II SA/Kr 376/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jacek Bursa (spr.) Sędziowie : Sędzia WSA Renata Czeluśniak Sędzia WSA Krystyna Daniel Protokolant : Teresa Jamróz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 lipca 2010 r. sprawy ze skargi J. C. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 22 stycznia 2010 r., nr: [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki skargę oddala. II SA Kr 376/10 Uzasadnienie wyroku z dnia 28 lipca 2010 roku. Decyzją z dnia 22 stycznia 2010 roku (Znak: [...]) Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Powiat Nowosądecki z dnia 9 grudnia 2008 r., znak: [...], którą nakazano właścicielowi - Panu J. C. wykonać rozbiórkę części budynku letniskowego (poddasze i parter do poziomu fundamentów oraz podpiwniczenia) zlokalizowanego na dz. "1" w miejscowości [...], Gm. Nawojowa. W uzasadnieniu wskazał, że w związku z pismem J. P. z dnia 6 czerwca 2008 r. PINB Powiat Nowosądecki pismem z dnia 28 lipca 2008 r. poinformował o wszczęciu postępowania administracyjnego: " w sprawie rozbiórki budynku letniskowego zlokalizowanego na dz. nr "1" w miejscowości [...], Gm. Nawojowa". W dniu [...] września 2008 r. PINB Powiat Nowosądecki przeprowadził oględziny przedmiotowej nieruchomości. Ze sporządzonego protokołu oględzin wynika, iż przedmiotem postępowania jest: "budynek letniskowy, trwale połączony z gruntem, posadowiony na fundamentach betonowych, murowany, dach dwuspadowy, więźba drewniana, pokrycie dachówką ceramiczną, parterowy z użytkowym poddaszem, częściowo podpiwniczony, stropy monolityczne żelbetowe, wyposażony w instalację elektryczną i wodno kanalizacyjną(...) Wg oświadczenia J. C. przedmiotowy obiekt został zrealizowany w 198... r., był to budynek na fundamentach betonowych, ściany i dach konstrukcji drewnianej. W 199... miał miejsce pożar w wyniku którego spaliła się część drewniana obiektu (ściany i dach), pozostały fundamenty. W tym samym roku J. C. odbudował obiekt na istniejących fundamentach, wymiary w rzucie poziomym nie uległy zmianie. W miejscu drewnianych ścian wykonał ściany murowane i drewnianą więźbę dachową, gabaryty zewnętrzne nie uległy zmianie, wysokość obiektu nie uległa zmianie. Na odbudowę obiektu nie posiadał pozwolenia na budowę. Pismem z dnia 23 września 2008 r., znak: [...] Wójt Gminy Nawojowa poinformował, że: "Obowiązujący w roku 1991 plan ogólny zagospodarowania, przestrzennego Gminy Nawojowa zatwierdzony uchwałą Gminnej Rady Narodowej w Nawojowej Nr 78/XV/86 z dnia 30.XII.1986r., jak wynika z powołanych wyżej ustaleń obowiązujących i postulowanych nie przewidywał możliwości lokalizacji zabudowy letniskowej na terenie przedmiotowej działki. Aktualny miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego Gminy Nawojowa — wieś [...] uchwalony Uchwałą Nr XVI/79/03 Rady Gminy Nawojowa z dnia 30 października 2003r. również nie przewiduje możliwości lokalizacji zabudowy letniskowej na terenie przedmiotowej działki nr "1" we [...]". Ponadto z w/w pisma wynika, iż nie wydawano w żadnym czasie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla realizacji budynku letniskowego na działce nr "1" we [...]. PINB Powiat Nowosądecki 9 grudnia 2008 r. wydał decyzję, znak: [...], którą nakazano "właścicielowi - Panu J. C. wykonać rozbiórkę części budynku letniskowego (poddasze i parter do poziomu fundamentów oraz podpiwniczenia) zlokalizowanego na dz. "1" w miejscowości [...], Gm. Nawojowa ". Na w/w decyzję odwołanie złożył P. J. C.. Odwołanie zostało złożone w ustawowo przewidzianym terminie. PINB Powiat Nowosądecki przekazując do WINB w K. odwołanie nie znalazł podstaw do zastosowania trybu art. 132 Kpa. W dniu 21 maja 2009 r. WINB w K. wydał postanowienie, znak: [...], którym odmówił: "zawieszenia postępowania odwoławczego znak: [...] od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Powiat Nowosądecki z dnia 9 grudnia 2008 r. znak: [...](...)" (akta organu II instancji - k. 29). Niniejsze postanowienie zostało utrzymane w mocy postanowieniem Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 26 czerwca 2009 r., znak: [...] (akta organu II instancji - k. 43 - 44). Na w/w postanowienie GINB skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył P. J. C.. Wyrokiem z dnia 4 listopada 2009 r. sygn. akt VII SA/Wa 1373/09 WSA w Warszawie oddalił skargę (akta organu II instancji - k. 45). Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. po przeprowadzeniu postępowania odwoławczego i dokonaniu powtórnego rozpatrzenia sprawy w granicach zakreślonych przez postępowanie pierwszoinstancyjne stwierdził, że organ I instancji uczynił zadość przepisom Prawa budowlanego. Analizie poddano dokumentację zgromadzoną przez PINB Powiat Nowosądecki (akta znak: [...], 62 karty). WINB w K. po zweryfikowaniu kręgu stron postępowania ustalonego przez organ I instancji uznał go za prawidłowy i stwierdził, iż pozostaje tożsamy w postępowaniu odwoławczym. Następnie wskazano, że przedmiotem niniejszego postępowania jest samowolna budowa budynku letniskowego zlokalizowanego na dz. nr "1" w miejscowości [...], Gm. Nawojowa. Z akt zgromadzonych przez organ I instancji, wynika, że właścicielem przedmiotowego obiektu zlokalizowanego na działce nr "1" we [...] jest J. C. (zaświadczenie ze zbioru ewidencji Starostwa Powiatowego w [...] - akta organu I instancji - k. 13 - 14). Z akt sprawy wynika także, że J. C. był inwestorem budynku letniskowego zlokalizowanego na działce nr "1" we [...] (oświadczenie P. J. C. złożone w trakcie oględzin - k. 16). Ponieważ inwestor dokonał odbudowy (bez wcześniejszego uzyskania pozwolenia na budowę - oświadczenie P. J. C. - k. 16) w okresie obowiązywania ustawy Prawo budowlane z dnia 24 października 1974 r. (tekst jednolity z 1974 r. Dz. U. Nr 38, poz. 229 z późn. zm.), tj. w roku 1991, a zatem w myśl przepisów przejściowych w tym art. 103 ust. 2 ustawy Prawo budowlane z dnia 7 lipca 1994 r. właściwym w niniejszej sprawie jest art. 37 ustawy Prawo budowlane z 24 października 1974 r. Artykuł ten stanowi, że organ w drodze decyzji wydaje nakaz rozbiórki obiektu budowlanego wybudowanego bez pozwolenia (fakt ten stwierdzono bezsprzecznie w toku postępowania) w przypadku, gdy została wypełniona jedna z przesłanek tj. obiekt budowlany znajduje się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę albo nie jest przeznaczony pod tego typu zabudowę, bądź powoduje niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia, czy też niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia. W opinii WINB w K. PINB Powiat Nowosądecki prawidłowo zastosował tryb art. 37 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego z 1974 r. Zgodnie bowiem z tym przepisem nakaz rozbiórki może być orzeczony w przypadku, gdy obiekt został wybudowany bez wymaganej prawem ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę oraz znajduje się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę albo nie jest przeznaczony pod tego typu zabudowę. Zgodnie z brzmieniem art. 2 ust. 2 Prawa budowlanego z 1974 r.: "przez budowę rozumie się wykonanie obiektu budowlanego, a także jego przebudowę i rozbudowę". Roboty budowlane wykonane przez P. J. C. należy więc zakwalifikować jako budowę w rozumieniu art. 2 ust. 2 Prawa Budowlanego z 1974 r., a tym samym wymagane było uzyskanie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Fakt, że przedmiotowy obiekt został wzniesiony bez wymaganej prawem ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę nie budzi wątpliwości. W ocenie WINB w K. została także spełniona druga przesłanka, a mianowicie wzniesienie obiektu na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę albo nie jest przeznaczony pod tego typu zabudowę. Z akt zgromadzonych przez PINB Powiat Nowosądecki wynika, iż budynek letniskowy narusza zarówno plan zagospodarowania przestrzennego obowiązujący w chwili wykonywania budowy, jak również plan zagospodarowania przestrzennego obowiązujący w chwili orzekania. Zgodnie z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 27 marca 2007 r., sygn.: II SA/Kr 1062/04, cyt: "Dla wydania nakazu rozbiórki obiektu, powstałego przed 1 stycznia 1995 roku, konieczne a zarazem wystarczające jest stwierdzenie zaistnienia przestanek wymienionych w art. 37 ust. 1 ustawy - Prawo budowlane z roku 1974 roku. Decyzja wydawana w oparciu o art. 37 ust. 1 wyżej wymienionej ustawy jest decyzją związaną, nie pozostawiająca organom nadzoru budowlanego żadnej alternatywy". W związku z powyższym WINB w K. stwierdzając zaistnienie przesłanek określonych w art. 37 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego z 1974 r. obowiązany był utrzymać skarżoną decyzję w mocy. Odnosząc się do zarzutu zawartego w odwołaniu, iż: "Decyzja jest niezasadna a jej wykonanie na obecnym etapie postępowania jest przedwczesne" WINB w K. wskazał, że postanowieniem WINB w K. z dnia 21 maja 2009 r., znak: [...] odmówiono: "zawieszenia postępowania odwoławczego znak: [...] od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Powiat Nowosądecki z dnia 9 grudnia 2008 r. znak: [...] (...)". Postanowienie to zostało utrzymane w mocy przez GINB postanowieniem z dnia 26 czerwca 2009 r., znak: [...]. Skarga na w/w postanowienie została oddalona przez WSA w Warszawie wyrokiem z dnia 4 listopada 2009 r. sygn. akt VII SA/Wa 1373/09. W przedmiocie odroczenia wykonania skarżonej decyzji PINB Powiat Nowosądecki z dnia 9 grudnia 2008 r., WINB w K. merytorycznie odniósł się w postanowieniu z dnia 18 stycznia 2009 r., znak: [...], wydanym na podstawie art. 66 § 1 Kpa, w którym uznał się za niewłaściwy i zawiadomił P. J. C. o konieczności złożenia odrębnego wniosku do organu właściwego, tj. Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Powiat Nowosądecki. Skargę na powyższą decyzję Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 22 stycznia 2010 r. nr [...] w przedmiocie utrzymania w mocy decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Powiat Nowosądecki z dnia 9 grudnia 2008 r. znak [...] wniósł J. C., zaskarżając ją w całości i zarzucając jej: - naruszenie art. 143 oraz art. 10 § 1 kpa poprzez ich niezastosowanie i rozpoznanie odwołania pomimo nieprawomocności postanowienia Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 18 stycznia 2010 r. nr [...] i przez to naruszenie prawa strony do udziału w postępowaniu administracyjnym; - naruszenie art. 7 kpa w zw. z art. 107 § 3 kpa poprzez brak wyjaśnienia, czy obiekt budowlany, którego dotyczy zaskarżona decyzja znajduje się w terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę albo nie jest przeznaczony pod zabudowę danego typu i ograniczenie zbadania tego zagadnienia jedynie w odniesieniu do budynków letniskowych za jednoczesnym przyjęciem, że fundamenty budynku zostały wykonane na podstawie pozwolenia na budowę budynku gospodarczego; - naruszenie art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 kpa poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu l instancji przy braku przesłanek do orzeczenia nakazu rozbiórki; - naruszenie art. 7 kpa w zw. z art. 107 § 3 kpa poprzez brak poczynienia aktualnych na datę orzekania ustaleń faktycznych co do przeznaczenia działki nr "1" w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego Gminy Nawojowa; - naruszenie art. 7 kpa w zw. z art. 107 § 3 i art. 11 kpa poprzez brak odniesienia się do wszystkich podnoszonych w odwołaniu zarzutów; Przy takich zarzutach wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia Wojewódzkiemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w K. oraz o zasądzenie od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. kosztów postępowania. W uzasadnieniu w pierwszej kolejności zarzucił, że zaskarżona decyzja wydana została pomimo nieprawomocności postanowienia Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 18 stycznia 2010 r. nr [...]. Na mocy w/w postanowienia Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. dokonał rozdzielenia spraw według właściwości w ten sposób, iż przedmiotem swojego postępowania uczynił odwołanie z dnia 18 grudnia 2008 r. natomiast kwestię odroczenia terminu rozbiórki -podniesioną w odwołaniu - pozostawił do rozstrzygnięcia właściwemu w sprawie Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego Powiat Nowosądecki. Jednocześnie poinformował o konieczności wniesienia odrębnego podania w tej sprawie do właściwego organu. Rozstrzygnięcie to zostało wydane na podstawie art. 66 § 1 kpa. Omawiane postanowienie zostało zaskarżone zażaleniem z dnia 28 stycznia 2010 r. i zostało oparte na zarzutach błędnego zastosowania art. 66 kpa i braku wyczerpującej analizy dotychczasowego toku postępowania. Wniosek o odroczenie terminu wykonania rozbiórki składał bowiem dwukrotnie, po raz pierwszy w odwołaniu od decyzji i po raz drugi w piśmie do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Powiat Nowosądecki z dnia 21 lipca 2009 r. Odwołanie zawierające omawiany wniosek o odroczenie terminu wykonania rozbiórki wniosłem zgodnie z przepisami prawa nie do WINB w K. lecz do PINB Powiat Nowosądecki. Organ ten dokonując badania podania (odwołania) winien uczynić przedmiotem swego rozpoznania sprawy należące do jego właściwości a w pozostałym zakresie przesłać odwołanie zgodnie z administracyjnym tokiem instancji. Tymczasem PINB Powiat Nowosądecki w istocie nie dokonał żadnego badania ograniczając się do przesłania akt postępowania do organu odwoławczego, co oznacza, że nie dokonał żadnej merytorycznej oceny wniesionego pisma. W tym stanie faktycznym art. 66 kpa nie powinien znaleźć zastosowania albowiem nie dotyczy on sytuacji gdy organ pierwszej instancji pominął rozpoznanie sprawy przeznaczonej do jego właściwości, a błąd ten został wykryty dopiero przez organ odwoławczy. Taka sytuacja nie może być rozwiązywana w drodze zastosowania art. 66 kpa lecz powinna podlegać kontroli instancyjnej przez organ odwoławczy. Omawiane postanowienie pouczało także o prawie do wniesienia odrębnego podania do właściwego organu. Postanowienie pomijało przy tym, że wniosek o odroczenie terminu wykonania rozbiórki był już dwukrotnie składany. Żaden z nich nie został merytorycznie rozpoznany, a wzmiankowanym postanowieniem WINB w K. wymagał złożenia trzeciego podania w tej samej sprawie. Przedstawione w zażaleniu okoliczności dowodzą, że art. 66 kpa zastosowano błędnie. Podobnie należało się odnieść do pozostałej części rozstrzygnięcia, zgodnie z którym organ odwoławczy uczynił przedmiotem swojego rozpoznania odwołanie, co z samej istoty wskazuje na bezprzedmiotowość takiego rozstrzygnięcia. Zażalenie oparte na powyższych zarzutach zostało złożone z zachowaniem ustawowego terminu i na dzień wydania zaskarżonej decyzji nie zostało rozpoznane. Wydając rozstrzygnięcie merytoryczne przed prawomocnym rozstrzygnięciem kwestii formalnych organ II instancji naruszył zatem art. 143 kpa, poprzez jego niezastosowanie. W związku z powyższym naruszenia doznała również zasada udziału strony w postępowaniu administracyjnym (art. 10 kpa). Organ odwoławczy przedwcześnie wydając zaskarżoną decyzję istotnie naruszył to prawo albowiem składając zażalenie strona miała prawo oczekiwać, że przed jego rozpoznaniem decyzja w sprawie nie zostanie wydana, lub, że zostanie zawiadomiona o ostatecznym terminie do złożenia ewentualnych wniosków, uwag i zapoznania się z materiałem dowodowym przed wydaniem decyzji merytorycznie rozstrzygającej odwołanie. Zaskarżona decyzja nie ustala ponadto w sposób wyczerpujący i przede wszystkim aktualny stanu faktycznego na chwilę jej wydawania przez organ odwoławczy. Jedną z przesłanek wydania decyzji o nakazaniu rozbiórki obiektu budowlanego jest stwierdzenie, czy obiekt ten w chwili orzekania znajduje się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę albo nie jest przeznaczony pod zabudowę określonego typu (art. 37 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane). Co do tej okoliczności organ odwoławczy nie poczynił żadnych aktualnych ustaleń - informacja w tej sprawie pochodzi sprzed ośmiu miesięcy - pomimo, iż już z twierdzeń odwołania oraz ustaleń organu l instancji wynikało, że przeznaczenie terenu ulegnie zmianie. Kontynuując powyższą argumentację przede wszystkim pokreślono, że organ odwoławczy w ogóle nie zbadał, czy sporny budynek - jego wzniesienie - jest sprzeczne z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego poza zakresem zakazu lokalizacji budynków letniskowych. W aktach znajduje się decyzja o pozwoleniu na budowę budynku gospodarczego z dnia [...] września 1984 r. znak: [...] wydana przez Naczelnika Gminy Nawojowa, wydana na czas określony 15 lat. Omawiane pozwolenie dotyczyło budynku gospodarczego, a nie letniskowego i pozwolenie to - skoro zostało wydane -musiało być zgodne z przepisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Stanowisko to wyraźnie podzielił organ I instancji przyjmując, że pozostała część obiektu wybudowana została zgodnie z przepisami (jako część budynku gospodarczego) i w tym zakresie nie orzekł rozbiórki. Tymczasem organy obu instancji badały wyłącznie dopuszczalność lokalizacji na działce budynków letniskowych, a nie gospodarczych, przy czym należy pokreślić, iż informacja z Gminy Nawojowa nie zawiera stwierdzenia, iż wykluczona jest jakakolwiek zabudowa. Brak w sprawie ustaleń, czy miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego w dacie odbudowy i w dacie orzekania przewidywał możliwość lokalizacji budynków gospodarczych, czy innych niż letniskowe. W oparciu o tę okoliczność wskazać także należy, że odbudowa nastąpiła przed upływem terminu ważności pozwolenia i nastąpiła w tych samych granicach i parametrach, którymi charakteryzował się spalony budynek. Skoro zatem organy przyjęły, że fundamenty zostały wykonane zgodnie z prawem na podstawie pozwolenia na budowę budynku gospodarczego to należało konsekwentnie zbadać dopuszczalność lokalizacji tego typu obiektów na działce "1", czego organy obu instancji nie zrobiły. Naruszona została tym samym zasada wyczerpującego zebrania materiału dowodowego i należytego uzasadniania decyzji. Powyższe naruszenie ma bardzo istotne znaczenie dla przesłanek, w oparciu o które organ nadzoru budowlanego może orzec o rozbiórce. Ustawa bowiem wymaga spełnienia kumulatywnie dwóch przesłanek: wybudowanie obiektu budowlanego bez zezwolenia i usytuowanie tego obiektu w terenie, w którym przepisy nie przewidywały zabudowy danego typu. Co najmniej druga z tych przesłanek nie została przez organ w wystarczający sposób ustalona, zatem brak było przesłanek do orzeczenia rozbiórki i utrzymania w mocy decyzji organu l instancji. Ponadto organ odwoławczy w uzasadnieniu decyzji nie odnosi się do pozostałych twierdzeń i zarzutów zawartych w odwołaniu ograniczając się do lakonicznego stwierdzenia, że "stanowi ono odpowiedź na podnoszone kwestie''. Zgodnie natomiast z art. 107 § 3 kpa uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne -wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. W ocenie skarżącego nie ulega najmniejszej wątpliwości, że sposób w jaki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. rozprawił się z pozostałymi zarzutami uchybia w/w zasadom postępowania administracyjnego. Wymienione wyżej naruszenia przepisów powodują, że orzeczenie organu odwoławczego nie może być uznane za prawidłowe. Na rozprawie w dniu 28 lipca 2010 roku, skarżący ponadto podniósł, że organ niejednoznacznie ustalił datę budowy domku letniskowego, a także źle ustalił krąg stron postępowania albowiem nieruchomość, na której znajduje się dom letniskowy stanowi współwłasność skarżącego i jego żony. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. wniósł o oddalenie skargi, w całości podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu podkreślił, że dla wydania nakazu rozbiórki obiektu powstałego przed dniem 1 stycznia 1995 r. wystarczające jest stwierdzenie zaistnienia przesłanek określonych w art. 37 ust. 1 Prawa budowlanego z 1974 r. (orzeczenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 27 marca 2007 r. sygn. II SA/Kr 1068/07). W świetle zebranego materiału dowodowego wydanie decyzji rozbiórkowej jest zatem zgodne z prawem. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie "ppsa", sądy administracyjne powołane są do kontroli zgodności z prawem działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do treści art. 134 § 1 ppsa. Orzekanie – w myśl art. 135 ppsa - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Na wstępie rozważań prawnych wskazać należy, że zarzuty dotyczące naruszenia art. 143 kpa i art. 10 § 1 kpa są niczym nieuzasadnione. Przesłanki dotyczące oceny zgodności z prawem postanowienia Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 18 stycznia 2010 roku, nie pozostają bowiem w związku okolicznościami istotnymi dla merytorycznego rozpoznania sprawy w przedmiocie nakazu rozbiórki opisanego na wstępie obiektu budowlanego. Co za tym idzie nie mają również znaczenia przy ocenie zgodności z prawem zaskarżonej, jak również poprzedzającej je decyzji. Kwestia legalności w/w postanowienia nie ma bowiem charakteru prejudycjalnego dla wydania decyzji, przedmiotem której jest nakaz rozbiórki obiektu budowlanego, a wyczekiwanie przez organ z wydaniem decyzji tak jak chce tego skarżący, prowadziłoby do niczym nieuzasadnionego przedłużenia toczącego się postępowania administracyjnego. Brak również podstaw aby podzielić pozostałe podniesione w skardze zarzuty. Organy obu instancji dokonując prawidłowych ustaleń stanu faktycznego, również prawidłowo zastosowały prawo, tj. art. 37 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego z 1974 r. Zgodnie z tym przepisem nakaz rozbiórki może być orzeczony w przypadku, gdy obiekt został wybudowany bez wymaganej prawem ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę oraz znajduje się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę albo nie jest przeznaczony pod tego typu zabudowę. W okolicznościach niniejszej sprawy nie może budzić wątpliwości, że skarżący wybudował obiekt budowlany - którego dotyczy decyzja o rozbiórce - bez wymaganego pozwolenia na budowę. Z zebranego w sprawie materiału dowodowego (m.in. fotografii), również bezsprzecznie wynika, że obiekt ten nie jest budynkiem gospodarczym, lecz domkiem letniskowym. To, że został posadowiony na fundamentach poprzednio istniejącego budynku gospodarczego, faktu tego nie zmienia. O charakterze obiektu budowlanego (w zakresie czy jest to budynek gospodarczy, dom mieszkalny, czy domek letniskowy) nie decydują wyłącznie fundamenty, lecz pozostałe elementy architektoniczne i techniczne oraz w pewnym stopniu przeznaczenie budynku i sposób jego użytkowania. Dlatego też nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy kwestia, podnoszona przez skarżącego, że organ nie poczynił ustaleń, czy przepisy o planowaniu przestrzennym dopuszczają w miejscu posadowienia przedmiotowego budynku zabudowę inną niż budynkami letniskowymi. W myśl art. 12 kpa, który stanowi, że organy administracji publicznej powinny działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia, a sprawy, które nie wymagają zbierania dowodów, informacji lub wyjaśnień, powinny być załatwione niezwłocznie, rzeczą organu przy rozstrzyganiu każdej sprawy administracyjnej jest zbadanie istoty sprawy i poczynienie wyłącznie w tym zakresie ustaleń stanu faktycznego. Również rozważania prawne winny ograniczać się do meritum sprawy. Skoro zatem w przedmiotowej sprawie nie budzi wątpliwości ustalenie, iż w/w obiekt stanowi domek letniskowy, nie było rzeczą organu czynienie ustaleń, czy w świetle przepisów o zagospodarowaniu przestrzennym inna zabudowa jest dopuszczalna. Na tej płaszczyźnie rozważań dodać jedynie należy, że jak wynika z zebranego w sprawie materiału dowodowego, tak poprzedni, jak i obowiązujący w chwili wydawania decyzji miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego Gminy Nawojowa takiej zabudowy na działce skarżącego we [...], nr "1" nie dopuszczał, a do chwili obecnej zmiana planu nie nastąpiła (m.in. oświadczenie pełn. skarżącego k.57). Co się natomiast tyczy zarzutu naruszenia art. 107 § 3 kpa wskazać należy, że zgodnie z art. 145 § 1pkt 1c p.p.s.a., Sąd uwzględniając skargę uchyla decyzję, jeżeli stwierdzi m.in. naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ewentualne nieprawidłowe, czy niedoskonałe uzasadnienie decyzji, z oczywistych względów może nastąpić już po rozpoznaniu odwołania, a zatem nie będzie miało wpływu na proces decyzyjny organu związany z oceną zarzutów odwołania i argumentów zawartych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Tego rodzaju uchybienie będzie zatem skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji jedynie w wypadku, gdy uzasadnienie będzie na tyle nieprawidłowe - co w ocenie Sądu w niniejszym wypadku nie zachodzi - iż będzie uniemożliwiało dokonanie kontroli instancyjnej. Odnosząc się do zarzutów podniesionych dopiero na rozprawie, w pierwszej kolejności należy wskazać, że wbrew stanowisku skarżącego, organ I instancji jednoznacznie ustalił datę budowy domku letniskowego, przyjmując w oparciu o oświadczenie skarżącego, że był to rok 199... To, że w aktach administracyjnych jako data budowy pojawia się również rok 199..., nie oznacza, że organ poczynił niejednoznaczne ustalenia, lecz jedynie, że materiał dowodowy na podstawie którego ustalenia te były poczynione nie był spójny. Przede wszystkim podkreślić jednak należy, że z punktu widzenia obowiązujących wówczas aktów prawnych tj. prawa budowlanego i miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Nawojowa, okoliczność, czy przedmiotowy budynek został wzniesiony w 199.., czy 199... roku jest absolutnie bez znaczenia. Co się natomiast tyczy zarzutu, że organ błędnie ustalił krąg stron postępowania albowiem nieruchomość, na której znajduje się domek letniskowy stanowi współwłasność skarżącego i jego żony, to również nie zasługuje on na uwzględnienie. Krąg stron postępowania został ustalony przez organ na podstawie aktualnego wypisu z rejestru gruntów, z którego wynika, że właścicielem dz. Nr "1" we [...], Gmina Nawojowa jest wyłącznie J. C.. Zaznaczyć przy tym należy, że nieruchomość ta została nabyta przez skarżącego w drodze zasiedzenia, na podstawie postanowienia Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] listopada 199... roku. Z wyrzeczenia sądu nie wynika aby nabycie tej nieruchomości nastąpiło na prawach małżeńskiej wspólności majątkowej. Biorąc pod uwagę, że nabycie własności w drodze zasiedzenia - w zależności od charakteru posiadania, który jest badany przez sąd powszechny w tego rodzaju postępowaniu - może nastąpić tak do majątku wspólnego, jak i do majątku odrębnego, brak wyrzeczenia o nabyciu w/w nieruchomości na prawach małżeńskiej wspólności majątkowej wskazuje, że nieruchomość ta stanowi własność wyłącznie skarżącego. Tym samym brak podstaw aby przyjąć, że organ źle ustalił krąg stron postępowania, pomijając w nim żonę skarżącego. Wobec powyższego, uznając skargę za nieuzasadnioną, orzeczono jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.