trudnych do odwrócenia. W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że kwota grzywny jest znacząca dla niego i jego rodziny. "Przymusowe egzekwowanie nałożonej grzywny wyrządziłoby zatem znacząca szkodę skarżącemu i jego rodzinie wobec konieczności egzekwowania jej z majątku nie stanowiącego środki finansowe lecz przedmioty majątku ruchomego." Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpatrywanej sprawy podnieść należy, iż w konkretnym przypadku wskazane wyżej przesłanki nie zachodzą. Po pierwsze podnieść należy, iż skarżący powołuje się jednocześnie na obie przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia tj. niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków. Przy czym we wniosku skarżący powołuje się na przesłankę spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, ale już w uzasadnieniu swojego wniosku o wstrzymanie wykonania postanowienia powołuje się na wyrządzenie znacznej szkody. Mając na uwadze wyżej dokonane uwagi oraz charakter i cel zaskarżonego postanowienia przyjąć należy, że chodzi raczej o przesłankę niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody jest utożsamianej z zagrożeniem dla już istniejącej, aktualnej sytuacji ekonomicznej strony postępowania, niż o przesłankę spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Po drugie skoro sąd orzeka o wstrzymaniu aktu lub czynności na wniosek strony skarżącej to jest ona obowiązana do wykazania, że wykonanie aktu lub czynności przed rozpoznaniem skargi może spowodować dla niej skutki, o których mowa w powołanym art. 61 § 3 p.p.s.a. Tymczasem skarżący swój wniosek uzasadnił bardzo lakonicznie. Wnioskodawca ograniczył się bowiem tylko do wyartykułowania wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia powołując się na nic nie wnoszące ogólniki i stwierdzając, że przymusowe egzekwowanie nałożonej grzywny spowodowałoby mu znaczną szkodę. Wobec braku oszczędności egzekucja prowadzona byłaby z majątku ruchomego. Uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego postanowienia spoczywa na stronie skarżącej. Przepis art. 61 § 3 ww. ustawy zobowiązuje stronę do wskazania przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu nie nakładając wprawdzie obowiązku ich udowodnienia, jednakże uprawdopodobnienie nie może opierać się na samych twierdzeniach strony. Ciężar uprawdopodobnienia spoczywa na stronie, która wywodzi skutki prawne ze swych twierdzeń. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności. W doktrynie i judykaturze ugruntowany jest pogląd, iż brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por. postanowienia NSA: z dnia 16 kwietnia 2004r., sygn. akt OZ 22/04, z dnia 30 kwietnia 2004r. sygn. akt OZ 30/04, z dnia 22 grudnia 2004r., sygn. akt OZ 871/04, z dnia 1 czerwca 2004r., sygn. akt OZ 105/04). Z załączników dołączonych do skargi wynika pośrednio, że skarżący jest licencjonowanym zarządcą nieruchomości, a więc jest przygotowany zawodowo do zarządu nieruchomościami i w tym zakresie wykonuje fachowe usługi. Podejmując się zarządu przedmiotową nieruchomością wiedział też zarządu jakiej nieruchomości się podejmuje. Natomiast uiszczenie przez zobowiązanie grzywny w celu przymuszenia bądź jej wyegzekwowanie samo w sobie nie stanowi jeszcze o wyrządzeniu znacznej szkody. Tym samym nie spełnione pozostały przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, w związku z czym uznając wniosek za nieuzasadniony, orzeczono jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.