II SA/Kr 375/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Paweł Darmoń (spr.) Sędziowie : WSA Krystyna Daniel WSA Beata Łomnicka Protokolant : sekretarz sądowy Małgorzata Piwowar po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 maja 2016 r. sprawy ze skargi M. P., W. R., J. R. i W. R. na decyzję Wojewody [...] z dnia 26 stycznia 2016 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie ustalenia i wypłaty odszkodowania skargę oddala Decyzją z z 3 grudnia 2014 r. nr [...] Prezydent Miasta orzekł o umorzeniu postępowania w sprawie ustalenia i wypłaty odszkodowania za nieruchomość oznaczoną jako parcela l. kat. [...] o pow. 0,4320 ha b. gm. kat. B. objętą księgą wieczystą KW [...] stanowiącą uprzednio własność J. R. s. [...], wywłaszczoną na rzecz Skarbu Państwa na cele budowy osiedla mieszkaniowego w B. orzeczeniem Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej z 15 września 1965 r. nr [...]. Organ I instancji przyjął, że niniejsza sprawa dotyczy sprawy już wcześniej zakończonej decyzją ostateczną. Ostatecznym orzeczeniem Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej z 15 września 1965 r. nr [...] wydanym w trybie ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości (Dz. U. z 1961 r. Nr 18, poz. 94) orzeczono o wywłaszczeniu na rzecz Skarbu Państwa nieruchomości położonych w gm. kat. B., w tym m. in. o wywłaszczeniu nieruchomości oznaczonej jako parcela l. kat. [...] o pow. 0,4320 ha obj. księgą wieczystą KW [...], stanowiącą własność J. R. Odpis orzeczenia doręczono J. R. w dniu 23 września 1965 r. W treści tego orzeczenia znajdował się zapis, iż zgodnie z art. 22 ust. 2 ustawy odszkodowanie za wywłaszczone nieruchomości zostanie przyznane odrębnym orzeczeniem. Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej Urząd Spraw Wewnętrznych Oddział Wywłaszczeń w piśmie z 25 lutego 1966 r. nr [...] skierowanym do Komisji Odwoławczej do spraw wywłaszczenia przy Ministrze Spraw Wewnętrznych w związku z odwołaniem wniesionym przez M. C. i P. C. od orzeczenia z 20 grudnia 1965 r. nr [...] o wywłaszczeniu nieruchomości położonych w B. koło K. oraz o ustaleniu odszkodowania wyjaśniło, iż wywłaszczeniu zgodnie z orzeczeniem z dnia 15 września 1965 r., nr [...] uległy 42 nieruchomości stanowiące dawniej własność lub współwłasność stu kilkudziesięciu właścicieli. Odszkodowania dla wywłaszczonych właścicieli orzeczono według identycznych zasad, a tylko wymienione dwie osoby tj. M. C. i P. C. wniosły odwołania. W aktach sprawy znajduje się również zwrotne potwierdzenie odbioru, z którego wynika, że orzeczenie o odszkodowaniu za przedmiotową nieruchomość zostało wydane i doręczone J.R. 27 grudnia 1965 r. Do materiału dowodowego włączono również rękopis orzeczenia o odszkodowaniu nr [...] opatrzony nr [...] z datą "10.11.65" ze wskazaniem Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej jako organu orzekającego. Wskazano w nim, iż na rzecz J. R. przyznaje się odszkodowanie w wysokości [...] zł, za nieruchomość oznaczoną jako parcela l. kat. [...], wywłaszczoną orzeczeniem tego organu z dnia 15 września 1965 r. Organ I instancji wskazał, iż nie udało się odnaleźć oryginału decyzji o odszkodowaniu za parcelę l. kat. [...] stanowiąca własność J. R. Również kwerenda akt sądowych nie doprowadziła do odnalezienia sprawy dotyczącej złożenia do depozytu sądowego odszkodowania z tytułu wywłaszczenia przyznanego na rzecz J. R. Pomimo tego Prezydent Miasta uznał, że w stosunku do J. R. zapadło ostateczne orzeczenie o odszkodowaniu za wywłaszczoną parcelę l. kat. [...] b. gm. kat. B. Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, a w szczególności pisma z 25 lutego 1966 r. jednoznacznie wynika, że za wszystkie wywłaszczone orzeczeniem z 15 września 1965 r. nr [...] nieruchomości zostało ustalone odszkodowanie, w tym również za nieruchomość stanowiącą własność J. R., oznaczoną jako parcela l. kat. [...] b. gm. kat. B. Zwrotne potwierdzenie odbioru znajdujące się w aktach sprawy potwierdza natomiast, że orzeczenie o odszkodowaniu za przedmiotową nieruchomość zostało wydane i doręczone adresatowi 27 grudnia 1965 r. (podpis na skierowanym do J. R. zwrotnym potwierdzeniu odbioru: "R. J"). Pismo z 25 lutego 1966 r. potwierdza również, iż od ww. orzeczenia o odszkodowaniu za wywłaszczoną nieruchomość nie zostało złożone odwołanie; odwołanie wniosły bowiem jedynie M. C. i P. C. W świetle powyższego Prezydent Miasta uznał, iż odszkodowanie za nieruchomość oznaczoną jako parcela l. kat. [...] b. gm. kat. B. zostało ustalone orzeczeniem, które stało się ostateczne z dniem 11 stycznia 1966 r. W ramach prowadzonego postępowania uzyskano również wyjaśnienia od stron postępowania. Jak jednak zauważył organ I instancji, w wyjaśnieniach złożonych przez strony w piśmie z 14 lipca 2011 r. a także tych złożonych podczas przesłuchania w dniu 28 czerwca 2011 r. zachodzą rozbieżności. W piśmie z 14 lipca 2010 r. strony składają wyjaśnienia, iż: "J. R. nigdy nie odebrał przyznanego mu odszkodowania (...). Wiemy też, że otrzymał zawiadomienie, aby odebrał odszkodowania, bo w przeciwnym wypadku zostanie oddane do depozytu." Z drugiej strony S. R. oświadczyła, iż "prawdopodobnie w ramach oferty związanej z nabyciem nieruchomości oznaczonej jako parcela l. kat. [...] B. zaproponowano J. R. te pieniądze". Biorąc jednak pod uwagę brak możliwości uzyskania wyjaśnień od właściciela przedmiotowej nieruchomości, moc dowodową i wiarygodność przyznano zachowanym wyżej wymienionym dokumentom urzędowym zgromadzonym w niniejszym postępowaniu. Wskazano również, iż organ odwoławczy dokonał kwerendy akt archiwalnych Dyrekcji Budowy Osiedli Robotniczych [...] z siedzibą w N. z 1965 r. znajdujących się w Referacie Archiwum Urzędu Miasta nie stwierdzając istnienia dokumentów dot. przedmiotowej sprawy. Prawo do spadku po J. R., zgodnie z postanowieniem Sądu Rejonowego z 14 maja 2009 r. sygn. akt I Ns [...] nabyli: W. R., J.R. i J. R. Z kolei zgodnie z postanowieniem Sądu Rejonowego z 17 grudnia 2009 r. sygn. akt I Ns [...] spadek po J.R. nabyli: M. P.i W.R. Wszystkie te osoby złożyły wniosek o ustalenie i wypłatę odszkodowania za nieruchomość położoną w B., oznaczoną jako parcela l. kat. [...], stanowiącą własność J.R. i wywłaszczoną w 1965 roku. W ocenie organu I instancji nie było możliwe ponowne orzeczenie o odszkodowaniu za wskazaną nieruchomość, bowiem sprawa ta była już przedmiotem orzekania i została zakończona decyzją ostateczną. Od powyższej decyzji odwołanie wnieśli W. R., W. R, M. P. oraz J. R. Podnieśli, iż organ I instancji powołał się na fakt dostarczenia orzeczenia o odszkodowaniu w dniu 27.12.1965 r. W Wydziale Urzędu znajduje się tylko robocza kopia wyceny, ponadto na dokumencie widnieje podpis odbierającego, J.R., który nie jest faktycznie podpisem J.R. zamieszkałego w B. Skarżący podnieśli, że J.R. nigdy nie otrzymał ostatecznego orzeczenia z wyceną, ani też nie odebrał żadnego odszkodowania, a widniejące w dokumentach potwierdzenie odbioru nie jest jego podpisem ani też podpisem żadnego z członków rodziny. Wojewoda decyzją z dnia 26 stycznia 2016 r., znak [...] na podstawie art. 9a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. 2015 r., poz. 1774) oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Prezydenta Miasta z 3 grudnia 2014 r. Uzasadniając to rozstrzygnięcie Wojewoda wskazał, że zgodnie z przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego ponowne orzekanie w tej samej sprawie zakończonej już uprzednio decyzją ostateczną jest niedopuszczalne. Tożsamość ta będzie istniała, gdy występują te same podmioty w sprawie, dotyczy ona tego samego przedmiotu i tego samego stanu prawnego w niezmienionym stanie faktycznym tej sprawy. W opinii Wojewody wszystkie trzy przesłanki tożsamości sprawy zostały w tej sprawie spełnione. W. R., J. R., M. P. i W. R. są następcami prawnymi J. R., właściciela przejętej na rzecz Skarbu Państwa nieruchomości. Podobnie tożsamość przedmiotowa (nieruchomość oznaczona jako parcela l. kat. [...] b. gm. kat. B.) postępowań nie może budzić wątpliwości. W ocenie organu II instancji zarówno przepisy zawarte w ustawie z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości i art. 128 ustawy obowiązującej obecnie, pomimo pewnych różnic, sprowadzają się w głównej mierze do tego samego celu, którym jest nałożenie na właściwe organy administracyjne obowiązku ustalenia i wypłaty odszkodowania dla właściciela wywłaszczonej nieruchomości, czemu odpowiada jednocześnie prawo owego właściciela do otrzymania wspomnianego odszkodowania. Postępowanie wyjaśniające przeprowadzone w przedmiotowej sprawie wykazało, że za przejętą nieruchomość zostało ustalone w trybie administracyjnym odszkodowanie. Wojewoda podzielił w tym zakresie ustalenia Prezydenta Miasta. Podkreślono, że w przypadku nieodnalezienia w postępowaniu dokumentów o charakterze pierwotnym tzn. takich, które mogłyby stanowić najbardziej bezpośrednie i precyzyjne źródło informacji na temat ustalenia i wypłaty odszkodowania (w niniejszym postępowaniu - decyzja ustalająca odszkodowanie), organ I instancji mógł skorzystać z innych dowodów. W tej sprawie takimi dowodami pośrednimi było pismo Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej Urząd Spraw Wewnętrznych Oddział Wywłaszczeń z 25 lutego 1966 r. nr [...] oraz zwrotne potwierdzenie odbioru orzeczenia o odszkodowaniu z dnia 20 grudnia 1965 r. nr [...] Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej. Zgodnie bowiem z powszechnie panującą w postępowaniu administracyjnym zasadą można i należy skorzystać z dowodów pochodnych po nieskutecznych próbach pozyskania wyżej wspomnianych dowodów pierwotnych. Oczywiście w pierwszej kolejności należy dążyć np. do uzyskania oryginału dokumentu urzędowego czy przesłuchania świadków zdarzeń. Jednak w przypadku, gdy powstają przeszkody niemożliwe lub zbyt trudne do pokonania w dotarciu do dowodów pierwotnych, wolno sięgać do dowodów pochodnych, jak na przykład przesłuchania w charakterze świadków, kopii dokumentów, czy relacji o treści danego dokumentu. Ponowna decyzja merytoryczna w sprawie o ustalenie i wypłatę odszkodowania za nieruchomość oznaczoną, jako parcela l. kat. [...] o pow. 0,4320 ha b. gm. kat. B. naruszałaby zasadę trwałości decyzji administracyjnych, wyrażoną w art. 16 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego i poprzez wzgląd na regulację art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. zdaniem organu odwoławczego należało utrzymać w mocy zaskarżoną decyzję Prezydenta Miasta z 3 grudnia 2014 r. nr [...]. Odnosząc się natomiast do argumentów podnoszonych przez odwołującą dotyczących kwestii, iż: "na dokumencie widnieje podpis odbierającego, J. R., który nie jest faktycznie podpisem J.R. zamieszkałego w B.", wskazać należy, iż badanie autentyczności podpisu nie leży ani w zakresie kompetencji Prezydenta Miasta, ani w zakresie kompetencji innych organów administracji publicznej w tym Wojewody sama zaś odwołująca nie przedstawiła dowodu podważającego autentyczność podpisu i jego pochodzenie od J. R. Brak jest, zatem podstaw do kwestionowania przez organy administracji publicznej autentyczności tego podpisu. Powyższą decyzję zaskarżyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie M. P., W. R., J. R. i W. R., zarzucając jej: 1. Naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) naruszeniu art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 75 k.p.a. w zw. z art. 84 § 1 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a., polegające w szczególności na: a) niedostatecznym zgromadzeniu i rozpatrzeniu materiału dowodowego, a w szczególności nie uwzględnieniu faktu, że podpis znajdujący się na zwrotnym potwierdzeniu odbioru decyzji ustalającej wysokość odszkodowania z dnia 27 grudnia 1965 r. jest podpisem niepochodzącym od J.R., wobec czego na organie ciążył obowiązek zwrócenia się do biegłego w celu weryfikacji pochodzenia podpisu, a brak opinii spowodował, iż niemożliwym było ustalenie, czy J.R. otrzymał decyzję ustalającą wysokość odszkodowania, b) niewyjaśnieniu rozbieżności w składanych przez strony wyjaśnieniach, w zakresie w jakim część z nich wyjaśniała, iż J. R. otrzymał decyzję ustalającą wysokość odszkodowania oraz zawiadomienie o konieczności odbioru odszkodowania, podczas gdy wobec J. R. toczyły się inne postępowania wywłaszczeniowe, niż tylko w sprawie dotyczącej nieruchomości o numerze parceli [...], a okoliczności sprawy wskazują, iż zawiadomienia te dotyczyły innych nieruchomości, wskutek czego mylnie przyjęto iż J. R. skutecznie doręczona została przedmiotowa decyzja, 2) naruszeniu art. 40 § 1 k.p.a. w zw. z art. 110 k.p.a. w zw. z art. 8 k.p.a., polegające w szczególności na braku pogłębienia zaufania obywateli do organów administracji publicznej poprzez przyjęcie, że okolicznością uzasadniającą otrzymanie przez J.R. decyzji ustalającej wysokość odszkodowania oraz uzyskania przez nią przymiotu prawomocności był fakt przesłania tej decyzji do innych osób, podczas gdy organ powinien wykazać, iż decyzja została doręczona J. R. na piśmie, a niewykazanie powyższej okoliczności przez organ spowodowało przyjęcie nieprawidłowych ustaleń, 3) art. 77 § 1 k.p.a., poprzez popełnienie błędu w ustaleniach faktycznych w zakresie, w jakim organ odwoławczy przyjął, iż okoliczność odwołania się jedynie przez dwie osoby spośród wszystkich wywłaszczonych uzasadnia twierdzenie, iż decyzja dotycząca wysokości odszkodowania została innym wywłaszczonym doręczona i stała się w stosunku do nich prawomocna, co uzasadniało przyjęcie przez organ umorzenia postępowania, podczas gdy skutek związania organu wydaną decyzją następował od momentu, w którym strona otrzymała przedmiotową decyzję, a okoliczność dostarczenia decyzji J. R. nie została wykazana. Na podstawie tych zarzutów skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, a także o zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie i w całości podtrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) stanowi, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z treścią art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) - dalej "p.p.s.a." - sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 ustawy). Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną lub postanowienie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Rozpoznając sprawę według tych kryteriów Sąd stwierdza, że zaskarżona decyzja jest prawidłowa, a zarzuty skargi nie mogą odnieść skutku. Dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy kluczowe było ustalenie, czy sprawa odszkodowania za parcelę l. kat. [...] o pow. 0,4320 ha b. gm. kat. B., stanowiącą uprzednio własność J. R. s. [...], wywłaszczoną na rzecz Skarbu Państwa orzeczeniem Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej z 15 września 1965 r. nr [...] została zakończona decyzją ostateczną. Mimo daleko posuniętych starań w trakcie postępowania administracyjnego nie udało się odnaleźć oryginału decyzji o ustaleniu odszkodowania za przedmiotową nieruchomość. Organy obu instancji przeprowadziły jednak szczegółowe i wyczerpujące postępowanie dowodowe i na podstawie dowodów pochodnych, (bowiem nie odnaleziono dowodu pierwotnego) ustalono, że taka decyzja została wydana i doręczona J. R. Takimi dowodami pochodnymi były: pismo Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej Urząd Spraw Wewnętrznych Oddział Wywłaszczeń z 25 lutego 1966 r. nr [...] oraz zwrotne potwierdzenie odbioru orzeczenia o odszkodowaniu z dnia 20 grudnia 1965 r. nr [...] Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w całości podziela ocenę dowodów dokonaną w postępowaniu administracyjnym przez organy I i II instancji a także prawidłowość ustaleń faktycznych dokonanych na podstawie zebranego materiału dowodowego. We wskazanym wyżej piśmie Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej Urząd Spraw Wewnętrznych Oddział Wywłaszczeń z 25 lutego 1966 r. nr stwierdzono, że dotyczy odwołań P. C. i M. C. od orzeczenia z dnia 20 grudnia 1965 r. nr [...] o wywłaszczeniu nieruchomości położonych w B. oraz o ustaleniu odszkodowania. W piśmie tym zawarto następujący fragment: "(...) wywłaszczeniu uległy 42 nieruchomości stanowiące dawniej własność lub współwłasność stu kilkudziesięciu właścicieli - odszkodowanie dla nich orzeczono według identycznych zasad, a tylko wymienione dwie osoby wniosły odwołania". Fakt określenia odszkodowania za przedmiotową nieruchomość dla J. R. znajduje potwierdzenie w kopii zwrotnego poświadczenia odbioru. Jako rodzaj doręczanego pisma wskazano w nim: "zawiadom. o wszczęciu postęp., orzeczenie o wywł. i odszkodow., postanowienie - decyzja nr [...]". Przesyłka została wysłana na adres "J.R. B.". Na zwrotnym potwierdzeniu odbioru widnieje podpis "R.J" i data doręczenia "27/XII 65". Należy zgodzić się z organami obu instancji, iż zestawienie tych dwóch dowodów daje podstawy do ustalenia, że orzeczenie o odszkodowaniu z dnia 20 grudnia 1965 r. nr [...] obejmowało także odszkodowanie za parcelę l. kat. [...], które przyznane zostało J. R., a ten otrzymał odpis orzeczenia, co potwierdził własnoręcznym podpisem i nie wniósł od niego odwołania. Prawidłowo, zatem ustalono, że odszkodowanie za nieruchomość oznaczoną jako parcela l. kat. [...] b. gm. kat. B. zostało ustalone orzeczeniem, które stało się ostateczne z dniem 11 stycznia 1966 r. W kwestii podnoszonych przez strony zastrzeżeń co do prawidłowości doręczenia, a w szczególności kwestionowania autentyczności podpisu znajdującego się na zwrotnym potwierdzeniu odbioru pisma należy wskazać, że argument ten pojawił się na etapie wniesienia odwołania od decyzji I instancji. W odwołaniu pełnomocnik S. R. powołała się na pismo z daty 26 lipca 2011 r., znajdujące się w aktach sprawy administracyjnej. Pismo to stanowi protokół przyjęcia strony tj. S. R., która przedłożyła do akt sprawy Akt Własności Ziemi z podpisem J. R., który był właścicielem parceli l. kat. [...]. W ocenie Sądu porównanie podpisu znajdującego się na Akcie Własności Ziemi oraz na zwrotnym poświadczeniu odbioru z dnia 27 grudnia 1965 r. nie daje podstaw do przyjęcia, że podpisy te pochodzą od dwóch różnych osób. Trzeba również zwrócić uwagę, że wprawdzie na organie administracji prowadzącym postępowanie ciąży obowiązek wszechstronnego wyjaśnienia istotnych dla sprawy okoliczności, jednakże strony postępowania również mogą wykazywać inicjatywę dowodową. Nie można uznać, że samo zakwestionowanie autentyczności podpisu na zwrotnym poświadczeniu odbioru orzeczenia sprzed pół wieku rodzi po stronie organu obowiązek przeprowadzenia dowodu z opinii grafologa na tę okoliczność. Samo zarzucanie braku autentyczności podpisu, bez poparcia go jakimkolwiek materiałem dowodowym, bez choćby uprawdopodobnienia wątpliwości nie jest wystarczające do podważenia prawidłowości doręczenia orzeczenia o odszkodowaniu - tym bardziej, że podpis na zwrotnym poświadczeniu odbioru dla osoby nieposiadającej wiadomości specjalnych z zakresu grafologii jest bardzo podobny do podpisu znajdującego się na Akcie Własności Ziemi. Podsumowując stwierdzić należy, że brak było podstaw do zakwestionowania autentyczności podpisu J. R. na zwrotnym poświadczeniu odbioru orzeczenia o odszkodowaniu. Bezzasadny jest zarzut skargi, iż organy rozstrzygające sprawę winny były przeprowadzić dowód z opinii grafologa, co do autentyczności podpisu znajdującego się na zwrotnym poświadczeniu odbioru. Nie można zgodzić się, że "niemożliwym było ustalenie, czy J. R. otrzymał decyzję ustalającą wysokość odszkodowania". Ustalenie, że doręczenie takie nastąpiło, a decyzja o ustaleniu odszkodowania weszła do obrotu prawnego i wobec jej niezaskarżenia przez J. R. stała się ostateczna - jest prawidłowe. Co do zarzutu niewyjaśnieniu rozbieżności w składanych przez strony wyjaśnieniach należy przypomnieć, że przedmiotem ustaleń faktycznych w niniejszej sprawie są okoliczności, które miały miejsce 50 lat temu. Z uwagi na upływ czasu dowody osobowe tj. zeznania stron postępowania mogą prowadzić do niejednoznacznych wniosków. Takie rozbieżności w zeznaniach - omówione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i stosownie ocenione - nie mogą doprowadzić do zakwestionowania wartości dowodowej dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy. Nawet jeśli wobec J. R. toczyły się inne postępowania wywłaszczeniowe i o odszkodowanie, to trudno oczekiwać, że na podstawie zeznań świadków uda się ustalić kiedy i w jakich okolicznościach doręczono orzeczenie o odszkodowaniu za poszczególne wywłaszczone nieruchomości. W każdym razie zeznania stron nie stoją w sprzeczności z ustaleniami dokonanymi na podstawie opisanych wyżej dowodów z dokumentów, nie wykluczają wersji wydarzeń przyjętej, jako podstawa zaskarżonej decyzji. Wreszcie, co do podnoszonych w skardze zastrzeżeń, jakoby odszkodowanie za przedmiotową nieruchomość miało zostać ustalone orzeczeniem z dnia 10 listopada 1965 r. należy wskazać, że kopie rękopisu z tej daty, w których stwierdzono przyznanie na rzecz J. R. odszkodowania w wysokości [...] zł, za nieruchomość oznaczoną jako parcela l. kat. [...], wywłaszczoną orzeczeniem tego organu z dnia 15 września 1965 r. nie są podpisane i nie noszą cech orzeczenia organu administracji. Ich treść nie stoi w sprzeczności z ustaleniem, że odszkodowanie za przedmiotową nieruchomość zostało przyznane orzeczeniem z daty 20 grudnia 1965 r. nr [...]. Nie zasługują na uwzględnienie zarzuty strony skarżącej dotyczące wadliwości postępowania dowodowego z powodu braku orzeczenia o odszkodowaniu z dnia 20 grudnia 1965 r. nr [...]. Zebrany w sprawie materiał dowodowy był wystarczający do poczynienia istotnych ustaleń stanu faktycznego w zgodzie z zasadą prawdy obiektywnej a następnie rozstrzygnięcia sprawy. W orzecznictwie administracyjnym i doktrynie ugruntowany jest pogląd, który pozostaje w zgodzie z art. 7 kpa – że w postępowaniu administracyjnym obowiązuje zasada, że " ciężar dowodu spoczywa na tym, kto z określonego faktu wyprowadza skutki prawne " Oznacza to że obowiązek poszukiwania dowodów ciąży nie tylko na organie administracji ale obarcza także stronę, która w swoim dobrze rozumianym interesie powinna wykazywać dbałość o przedstawienie środków dowodowych. Odpowiednie zastosowanie ma, zatem reguła z art. 6 kc. ( Komentarz do kpa pod redakcją Prof. Romana Hauzera i Prof. Marka Wierzbowskiego Wydawnictwo C.H. Beck , Warszawa 2014 , str. 325 , teza 6 do art. 77 ) Dokonawszy oceny prawidłowości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji w świetle podniesionych w skardze zarzutów, jak również z urzędu w pozostałym zakresie - Wojewódzki Sąd Administracyjny doszedł do wniosku, że jest ona prawidłowa i dlatego skargę oddalił na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718).