II SA/Kr 3767/01

WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 10 sierpnia 2005r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Brachel-Ziaja Sędziowie: NSA Andrzej Niecikowski ( spr.) WSA Renata Czeluśniak Protokolant: Karina Lutyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 sierpnia 2005r. sprawy ze skargi W. O. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] 2001r.,Nr [...] w przedmiocie nakazania rozbiórki - skargę oddala - Decyzja z dnia [...]09. 2001 r. znak: [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w J. , po ponownym rozpatrzeniu sprawy, działając na podstawie art. 48 ustawy z dnia 7.07.1994 r. Prawo Budowlane (Dz.U. nr.89 poz.414 z późn.zm.-obecnie tj. Dz.U. z 2003 r. nr.207 poz. 2016 z późn.zm. - zwanej dalej Prawem Budowlanym z 1994 r.) nakazał W.O. wykonanie rozbiórki części obiektu usytuowanego na działce w B. Nr [...], gm. M. tj.: ścian parteru, stropu żelbetowego nad parterem, schodów żelbetowych wykonanych nad częścią wykonaną w 1995 r. o wymiarach 12,00 x 5,45 m bez decyzji o pozwoleniu na budowę oraz ścianek kolankowych, ścian szczytowych, konstrukcji drewnianej dachu wraz z pokryciem z blachy wykonanym nad ww. częścią obiektu oraz nad budynkiem gospodarczym o wymiarach 13,35x 5,20 mb. Odwołanie W.O. nie zostało uwzględnione i Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...]11.2001 r. znak: [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję podnosząc w uzasadnieniu co następuje: 1/ decyzją z dnia [...].07.2001 r. (znak:[...] i Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. uchylił w całości poprzednią decyzję jaką wydał Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w J. z dnia [...].06.2001 r. znak: [...] i sprawę przekazał do ponownego rozpatrzenia przez ten organ. Powodem uchylenia decyzji pierwsze instancyjnej było niejednoznaczne ustalenie stanu faktycznego w tym daty budowy poszczególnych elementów obiektu oraz brak przeprowadzenia analizy legalności i prawidłowości dokonanego zgłoszenia robót remontowych pod kątem wykonanych robót na podstawie dokonanego przez Inwestora zgłoszenia, 2/ jak wynika z akt sprawy oraz z protokołu z oględzin z dnia [...].04..2001r. na terenie działki w miejscowości B. Nr [...] znajduje się budynek gospodarczy o wym.13,35 x 5,20 m. do którego dobudowano od strony południowej część budynku o wym. 12,00 x 5,45 m. Budynek o wym. 13,35 x 5,20 m jest nie podpiwniczony. Fundamenty wykonane zostały z kamienia, ściany wykonane są z kamienia i bloczków silikatowych, strop na belkach stalowych wylewany, wykonano tynki wewnętrzne i zewnętrzne. Brak instalacji i stolarki drzwiowej i okiennej. Natomiast budynek o wymiarach 12,00 x 5,45 m jest podpiwniczony, fundamenty wykonane są z betonu, brak izolacji poziomej, ściany piwnic z pustaków żużlowych, ściany parteru z bloczków sylikatowych, schody żelbetowe strop żelbetowy nad piwnicą i parterem.. Nad całością wykonany został dach o konstrukcji drewnianej nad stropem parteru oparty na ściankach kolankowych z bloczków sylłkatowych o wys. 1 m. 3/ W.O. , pouczony o odpowiedzialności karnej z art. 233 kk za składanie fałszywych zeznań oświadczył, iż jest inwestorem remontu starego budynku gospodarczego o wym. 13,35 x 5,20 m, który rozpoczął jesienią 1999 r. W 1999 r. inwestor rozpoczął również dobudowę do istniejącego ww. obiektu budynku z poddaszem o wymiarach w rzucie: 12,00 x 5,45 m z zamiarem przeznaczenia go na funkcję mieszkalną - na istniejących od 1995 r. fundamentach (wówczas wykonane zostały: fundamenty, ściany przyziemia i strop żelbetowy). Natomiast remont starego budynku gospodarczego polegał na, rozbiórce istniejącego dachu pokrytego eternitem (nad budynkiem o wym. 13,35 x 5, ,20 m) i wylaniu stropu na istniejących belkach stalowych i był wykonywany na podstawie dokonanego przez Inwestora zgłoszenia. Po dokonaniu analizy akt sprawy należy stwierdzić, że wykonany zakres robót wychodzi poza zakres robót objęty zgłoszeniem, a mianowicie rozbiórka istniejącego dachu w całości i wykonanie całkowicie nowej więźby dachowej z pokryciem dachowym (w 2000r.). Z oświadczenia Inwestora wynika również, że w 2000 r. wykonał on w ww rozbudowanym obiekcie budowlanym ściany kolankowe, ściany szczytowe jak również ściany parteru, strop nad parterem oraz schody wewnętrzne. 4/ Inwestor dokonał samowoli budowlanej, bowiem w sposób jednoznaczny ustalono, że budowa poszczególnych części samowolnie dobudowanego budynku wykonana została bez wymaganego przepisami art. 28 i 29 Prawa budowlanego prawomocnego pozwolenia na budowę. W.O. dokonał zgłoszenia remontu budynku gospodarczego, jednak wykonując prace budowlane wykroczył poza zakres robót objętych zgłoszeniem. Skutkuje to koniecznością dokonania rozbiórki w trybie art. 48 bez możliwości legalizacji robót wykraczających poza zgłoszenie. Zarzut skarżącego dotyczący nieustalenia przez organ I instancji zgodności prowadzonej inwestycji z ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującego na terenie na którym położona jest działka Inwestora jest bezzasadny wobec stwierdzenia przez organ nadzoru budowlanego faktu samowoli budowlanej. Skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję złożył W.O. i wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji zarzucił, że w dniu 15.11.1999 roku dokonał w Urzędzie Miasta i Gminy M. zgłoszenia remontu budynku gospodarczego i część z robót nakazanych do rozbiórki wykonana została właśnie na podstawie tego zgłoszenia. W związku ze zgłoszeniem nie może być wydana decyzja w trybie art. 48 Prawa Budowlanego z 1994 r., bowiem przepis ten dotyczy samowoli budowlanych realizowanych bez pozwolenia bądź zgłoszenia. Zdaniem skarżącego w jego przypadku sprawa winna być załatwiona według procedury wynikającej z treści art.50 i 51 Prawa budowlanego 1994 r. W świetle interpretacji wypływającej z orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego organ nie może orzekać o nakazaniu rozbiórki części budynku, jeżeli budowa dobudowanej części została podjęta po częściowej rozbiórce budynku i połączona z nim trwale w taki sposób, że ewentualna jej rozbiórka wymagałaby jednocześnie doprowadzenia budynku do stanu poprzedniego. W odwołaniu skarżący wyraźnie zwracał na to uwagę, jednakże Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w bardzo lakoniczny sposób potraktował zgłoszoną kwestię a zgodnie z przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego uzasadnienie prawne decyzji nie może polegać tylko na powołaniu artykułu przepisu prawa, lecz powinno zawierać umotywowaną ocenę stanu faktycznego w świetle obowiązującego prawa. W zakończeniu podniósł, że ani z treści art.48, ani z przytoczonej w art.3 pkt 6 Prawa budowlanego ustawowej definicji budowy nie wynika, że część obiektu budowlanego samowolnie rozbudowana, nadbudowana oraz przebudowana ma podlegać rozbiórce na podstawie art.48 Prawa budowlanego. Zakres stosowania art.48 określa bowiem jego dosłowne brzmienie i nie może być na wyrost rozszerzany. Inne przypadki, niż określone w art.48, są to: odbudowa, rozbudowa, nadbudowa, przebudowa oraz montaż, modernizacja, remont i rozbiórka obiektu budowlanego. Przypadki te powinny być załatwione według procedury określonej w art.50 i 51 ustawy Prawo budowlane. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Skarga w sprawie niniejszej została złożona przed dniem 1.01.2004 r. Zgodnie jednak z art. 97 § l ustawy z dnia 30.08.2002 r., Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz.1271), sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz. 1270 - w skrócie p.o.p.s.a.). Skargę należy uznać za nieuzasadnioną. Dokonana w trybie art. l § 2 ustawy z dnia 25.07.2002 r.. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153 poz. 1269), kontrola sądowa zaskarżonej decyzji, nie stwierdziła aby naruszała ona prawo. Art. 28 prawa budowlanego z 1994 r. wyraźnie stwierdza, że roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z wyjątkiem wynikającym z treści przepisów art. 29 i 30. W skardze skarżący usiłował twierdzić, jak można sądzić, że wykonane przez niego roboty oparte były na zgłoszeniu z dnia 15.11.1999 r. [...] w którym ogłaszam remont budynku gospodarczego ......remont będzie polegał na wymianie pokrycia dachowego, obróbek blacharskich, stolarki okiennej i drzwiowej, reperacji tynków wewnętrznych i zewnętrznych oraz posadzek". Na rozprawie w dniu 10.08.2005 r., przed Sądem Wojewódzkim przyznał, że roboty objęte decyzją nakazującą rozbiórkę, nie były objęte zgłoszeniem z dnia 15. 11.1999 r., ani też nie posiadał na nie pozwolenia na budowę. Prawidłowe ustalenia organów pozwalają na jednoznaczne stwierdzenie, że skarżący realizując przedmiotowy obiekt dopuścił się samowoli budowlanej. Jedynym skutkiem takiej sytuacji przewidzianym przez ustawodawcę jest nakazanie rozbiórki obiektu budowlanego ( art. 48 prawa budowlanego z 1994 r. w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania zaskarżonej decyzji). Ustawodawca w tym miejscu nie pozostawił organom administracyjnym, żadnych możliwości uznaniowych. Jeżeli więc zostanie stwierdzona budowa bez pozwolenia lub bez właściwego zgłoszenia - jedynym skutkiem takiego stwierdzenia musi być wydanie decyzji nakazującej rozbiórkę. Pogląd skarżącego, że w jego przypadku w związku z dokonanym zgłoszeniem w sprawie nie może mieć zastosowania art. 48 Prawa Budowlanego z 1994 r., jest oczywiście błędny. Tak mogłoby być, gdyby skarżący przekroczył ramy zgłoszenia a roboty wykonywał w ramach dokonanego zgłoszenia. Tym czasem skarżący zrealizował inwestycje, która w ogóle nie była związana ze zgłoszeniem. W tym stanie rzeczy skoro dokonana kontrola nie wykazała aby zaskarżona decyzja, czy poprzedzająca ją decyzja organu I instancji naruszały prawo, na podstawie art. 151 ustawy 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz. 1270), należało orzec jak w sentencji.