II SA/Kr 374/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: SWSA Beata Łomnicka SWSA Agnieszka Nawara - Dubiel (spr.) SWSA Tadeusz Kiełkowski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 25 czerwca 2019 r. sprawy ze skargi D. G. na postanowienie Wojewody z dnia 11 lutego 2019 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia skargę oddala. Postanowieniem z dnia 28 września 2018 r. znak: [...] Starosta [...] orzekł o odmowie wydania D. G. oraz W. K. zaświadczenia potwierdzającego iż "orzeczenie z dnia 15 października 1958 r. Urzędu Spraw Wewnętrznych Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w K. Nr [...] odnoszące się mojej poprzedniczki tj. J. G. S. nie jest prawomocne". U podstaw rozstrzygnięcia organu I instancji znalazły się następujące ustalenia: Decyzją z dnia 15 października 1958 r. Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w K. znak: [...] wywłaszczono na rzecz Skarbu Państwa nieruchomość oznaczoną jako [...] gm. kat. Z., objętą [...], stanowiącą własność J. G. S.. W ww. decyzji nałożono na wnioskodawcę wywłaszczenia - [...] Zakłady [...] w Z. obowiązek dostarczenia J. G. S. zamiast odszkodowania pieniężnego położonej w tej samej nieruchomości, odpowiadającej wartości nieruchomości wywłaszczonej w ciągu trzech miesięcy od dnia uprawomocnienia się orzeczenia o wywłaszczeniu. Następnie ostateczną decyzją Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej Urząd Spraw Wewnętrznych znak: [...] z dnia 11 kwietnia 1960 r. na wniosek [...] Zakładów [...] w Z. orzeczono o nadaniu na własność J. G. S. w stanie wolnym od obciążeń nieruchomości zamiennej oznaczonej jako parcela l. kat. [...], objętej L. 04 położonej w gm. kat. Z. o wartości szacunkowej [...] zł, w zamian za nieruchomość wywłaszczoną prawomocnym orzeczeniem z dnia 15 października 1958 r. znak: [...] położoną w gm. kat. Z. ul. [...] oznaczoną jako parcela [...], objętą Lwh [...] o wartości szacunkowej [...] zł stanowiącą własność J. G. S. i zobowiązaniu wyżej wymienionej do wyrównania wartości nieruchomości w sumie [...] zł w terminie 3 miesięcy od dnia uprawomocnienia się niniejszego orzeczenia. Przedmiotowa decyzja została opatrzona klauzulą ostateczności w dniu 20 października 1960 r. W związku z powyższym organ I instancji stwierdził, że decyzja Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w K. znak: [...] z dnia 15 października 1958 r. stała się ostateczna najpóźniej w przeddzień wydania ww. orzeczenia Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej Urząd Spraw Wewnętrznych znak: [...] z dnia 11 kwietnia 1960 r. Jednocześnie organ I instancji wyjaśnił w zaskarżonym postanowieniu, że w dacie wydania ww. decyzji o wywłaszczeniu nieruchomości pojęcia "prawomocność" i "ostateczność" były używane zamienne. Ponadto odnosząc się do wniosku o wyłączenie Starosty T. P. B. w przedmiotowej sprawie na podstawie art. 24 § 1 pkt 4 kpa, organ I instancji wyjaśnił, że w piśmie znak: [...] z dnia 25 października 2017 r. Wojewoda wskazał, że "postępowanie w sprawie wydania zaświadczenia nie ma charakteru postępowania administracyjnego ogólnego i nie kończy się rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej poprzez wydanie decyzji administracyjnej (...).W świetle powyższego stwierdzić należy brak podstaw do zastosowania instytucji wyłączenia uregulowanej w art. 24 i 25 kpa, w odniesieniu do sprawy wydania zaświadczenia przez Starostę T. w omawianej sprawie." Zażalenia na to postanowienie złożył D. G., który wniósł o zmianę ww. postanowienia i wydanie zaświadczenia zgodnie z jego wnioskiem. Zarzucił zaskarżonemu postanowieniu naruszenie: art. 7, art. 8, art. 9, art. 11, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 w zw. z art. 126 kpa, "przez brak należytego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy", art. 24 § 1 pkt 4 oraz art. 26 § 2 i 3 k.p.a. "przez brak ich zastosowania pomimo wystąpienia do tego przesłanek i tym samym, brak wyłączenia Starosty [...] od rozstrzygania w przedmiotowej sprawie, co miało niewątpliwy wpływ na wydane rozstrzygnięcie", art. 217 § 2 pkt 2 k.p.a. "przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie przez wydanie zaświadczenia z dnia 27 lipca 2016 r., [...], którym Starosta kreuje nową sytuację prawną i jednocześnie odmawia wydania zaświadczenia zgodnie z moim wnioskiem, w którym ma potwierdzić jedynie stan faktyczny i prawny." Wojewoda postanowieniem z dnia 11 lutego 2019 r., znak [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1, art. 217 § 2 pkt 2 i art. 219 w związku z art. 144 ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2018 r., poz. 2204) utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie Starosty [...] z dnia 28 września 2018 r. znak: [...] W jego uzasadnieniu organ II instancji wskazał, że zgodnie z dyspozycją art. 217 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego: "Organ administracji publicznej wydaje zaświadczenie na żądanie osoby ubiegającej się o zaświadczenie". Jednocześnie zgodnie z § 2 cytowanego artykułu: " Zaświadczenie wydaje się, jeżeli: 1) urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa; 2) osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego". Zgodnie z art. 218 § 2 k.p.a. wystawienie konkretnemu podmiotowi zaświadczenia określonej treści może być poprzedzone postępowaniem wyjaśniającym, którego zakres wynikać będzie nie tylko z żądania osoby zainteresowanej, lecz również z oceny możliwości jego spełnienia przez organ. Jednakże, postępowanie wyjaśniające, o którym mowa w przywołanym przepisie, spełnia tylko pomocniczą rolę w ustaleniu treści zaświadczenia, bo główną rolę - art. 218 - przypisuje danym wynikającym z ewidencji, rejestru, wykazu, zbioru dokumentów lub zbioru danych utrwalanych innymi technikami, a będących w posiadaniu organu. Odwołując się do przepisów rozdziału 5 Kodeksu postępowania administracyjnego, dotyczącego wyłączenia pracownika oraz organu od załatwienia sprawy wyjaśniono, iż nie ma w nich mowy o wyłączeniu pracownika lub organu i wyznaczeniu innego pracownika lub organu w zakresie czynności administracyjnej postępowania administracyjnego jaką jest wydanie zaświadczenia w sprawie. Przepisy dotyczące wyłączeń (art. 24 i 25 k.p.a.) stosuje się do postępowań w sprawach indywidualnych rozstrzygnięć w drodze orzeczeń administracyjnych w celu zapewnienia bezstronności i obiektywizmu w ich rozstrzyganiu, podczas gdy zaświadczenia polegają jedynie na potwierdzeniu zaistnienia określonych faktów lub stanu prawnego. Odnosząc się do przytoczonego w tym kontekście przepisu art. 142 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, zgodnie z którym w sprawach zwrotu wywłaszczonej nieruchomości, w których stroną postępowania jest gmina lub powiat, prezydent miasta na prawach powiatu sprawujący funkcję starosty podlega wyłączeniu na zasadach określonych w rozdziale 5 działu I Kodeksu postępowania administracyjnego, wyjaśnić należy że przepis ten dotyczy nie tylko innych postępowań ale również dotyczy tylko tych gmin, w których prezydent miasta na prawach powiatu sprawuje jednocześnie funkcję starosty, do których gmina Z. nie należy. Dalej wskazano, że interes prawny D. G. i W. K. do wystąpienia z wnioskiem o wydanie zaświadczenia wynika z toczących się z powództwa Starosty [...] przeciwko D. G. i W. K. postępowań sądowych o uzgodnienie treści ksiąg wieczystych z rzeczywistym stanem prawnym, w tym księgi wieczystej: nr [...], w której jako właściciel działki nr [...], obr[...] Z. (odpowiadającej części wywłaszczonej parceli l. kat. [...] ujawniony jest D. G. (sygn. [...]) oraz księgi wieczystej nr [...] [...], w której jako właściciel działki nr [...], obr[...] Z. (odpowiadającej części wywłaszczonej parceli l. kat. [...]) ujawniony jest W. K. (sygn. akt IC [...]). Zdaniem organu I instancji najpóźniej na dzień przed wydaniem ostatecznej decyzji Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej Urząd Spraw Wewnętrznych znak: [...] z dnia 11 kwietnia 1960 r. o przyznaniu nieruchomości zamiennej oznaczonej jako parcela l. kat. [...], położonej w gm. kat. Z. objętej Lwh [...] i roszczeniach z tym związanych, stała się ostateczna decyzja Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w K. znak: [...] z dnia 15 października 1958 r. o wywłaszczeniu nieruchomości oznaczonej jako l. kat. [...] gm. kat. Z., objętej Lwh [...], stanowiącej własność J. G. S.. Organ odwoławczy podziela stanowisko organu I instancji. Podkreślić bowiem należy, jak również zaznaczył organ wywłaszczeniowy, że podstawą wydania decyzji PWRN w K. znak: [...] z dnia 11 kwietnia 1960 r. o przyznaniu nieruchomości zamiennej stanowiła ostateczna decyzja o wywłaszczeniu nieruchomości. Ponadto zauważyć należy jak wynika ze znajdującego się w zgromadzonych aktach odpisu decyzji z 11 kwietnia 1960 r., że ww. decyzja została złożona do akt księgi wieczystej nr [...], jako podstawa wpisu własności nieruchomości przeniesionej z Iwh [...]. Równocześnie odnosząc się do zarzutu, że organ I instancji w zaskarżonym postanowieniu nie był uprawniony do ustalenia ostateczności decyzji PWRN w K. z 15 października 1958 r. o wywłaszczeniu nieruchomości na podstawie innego dokumentu tj. wskazanej wyżej decyzji PWRN w K. o przyznaniu nieruchomości zamiennej na rzecz poprzedniej właścicielki wywłaszczonej nieruchomości, stwierdzić należy, że organ administracji publicznej wydaje zaświadczenie na podstawie ewidencji i rejestrów i innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Zgodnie z art. 218 § 2 k.p.a., wystawienie konkretnemu podmiotowi zaświadczenia określonej treści może być poprzedzone postępowaniem wyjaśniającym, którego zakres wynikać będzie nie tylko z żądania osoby zainteresowanej, lecz również z oceny możliwości jego spełnienia przez organ. Należy podkreślić, iż nie można wydać zaświadczenia potwierdzającego określony fakt na podstawie dokumentu przedstawionego organowi przez stronę w sytuacji, gdy fakt ten nie znajduje potwierdzenia w dokumentach będących w dyspozycji organu. Zaświadczenie nie stanowi oświadczenia woli organu administracji, lecz tylko i wyłącznie oświadczenie jego wiedzy, potwierdzające istnienie określonych faktów lub stanu prawnego. Biorąc zatem pod uwagę, że zaskarżone postanowienie Starosty [...] z 28 września 2018 r. i poprzedzające je postępowanie wyjaśniające nie naruszyło wskazanych w odwołaniu przepisów: art. 7, art. 8, art. 9, art. 11, art. 77 § 1 , art. 80, art. 107 § 3 w zw. z art. 126 k.p.a. i należało je utrzymać w mocy. Odnosząc się z kolei do zarzutu naruszenia przez Starostę T. art. 217 § 2 pkt 2 k.p.a. poprzez wydanie zaświadczenia z dnia 27 lipca 2016 r. znak: [...] potwierdzającego, że orzeczenie z dnia 15 października 1958 r. Urzędu Spraw Wewnętrznych Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w K. Nr [...] jest prawomocne, wyjaśnić należy, że zgodnie z przepisem art. 219 k.p.a. zażalenie przysługuje jedynie na postanowienie o odmowie wydania zaświadczenia. Zaświadczenie organu administracji publicznej, określone w art. 217 k.p.a. jest natomiast niezaskarżalne. Opisane wyżej postanowienie zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie D. G., zarzucając mu naruszenie: - art. 7, 8, 9, 11, 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 w zw. z art. 126 k.p.a. - przez brak należytego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, - 24 § 1 pkt 4 k.p.a. oraz art. 26 § 2 i 3 k.p.a. - przez brak ich zastosowania pomimo wystąpienia do tego przesłanek i tym samym, brak wyłączenia Starosty [...] od rozstrzygania w przedmiotowej sprawie, co miało niewątpliwy wpływ na wydane rozstrzygnięcie, - art 217 § 2 pkt 2 k.p.a. - przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie przez wydanie zaświadczenia z dnia 27 lipca 2016 r., [...], którym Starosta kreuje nową sytuację prawną i jednocześnie odmawia wydania zaświadczenia zgodnie z wnioskiem, w którym ma potwierdzić jedynie stan faktyczny i prawny, - art. 218 § 2 k.p.a. - przez jego błędną wykładnię i dokonywanie własnych ocen w zakresie ustalenia prawomocności (braku prawomocności) orzeczenie z dnia 15 października 1958 r., Urzędu Spraw Wewnętrznych Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w K. Nr [...] W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie i w całości podtrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 2107 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W świetle art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm. – zwanej dalej p.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. W myśl art. 119 pkt 3 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Na podstawie tego przepisu Sąd rozpoznał sprawę bez wyznaczania rozprawy. Zaskarżone postanowienie jest prawidłowe, a zarzuty skargi nie mogą odnieść skutku. Organy obu instancji prawidłowo zastosowały przepisy kodeksu postępowania administracyjnego dotyczące wydawania zaświadczeń. W pierwszej kolejności wskazać należy, że nieuzasadnione są zarzuty skargi dotyczące naruszenia art. 24 § 1 pkt 4 KPA oraz art. 26 § 2 i 3 KPA, poprzez brak wyłączenia Starosty [...] od rozstrzygania w przedmiotowej sprawie. Przepis art. 24 KPA dotyczący wyłączenia "pracownika organu administracji publicznej od udziału w postępowaniu" stanowi gwarancję bezstronnego załatwiania spraw administracyjnych poprzez odsunięcie od załatwiania sprawy takiego pracownika, który jest powiązany z jedną ze stron albo który z innego powodu jest zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy w określony sposób. Nakaz wyłączenia pracownika od udziału w postępowaniu w sprawie ma również znaczenie z punktu widzenia zasady obiektywizmu oraz zasady dwuinstancyjności. Pracownik podlega wyłączeniu "od udziału w postępowaniu". Przez udział w postępowaniu w sprawie należy rozumieć podejmowanie przez pracownika organu administracji publicznej przewidzianych w przepisach prawa czynności procesowych niezbędnych do załatwienia sprawy w formie decyzji, a jeżeli pracownik jest upoważniony do wydawania decyzji w imieniu organu administracji publicznej lub pełni funkcje organu, również załatwienie sprawy w formie decyzji. Użyte w art. 24 § 1 sformułowanie "w sprawie" oznacza sprawę administracyjną załatwianą w drodze decyzji , w rozumieniu art. 1 pkt. 1 KPA (Wróbel Andrzej. Art. 24. W: Komentarz aktualizowany do Kodeksu postępowania administracyjnego. System Informacji Prawnej LEX, 2019.). Nadto jak prawidłowo wskazano w zaskarżonym postanowieniu, w orzecznictwie sądowoadministracyjnym jednolicie przyjmuje się, że zaświadczenie jest aktem wiedzy, a nie woli organu i nie ma charakteru prawotwórczego, nie rozstrzyga żadnej sprawy, nie tworzy nowej sytuacji prawnej, ani też nie kształtuje bezpośrednio stosunku prawnego. Nie jest dopuszczalne dokonywanie, w trybie dotyczącym wydawania zaświadczeń, jakichkolwiek ustaleń faktycznych i ocen prawnych niewynikających z prowadzonej przez organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Wydawanie zaświadczeń co do zasady jest oparte na danych posiadanych przez organ. Natomiast dopuszczalność przeprowadzenia przez organ postępowania wyjaśniającego, o którym mowa w art. 218 § 2 k.p.a. - tylko w koniecznym zakresie oznacza, że może ono odnosić się do zbadania okoliczności wynikających z posiadanych przez organ ewidencji, rejestrów i innych danych, czy dane te odnoszą się do osoby wnioskodawcy, faktów, stanu prawnego, którego poświadczenia domaga się wnioskodawca. Postępowanie wyjaśniające spełnia jedynie pomocniczą rolę przy ustalaniu treści zaświadczenia, a jego przedmiotem powinno być ustalenie, jakiego rodzaju ewidencje, rejestry i inne zbiory danych mogą zawierać żądane przez wnioskodawcę okoliczności i ustalenie ich dysponentów. Postępowanie to ma na celu usunięcie wątpliwości co do znanych, bo istniejących już faktów lub stanu prawnego. (tak np. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 14 marca 2019 r. sygn. I OSK 1223/17). Innymi słowy, zaświadczenie nie rozstrzyga żadnej indywidualnej sprawy administracyjnej, nie przyznaje, nie stwierdza, nie uznaje uprawnień ani obowiązków wynikających z przepisów prawa, potwierdza jedynie informacje posiadane przez organ, przy czym poświadczane informacje muszą być oczywiste i bezspornie wynikać z prowadzonych przez organ rejestrów, ewidencji, czy innych będących w jego posiadaniu danych. To decyzja administracyjna jest aktem stosowania prawa, aktem woli, czynnością prawną, która zmierza bezpośrednio do wywołania skutków prawnych. Zaświadczenie jest natomiast tylko czynnością faktyczną, aktem wiedzy, który może wywoływać skutki prawne, ale nie jest to jego główny cel. Postępowanie w sprawach wydawania zaświadczeń, jest po myśli art. 1 pkt. 1 i pkt. 4 KPA, postępowaniem odrębnym od postępowań przed organami administracji publicznej w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnych albo załatwianych milcząco. Ze względu zatem na fundamentalne różnice normatywne i funkcjonalne pomiędzy decyzją administracyjną a zaświadczeniem, przepisy dotyczące wyłączenia pracownika organu, w tym wskazywany przez skarżących art. 24 § 1 pkt. 4 Kpa, nie będą miały zastosowania w postępowaniu dotyczącym wydania zaświadczenia. Na marginesie tylko wskazać można, że zasadę wyłączenia biegłego, opartą na art. 24 § 1 pkt 4 k.p.a. należy rozumieć jedynie w taki sposób, że nie może brać udziału w sprawie w charakterze biegłego osoba, która uprzednio występowała w niej jako inny uczestnik postępowania - świadek, strona lub jej reprezentant, itd. Jak już wyżej wskazano, postępowanie zmierzające do wydania zaświadczenia jest ograniczone i nie ma nic wspólnego z postępowaniem wyjaśniającym, prowadzącym do ustalenia stanu faktycznego niezbędnego do wydania decyzji administracyjnej. Dodatkowo, zalegający w aktach sprawy (k. 12-17) dokument pod nazwą: "Sprawozdanie z poszukiwań archiwalnych dotyczących nabycia przez Skarb Państwa działki ewidencyjnej [...] obr[...]", sporządzone przez geodetę P. B. datowane jest na dzień 30 marca 2007 r., zatem z całą pewnością nie zostało sporządzone na potrzeby wydania zaświadczenia na wniosek skarżącego z dnia 19 września 2017 r. Nie są także uzasadnione zarzuty naruszenia art. 7, 8, 9, 11, 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 w zw. z art. 126 k.p.a., poprzez brak należytego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Organ wydając postanowienie o odmowie wydania zaświadczenia, że orzeczenie z dnia 15.10.1958 r. Urzędu Spraw Wewnętrznych Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w K. Nr [...] nie jest prawomocne, kierował się znajdującą się - po myśli art. 218 §1 KPA - w jego posiadaniu, treścią wyrzeczenia decyzji Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej Urząd Spraw Wewnętrznych znak: [...] z dnia 11 kwietnia 1960 r., na mocy której orzeczono o nadaniu na własność J. G. S. nieruchomości zamiennej oznaczonej jako parcela l. kat. [...], objętej Lwh [...] położonej w gm. kat. Z. w zamian za nieruchomość wywłaszczoną prawomocnym orzeczeniem z dnia 15 października 1958 r. znak: [...] W decyzji tej (nadającej własność nieruchomości zamiennej w zamian za wywłaszczoną) wskazano bowiem, że własność działki [...] nadaje się "w zamian za wywłaszczoną prawomocnym orzeczeniem z dnia 15.X.1958 r." inną nieruchomość. Dodatkowo organ posiłkował się wnioskowaniem wynikającym z obowiązujących w dacie wywłaszczenia, jak i nadania nieruchomości zamiennej przepisów ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości, dochodząc przy tym do logicznego zdaniem Sądu wniosku, że nie wydana zostałaby decyzja o nadaniu nieruchomości zamiennej, gdyby nie było "przedmiotu zamiany", czyli nieruchomości, która stała się uprzednio na skutek wywłaszczenia, własnością Skarbu Państwa. Gdyby wszak było inaczej, to decyzja nadająca własność byłaby podstawą bezpłatnego przysporzenia na rzecz osoby fizycznej z majątku Skarbu Państwa. Innych, bezpośrednich dowodów prawomocności lub braku prawomocności decyzji z 1958 r. organ nie posiada, zatem zaskarżone postanowienie i poprzedzające postanowienie organu I Instancji nie mogło być inne. Zastrzec przy tym należy, że zaświadczenie, właśnie przez wzgląd na jego charakter, nie może definitywnie rozstrzygnąć sporu o to, czy decyzja administracyjna pochodząca sprzed ponad 60 lat jest prawomocna (względnie ostateczna). Postępowanie w sprawie wydania zaświadczenia, zakończone zaskarżonym postanowieniem wskazuje jedynie, że z tych dokumentów, które aktualnie znajdują się posiadaniu organu wynika, że nie może on potwierdzić zgodnie z żądaniem skarżącego, w drodze wydania zaświadczenia, że decyzja z dnia 15.10.1958 r. Urzędu Spraw Wewnętrznych Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w K. Nr [...] nie jest prawomocna. Wobec powyższego skarga jako bezzasadna została oddalona na zasadzie art. 151 p.p.s.a.